xromata.com

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.  

Συνέντευξη με τα χρώματα

[ροδ΄]

Πορτοκαλί παραλειπόμενα

[ιγ΄]

-Θα μπορούσα, εγώ το πορτοκαλί χρώμα, να σου πω και άλλα πολλά για τον εαυτό μου, αλλ’ όμως πρέπει να τελειώσω για να παραδώσω την σκυτάλη της συνέντευξης στο επόμενο χρώμα.

Θα μπορούσα επίσης να επεκταθώ περισσότερο σε κάποια από τα θέματα που ήδη σου ανέφερα, όπως π.χ. σε τί ωφελεί το πορτοκαλί χρώμα που έχουν κάποια θηλαστικά αφού τα ίδια δεν μπορούν να το διακρίνουν λόγω της διχρωματοψίας τους;

Τρανό παράδειγμα η τίγρης που στα μάτια ημών των τριχρωματικών είναι ένα πανέμορφο πορτοκαλί ζώο με σκούρες ραβδώσεις.

Σε τί να ωφελεί άραγε ο πορτοκαλί χρωματισμός του αυτό το ζώο αφού δεν μπορεί να τον διακρίνει;

Ωφελεί γιατί στα μάτια της, όπως και στα μάτια των άλλων διχρωματικών θηλαστικών που είναι τα θηράματά της, το πορτοκαλί φαίνεται σαν ένα γκριζωπό χρώμα παρόμοιο με το πως βλέπουν και το πράσινο της βλάστησης, οπότε η τίγρης δεν διακρίνεται εύκολα καθώς σέρνεται ανάμεσα στην πυκνή χλόη του δαπέδου της ζούγκλας.

Μάλιστα κάποιο είδος ελαφιών που ζουν στην Ινδία όπου ζουν και οι τίγρεις, φροντίζει να βόσκει σε περιοχές που βόσκουν μαϊμούδες.

Τα πιθήκια, σαν τριχρωματικά που είναι, αντιλαμβάνονται εύκολα τον πορτοκαλί θηρευτή που γι’ αυτά ξεχωρίζει ανάμεσα στα καταπράσινα χορτάρια, οπότε τρέπονται σε φυγή φωνασκώντας για να σωθούν, μεταδίδοντας έτσι το σήμα κινδύνου και στα ελάφια που τρέπονται κι αυτά αμέσως σε φυγή.

Βέβαια παραμένει ακόμα αναπάντητο το ερώτημα γιατί τα πορτοκαλιά ζώα έχουν αυτό το χρώμα;

Θα μου πεις από την άλλη όταν βρίσκονται σε ξηρή βλάστηση καμουφλάρονται κι εκεί με το χρώμα τους…. Τέλος πάντων οφείλω να κλείσω όπως είπαμε και θα κλείσω με κάποια παραλειπόμενα του πορτοκαλί χρώματος.

Κι’ εφόσον αναφέρθηκα στην ορατότητα και την προειδοποίηση του χρώματος αυτού, συνεχίζω λέγοντας σου πως (πέρα από την αναφορά μου στα ζώα) όντως το πορτοκαλί θεωρείται το χρώμα της προειδοποίησης και της ορατότητας, όπως σου ανέφερα και προηγουμένως σποραδικά κατά την διάρκεια της συνέντευξης.

Το πορτοκαλί είναι το χρώμα που φαίνεται πιο εύκολα σε αμυδρό φως ή με φόντο το νερό, γεγονός που το καθιστά, ιδιαίτερα την απόχρωση που είναι γνωστή ως πορτοκαλί ασφαλείας, το χρώμα που προτιμάται για σωσίβιες λέμβους, σωσίβια ή σημαδούρες.

Οι προσωρινές πινακίδες αυτοκινητοδρόμων σχετικά με κατασκευές ή παρακάμψεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και αλλού είναι πορτοκαλί, λόγω της ορατότητάς του και της σύνδεσής του με τον κίνδυνο.

Φοριέται από άτομα που θέλουν να τους βλέπουν, συμπεριλαμβανομένων των εργαζομένων σε αυτοκινητόδρομους και των ναυαγοσωστών.

Οι κρατούμενοι ντύνονται επίσης σε κάποιες φυλακές με πορτοκαλί ρούχα για να είναι πιο εύκολο να εντοπισθούν κατά τη διάρκεια μιας απόδρασης.

Οι ναυαγοσώστες στις περισσότερες παραλίες φορούν πορτοκαλί μαγιό για να ξεχωρίζουν.

Οι πορτοκαλί στολές αστροναυτών έχουν την υψηλότερη ορατότητα στο διάστημα ή σε φόντο το γαλάζιο της θάλασσας όπου προσθαλασσώνονται κατά την επιστροφή τους.

Οι δύο τύποι "μαύρου κουτιού" ενός αεροσκάφους, ή καταγραφέα δεδομένων πτήσης και καταγραφέα φωνής στο πιλοτήριο, έχουν στην πραγματικότητα έντονο πορτοκαλί χρώμα, ώστε να μπορούν να βρεθούν πιο εύκολα.

