xromata.com


Συνεντευξη με τα χρωματα [ρλθ΄]: το μπλε στα φυτα και τα άλλα ενζωα βασιλεια

⊆ May 25th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

 

[ρλθ΄]

 

 

Το Μπλε στα φυτά

 

[θ΄]

 

 

Το μπλε στο φυτικό και τα άλλα ένζωα βασίλεια

 

 

-Μάλιστα, Άνθρωπε! Σου μίλησα για μένα, το μπλε χρώμα και  την εμφάνισή μου στο ζωικό βασίλειο, όπου ουσιαστικά δεν υπάρχω σαν χρωστικές ουσίες -παρά ελάχιστα- και κατέληξα στο φυτικό βασίλειο λέγοντας σου πως «Σε αντίθεση με το ζωικό βασίλειο, το φυτικό διαθέτει μπλε χρωστικές ουσίες, στην ομάδα το ανθοκυανίνων, που δίνουν μπλε χρώμα σε λουλούδια».

Οι έντονες προσπάθειες για την μελέτη ύπαρξης του μπλε χρώματος στον φυτικό κόσμο επικεντρώθηκαν στα μπλε λουλούδια και στην πιθανότητα ότι οι φυσικές μπλε χρωστικές τους θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως βαφές ινών, τροφίμων και άλλων.

Συνήθως, τα μπλε χρώματα στα φυτά οφείλονται στις χρωστικές ανθοκυανίνες την μεγαλύτερη ομάδα υδατοδιαλυτών χρωστικών που βρίσκεται ευρέως διαδεδομένη στο φυτικό βασίλειο.

Το πιο λαμπρό μπλε χρώμα που είναι γνωστό σε οποιονδήποτε ζωντανό φυτικό ιστό βρίσκεται στα αποκαλούμενα και «μαρμάρινα μούρα» Pollia condensata, ένα τροπικό φυτό που βρίσκεται στα δάση της Αφρικής στην περιοχή της Αγκόλα, όπου μια σπειροειδής δομή από ινίδια κυτταρίνης διασκορπίζει το μπλε φως, οπότε το έντονο λαμπερό μπλε χρώμα των καρπών του φυτού οφείλεται σε δομική σκέδαση του φωτός. Ο καρπός αυτός δεν έχει καμία θρεπτική αξία και χρησιμοποιείται διακοσμητικά.  

Ο καρπός του quandong (Santalum acuminatum) μπορεί να φαίνεται μπλε λόγω του ίδιου αποτελέσματος. Είναι ένα φυτό που φύεται από τις Ινδίες έως την βόρεια Αυστραλία. Οι μπλε καρποί του μοιάζουν με χάντρες και αφού αποξηραίνονται χρησιμοποιούνται σε ινδουιστικά κομπολόγια προσευχής.

Στον σκεδασμό φωτός οφείλουν και τον περίπου μπλε χρωματισμό τους τα γνωστά μας blueberries (μύρτιλα) που παρά την διεθνή τους ονομασία και την κάπως γαλαζωπή εντύπωση που μας δίνουν, στην πραγματικότητα δεν είναι μπλε.

Γιατί άραγε;

Ίσως γιατί τίποτε που έχει μπλε χρώμα δεν τρώγεται, αλλά αν κάτι έχει μπλε χρώμα, όπως π.χ. κάτι καβούρια, στο ψήσιμο ελευθερώνεται η δεσμευμένη αστακοξανθίνη και το μπλε χρώμα μεταβάλλεται σε κόκκινο ή μωβ.

Άσε βέβαια που το κέλυφος των καβουριών δεν τρώγεται.

Ακόμα και τεχνητές μπλε χρωστικές εδεσμάτων εάν ψηθούν χάνουν το χρώμα τους, συνήθως γίνονται μωβ, γι’ αυτό χρησιμοποιούνται μόνο σε κρύα εδέσματα, όπως κρέμες, παγωτά, προψημένες ζύμες κλπ.

Έτσι λοιπόν δεν υπάρχει κανένας φυσικός καρπός με πραγματικό μπλε χρώμα που τρώγεται (όχι μπλε που μωβίζει), ή εάν τρώγεται δεν έχει καμία θρεπτική ουσία.

Μπορείς να μασήσεις και να φας Άνθρωπε μπλε πέταλα λουλουδιών, όμως στην πραγματικότητα αυτά δεν έχουν καμία θρεπτική αξία, οπότε δεν μπορούν να θεωρηθούν ως τροφές.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα μικρά γαλάζια λουλουδάκια Borago Officinalis που πολλοί τα προσθέτουν στις σαλάτες τους. Ο ρόλος τους είναι κυρίως διακοσμητικός και θρεπτική αξία έχει μόνο το μικρό κέντρο τους που έχει μαύρο χρώμα.

Τώρα θα σου πω για την «πλάκα» που έπαθε ο διοργανωτής της συνέντευξης αυτής, από αυτό το μικρό γαλάζιο λουλουδάκι, ή μάλλον ας ακούσουμε πως την διηγήθηκε ο ίδιος:

«Βρισκόμουνα φιλοξενούμενος σε μια αγροτική περιοχή της Ολλανδίας. Σε λίγο θα σουρούπωνε και ετοιμαζόμασταν για φαγητό.

Ο οικοδεσπότης φίλος μου (ένας από αυτούς που τους είχα θέσει το ερώτημα που με απασχολούσε τότε ‘αν υπάρχει κάτι που τρώγεται και έχει μπλε χρώμα’ και έψαχναν μάταια να βρουν αν υπάρχει κάτι σε μπλε που τρώγεται) ετοίμαζε την σαλάτα. Ξαφνικά γυρίζει και με κοιτάζει με μάτια που γυάλιζαν από θριαμβευτική χαρά. Με άρπαξε από το χέρι και με τράβηξε έξω στον κήπο. Μου έδειξε κάτι μικρά γαλάζια πεντάφυλλα λουλουδάκια με μαυριδερή προεξέχουσα καρδιά και μου είπε:

‘Να τι τρώγεται και έχει μπλε χρώμα. Αυτά τα λουλουδάκια τρώγονται στη σαλάτα. Το συνηθίζουμε εδώ’.

Έκοψε αρκετά και τα πρόσθεσε, έτσι ωμά όπως ήταν, στη σαλάτα που φάγαμε εκείνο το βράδυ.

Με έπιασε απελπισία. Τόσοι κόποι, τόσο ψάξιμο, τόσα χρόνια έρευνας γκρεμίστηκαν από ένα μικρό ταπεινό λουλουδάκι;

Μόλις επέστρεψα σπίτι μου όρμησα στα βιβλία φυτολογίας που είχα και άρχισα το ψάξιμο.

Το βρήκα μέσα σε ένα βιβλίο που περιείχε όλα τα φρούτα και λαχανικά του κόσμου.

Αυτό το μικρό καταγάλανο λουλουδάκι που με έριξε σε τόση απελπισία ήταν το borage (borago officinalis)*, αυτοφυές των ευρωπαϊκών μεσογειακών χωρών και κυρίως της Ιταλίας.

Εάν οι μεσογειακοί λαοί δεν του δίνουν ιδιαίτερη σημασία, οι βορειοευρωπαίοι το τρώνε ωμό στη σαλάτα τους, το μαγειρεύουν κιόλας, ενώ το πίνουν και σαν αφέψημα.

Στην διατροφή χρησιμοποιείται κυρίως σαν αρωματικό και θρεπτικές αξίες έχουν μόνο τα φύλλα του, τα κοτσάνια του και η μαυριδερή καρδιά του κέντρου του λουλουδιού.

Τα καταγάλανα (ή ροζ, ή λευκά) πέταλά του έχουν μόνο διακοσμητική αξία.

Μαθαίνοντας αυτά, ηρέμησα από την αναστάτωση που μου προκάλεσε πρόσκαιρα αυτό το μικρό λουλουδάκι, γιατί στην ουσία δεν τρώγεται.»

Μετά την διήγηση του διοργανωτή, επιστρέφουμε και πάλι στον κόσμο των φυτών, που όπως σου είπα το μπλε ή περίπου μπλε χρώμα που εμφανίζουν οφείλεται στις ανθοκυανίνες, μια ομάδα των φλαβονοειδών χρωστικών ουσιών, οι οποίες επηρεάζονται αρκετά από το ph το περιβάλλοντος εδάφους και ανάλογα με αυτό κάνουν τα άνθη που χρωματίζουν να έχουν γαλαζωπό ή κοκκινωπό χρώμα, με κύριο παράδειγμα τα άνθη της ορτανσίας.

Βέβαια, μπορεί να σου είπα Άνθρωπε πως σαν χρώμα εγώ το μπλε δεν είμαι βρώσιμο, από εσένα, οπότε δεν με τρως, όμως δεν είναι αυτή η πραγματικότητα γιατί υπάρχει ένα άλλο βασίλειο στον κόσμο σου που κάποια μέλη του τρώγονται από εσένα και κάποια από αυτά έχουν μπλε, ή περίπου μπλε χρώμα (κάποια πρασινίζουν, κάποια γκριζάρουν και άλλα μωβίζουν). Αυτό είναι το βασίλειο των μυκήτων που περιλαμβάνει τα μανιτάρια αλλά και τις μούχλες.

Οι μπλε μούχλα είναι υπεύθυνη για την παραγωγή αυτών που αποκαλείς «μπλε τυριά», όπως το αγαπημένο σου ροκφόρ και τα ανάλογα άλλων περιοχών ( εκτός της περιοχής Ροκφόρ της Γαλλίας) που δεν έχουν το δικαίωμα και γενικά ονομάζονται μπλε τυριά, όπως το Danish blue.