Σε ορισμένα αυτοκίνητα, οι σύνδεσμοι που σχετίζονται με συστήματα ασφαλείας, όπως ο αερόσακος, μπορεί να έχουν πορτοκαλί χρώμα.

Η Γέφυρα Golden Gate στην είσοδο του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο είναι βαμμένη σε διεθνές πορτοκαλί για να είναι πιο ορατή στην ομίχλη.

Δίπλα στο κόκκινο, είναι το πιο δημοφιλές χρώμα για τους εξωστρεφείς και ως σύμβολο δραστηριότητας.

Το πορτοκαλί χρησιμοποιείται μερικές φορές, όπως το κόκκινο και το κίτρινο, ως προειδοποίηση για πιθανό κίνδυνο ή ως έκκληση για προσοχή.

Ένα κρανίο σε πορτοκαλί φόντο σημαίνει τοξική ουσία ή δηλητήριο.

Από την άλλη το πορτοκαλί θεωρείται το χρώμα της διασκέδασης.  

Στην Ευρώπη και την Αμερική, το πορτοκαλί και το κίτρινο είναι τα χρώματα που συνδέονται περισσότερο με τη διασκέδαση, την επιπολαιότητα και την ευθυμία.

Αυτό, μαζί με τα γονικά του κίτρινο – κόκκινο είναι τα χρώματα που επικρατούν σε πανηγύρια, τσίρκα, στολές και περούκες κλόουν.

Από αυτή την άποψη, το πορτοκαλί είναι το ακριβώς αντίθετο του συμπληρωματικού του χρώματος, του μπλε, του χρώματος της ηρεμίας και της περισυλλογής.

Σου έχει αναφερθεί κατά την διάρκεια της συνέντευξης πως το απαλό πορτοκαλί σε χώρους συνεστίασης είναι καλό γιατί βοηθάει στην όρεξη και στην συμποσιακή διάθεση, αντιθέτως σε έντονες αποχρώσεις και ιδιαιτέρως εάν η πορτοκαλί εντύπωση στην διακόσμηση προκύπτει από συνδυασμό κίτρινου και κόκκινου, αυξάνει μεν την όρεξη αλλά σύντομα κουράζει και «διώχνει» τους συνεστιαζόμενους.

Γι’ αυτό και είναι ο προτιμώμενος χρωματικός συνδυασμός σε αλυσίδες εστιατορίων ‘φαστ φουντ’.

Στον κινηματογράφο το πορτοκαλί χρησιμοποιείται για να τονισθούν σκηνές ζεστασιάς, κοινωνικότητας, φιλικότητας, ευτυχίας, εξωτισμού και νεότητας.

Σαν χρώμα της νεότητας θεωρείται και σαν αθλητικό χρώμα, αλλά στον αθλητισμό είναι το χρώμα που φοράει συνήθως η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ολλανδίας.

Είναι επίσης το χρώμα της ομάδας χόκεϋ του πάγου Philadelphia Flyers.

To χόκεϋ του πάγου ονομάζεται Bandy, όπως και οι ειδικές μπάλες αυτού του παιχνιδιού που έχουν χρώμα πορτοκαλί για να διακρίνονται πάνω στον πάγο.

Στον Στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών, το πορτοκαλί χρώμα παραδοσιακά συνδέεται με τους δραγώνους, τις έφιππες μονάδες πεζικού που τελικά έγιναν το Ιππικό των ΗΠΑ.

Οι δραγώνοι (dragooners) ήταν ιστορικά τμήματα πεζικού ευρωπαϊκών χωρών που μετακινούνταν με άλογα (ιπποκίνητο πεζικό) και εμφανίστηκαν τον 16ο αιώνα, διατηρώντας σημαντικό ρόλο μέχρι τον 19ο.

Χρησιμοποιούσαν τα άλογα για ταχεία μεταφορά στο πεδίο της μάχης, αλλά πολεμούσαν κυρίως πεζοί, λειτουργώντας ως ενδιάμεση δύναμη μεταξύ πεζικού και ιππικού, οπλισμένοι με μουσκέτα και σπαθιά.

Το 1ο Σύνταγμα Ιππικού των Ηνωμένων Πολιτειών ιδρύθηκε το 1833 ως Δραγώνοι. Το σύγχρονο οικόσημο του 1ου Ιππικού έχει το πορτοκαλί χρώμα και την πορτοκαλοκίτρινη απόχρωση που ονομάζεται κίτρινο του δράκου.

Το Σώμα Διαβιβάσεων των ΗΠΑ, που ιδρύθηκε στην αρχή του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, υιοθέτησε το πορτοκαλί και το λευκό ως επίσημα χρώματά του το 1872.

Το πορτοκαλί υιοθετήθηκε επειδή ήταν το χρώμα της φωτιάς, σήματος που ιστορικά χρησιμοποιούνταν τη νύχτα, ενώ ο καπνός χρησιμοποιούνταν κατά τη διάρκεια της ημέρας, για την επικοινωνία με απομακρυσμένες στρατιωτικές μονάδες.

Αφού αναφερθήκαμε σε στρατεύματα ας δούμε τώρα και μερικές εθνικές σημαίες που έχουν επάνω τους ποτοκαλί.

Αυτές είναι οι σημαίες της Ιρλανδίας, της Ινδίας, της Ακτής του Ελεφαντοστού, του Νίγηρα, της Αρμενίας, του Μπουτάν, της Σρι Λάνκα και της Ζάμπια.

Τέλος υπάρχουν αρκετοί πολύτιμοι και ημιπολύτιμοι λίθοι με πορτοκαλί χρώμα όπως ο πορτοκαλί σαρδόνυχας, διάφοροι τύποι garnet, κοράλια με πορτοκαλί χρώμα, πορτοκαλί τουρμαλίνης, πορτοκαλί τοπάζια, ζιρκόνια, ζαφείρια, διαμάντια κ.α. και βέβαια το ήλεκτρο, το γνωστό μας κεχριμπάρι, διαφορετικό από τα άλλα πετρώματα γιατί δεν είναι πέτρωμα αλλά σχηματίζεται από ρετσίνι, την ρητίνη του πεύκου Pinus Succinifera, το οποίο εκτός από πορτοκαλί μπορεί να έχει χρώμα από χρυσοκίτρινο έως μελί καφέ.

Σχηματίζεται μέσω της απολίθωσης της ρητίνης του δέντρου.

Το κεχριμπάρι που περικλείει έντομα ή άλλα εγκλείσματα μέσα στη ρητίνη του πριν σκληρύνει είναι ιδιαίτερα πολύτιμο.

Θα μπορούσα Άνθρωπε να συνεχίσω αναλυτικότερα, τόσο για τις σημαίες με πορτοκαλί, όσο και για τα πετρώματα και πολύτιμους λίθους με αυτό το χρώμα, αλλά θα πήγαινε εις μάκρος το όλο θέμα και όπως σου είπα πρέπει να παραδώσω την σκυτάλη στον επόμενο ομιλητή.

Μηλινόη ή Μελινόη

[Β]

(σύνδεση με προηγούμενο https://xromata.com/?p=15119 ) 

Ας αναφερθούμε τώρα στην Μηλινόη ή Μελινόη που ήταν κόρη της Περσεφόνης και του Δία Καταχθόνιου, όταν εκείνος παίρνοντας τη μορφή του Πλούτωνα ενώθηκε με την Κόρη που έκανε με την αδερφή του, την Δήμητρα.

Η Μηλινόη ήταν αδερφή του Ζαγρέα, του πρώτου Διονύσου που και αυτός γεννήθηκε από την σμίξη του Δία (που πήρε μορφή φιδιού) και της Περσεφόνης (Κόρης).

Γεννήθηκε στις όχθες του Κωκυτού (που σημαίνει θρήνος), ενός από τους τέσσερις ποταμούς του Κάτω Κόσμου.

Το όνομα της Μηλινόης κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από το επίθετο «μήλινος», παραπέμποντας στο χρώμα του κίτρινου μήλου (ή κυδωνιού), χρώμα του θανάτου ή της ασθένειας. 

Επίσης, άλλη ετυμολογική προσέγγιση θέλει το όνομα να παράγεται από το «μέλας» (μαύρος), χωρίς βέβαια να είναι ασφαλής.

Πολλοί συγχέουν τη Μηλινόη με την ίδια την Περσεφόνη, τη βασίλισσα του Άδη, αλλά και με τη θεά Εκάτη, πιστεύοντας ότι το όνομα Μηλινόη ήταν ένα επίθετο της Εκάτης (σεληνιακή θεότης), της θεάς προστάτιδας της μαγείας, η οποία συνδέεται και με τον μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα και της αναζήτησής της από την Δήμητρα.

Πράγματι, η Εκάτη άκουσε τις κραυγές της Περσεφόνης, όταν ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου την έκλεψε με το άρμα του και ήταν εκείνη που συνόδεψε τη Δήμητρα στα ανάκτορα του Ήλιου για να μάθει τι συνέβη. 

Μετά την αποκάλυψη της αλήθειας και την διευθέτηση του θέματος της Περσεφόνης, η τρίμορφη θεά (Εκάτη) γίνεται αχώριστη σύντροφος της Κόρης και σημαντική χθόνια θεότητα, η οποία συνδέεται και με την σελήνη και την προστάτιδά της (της σελήνης) Αρτέμιδα. 

Έτσι, η Μηλινόη θεωρείται και θεά του φεγγαριού.