Γενικά υπάρχουν αρκετά μανιτάρια που έχουν μπλε χρώμα, που ποικίλει από γκρι – μπλε, τυρκουάζ, θαλασσί, μέχρι ίντιγκο και έντονο μπλε. Μερικά είδη μπλε μανιταριών είναι τα: lactarius indigo, indigo milk cap mushrooms, entoloma hochstelleri, blue roundhead, blue mycena κ.α.

Φυσικά δεν τρώγονται όλα, θέλει προσοχή γιατί κάποια από αυτά είναι δηλητηριώδη.

Πρέπει να σου πω δε, πως το μπλε χρώμα των μυκήτων δεν προκύπτει από ανθοκυανίνες όπως συμβαίνει στο φυτικό βασίλειο γιατί στο δικό τους βασίλειο δεν υπάρχουν χρωστικές φλαβόνες στις οποίες ανήκουν. Το βασίλειο των μυκήτων χρωματίζεται από καροτενοειδή και μελανίνες (όπως το ζωικό βασίλειο) και από πολυκετίδες, ινδόλες και αζαφιλόνες χρωστικές που του προσδίδουν τα διάφορα χρώματα του.

Με διαφορετικές χρωστικές εξάλλου βάφεται και το άλλο ένζωο βασίλειο του κόσμου σου, αυτό των βακτηρίων, όπου κι’ εδώ κυριαρχούν οι καροτενοειδείς χρωστικές, όμως τα βακτήρια οφείλουν τα μπλε χρώματά τους σε ιντιγκοϊδίνες και πυοκυανίνες.

Δεν χρειάζεται να μπούμε πιο αναλυτικά στις χρωστικές του βασιλείου των μονήρων και βακτηρίων (μονοκύτταρων οργανισμών).

Λέω να σταματήσουμε λίγο να πάρουμε μια ανάσα και συνεχίζουμε σε λίγο.

 


Topic: Διατροφή και χρώμα, μπλε, Συνέντευξη με τα χρώματα, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None

Αυτοι που μας εμαθαν τα χρωματα [35]: Wilhelm von Bezold

⊆ May 20th by | ˜ No Comments »

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

 

[35]

 

 

Johann Friedrich Wilhelm von Bezold 

 

 

 

 

Ο von Bezold ασχολείται πρωτίστως με την τέχνη και το σχέδιο και επιθυμεί ο χρωματικός κύκλος του να βοηθήσει τους ζωγράφους και τους χρωματολόγους.

Ένας χρωματικός κώνος προβάλλεται με τα πλήρως κορεσμένα χρώματα να βρίσκονται στην επιφάνεια σε διάφορα επίπεδα φωτεινότητας και να γίνονται πιο σκούρα προς το μαύρο σημείο.

Η κυκλική βάση χωρίζεται σε δώδεκα τμήματα διαφορετικού μεγέθους, με το πράσινο να έχει τη μεγαλύτερη επιφάνεια και το κόκκινο την μικρότερη.

 

 

Ο Wilhelm von Bezold (1837-1907) ήταν καθηγητής Μετεωρολογίας στο Μόναχο καθώς και διευθυντής του Πρωσικού Μετεωρολογικού Ινστιτούτου.

Το κύριο ενδιαφέρον του ως επιστήμονα ήταν η φυσική της ατμόσφαιρας και συνέβαλε πολύ στη θεωρία των ηλεκτρικών καταιγίδων.

Ο θείος του Gustav ήταν εξέχων ιστορικός τέχνης, και αυτό μπορεί κάλλιστα να έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση, το 1874, του «Farbenlehre im Hinblick auf Kunst und Kunstgewerbe» (Θεωρία χρώματος σε σχέση με την τέχνη και τις διακοσμητικές τέχνες) στο οποίο ο Wilhelm von Bezold εισάγει ένα σύστημα χρωμάτων με τη μορφή κώνου. Αν και θυμίζει την πυραμίδα του Lambert, αυτός ο κώνος έχει διαφορετική σύλληψη, παρόμοια στην πραγματικότητα, με το ημισφαίριο του Chevreul.

 

 

Ο Von Bezold γράφει:

«Σε ένα τέτοιο χρωματικό κώνο, είναι δυνατό… να χωρέσουμε απολύτως όλα τα νοητά χρώματα, που σημαίνει όλες τις χρωματικές αποχρώσεις τις οποίες μπορούν να αντιληφθούν τα μάτια μας.

Στην εξωτερική του επιφάνεια, ο κώνος περιέχει μόνο εντελώς κορεσμένα χρώματα στα διάφορα επίπεδα φωτεινότητάς τους».

Η πρόθεση του Bezold ήταν να δημιουργήσει ένα σύστημα χρωμάτων που θα βασίζεται άμεσα στην αντίληψη, αλλά δεν ήταν ο πρώτος που το επιχείρησε.

Ο ζωγράφος Johann Christoph Frisch, από το Βερολίνο, μάλλον δικαιούται αυτή την τιμή.

Το 1788, ο Frisch εισήγαγε μια ασύμμετρη κατασκευή, προτείνοντας έναν έγχρωμο κύκλο με οκτώ τμήματα που επέτρεπε την αναγνώριση από το μάτι μεγαλύτερης απόστασης μεταξύ μπλε και κόκκινου και μπλε και κίτρινου από ό,τι μεταξύ κίτρινου και κόκκινου.

Αλλά το πείραμα του Frisch δεν είχε μεγάλη ανταπόκριση και πέρασαν άλλα 100 χρόνια πριν ο Bezold προτείνει ένα παρόμοιο έργο.

 

 

Ο κώνος χρώματος του Von Bezold έχει λευκό στο κέντρο ενός κύκλου που σχηματίζει τη βάση του.

Τα χρώματα σκουραίνουν προς την άκρη του κώνου όπου είναι το μαύρο.

Έλαβε τον κύκλο από την εμπειρία του ότι «αν τα μωβ χρώματα τοποθετηθούν μεταξύ μπλε – βιολετί και κόκκινου, είναι στην πραγματικότητα δυνατό να χωρέσουν όλες οι αποχρώσεις σε μια σειρά. Επομένως, μπορούν επίσης να κατανεμηθούν κατά μήκος μιας κλειστής γραμμής, πιο εύκολα γύρω από την περιφέρεια ενός κύκλου».

(Στη δεύτερη έκδοση της χρωματικής θεωρίας του Wilhelm von Bezold, που εμφανίστηκε το 1921 — σχεδόν μισό αιώνα αργότερα — ο εκδότης W. Seitz προέβη σε ορισμένες ριζικές αλλαγές: ο κώνος του Bezold, για παράδειγμα, απλώς αντικαταστάθηκε με τον διπλό κώνο του William Oswald, τον οποίο θα περιγράψουμε αργότερα).

Ο Von Bezold εισάγει έναν ιδιαίτερο κύκλο χρώματος.

Θεωρεί αυτόν τον κύκλο ως μια τομή, στην πραγματικότητα: «ένα τμήμα του πραγματικού πίνακα χρωμάτων που προσεγγίζει ένα τρίγωνο, στις γωνίες του οποίου βρίσκονται τα χρώματα κόκκινο, πράσινο και μπλε-βιολετί».

Ως εκ τούτου, είναι έντονα προσανατολισμένος στα τρία βασικά χρώματα του μπλε, του πράσινου και του κόκκινου, τα οποία οι Hermann von Helmholtz και James Clerck Maxwell μπόρεσαν να δικαιολογήσουν επιστημονικά και να διαδώσουν στις τριχρωματικές θεωρίες τους, οδηγώντας στην επιλογή ενός τριγώνου ως αληθινού χρώματος. διάγραμμα.

Στον πρόλογό του το 1874, ο von Bezold αναγνωρίζει τους δύο προκατόχους του και τα επιτεύγματά τους.

Μας υπενθυμίζει ότι ο Helmholtz ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε τη διαφορά μεταξύ της προσθετικής ανάμειξης των ακτίνων φωτός και της αφαιρετικής ανάμειξης των βαφών, και ότι πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Maxwell για τους νόμους της «πραγματικής ανάμειξης χρωμάτων, που καθιερώθηκαν με τη βοήθεια πειστικών πειραμάτων».

Μόνο μετά από τις έρευνές τους οι φυσικές και ψυχολογικές πτυχές της θεωρίας του χρώματος απέκτησαν επαρκή μορφή «για να μπορέσουν να χρησιμεύσουν ως βάση για πρακτική, αισθητική έρευνα».

 

 

Ο Von Bezold συνεχίζει δηλώνοντας ότι ήταν πλέον καιρός να προσπαθήσει —και εδώ είχε στο μυαλό του τη δική του δουλειά— «να οργανώσει τη θεωρία του σχηματισμού του χρώματος με παρόμοιο τρόπο και σε σταθερή βάση, και να την τοποθετήσει ως σύντροφος ίσου αναστήματος στο πλευρό και των δύο άλλων επιστημών» — υπονοώντας την ανατομία και τη γεωμετρία, που είναι και τα δύο σημαντικά για την τέχνη.

Ο δικός του έγχρωμος κύκλος είναι επομένως «… κατασκευασμένος με τη βοήθεια του τριγώνου, με άλλα λόγια, πρέπει να ιδωθεί ως λεπτομέρεια αυτού του τριγώνου ή ως μεγέθυνση του μικρού κύκλου που σχεδιάζεται στο τρίγωνο.