Η Μηλινόη λοιπόν αποτελεί σημαντική θεότητα της Ορφικής θρησκείας (Ορφισμού) και είναι η βασική χθονία νύμφη, που προκαλεί τους νυχτερινούς εφιάλτες και την τρέλα (σεληνιασμούς). 

Πιστευόταν ότι ήταν μισή λευκή και μισή μαύρη, αντιπροσωπεύοντας την δυαδικότητα του Επουρανίου Δία και του Καταχθόνιου Άδη-Πλούτωνα, καθώς και της καταχθόνιας και σεληνιακής της ιδιότητας.

Στον ορφικό ύμνο περιγράφεται ως «κροκόπεπλος» (με κίτρινο πέπλο), επίθετο όμως που έδιναν οι αρχαίοι ποιητές στις θεές της σελήνης. 

Στους ύμνους δύο θεές έφεραν αυτό το επίθετο: η Μηλινόη και η Εκάτη, δείχνοντας έτσι και την άρρηκτη σύνδεσή τους.

[Δες την ψυχολογία του κίτρινου χρώματος]

Το όνομα της ΜΕΛΙΝΟΗ σημαίνει Μέλας – Νους (σκοτεινιασμένο μυαλό).

(συνεχίζεται)

Nudibranch (Γυμνοβράγχια)

Γυμνοβράγχια – Τα «στολίδια» της θάλασσας

(Θαλάσσιοι γυμνοσάλιαγκες)

[Β]

(σύνδεση με προηγούμενο https://xromata.com/?p=15070 ) 

Συμβίωση και εξειδίκευση

Τα περισσότερα γυμνοβράγχια έχουν στενή παρασιτική ή συμβιωτική σχέση με άλλα είδη, όπως σπόγγους, υδρόζωα, βρυόζωα και φύκη, με τα οποία τρέφονται ή χρησιμοποιούν ως καταφύγιο.

Σε πολλά από αυτά μάλιστα η σχέση είναι αποκλειστική, όπως για παράδειγμα η Tylodina perversa που ζει μόνο πάνω στους σπόγγους του είδους Aplysina aerophoba. 

Πρόκειται κατά κανόνα για σαρκοφάγα ζώα και τρώνε, έρποντας στον βυθό, διάφορα είδη όπως σπόγγους, ανεμώνες, κοράλλια, υδρόζωα, αλλά και μικρότερα γυμνοβράγχια ή τα αυγά τους.

Συνήθως κάθε είδος περιορίζει την τροφή του σε έναν τύπο λείας που μπορεί να περιλαμβάνει μια οικογένεια ζώων ή αποκλειστικά ένα είδος. 

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το είδος Discodoris atromaculata, η γνωστή αγελαδίτσα, το οποίο τρέφεται από τον σπόγγο Petrosia ficiformis και το εντυπωσιακό Flabellina affinis που θηρεύει τις αποικίες των υδρόζωων Eudendrium capillare. 

Κάποια γυμνοβράγχια, όπως το κοινό στην χώρα μας Elysia timida έχουν την ικανότητα της κλεπτοπλαστίας. 

Τρέφονται με άλγη και φύκια και ενσωματώνουν τους χλωροπλάστες στον οργανισμό τους, οι οποίοι συνεχίζουν να φωτοσυνθέτουν προς όφελος πλέον των γυμνοβράγχιων.

Αμυντική συμπεριφορά

Τα γυμνοβράγχια διαθέτουν πολλούς αμυντικούς μηχανισμούς.

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους αποτελούν τα χρώματα και τα σχέδια του σώματος που τις περισσότερες φορές είναι τόσο εντυπωσιακά που πολλοί κατατάσσουν τα γυμνοβράγχια στα πιο όμορφα ζώα παγκοσμίως. 

Όμως τα χρώματα αυτά, εκτός του ότι παίζουν ρόλο στην παραλλαγή τους στον πολύχρωμο βυθό, αποτελούν και μια προειδοποίηση στον επίδοξο θηρευτή ότι η γεύση τους είναι από άσχημη έως επικίνδυνη.

Πράγματι τα περισσότερα από αυτά συλλέγουν και παράγουν χημικές εκκρίσεις που αποτρέπουν τους θηρευτές. 

Πολλά δε από τα γυμνοβράγχια που τρέφονται με υδρόζωα έχουν την ικανότητα να αποθηκεύουν τις νηματοκύστες των τελευταίων και να τις χρησιμοποιούν ως αμυντικό μηχανισμό.

Κάποια άλλα, μόλις έρθουν σε επαφή με κάποιο άλλο ζώο, παράγουν ένα είδος αποτρεπτικής βλέννας.

Η Συμβολική Χρήση του Χρώματος στην Ισλαμική Αρχιτεκτονική

Written by Nour Fakharany on August 07, 2023

(Μέρος 3^ο)

Shah Mosque, Isfahan

Το Τζαμί Σαχ είναι ένα πολύ γνωστό αρχιτεκτονικό μνημείο στο Ισφαχάν του Ιράν, που παρουσιάζει κλασική περσική αρχιτεκτονική.

Το τζαμί χτίστηκε κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Σαφαβιδών και είναι διάσημο για τους έντονους μπλε πλακόστρωτους τρούλους και τις προσόψεις του, από βαθύ μπλε έως τυρκουάζ. 

Στην πραγματικότητα, ο μπλε τρούλος στο εσωτερικό μοιάζει να ενώνεται με τον ουρανό, τονίζοντας την πνευματική εμπειρία των επισκεπτών. 

Χρυσό:

Αυτό το χρώμα συνδέεται με τη θεϊκή τελειότητα και την ευγένεια.

Είναι επίσης πολιτισμικά το χρώμα που συμβολίζει την βασιλική οικογένεια, αντιπροσωπεύοντας την κοινωνική θέση και τον πλούτο.

Το χρυσό χρώμα στην ισλαμική αρχιτεκτονική αποκαλύπτει την υπερηφάνεια και τη σημασία που δίνεται στην πίστη και στις κατασκευές προς αυτήν. 

Όταν χρησιμοποιείται σε διακοσμητικά στοιχεία, έχει ως στόχο να αναβαθμίσει έναν χώρο και να του προσδώσει μεγαλοπρέπεια.

Η συμβολική φύση του χρυσού συνδέεται επίσης με την αιώνια αξία. 

Al Aqsa Mosque Complex, Jerusalem

Το Τζαμί Αλ-Άκσα στην Ιερουσαλήμ είναι από τα ιερότερα μέρη του Ισλάμ.

Χτισμένο πριν από 1.300 χρόνια στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ, το τζαμί έχει τεράστια πνευματική, πολιτιστική και πολιτική σημασία για τους Μουσουλμάνους. 

Ο Θόλος του Βράχου βρίσκεται μέσα στο συγκρότημα του Τζαμιού, γνωστό για τον Χρυσό Θόλο από ανοδιωμένο αλουμίνιο. 

Ο τρούλος ήταν αρχικά κατασκευασμένος από ξύλο και στη συνέχεια διακοσμημένος με μάρμαρο και χρυσό περίβλημα αλουμινίου, συμβολίζοντας την απόλυτη τελειότητα.

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο. 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[ρογ΄]

To πορτοκαλί στις Μούσες

και τα Μαγικά Τετράγωνα

[ιβ΄]

-Αφού σου μίλησα για την σχέση μου, εμένα του πορτοκαλί χρώματος, Άνθρωπε, με τους Ολύμπιους θεούς, φυσικό επόμενο είναι να αναφερθώ και στην σχέση μου με τις 9 Μούσες (θεότητες και αυτές του Ολύμπιου Πανθέου) και συγκεκριμένα με δυο από αυτές που ταυτίζονται με το χρώμα μου, την Ερατώ και την Ουρανία.

Όμως για να γίνει πιο κατανοητό το θέμα της σχέσης αυτής, πρέπει προηγουμένως να αναφερθώ στα περίφημα «μαγικά τετράγωνα» στα οποία κάπως έχουμε αναφερθεί κάπου στην αρχή της συνέντευξης με τα χρώματα και τα οποία όταν έρθει η σειρά τους στο βήμα θα μας παρουσιαστούν αναλυτικότερα.

Προς το παρόν σου λέω πως στον βασικό πίνακα των μαγικών τετραγώνων, τον εννεαδικό πίνακα, δυο από τα τετράγωνα του, το 6 (τετράγωνο της δράσης) και το 8 (τετράγωνο του προσδιορισμού) προσλαμβάνουν πορτοκαλί χρώμα.

Είναι τα δυο τετράγωνα των ιδιοτήτων σου Άνθρωπε που άπτονται της αισθητικής σου κατάστασης.

Όταν λέω της αισθητικής σου κατάστασης δεν εννοώ το καλό σου γούστο αλλά την αισθαντικότητα σου, ιδιότητα της ψυχικής σου υπόστασης.

Τί σημαίνει κατάσταση;

Κατά τα λεξικά ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ καλείται ο τρόπος με τον οποίο υπάρχει κάτι, κάποιος, ή άλλως, μπορούμε να πούμε ότι «κατάσταση» είναι το σύνολο των φυσικών (ή άλλων) συνθηκών που επικρατούν σε δεδομένη στιγμή.

Από τα 6 χρώματα της Ίριδας, τα 3 είναι χρώματα καταστάσεις.

Αυτά είναι τα τρία παράγωγα χρώματα γιατί υφίστανται, υπάρχουν, καθίστανται, καθ’ ένα τους ένεκα της κατάστασης της μείξης δυο βασικών χρωμάτων.