Οι διαβαθμίσεις είναι διατεταγμένες γύρω από την περιφέρεια που δίνουν τους αριθμούς των ταλαντώσεων, πράγματι με τέτοιο τρόπο ώστε όταν μετακινούμαστε από τη μια βαθμολόγηση στην άλλη, επιτυγχάνεται ένα χρώμα που έχει 10 δισεκατομμύρια ταλαντώσεις για κάθε δευτερόλεπτο… η απλή κατανομή αυτών, οι διαβαθμίσεις που κρύβουν μέσα τους, μια απτή μορφή του σκληρού μαθηματικού νόμου της ανάμειξης, δείχνουν την περίεργη σχέση μεταξύ των χρωμάτων κόκκινο, πράσινο και μπλε.»

Ακόμα κι αν τα πιο απαιτητικά πειράματα και η αίσθηση της τάξης υποδηλώνουν ότι «σε μια και την ίδια πορεία της περιφέρειας του κύκλου ένας περίπου ίσος αριθμός ελάχιστα διακριτών αποχρώσεων βρίσκονται η μία δίπλα στην άλλη, η εντύπωση παραμένει ότι η απόχρωση στην περιοχή του μπλε και του πράσινου αλλάζει με πολύ πιο αργό ρυθμό από ότι στην περιοχή του μωβ και του μπλε –  βιολετί».

Κατά συνέπεια επιχειρεί: «να χωρίσει τον κύκλο σε ομάδες χρωμάτων με τέτοιο τρόπο ώστε ο χαρακτήρας των γειτονικών ομάδων να φαίνεται στο μάτι σαν να έχει ίση διαφορά».

 

 

Οι επιμέρους αποχρώσεις που αυξάνονται προς το πράσινο είναι: μωβ, καρμίνιο, βερμιγιόν, πορτοκαλί, κίτρινο, κιτρινωπό πράσινο, πράσινο, γαλαζοπράσινο, τυρκουάζ, μπλε, ουλτραμαρίν, μπλε – βιολετί, μωβ και πορφυρό, με πολλά «συμπληρωματικά χρώματα» να τοποθετούνται απέναντι από το πράσινο — τον μεγαλύτερο τομέα.

Τα γράμματα που τοποθετούνται κατά μήκος της εσωτερικής περιφέρειας αντιπροσωπεύουν μουσικές νότες και αποτελούν μέρος μιας προσπάθειας να αντικρούσει τη θεωρία των «χρωματικών ισοδυνάμων» που μπορεί να αναχθεί στον George Field.

Θα αφήσουμε και τις δύο αυτές πτυχές ανενόχλητες, αν και ο φον Μπεζόλντ κατέβαλε μεγάλο κόπο στην αναζήτησή του για μια αρμονία χρωμάτων.

Προσπάθησε να βρει αρμονικές τριάδες μέσω της κατασκευής ισόπλευρων τριγώνων γύρω από το λευκό κέντρο του έγχρωμου κύκλου του.

Δείχνουμε ένα τρίγωνο που συνδέει το μπλε-ιώδες και το πορφυρό με το πράσινο.

Το ότι η άκρη του δεν φτάνει στον πράσινο τομέα δείχνει μια βασική αδυναμία συστημάτων που υποδηλώνουν ότι είναι δυνατή η ενσωμάτωση της χρωματομετρίας σε μια χωρική γεωμετρία.

Τα χρωματικά συστήματα πρέπει να είναι τρισδιάστατα, αλλά δεν είναι απαραίτητο η δομή τους να είναι γραφικά απλή.

Αυτή η ιδέα υλοποιείται για πρώτη φορά από ένα σύστημα που πρότεινε ο Αμερικανός ζωγράφος Henry Munsell στις αρχές του 20ου αιώνα.

Ο Von Bezold δεν μπόρεσε πράγματι να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σύστημα χρωμάτων – τόνιζε υπερβολικά τις μπλε και μωβ αποχρώσεις – αλλά το όνομά του διατηρείται ζωντανό στη σύγχρονη αντιληπτική φυσιολογία από το φαινόμενο Bezold-Brücke:

 

 

Παρατήρησε ηλεκτρικούς λαμπτήρες μέσα από χρωματιστά φίλτρα και σημείωσε ότι για παράδειγμα, μέσω ενός κόκκινου φίλτρου, το φωτεινότερο σημείο της λάμπας αποχρωματίστηκε κίτρινο και αποχρωματίστηκε πράσινο όταν κοιτάχτηκε μέσα από ένα μπλε-πράσινο φίλτρο.

Τα χρώματα που βλέπουμε εξαρτώνται επομένως —σε υψηλές τιμές— από την ένταση του φωτός.

 

 

Τα προηγούμενα χρόνια, ο Brücke είχε, παρεμπιπτόντως, επιχειρήσει να διατυπώσει την ψυχολογία των χρωμάτων μέσα σε ένα αισθητικό σύστημα.

Στο βιβλίο του, ο von Bezold διακινδυνεύει μια δεύτερη απόπειρα σε μια τέτοια διατύπωση, γι' αυτόν ακόμη πιο ουσιαστική.

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα | Tags: None

Η οραση του χρωματος εχει σημασια (το πιο κουραστικο χρωμα)

⊆ May 15th by | ˜ No Comments »

 

Η όραση του χρώματος έχει σημασία

(Από το “Color Matters”)

Μια σειρά άρθρων σχετικά με την επίδραση των χρωμάτων στην όραση μας

 

Το ανθρώπινο μάτι μπορεί να δει περίπου από 7.000.000 έως 10.000.000 αποχρώσεις.

Μερικές από αυτές είναι οφθαλμικές ‘πληγές’.

Ορισμένα χρώματα και χρωματικές σχέσεις μπορεί να είναι ερεθιστικά των ματιών, να προκαλέσουν πονοκεφάλους και να αλλοιώνουν την ανθρώπινη όραση.

Άλλα χρώματα και συνδυασμοί χρωμάτων είναι καταπραϋντικά.

Κατά συνέπεια, η κατάλληλη χρήση χρώματος μπορεί να μεγιστοποιήσει την παραγωγικότητα, να ελαχιστοποιήσει την οπτική κόπωση και να χαλαρώσει ολόκληρο το σώμα.

 

Ποιο χρώμα είναι το πιο κουραστικό;

 

Το κίτρινο, το καθαρό λαμπερό κίτρινο του λεμονιού είναι το πιο κουραστικό χρώμα. Γιατί; Η απάντηση έρχεται από τη φυσική του φωτός και της οπτικής.

 

 

 

Περισσότερο φως αντανακλάται από τα έντονα χρώματα, με αποτέλεσμα την υπερβολική διέγερση των ματιών.

Επομένως, το κίτρινο είναι ερεθιστικό για τα μάτια.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι τα μωρά κλαίνε περισσότερο στα κίτρινα δωμάτια, οι σύζυγοι τσακώνονται περισσότερο στις κίτρινες κουζίνες και οι τραγουδιστές της όπερας εκρήγνυνται περισσότερο στα κίτρινα καμαρίνια.

 

 

Ωστόσο, αυτές οι αναφορές δεν έχουν αποδειχθεί επιστημονικά.

Σε πρακτική εφαρμογή, το έντονο κίτρινο – όταν χρησιμοποιείται σε μεγάλες επιφάνειες, θα ερεθίσει τα μάτια.

Επομένως, μη βάφετε τους τοίχους ενός γραφείου (ή οποιουδήποτε κρίσιμου περιβάλλοντος εργασίας) κίτρινους.

 

 

 

Σημείωση: Οι πιο ανοιχτές αποχρώσεις του κίτρινου μπορεί να είναι ανακουφιστικές και χαρούμενες.

Επίσης, προσέξτε τις κίτρινες σημειώσεις (που μπορεί να σας προκαλέσουν τράνταγμα και να αφυπνίσουν προσωρινά τον εγκέφαλό σας) και μην χρησιμοποιείτε το κίτρινο ως φόντο στην οθόνη του υπολογιστήρα σας.

 

 

Από την άλλη, δεδομένου ότι το κίτρινο είναι το πιο ορατό χρώμα από όλα τα χρώματα, είναι το πρώτο χρώμα που παρατηρεί το ανθρώπινο μάτι.

Χρησιμοποιήστε το για να τραβήξετε την προσοχή, όπως μια κίτρινη πινακίδα με μαύρο κείμενο ή ως έμφαση.

Έχετε παρατηρήσει κίτρινα πυροσβεστικά οχήματα σε ορισμένες πόλεις; Τα κίτρινα σχολικά λεωφορεία; Τα κίτρινα ταξί;

 

 

Τέλος, το κίτρινο είναι ένα υπέροχο χρώμα, το πιο χαρούμενο του φάσματος.

Και το κίτρινο είναι σύμβολο της θεότητας σε πολλές παγκόσμιες θρησκείες.

 

 

Μερικές συμβουλές για πρακτική εφαρμογή:

Παρατηρήστε τη διαφορά μεταξύ ενός έντονου κίτρινου και μιας πιο απαλής απόχρωσης του.

Επίσης το μέγεθος της επιφάνειας που καταλαμβάνει το χρώμα καθορίζει την χρωματική επίδραση.

Για καλύτερα αποτελέσματα, χρησιμοποιήστε πιο απαλές αποχρώσεις ή μικρές ποσότητες κίτρινου.

 


Topic: Κίτρινο | Tags: None

Χρωματισμος πολυτιμων λιθων

⊆ May 10th by | ˜ No Comments »

 

Χρωματισμός πολύτιμων λίθων

(Από το: Causes of Color)

 

 

Γιατί ορισμένοι πολύτιμοι λίθοι όπως το ρουμπίνι και το σμαράγδι είναι κόκκινοι και πράσινοι, αλλά το διαμάντι είναι άχρωμο;

Τα ρουμπίνια, τα ζαφείρια και τα διαμάντια αποκτούν το λαμπρό χρώμα τους με διαφορετικά μέσα.

Αιτίες χρώματος σε πολύτιμους λίθους:

 

 

Όταν προστίθενται ακαθαρσίες σε άχρωμους πολύτιμους λίθους, συχνά παράγονται λαμπερά χρώματα.

Όταν προστίθεται χρώμιο σε άχρωμο κορούνδιο, γεννιέται ένα κόκκινο ρουμπίνι, ενώ ένα πράσινο σμαράγδι αναδύεται όταν προστίθεται χρώμιο σε άχρωμο βηρύλλιο.

Τα διαμάντια μπορούν να χρωματιστούν μπλε ή κίτρινα με την προσθήκη ακαθαρσιών.

 

 

Ο ρόλος των ακαθαρσιών στην πρόκληση χρώματος είναι διαφορετικός εδώ.

Μέσω ενός ακόμη μηχανισμού (μεταφορά φορτίου), η προσθήκη ακαθαρσιών στο κορούνδιο μπορεί να δημιουργήσει ένα βαθύ μπλε ζαφείρι.

Η βιολετί απόχρωση του αμέθυστου είναι το αποτέλεσμα ακαθαρσιών σιδήρου στον κρυσταλλικό χαλαζία, αν και αυτή η ακαθαρσία δρα διαφορετικά από την πρόσμειξη χρωμίου που παράγει το κόκκινο χρώμα του ρουμπινιού.

Τα χαρακτηριστικά χρώματα πολλών πολύτιμων λίθων προέρχονται από την παρουσία μετάλλων μετάπτωσης ως ακαθαρσίες σε ένα κατά τα άλλα διαφανές κρυσταλλικό πλέγμα.

 

 

Αυτό μπορεί να οφείλεται σε ένα λεγόμενο πεδίο κρυστάλλου ή, εναλλακτικά, σε φαινόμενο πεδίου συνδέτη.

Σε αυτό το φαινόμενο πεδίου κρυστάλλου ή προσδέματος, το πεδίο που ασκείται από τον κρύσταλλο ξενιστή στην φιλοξενούμενη ακαθαρσία καθορίζει τα ενεργειακά επίπεδα της τελευταίας ως απορροφητές φωτονίων.

Με άλλα λόγια, ο χημικός δεσμός μεταξύ του κρυστάλλου ξενιστή και της φιλοξενούμενης ακαθαρσίας περιλαμβάνει πάντα την δωρεά ηλεκτρονίων από τον κρύσταλλο ξενιστή σε κενά επίπεδα ενέργειας στη μεταλλική ακαθαρσία, δεσμεύοντας το μέταλλο στον κρύσταλλο.

Τα μεταβατικά μέταλλα μπορούν να μεταμορφώσουν ακόμη και τον πιο απλό κρύσταλλο σε έναν πολυπόθητο θησαυρό.

 

 

Ο πιο απλός και πιο χαρακτηριστικός πολύτιμος λίθος είναι το διαμάντι.

Είναι δυνατό, λαμπερό και άχρωμο.

Ένα διαμάντι αποτελείται από μια άπειρη σειρά ατόμων άνθρακα συνδεδεμένα σε ένα άκαμπτο πλαίσιο που εκτείνεται προς όλες τις κατευθύνσεις, γεγονός που καθιστά το διαμάντι την πιο σκληρή γνωστή ουσία.

Με το να συγκρατούνται τόσο σφιχτά, τα διαμάντια δεν μπορούν να απορροφήσουν το ορατό φως και ως εκ τούτου είναι άχρωμα.

 

 

Δεν υπάρχουν ασύζευκτα ηλεκτρόνια στην δομή τους.

Για το κορούνδιο, η επαναλαμβανόμενη μονάδα είναι το οξείδιο του αλουμινίου.

Ως το δεύτερο πιο σκληρό γνωστό υλικό, το κορούνδιο χρησιμοποιείται σε τροχούς λείανσης και σμυριδόχαρτα.

 

 

Για το βηρύλλιο, η επαναλαμβανόμενη μονάδα είναι το πυριτικό αργιλικό βηρύλλιο. Με τέσσερα στοιχεία στην επαναλαμβανόμενη μονάδα του (βηρύλλιο, αλουμίνιο, πυρίτιο και οξυγόνο), το πλαίσιο του είναι λιγότερο άκαμπτο και έτσι το βηρύλλιο δεν είναι τόσο σκληρό όσο το κορούνδιο.

 

 

Και πάλι, όλα τα ηλεκτρόνια είναι δεμένα μεταξύ τους και δεν υπάρχει απορρόφηση του ορατού φωτός. Αυτά τα υλικά είναι επομένως άχρωμα.

 


Topic: Γιατί έχει χρώμα....., ορυκτα και χρωματα, Φύση και χρώματα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [ρλη΄]: το μπλε στα ζωα

⊆ May 5th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

 

[ρλη΄]

 

 

Το Μπλε στα ζώα

 

[η΄]

 

-Στα φαινόμενα σκέδασης του φωτός οφείλεται και η εμφάνισή μου, εμένα του μπλε χρώματος, στο ζωικό βασίλειο, στο οποίο δεν υπάρχουν μπλε χρωστικές ουσίες, εκτός κάποιων μηδαμινών εξαιρέσεων όπως αποκαλύφθηκε αρκετά πρόσφατα, πχ, στις πεταλούδες obrinus olivewing, όπου δυο γαλάζιες κηλίδες στα φτερά τους (από μια στο κάθε φτερό) οφείλουν το χρώμα τους σε κάποια χρωστική ουσία και όχι σε σκέδαση του φωτός.

Στην σκέδαση φωτός οφείλεται και η ύπαρξη μπλε (για την ακρίβεια γαλάζιου) χρώματος που εμφανίζεται σε κάποιους από εσάς Άνθρωπε σε ένα και μοναδικό σημείο, τα μάτια.

Τα γαλάζια μάτια, κατά την ελληνική που σε πολλές άλλες γλώσσες, όπως στην αγγλική κ. α. αναφέρονται ως μπλε μάτια, στην πραγματικότητα δεν περιέχουν μπλε χρωστική ουσία.

Το χρώμα των γαλανών ματιών καθορίζεται από δύο παράγοντες:

την μελάγχρωση της ίριδας του ματιού και την σκέδαση του φωτός από το βαθύ στρώμα της ίριδας.

Στους ανθρώπους, η μελάγχρωση (η επίστρωση με μελανίνες) του βυθού της ίριδας ποικίλλει από ανοιχτό καφέ έως μαύρο.

Η εμφάνιση των μπλε, πράσινων και φουντουκί (hazel) ματιών προκύπτει από τη σκέδαση Tyndall του φωτός λόγω της δομικής κατασκευή της ίριδας, ένα οπτικό φαινόμενο παρόμοιο με αυτό που εξηγεί το μπλε του ουρανού.

Οι ίριδες των ματιών των ατόμων με γαλάζια μάτια περιέχουν λιγότερη σκούρα μελανίνη από εκείνες των ατόμων με καστανά μάτια, πράγμα που σημαίνει ότι απορροφούν λιγότερο φως μικρού μήκους, δηλαδή μπλε, το οποίο αντανακλάται προς τον θεατή.

Το χρώμα των ματιών ποικίλλει επίσης ανάλογα με τις συνθήκες φωτισμού, ειδικά για πιο ανοιχτόχρωμα μάτια.

Τα γαλάζια μάτια είναι πιο κοινά στην Ιρλανδία, στην περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας και στη Βόρεια Ευρώπη.

Βρίσκονται επίσης στην Ανατολική, Κεντρική και Νότια Ευρώπη.

Τα μπλε μάτια βρίσκονται επίσης σε μέρη της Δυτικής Ασίας, κυρίως στο Αφγανιστάν, τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν.

Στην Εσθονία, το 99% των ανθρώπων έχουν μπλε μάτια.

Στην Δανία μόνο το 8% του πληθυσμού είχε καστανά μάτια, αν και λόγω της μετανάστευσης, σήμερα ο αριθμός αυτός είναι περίπου 11%.

Στην Γερμανία, περίπου το 75% έχει γαλαζωπά μάτια.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, από το 2006, ένας στους έξι ανθρώπους, ή το 16,6% του συνολικού πληθυσμού και το 22,3% του λευκού πληθυσμού, έχουν γαλανά μάτια. Τα γαλάζια μάτια γίνονται λιγότερο κοινά μεταξύ των Αμερικανών παιδιών. Στις ΗΠΑ, τα αγόρια έχουν 3-5% περισσότερες πιθανότητες να έχουν γαλανωπά μάτια από τα κορίτσια. Βεβαίως πέρα από εσένα Άνθρωπε, γαλάζια μάτια συναντάμε και σε αρκετά άλλα ζώα και πουλιά, από αίλουρους και κυνοειδή έως λέμουρους.