Το πορτοκαλί χρώμα είναι, ως γνωστόν, το χρώμα που προκύπτει από την μείξη του κίτρινου (χρώματος της ψυχής) και του κόκκινου (χρώματος της ύλης), δηλαδή είναι η κατάσταση που δημιουργείται μεταξύ ψυχής και ύλης, ήτοι η αίσθηση (το πώς αισθανόμαστε) των πραγμάτων.

Η κατάσταση αυτή έχει να κάνει με την αισθαντικότητά μας, οπότε την ονομάζουμε «αισθητική κατάσταση».

Έχουμε λοιπόν δυο τετράγωνα του βασικού πίνακα των μαγικών τετραγώνων που έχουν πορτοκαλί χρώμα, το έκτο και το όγδοο, τα τετράγωνα της δράσης και του προσδιορισμού, τα οποία φέροντας το χρώμα αυτό προσλαμβάνουν και τις ιδιότητες του, τις οποίες ήδη σου έχω αναφέρει.

Τώρα, για να με κατανοήσεις καλύτερα, σου λέω πως χρησιμοποιείται κανονικά ο πίνακας των 9 τετραγώνων.

Όταν έχουμε μια σειρά εννέα στοιχείων τα τοποθετούμε με την τακτή σειρά τους στα εννέα τετράγωνα του πίνακα.

Π.χ. παίρνουμε από τον περιοδικό πίνακα τα στοιχεία που έχουν ατομικό αριθμό από το 1 έως το 9 και τα τοποθετούμε στον πίνακα.

Βλέπουμε ότι βάση του ατομικού αριθμού τους στα δυο πορτοκαλί μας τετράγωνα, το 6 και το 8, αντιστοιχούν στο μεν 6 ο άνθρακας, στο δε 8 το οξυγόνο, τα δυο απαραίτητα στοιχεία για την δημιουργία και την διατήρηση των έμψυχων οργανισμών.

Με τον ίδιο τρόπο τοποθετούμε στον πίνακα και τις 9 Μούσες και βλέπουμε πως στο 6^ο τετράγωνο τοποθετείται η Μούσα Ερατώ, ενώ στο 8^ο η Μούσα Ουρανία.

Οι 2 πορτοκαλί μούσες μας.

Όμως αν αναπτύξουμε τα τετράγωνα μας στερεομετρικά, διακρίνουμε πως τα δυο πορτοκαλί διαφέρουν. Δεν έχουν την ίδια χροιά.

Το πορτοκαλί της Ερατούς είναι πιο κιτρινωπό, είναι πορτοκαλοκίτρινο, ενώ το πορτοκαλί της Ουρανίας είναι πιο κοκκινωπό. Είναι πορτοκαλοκόκκινο.

Βλέπουμε πως οι δυο πορτοκαλί Μούσες διαφέρουν.

Η μια, η Ερατώ, είναι η Μούσα της αναζήτησης, του ‘ερωτάν’ και του ‘ερωτεύομαι’ και ζητούμενο της είναι η κατάκτηση του ερωμένου, όπως το ζητούμενο κάθε ερώτησης του ‘έρωτάν’ είναι η κατάκτηση μιας απάντησης, ενώ η άλλη είναι η Μούσα του προσδιορισμού των αποτελεσμάτων, των απαντήσεων των ζητουμένων, των ‘ερωτικών’ κατακτήσεων της έκτης Μούσας, δηλαδή στόχος της είναι η παρατήρηση των αποτελεσμάτων μιας δράσης, ενός φαινομένου.

Είδαμε προηγουμένως, όταν μιλούσαμε για τους Ολύμπιους θεούς πώς για να δημιουργήσει, να δράσει, να εφεύρει κάτι ο πορτοκαλί Ήφαιστος έχει ανάγκη από την συνδρομή του συμπληρωματικού του χρώματος, του μπλε, δηλαδή της θεάς της νόησης και της Σοφίας, της θεάς Αθηνάς.

Έτσι κι εδώ, οι 2 πορτοκαλί Μούσες μας, η Ερατώ της δράσης και η Ουρανία του προσδιορισμού, έχουν ανάγκη κι’ αυτές για να λειτουργήσουν σωστά το συμπληρωματικό τους μπλε χρώμα, δηλαδή την συνδρομή της μπλε Μούσας Κλειούς, της πρώτης των Μουσών, της Μούσας της Ιστορίας, δηλαδή της ιστορικής γνώσης σε οτιδήποτε.

Η Κλειώ, ως Μούσα της καταγραφής ιστορικών γεγονότων (και των πάντων θα έλεγα), είναι απαραίτητη βοηθός της Ουρανίας, της Μούσας της Αστρονομίας, η οποία ως τέτοια παρατηρεί τα πάντα, από τα ελάχιστα έως τα μέγιστα, από τα εγγύτερα έως τα πιο απόμακρα.

Θα μπορούσα να σου πω Άνθρωπε, πολλά ακόμα για τις δυο αυτές πορτοκαλί Μούσες, όμως σταματώ εδώ συμβουλεύοντας σε πως αν θέλεις να τις κατανοήσεις περισσότερο δεν έχεις παρά να μελετήσεις το πορτοκαλί τσάκρας το Svadhishthana και τους δυο αριθμούς που αντιστοιχούν ένας στην κάθε μία.