Οι γάτες εμφανίζουν συχνά γαλάζια μάτια. Το γαλάζιο μάτι είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Σιαμέζων γατιών, το οποίο είναι το μοναδικό χρώμα ματιού σε αυτό το είδος.

Γαλάζια μάτια έχουν και άλλα αιλουροειδή, όπως λεοπαρδάλεις, πάνθηρες, ακόμα και κάποια λιοντάρια.

Στα σκυλιά επίσης βλέπουμε την ύπαρξη γαλανών ματιών και ιδίως σε πολλά σκυλιά της ράτσας των χάσκυ.

Επίσης γάτες και σκύλοι εμφανίζουν συχνά ετεροχρωμία της ίριδας όπου συνήθως το ένα μάτι τους είναι γαλανό.

Ετεροχρωμία της ίριδας παρουσιάζουν και οι άνθρωποι, αρκετοί από αυτούς έχουν γαλανό το ένα τους μάτι.

Υπάρχει κατάλογος όπου αναγράφονται πολλοί γνωστοί άνθρωποι που έχουν το ένα τους μάτι γαλάζιο, μεταξύ των οποίων και αρκετοί καλλιτέχνες /ηθοποιοί όπως η Jane Seymour, o Kiefer Sutherland και ο Dan Akroyd. Από τα ιστορικά πρόσωπα ο πιο γνωστός ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος που είχε ένα γαλανό μάτι και ένα καστανό.

Το φαινόμενο των γαλάζιων ματιών είναι κανόνας στα αλβινικά (αλφικά) ζώα και ως επί το πλείστον σε ζώα που παρουσιάζουν λευκισμό.

Ευνόητον είναι πως το γαλάζιο χρώμα των ματιών των ζώων δημιουργείται με τον ίδιο μηχανισμό που συμβαίνει και σ’ εσένα Άνθρωπε.

Παρ’ ότι βλέπουμε πολλά ζώα, όπως μπλε βατράχια και κάποια ερπετά, κυρίως όμως πουλιά και ψάρια να φαίνονται μπλε, στην πραγματικότητα μπλε χρωστικές ουσίες δεν υπάρχουν στο ζωικό βασίλειο, του οποίου τα χρώματα παράγονται από τρεις ομάδες χρωστικών ουσιών, τις μελανίνες (μαύρα, καφετιά, κόκκινα), τις αίμες (κόκκινα, ροζ) και τα καροτένια (κίτρινα, πορτοκαλιά, κόκκινα).

Οπότε τα μπλε, όπως και τα πράσινα χρώματα, στο ζωικό βασίλειο προκύπτουν από σκέδαση ακτινοβολιών που οφείλεται στην νανοδομική κατασκευή τριχών, λεπιών, φτερών. Εξ αιτίας αυτού του φαινομένου, το μπλε χρώμα στο ζωικό βασίλειο δεν είναι σταθερό αλλά εξαρτάται από την γωνία θέασης και τον φωτισμό. Σε πολλά είδη δε, κυρίως σε πουλιά και πεταλούδες, το μπλε χρώμα που εμφανίζουν ιριδίζει.

Γνωστότερα ζώα για το μπλε χρώμα τους είναι τα παγώνια, οι πεταλούδες μόρφο και τα ψάρια μανδαρίνοι καθώς και οι μανδρίλοι πίθηκοι για το χαρακτηριστικό μπλε χρώμα που εμφανίζεται στο ρύγχος τους.

Σε αντίθεση με το ζωικό βασίλειο, το φυτικό διαθέτει μπλε χρωστικές ουσίες, στην ομάδα το ανθοκυανίνων, που δίνουν μπλε χρώμα σε λουλούδια.

Σε αρκετές περιπτώσεις το μπλε χρώμα κάποιων λουλουδιών εξαρτάται και από το ph του εδάφους όπου φυτρώνει το φυτό, όπως π.χ. στις ορτανσίες. Αλλά αυτά θα τα πούμε σε λίγο….


Topic: ζωα και χρωματα, μπλε, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Αυτοι που μας εμαθαν τα χρωματα [34]: Ernst Wilhelm Ritter von Brücke

⊆ April 30th by | ˜ No Comments »

 

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

[34] 

 

 

 

 

 

Ernst Wilhelm von Brücke

 

 

Ο Ernst Wilhelm Ritter von Brücke (6 Ιουλίου 1819 – 7 Ιανουαρίου 1892) ήταν Γερμανός γιατρός και φυσιολόγος. Του πιστώνονται οι συνεισφορές του που έγιναν σε πολλές πτυχές της φυσιολογίας.

Γεννήθηκε στο Βερολίνο όπου αποφοίτησε από την ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου το 1842.

Τον επόμενο χρόνο έγινε βοηθός ερευνητής του Johannes Peter Müller.

Το 1845 ίδρυσε την Physikalische Gesellschaft (Φυσική Εταιρεία) στο Βερολίνο, μαζί με τους Emil Du Bois-Reymond, Hermann von Helmholtz και άλλους, στο σπίτι του φυσικού Heinrich Gustav Magnus.

Το 1846, ο Brücke εξελέγη καθηγητής ανατομίας στην Akademie der Bildenden Künste, στο Βερολίνο. Μετά από αυτό, το 1848 διορίστηκε καθηγητής φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Königsberg.

Το 1849 απέκτησε παρόμοια καθήκοντα στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.

Ο Ernst Fleischl von Marxow (1846-1891) και ο Joseph Paneth (1857-1890), δύο συνάδελφοι του Freud, ήταν βοηθοί του Brücke στη Βιέννη.

Ωστόσο, ο Brücke είναι περισσότερο γνωστός για την επιρροή του στον Sigmund Freud, έναν από τους άλλους φοιτητές του στην ιατρική.

 

 

Ο Φρόιντ άρχισε να μελετά υπό τον Brücke το 1877 και συνέχισε να το κάνει μέχρι το 1883.

Του ανατέθηκε από τον Brücke να εξετάσει τη βιολογία του νευρικού ιστού, συγκρίνοντας συγκεκριμένα τον εγκέφαλο των ανθρώπων και άλλων σπονδυλωτών με αυτόν των ασπόνδυλων.

Στην αρχή της καριέρας του, ο Brücke ενδιαφέρθηκε για την οπτική, γεγονός που τον οδήγησε να ερευνήσει το tapetum lucidum του οφθαλμού των σπονδυλωτών και τη δράση του ακτινωτού μυός.

 

 

Κατόπιν αυτού, ο Brücke μελέτησε την απορρόφηση των διαφόρων ακτίνων φωτός από το μάτι, το μυστήριο της αίσθησης του οπτικο-χρωματικού μετεικάσματος.

Το έργο του στην επιστήμη της οπτικής ήταν καθοριστικό για την εφεύρεση του οφθαλμοσκοπίου από τον Helmholtz.

 

 

Περαιτέρω έρευνα αυτού του σχετικού θέματος βρήκε τον Brücke να εξετάζει τις αλλαγές χρώματος στους χαμαιλέοντες και τα κεφαλόποδα, στη συνέχεια να μελετά τα χρωστικά κύτταρα και να παρατηρεί πώς η μυϊκή σύσπαση επηρεάζεται από τη διάρκεια ενός ερεθίσματος.

 

 

Εκτός από την οπτική, τις κυτταρικές έρευνες και τη φωνητική, ο Brücke είχε ένα βαθύ ενδιαφέρον για την φιλοσοφία και την αισθητική, κάτι που φάνηκε από τη συγγραφή ημι-δημοφιλών βιβλίων, συγκεκριμένα ενός έργου για τη φυσιολογία του χρώματος στην εφαρμοσμένη τέχνη.

Το ενδιαφέρον του Brücke για το χρώμα και τις τέχνες εξαπλώθηκε από τις επιστημονικές πτυχές του χρώματος στον βιομηχανικό κόσμο καθώς έθεσε τις αρχές των συνδυασμών χρωμάτων για την καθοδήγηση των εργαζομένων στα υφάσματα. Από αυτό καθοδηγήθηκε από το χρώμα στην καλλιτεχνική μορφή και στη δήλωση των βασικών αρχών που κάνουν την τέχνη όμορφη.

Επίσης παρατήρησε πως μια αλλαγή στην αντίληψη των χρωμάτων υπό την επίδραση της αυξημένης έντασης φωτός ή της φαινομενικής φωτεινότητας των αποχρώσεων αλλάζει καθώς αλλάζει ο φωτισμός.

 

 

Με την αύξηση της έντασης, τα μήκη κύματος κάτω των 500 nm μετατοπίζονται περισσότερο προς το μπλε και πάνω από 500 αποχρώσεις μετατοπίζονται περισσότερο προς το κίτρινο.

Τα κόκκινα γίνονται πιο κιτρινωπά (πορτοκαλίζουν) με αυξανόμενη φωτεινότητα.

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα | Tags: None

Τα χρωματα της πιπεριας

⊆ April 25th by | ˜ No Comments »

 

Τα χρώματα της πιπεριάς.

 

 

 

Το χρώμα της πιπεριάς είναι κατά κύριο λόγο το πράσινο, ενώ το κόκκινο χρώμα χαρακτηρίζει κυρίως τις πολύ καυτερές πιπεριές.

Υπάρχουν επίσης σήμερα και οι γλυκές πιπεριές από κίτρινο έως κόκκινο χρώμα.

Γενικά το χρώμα των πιπεριών μπορεί να είναι πράσινο, ανοιχτό ή σκούρο, κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί και πιο σπάνια ακόμα και λευκό, ή μωβ, ανάλογα με την ποικιλία και την περίοδο της συγκομιδής τους.

 

 

Όλες οι πιπεριές ξεκινούν από πράσινο και αλλάζουν χρώμα καθώς ωριμάζουν.

Γι’ αυτό και οι πράσινες πιπεριές είναι λιγότερο γλυκές και ελαφρώς πιο πικρές από τις υπόλοιπες πιπεριές.  

H διαφορά στο χρώμα της πιπεριάς δεν περιορίζεται μόνο στη γεύση (οι κόκκινες και οι πορτοκαλί πιπεριές έχουν πιο φρουτώδη γεύση από τις πράσινες), αλλά και στα θρεπτικά συστατικά.

 

 

Οι κόκκινες και οι πορτοκαλί πιπεριές, λόγο της ωρίμανσης τους έχουν μεγαλύτερες ποσότητες βιταμίνης A, C και B6 και αντιοξειδωτικών παραγόντων, όπως λυκοπένιο και λουτεΐνη, ενώ οι πράσινες περιέχουν σημαντική ποσότητα φυλλικού οξέος και βιταμίνης K. Επίσης,  το επίπεδο του καροτένιου είναι εννέα φορές περισσότερο στις κόκκινες πιπεριές.

Παρόλα αυτά, όπως όλα τα φρούτα και τα λαχανικά, έτσι και τις πιπεριές είναι καλύτερο να τις καταναλώνουμε σε διάφορα χρώματα έτσι ώστε να λαμβάνουμε ποικιλία βιταμινών.

Οι φρέσκες, ωμές πιπεριές, αποτελούνται κυρίως από νερό (92%). Το υπόλοιπο αποτελείται από υδατάνθρακες και μικρές ποσότητες πρωτεΐνης και λίπους.

Oι πιπεριές όλων των χρωμάτων είναι πλούσιες σε βιταμίνες του συμπλέγματος Β, σε φυλλικό οξύ, φλαβονοειδή, βιταμίνη Α και C.

Ας δούμε τώρα τί μας λέει η κάρτα της χημείας των μη καυτερών χρωματιστών πιπεριών που διεθνώς ονομάζονται Bell Peppers.

 

 

Στον πίνακα αυτόν βλέπουμε τις χημικές συνθέσεις στις οποίες οφείλουν οι Bell Peppers το χρώμα, το άρωμα και την γεύση τους.

Οι πράσινες οφείλουν το χρώμα τους στην χλωροφύλλη, οι κίτρινες και πορτοκαλιές στην λουτεΐνη, την βιολοξανθίνη και τα β – καροτένια και οι κόκκινες στην καψανθίνη και την καψορουμπίνη όπου οι δυο τευλευταίες είναι κόκκινες χρωστικές που τις βρίσκουμε σχεδόν αποκλειστικά στις πιπεριές.

Η χλωροφύλλη, που χρησιμοποιείται από τα φυτά για την φωτοσύνθεση, δίνει στις πιπεριές το αρχικό τους χρώμα. Καθώς αυτές ωριμάζουν οι χλωροφύλλες αποσυντίθονται και ένα εύρος από καροτενοειδείς χρωστικές εμφανίζεται. Αυτές συμπεριλαμβάνουν λουτεΐνη, βιολαξανθίνη και βήτα – καροτένια που αποδίδουν στις πιπεριές κίτρινα και πορτοκαλί χρώματα.

Τελικά εμφανίζονται και κόκκινες καροτενοειδείς χρωστικές συμπεριλαμβανομένων της καψανθίνης και καψορουμπίνης που δίνουν το κόκκινο χρώμα στις πιπεριές και όπως είπαμε προηγουμένως είναι δυο χρωστικές που βρίσκονται σχεδόν αποκλειστικά στις πιπεριές.

 

 

Το άρωμα των πιπεριών αναπτύσσεται κι’ αυτό καθώς ωριμάζουν. Στις πράσινες πιπεριές το χαρακτηριστικό άρωμα οφείλεται κυρίως στην χημική ουσία πυραζίνη.

Άλλοι μικρότεροι συντελεστές όπως ‘cucumber aldehyde’ συνεισφέρουν κατά την ωρίμανση του καρπού με εξαίρεση την εξανόλη η οποία προσδίδει ένα πιο φρουτώδες άρωμα.


Topic: Uncategorized, Γιατί έχει χρώμα....., Διατροφή και χρώμα, Κίτρινο, κόκκινο, Πορτοκαλί, Πράσινο, χρωστικές | Tags: None

Προσαρμοστικη αξια βιολογικου χρωματισμου

⊆ April 20th by | ˜ No Comments »

 

[Από την σειρά της ‘Britannica’ για τις βιο-χρωστικές]

 

Ο Χρωματισμός στην βιολογία

[ΚΒ]

 

 

 

 

 

Η προσαρμοστική αξία του βιολογικού χρωματισμού

 

 

 

Ο χρωματισμός και το μοτίβο του χρωματισμού διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στη ζωή των φυτών και των ζώων — ακόμη και εκείνων των ειδών στα οποία η όραση λείπει ή δεν είναι κυρίαρχη αίσθηση.

Για παράδειγμα, ο κρυπτικός (απόκρυφος) χρωματισμός συχνά συμβαδίζει με την κρυπτική συμπεριφορά.

 

 

Τα μη αντανακλαστικά χρώματα εμφανίζονται στα πρόσωπα των πουλιών που αναζητούν τροφή στο έντονο ηλιακό φως και ο ανθεκτικός στην τριβή χρωματισμός εμφανίζεται πιο συχνά μεταξύ των ειδών που κατοικούν σε τραχιά ενδιαιτήματα παρά μεταξύ των ειδών που κατοικούν σε μη διαβρωτικά ενδιαιτήματα.

 

 

Οι λειτουργίες του βιολογικού χρωματισμού εμπίπτουν σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: (1) οπτικές λειτουργίες, στις οποίες ο χρωματισμός επηρεάζει την ορατότητα του ζώου ή του φυτού στα άλλα ζώα.

(2) οπτικές λειτουργίες, στις οποίες ο χρωματισμός επηρεάζει την όραση του ίδιου του ζώου.

(3) φυσιολογικές λειτουργίες, στις οποίες οι μοριακές ιδιότητες των βιοχρωμάτων παίζουν ρόλο που δεν σχετίζεται ούτε με την οπτική σηματοδότηση ούτε με την όραση.

 

Οπτικές λειτουργίες: παραπλανητικός χρωματισμός

 

Ο παραπλανητικός χρωματισμός εξαρτάται από τέσσερεις παράγοντες:

Α. τον έγχρωμο οργανισμό.

Β. την μετάλλαξη του οργανισμού που μοιάζει χρωματικά πλέον με το υπόβαθρο πάνω στο οποίο κρύβεται·

Γ. την φασματική ποιότητα του φωτισμού του περιβάλλοντος

Δ. την οπτική ευαισθησία και συμπεριφορά του ζώου ή των ζώων που εξαπατά ο οργανισμός.

 

 

Σε κάποιο βαθμό, η ακόλουθη θεώρηση εξετάζει τις σχέσεις μεταξύ των τεσσάρων παραγόντων χωριστά, αλλά στην πραγματικότητα το παραπλανητικό οπτικό αποτέλεσμα προκύπτει από την αλληλεπίδραση και των τεσσάρων παραγόντων. Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι παραπλανητικών χρωματισμών:

(1) απόκρυψη χρωματισμού ή καμουφλάζ, κατά την οποία ο οργανισμός αναμειγνύεται με το περιβάλλον του.

 

 

(2) η μίμηση, στην οποία ο οργανισμός δεν κρύβεται, αλλά μάλλον παρουσιάζει μια ψεύτικη ταυτότητα λόγω της ομοιότητάς του με άλλο είδος.


Topic: Uncategorized, ζωα και χρωματα, Φύση και χρώματα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [ρλζ΄]: το μπλε στην φυση

⊆ April 15th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

 

[ρλζ΄]

 

 

Το Μπλε στην φύση

 

[ζ΄]

 

 

-Το μπλε στην φύση. Σου έχουν μάθει Άνθρωπε πως εγώ το μπλε, είμαι το χρώμα που χαρακτηρίζει τον πλανήτη σου και η γη έχει το παρατσούκλι ‘ο μπλε πλανήτης’.

Αυτό όμως είναι κάτι παράδοξο γιατί ενώ φαίνεται πως το μεγαλύτερο τμήμα του πλανήτη σου, ο ουρανός και η θάλασσα λέγεται πως έχουν μπλε χρώμα, το μπλέ χρώμα από χρωστικές ουσίες είναι ελάχιστο και σπάνιο επάνω στην γη.

Τα περισσότερα μπλε χρώματα που βλέπουμε, ακόμα και στο ζωικό βασίλειο, οφείλονται σε ψευδαισθήσεις.

Αντανακλάσεις, διασκορπισμός ακτινοβολιών, το φαινόμενο Rayleigh, είναι αυτά που μας αποδίδουν την εντύπωση του ουσιαστικά σχεδόν

ανύπαρκτου στην πραγματικότητα μπλε χρώματος.

Ναι, σε έχουν πείσει ότι στην Γη, επικρατεί το μπλε χρώμα, ζεις στον μπλε πλανήτη, και στο τεκμηριώνουν με φωτογραφίες από το διάστημα που δείχνουν την γη να φαίνεται μπλε. Είναι όμως αυτή η πραγματικότητα;

Κατ’ αρχάς η φωτογράφιση της γης από το διάστημα γίνεται από πολύ μικρές / κοντινές αποστάσεις σε σχέση με τις απέραντες αποστάσεις του διαστήματος. Οπότε δεν ξέρουμε πώς και με τί χρώμα φαίνεται η γη από πολύ μακριά.