Το 6 (που είναι ο βασικός αριθμός του επιπέδου μας στην δημιουργία) στην Ερατώ και το 8 (που είναι παρόμοιο με το σύμβολο του απείρου κατά την δυτική γραφή των αριθμών, αλλά και της δυαδικότητας και της χαοτικής θεωρίας κατά τις ανατολικές γραφές των αριθμών, όπως των σινικών, ιαπωνικών και αραβικών). 

Πώς τα χρώματα επηρεάζουν τις κινηματογραφικές

αφηγήσεις και τις κινηματογραφικές σκηνές

[B]

( Σύνδεση με το προηγούμενο

https://xromata.com/?p=14956 ) 

Οι συσχετισμοί των θερμών τόνων με το σφρίγος, το δράμα και την ευγλωττία, και των ψυχρών τόνων με την ηρεμία και τη λεπτότητα, υπάρχουν στη σημασιολογία της τέχνης εδώ και αιώνες.

Η Natalie Kalmus, επικεφαλής του τμήματος τέχνης στην Technicolor, ενίσχυσε περαιτέρω αυτές τις αντιστοιχίες.

Προκειμένου να διασφαλίσει ότι η κάμερα και το φιλμ αποτύπωναν με ακρίβεια τα χρώματα, επέλεξε σχολαστικά χρώματα για τα σκηνικά και τα κοστούμια που συμπλήρωναν καλύτερα τις δυνατότητες εγγραφής του εξοπλισμού. 

Μέρος της χρωματικής ανάλυσης της Kalmus ευθυγραμμίζεται με την «κοινή λογική»: για παράδειγμα, το μπλε συμβολίζει την αρμονία και την ηρεμία, ενώ το γκρι συνδέεται με τη θλίψη και την αβεβαιότητα.

Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι ισχυρισμοί ακούγονται ασυνήθιστοι στη σύγχρονη εποχή, όπως η ηρεμιστική επίδραση του λεμονί κίτρινου ή η έννοια του αδιαφανούς πράσινου που αντιπροσωπεύει την τεμπελιά ή τον φθόνο.

Ο υποκειμενικός (και μεταβλητός) χαρακτήρας των χρωμάτων καθιστά τη χρήση τους σαν ένα ακόμη μέσο επικοινωνίας.

Τα χρώματα συνδέονται με πολιτικές θέσεις και χρησιμοποιούνται ως ένδειξη υπέρ ή κατά μιας συγκεκριμένης πλευράς. 

Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Pedro Almodóvar όχι μόνο προσθέτουν στους χαρακτήρες του – και στον τρόπο ζωής τους – αλλά και μεταφέρουν τη συναισθηματική ατμόσφαιρα των πλοκών του.

Η βαριά χρωματική παλέτα έχει γίνει η υπογραφή του σκηνοθέτη. Ωστόσο, είναι ενδιαφέρον να σκεφτεί κανείς ότι, μαζί με τα σενάριά του, τα χρώματα «ωρίμασαν» από τους επαναστατικούς νέους στους ενήλικες του 21ου αιώνα. 

Η παλέτα χρωμάτων του Wes Anderson είναι πολύχρωμη αλλά πολύ λιγότερο έντονα χρωματισμένη.

Οι παστέλ αποχρώσεις κυριαρχούν, συμβάλλοντας σε μια πιο λεπτή και παιχνιδιάρικη ανάγνωση των ταινιών του.

Ο συνδυασμός των χρωμάτων συμπληρώνει τις ιδιαιτερότητες των χαρακτήρων, τις αλληλεπιδράσεις τους και τις καταστάσεις που παρουσιάζονται. 

Ενώ τα χρώματα του Anderson φέρνουν θετικές αισθήσεις, η Sofia Coppola χρησιμοποιεί τα παστέλ με πιο μελαγχολικό τρόπο στις ταινίες της.

Και στις δύο περιπτώσεις, το ξεθώριασμα των χρωμάτων – όπως η διχοτομία του ασπρόμαυρου και των χρωμάτων – φέρνει αντίθετες ιδέες με τους ίδιους τόνους. 

Ο συνδυασμός συναισθημάτων και χρωμάτων είναι απλός στην ταινία Hero (σκηνοθεσία Zhang Yimou, διεύθυνση φωτογραφίας Christopher Doyle, 2002), όπου οι διαφορετικές εκδοχές της ιστορίας χρωματίζονται ανάλογα με την ένταση των συναισθημάτων των χαρακτήρων.

Η ερμηνεία επαναλαμβάνει την ηγεμονική σύγκριση – από τα ταραγμένα κόκκινα στα ηρεμιστικά μπλε και πράσινα και στο κατευνασμένο λευκό – και, κατά κάποιο τρόπο, αντιπροσωπεύουν την πορεία του ατόμου στην πρακτική του Ζεν Βουδισμού, του οποίου ο στόχος είναι η αποσύνδεση από τα συνηθισμένα. 