Επιπλέον στις φωτογραφίσεις αυτές η γη φαίνεται μπλε μόνο στο τμήμα της που φωτίζεται από τον ήλιο.

Εκεί, το φωτισμένο τμήμα της οφείλεται στην αντανάκλαση του μπλε χρώματος της θάλασσας (το μεγαλύτερο τμήμα του πλανήτη), το οποίο με την σειρά του οφείλεται στην αντανάκλαση του μπλε χρώματος του ουρανού.

Αν κοιτάξουμε από το εγγύς διάστημα στο τμήμα της γης όπου επικρατεί η νύχτα, το σκότος, κάθε άλλο παρά μπλε φαίνεται.

Παλαιότερα, πριν την τεχνολογική εξέλιξη, μάλλον θα φαινόταν σκούρο, μαύρο. Σήμερα όμως, με την εφαρμογή του ηλεκτρισμού, με τον οποίο φωτίζεις τις νύχτες σου Άνθρωπε, το νυχτερινό τμήμα της γης λάμπει από διάσπαρτα λευκά και κίτρινα φωτάκια μοιάζοντας με έναστρο ουρανό.

Ας δούμε τώρα πώς και πού οφείλεται το μπλε χρώμα του ουρανού και της θάλασσας.

Ας ξεκαθαρίσουμε όμως πρώτα απ’ όλα πως το χρώμα του ουρανού δεν είναι παντού το ίδιο μπλε. Εξαρτάται από την περιοχή και την ατμόσφαιρά της καθώς και από την ώρα της ημέρας.

Άλλο μπλε ο πρωινός ουρανός, άλλο ο μεσημεριανός, άλλο ο απογευματινός, σχεδόν καθόλου μπλε τα δειλινά και τις αυγές και ένα βαθύ σκούρο μπλε όταν σουρουπώνει.

Το ίδιο και το μπλε της θάλασσας, που ούτε αυτό είναι σταθερό, αφού εξαρτάται από την αντανάκλαση του μπλε του ουρανού, του κατά τόπους κλίματος (αν πχ. έχει συννεφιά και πόση), καθώς και από το βάθος της θάλασσας και από την σύσταση του βυθού της.

Οπότε γενικοποιούμε το μπλε του ουρανού και της θάλασσας και αναφερόμαστε σε ένα μπλε για το υγρό στοιχείο του πλανήτη μας και σε ένα ουράνιο μπλε.

Βέβαια για να φαίνεται μπλε ο ουρανός υπάρχει μια βασική προϋπόθεση. Οφείλει να υπάρχει πίσω του ένα σκούρο υπόβαθρο, όπως είναι το μαύρο διάστημα.

Όπως συμβαίνει και με τα δαχτυλίδια του καπνού των τσιγάρων που φαίνονται γαλαζωπά όταν πίσω τους υπάρχει ένα σκουρωπό υπόβαθρο. Τώρα θα εξετάσουμε το πώς εμφανίζονται μπλε τα χρώματα του ουρανού και της θάλασσας.

Όταν το ηλιακό φως διέρχεται από την ατμόσφαιρα, τα μπλε μήκη κύματος διασκορπίζονται ευρύτερα από τα μόρια του οξυγόνου και του αζώτου και περισσότερο μπλε έρχεται στα μάτια μας.

Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται Rayleigh scattering, από τον Λόρδο Rayleigh και επιβεβαιώθηκε από τον Albert Einstein το 1911.

Η θάλασσα φαίνεται ως μπλε για τον ίδιο σε μεγάλο βαθμό λόγο:

το νερό απορροφά τα μεγαλύτερα μήκη κύματος του κόκκινου και αντανακλά και διασκορπίζει το μπλε, που έρχεται στο μάτι του θεατή. Όσο πιο βαθιά πηγαίνει ο παρατηρητής μέσα στο νερό της θάλασσας, τόσο πιο σκούρο γίνεται το μπλε.

Στην ανοιχτή θάλασσα, μόνο περίπου το ένα τοις εκατό του φωτός διεισδύει σε βάθος 200 μέτρων.

Το χρώμα της θάλασσας επηρεάζεται επίσης από το χρώμα του ουρανού, που αντανακλάται από τα σωματίδια στο νερό και από τα φύκια και την φυτική ζωή στο νερό, που μπορεί να το κάνουν να φαίνεται πράσινο ή από το ίζημα του νερού, που μπορεί να το κάνει να φαίνεται καφέ.

Όσο πιο μακριά είναι ένα αντικείμενο, τόσο πιο μπλε φαίνεται στο μάτι. Για παράδειγμα, τα βουνά σε απόσταση εμφανίζονται συχνά μπλε.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα της ατμοσφαιρικής προοπτικής.

Όσο πιο μακριά είναι ένα αντικείμενο από τον θεατή, τόσο λιγότερη αντίθεση υπάρχει μεταξύ του αντικειμένου και του χρώματος του φόντου του, που είναι συνήθως μπλε. Σε έναν πίνακα όπου διαφορετικά μέρη της σύνθεσης είναι μπλε, πράσινο και κόκκινο, το μπλε θα φαίνεται πιο απόμακρο και το κόκκινο πιο κοντά στον θεατή.

Όσο πιο ψυχρό είναι ένα χρώμα, τόσο πιο απόμακρο φαίνεται.

Το μπλε φως διασκορπίζεται περισσότερο από άλλα μήκη κύματος από τα αέρια στην ατμόσφαιρα, εξ ου και ο «μπλε πλανήτης» μας.

Τί είναι όμως το φαινόμενο ‘Rayleigh scattering’ που σου ανέφερα προ ολίγου και στο οποίο οφείλει το γαλάζιο χρώμα του ο ουρανός μας;

Η σκέδαση Rayleigh που πήρε το όνομά της από τον Βρετανό φυσικό του 19ου αιώνα Λόρδο Rayleigh (John William Strutt) που την διατύπωσε, είναι η κυρίως ελαστική σκέδαση του φωτός ή άλλης ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, από σωματίδια με μέγεθος πολύ μικρότερο από το μήκος κύματος της ακτινοβολίας και ο ουρανός μας είναι γεμάτος με τόσο μικρά σωματίδια.

Η ποσότητα της σκέδασης είναι αντιστρόφως ανάλογη με την τέταρτη δύναμη του μήκους κύματος, οπότε π.χ. ένα μπλε χρώμα σκεδάζεται πολύ περισσότερο από ένα κόκκινο καθώς το φως διαδίδεται μέσα στον αέρα.

Η σκέδαση Rayleigh προκύπτει από την ηλεκτρική πολικότητα των σωματιδίων.

Το ταλαντούμενο ηλεκτρικό πεδίο ενός φωτεινού κύματος δρα στα φορτία μέσα σε ένα σωματίδιο, αναγκάζοντάς τα να κινούνται με την ίδια συχνότητα.

Το σωματίδιο, επομένως, γίνεται ένα μικρό ακτινοβολούμενο δίπολο του οποίου την ακτινοβολία βλέπουμε ως διάσπαρτο φως.

Τα σωματίδια μπορεί να είναι μεμονωμένα άτομα ή μόρια.

Το φαινόμενο μπορεί να συμβεί όταν το φως ταξιδεύει μέσα από διαφανή στερεά και υγρά, αλλά εμφανίζεται πιο έντονα στα αέρια. 

Η σκέδαση του ηλιακού φωτός Rayleigh στην ατμόσφαιρα της Γης προκαλεί διάχυτη ακτινοβολία του ουρανού, η οποία είναι ο λόγος για το μπλε χρώμα του ουρανού της ημέρας και του λυκόφωτος, καθώς επίσης και για την κιτρινωπή έως κοκκινωπή απόχρωση του χαμηλωμένου ήλιου στις άκρες της ημέρας.

Ένα παρόμοιο φαινόμενο με την σκέδαση Rayleigh, το οποίο διασκορπά επίσης τις μπλε ακτινοβολίες, είναι το φαινόμενο Tyndall.

H διαφορά μεταξύ αυτών των δυο σκεδασμών του φωτός οφείλεται στο μέγεθος των σωματιδίων.

Η σκέδαση Rayleigh ορίζεται από έναν μαθηματικό τύπο που απαιτεί τα σωματίδια σκέδασης φωτός να είναι πολύ μικρότερα από το μήκος κύματος του φωτός.

Προκειμένου μια διασπορά σωματιδίων να πληροί τις προϋποθέσεις για τον τύπο Rayleigh, τα μεγέθη των σωματιδίων πρέπει να είναι κάτω από περίπου 40 νανόμετρα (για ορατό φως), και τα σωματίδια μπορεί να είναι μεμονωμένα μόρια.

Τα κολλοειδή σωματίδια είναι μεγαλύτερα και βρίσκονται σε τραχιά γειτνίαση με το μέγεθος ενός μήκους κύματος φωτός.

Η σκέδαση Tyndall, δηλαδή η σκέδαση κολλοειδών σωματιδίων*, είναι πολύ πιο έντονη από τη σκέδαση Rayleigh λόγω των μεγαλύτερων μεγεθών σωματιδίων.

[* Κολλοειδή καλούνται τα μικροσκοπικά σωματίδια μιας ουσίας ομοιόμορφα διασκορπισμένα μέσα σε μια άλλη που παραμένουν μη αναμείξιμα με αυτήν.]

Στο φαινόμενο Tyndall κυρίως οφείλεται το γαλαζωπό χρώμα των δαχτυλιδιών του καπνού και η γαλαζωπή χροιά που παίρνει μια ομιχλώδης ατμόσφαιρα.

Το ίδιο και το λευκό γάλα παίρνει μια γαλαζωπή χροιά όταν φωτίζεται πλαγίως, οφειλόμενη στα λιπίδια που βρίσκονται εντός αυτού.

 


Topic: Γιατί έχει χρώμα....., μπλε, Συνέντευξη με τα χρώματα, Φύση και χρώματα | Tags: None

Μουσες και χρωματα: Ουρανία

⊆ April 10th by | ˜ No Comments »

 

Μούσες και χρώματα

 

Ουρανία

 

 

 

 

Αισίως (αν και κάπως καθυστερημένα) φθάσαμε στην 8η και προτελευταία Μούσα, την Ουρανία, που εδρεύει στο 8ο τετράγωνο του εννεαδικού πίνακα, ή αν προτιμάτε στου απλού / βασικού μαγικού τετραγώνου.

Το χρώμα του 8ου αυτού τετραγώνου, που ονομάζεται και τετράγωνου του «Προσδιορισμού», όπου ενεδρεύει η Μούσα Ουρανία, είναι το πορτοκαλί, επομένως και το χρώμα της Ουρανίας, ή αν θέλετε του φορέματός της, είναι το πορτοκαλί.

 

 

Πορτοκαλί φοράει επίσης και η Μούσα Ερατώ, όπως είδαμε, γιατί και οι δυο έχουν να κάνουν με την αισθητική κατάσταση / αντίληψη που εκφράζεται με πορτοκαλί χρώμα.

Η διαφορά μεταξύ των δυο Μουσών και των φορεμάτων τους είναι ότι η μεν Ερατώ φοράει ένα πιο κιτρινωπό πορτοκαλί, γιατί αντιλαμβάνεται τα πράγματα και τις καταστάσεις πιο ψυχικά (αφού το κίτρινο είναι το χρώμα της ψυχής), συναισθηματικά μπορούμε να πούμε,

 

 

ενώ η δε Ουρανία φοράει ένα πιο κοκκινωπό πορτοκαλί (όπου κόκκινο το χρώμα της ύλης), γιατί είναι δεμένη περισσότερο με την ύλη, την οποία αντιλαμβάνεται παρατηρώντας και μελετώντας την, την ύλη σε όλες τις διαστάσεις της, από τα ελάχιστα μέρη της έως τον απέραντο ουράνιο θόλο, και πέρα από αυτόν, στο αχανές διάστημα, γι’ αυτό και ονομάζεται Ουρανία και είναι η Μούσα της αστρονομίας.

 

 

Σαν τέτοια, Μούσα της Αστρονομίας, δεν της δίναμε και πολλή σημασία γιατί την θεωρούσαμε εύκολα κατανοητή και δεν την εξετάζαμε εις βάθος για να εννοήσουμε το πόσο σοβαρό και δυνατό είναι το έργο του ‘μουσείου’ της, δηλαδή της παρατήρησης και προσδιορισμού των πάντων, από τα πλησιέστερα έως τα πλέον απόμακρα. Από το ελάχιστο έως το άπειρο.

 

Αναφερόμενοι στο άπειρο ας δούμε τί συμβολίζει ο αριθμός οκτώ του τετραγώνου της Μούσας της Αστρονομίας, της Ουρανίας.

Το οκτώ σήμερα το γράφουμε διεθνώς χρησιμοποιώντας το ευρωπαϊκό / διεθνές σύμβολο για τον αριθμό αυτόν, ήτοι το γνωστό μας 8.

 

 

Εάν πλαγιάσουμε το 8, μας δίνει το σύμβολο του απείρου, όπου το

άπειρο (σύμβολο: ∞) είναι αφηρημένη έννοια που περιγράφει κάτι χωρίς κανένα όριο.

Μας είναι γνωστό πως τα σύγχρονα σύμβολα των αριθμών προέρχονται από την αραβική γραφή τους.

Στα αραβικά το 8 γράφεται ٨, ήτοι μια γωνία με την κορυφή της προς τα επάνω, με άλλα λόγια τον δυαδικό διαχωρισμό ενός σημείου, μιας μονάδας.

 

 

Το ίδιο διαχωριστικό σύμβολο είναι και ο κινέζικος / ιαπωνικός αριθμός οκτώ, με την διαφορά πως στην κορυφή τους οι δυο πλάγιες γραμμές δεν ενώνονται, αλλά υπάρχει ένα μικρό διαχωριστικό κενό μεταξύ τους.

 

 

Βλέπουμε και στις δυο περιπτώσεις (αραβικού και σινικού 8) τον συμβολισμό του δυαδικού διαχωρισμού του ένα, ή της μονάδας.

Στους Μάγια το οκτώ γραφόταν με μια πλάγια γραμμή με τρεις τελείες επάνω της. Εδώ έχουμε την τριαδική εκδήλωση του ένα / μονάδα.

 

 

Οι αρχαίοι Έλληνες συμβόλιζαν το 8 με το ψηφίο Η του ελληνικού αλφαβήτου. Η χρήση του Η δικαιολογεί την Πλατωνική άποψη «ως δη μεγαλοπρεπέστερον ον’.

 

 

Στην ‘ιστορία γενέσεως της ελληνικής γλώσσας’ διαβάζουμε πως το ήτα =  φωτεινότης, με τις κωδικές σημασίες ‘φως’ και ‘ήρως’ όπου ήρως (ορατότητα, παρατήρηση, διεισδυτικότητα), ό,τι ακριβώς χρειάζεται η Μούσα Ουρανία για να εκτελέσει το έργο της.

Εάν δε, πάμε στις νοηματικές επεκτάσεις που δίνει ο Η. Τσατσόμοιρος στο ήτα (κάποιες από αυτές είναι: ήλιος, ημέρα, ήλεκτρο, ήχος, Ηρακλής)

και τις συσχετίσουμε με το προσδιοριστικό έργο της Ουρανίας, θα καταλάβουμε καλύτερα γιατί είναι η Μούσα της Αστρονομίας, αλλά θα χρειαστούμε ολόκληρο άρθρο γι’ αυτό, οπότε το παρακάμπτουμε.

Ας δούμε τώρα, όπως κάναμε και στις προηγούμενες Μούσες, τί νόημα βγάζουν τα ψηφία του αλφαβήτου που συνθέτουν το όνομα της.

Θα συμβουλευτούμε και πάλι τον «Συνοπτικό πίνακα των σημασιών των γραμμάτων» του Ηλ. Τσατσόμοιρου και θα επιλέξουμε τις κατάλληλες ‘κωδικές σημασίες’ ή νοηματικές προεκτάσεις από τον σχετικό κατάλογο.

 

Έχουμε λοιπόν:

Ο χώρος έκταση (πας χώρος)

Υ κοιλότης, ύλη, αλλά και υπό, υπέρ

Ρ ροή, κίνηση

Α αρχή, αλλά και άπας

Ν νέμω, νόμος

Ι ακτίς, ήχος, κρατώ

Α άθροιση, θαυμασμός, έκπληξη

 

Ναι, με έκπληξη βλέπουμε πως το όνομα της Ουρανίας μας δηλώνει ακριβώς το έργο της, την παρατήρηση των πάντων μέσα σε όλον τον χώρο, δηλαδή το σύμπαν, όπου κινούνται και διανέμονται νομοθετημένα.

 

 

Πιο αναλυτικά, βάση των ορισμών των ψηφίων που παραθέσαμε, μπορούμε να πούμε πως η Ουρανία «αστρονομεί» άπαντα τον χώρο, όπου συγκεντρώνεται κινούμενη άπασα η ύλη (αλλά και τα υπό και υπέρ αυτής) διαμενόμενη κραταιή δια νομοθεσίας, προκαλώντας τον Θαυμασμό.

 

Έτσι η Ουρανία προσδιορίζει τα πάντα επιφέροντας μας την Γνώση του Μεγάκοσμου, αλλά και του Μικρόκοσμου βάση του Νόμου των Αναλογιών.

Κατά τον Τσατόμοιρο, αναζητά την του παντός γένηση, ήτοι τον προσδιορισμό των αιτίων δημιουργίας, η οποία εκτελείται κάτω από την επίδραση της Ψυχής  στην Ουσία.

[Σ.σ. εξ ου και το πορτοκαλί χρώμα της]

 

 

Στην Ωγυγία του ο Αθ. Σταγειρίτης αναφέρει:

«Ευρέτρια και προστάτις της αστρονομίας και αστρολογίας εξ ου και ονομάστηκε Ουρανία ή επειδή η επιστήμη αυτή πραγματεύεται περί της φύσεως των όλων, διότι οι παλαιοί ωνόμαζαν τον κόσμο όλον Ουρανό.

 

 

Όπως φαίνεται λοιπόν, είναι σπουδαίο και θαυμαστό το έργο της Μούσας της Αστρονομίας, που σύμβολά της είναι ένας στέφανος αστέρων, η σφαίρα και ο διαβήτης.

 

 


Topic: Αριθμοί και χρώματα, μαγικά τετράγωνα, Μύθοι και χρώματα, Πορτοκαλί | Tags: None