Αν και η ομάδα δήλωσε ότι η επιλογή χρώματος για την ταινία ήταν καθαρά αισθητική, η συγκεκριμένη ερμηνεία εξαρτάται από τον θεατή, καθώς και από την αντίληψη των αποχρώσεων που χρησιμοποιούνται.

Η υποκειμενική ανάγνωση των χρωμάτων επιτρέπει την δημιουργική εξερεύνηση σε διαφορετικά πεδία γνώσης.

Παρόλο που υπάρχει μια ορισμένη ομογενοποίηση των εικόνων, ειδικά σε εσωτερικούς χώρους, ο περιβάλλοντας κόσμος εξακολουθεί να είναι πολύχρωμος.

Το νόημα, η συσχέτιση και η χρωματική αντιστοιχία παραμένουν αρκετά ανοιχτά για διαφορετικούς συνδυασμούς.

Οι οθόνες των ταινιών το αποδεικνύουν.

Η ζωή σε μπλε χρώμα

[2]

(σύνδεση με προηγούμενο https://xromata.com/?p=15108 ) 

Ο ιστότοπος Natural History Museum μας παρουσιάζει κάποιους ζωικούς οργανισμούς που εμφανίζουν μπλε χρώμα, με τον εξής πρόλογο:

«Από τον ωκεανό μέχρι τον ουρανό, το μπλε φαίνεται να είναι παντού – αλλά είναι ένα από τα πιο δύσκολα χρώματα για να το παράγει η φύση χρησιμοποιώντας χρωστικές ουσίες.

Τα ζώα συνήθως φαίνονται μπλε στο ανθρώπινο μάτι λόγω μικροσκοπικών δομών στο δέρμα, τα φτερά, τα λέπια ή τα κελύφη τους, ή επειδή αποκτούν το χρώμα όταν τρώνε συγκεκριμένες τροφές.

Ακόμα και μεταξύ των φυτών, το μπλε είναι σχετικά σπάνιο: λιγότερο από το 10% των ανθοφόρων φυτών στον κόσμο παράγουν μπλε άνθη.»

Αυγά εμού (Dromaius novaehollandiae)

Τα χρώματα στα κελύφη των αυγών δημιουργούνται από χημικές ενώσεις που ονομάζονται τετραπυρρόλες.

Υπάρχουν μόνο δύο από αυτές τις χημικές ουσίες που βρίσκονται στα αυγά των πτηνών, η μία μπλε-πράσινη και η άλλη καφέ.

Οι χρωστικές ουσίες εναποτίθενται κατά τη διάρκεια του σχηματισμού των αυγών στον ωαγωγό του πουλιού.

Πρόσφατα επιβεβαιώθηκε ότι οι ίδιες χρωστικές υπάρχουν σε απολιθωμένα κελύφη αυγών ορισμένων εξαφανισμένων πτηνών και δεινοσαύρων – αποδεικνύοντας ότι η ωοτοκία πολύχρωμων αυγών δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο. 

Υάκινθος μακάο (Anodorhynchus hyacinthinus)

Όταν τα πουλιά φαίνονται μπλε (χωρίς να ιριδίζουν), είναι ένα κόλπο του φωτός – τα φτερά τους είναι στην πραγματικότητα γεμάτα μαύρη μελανίνη.

Τα μπλε φτερά είναι ένα παράδειγμα δομικού χρώματος – όπου οι μικροσκοπικές δομές επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντανακλάται το φως.

Το χρώμα του φτερώματος που βλέπουμε είναι το αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο το φως αλληλοεπιδρά τόσο με τις μικροσκοπικές δομές όσο και με τη μελανίνη. Μικροσκοπικές φούσκες αέρα μέσα στα φτερά αντανακλούν κατά προτίμηση το μπλε φως, επειδή το μπλε φως έχει μικρότερα μήκη κύματος.

Το μπλε χρώμα εντείνεται επειδή οι σκούροι κόκκοι μελανίνης απορροφούν τα άλλα μήκη κύματος του φωτός. 

Μηλινόη ή Μελινόη

[Α]

Ένας νεαρός φίλος, που ασχολείται με τα war games, ξέροντας την μανία μου με την μυθολογία, με ρώτησε αν γνωρίζω μία θεότητα που ονομάζεται Μελινόη (Melinoe, στα αγγλικά), η οποία αναφέρεται σε ένα από τα προαναφερόμενα παιχνίδια το οποίο ονομάζεται Hades (Άδης). 

Ομολόγησα την άγνοια μου.

Ήξερα για την Μελίβοια, αλλά αυτήν την Μελινόη δεν την είχα ξανακούσει.

Έψαξα να μάθω γι’ αυτήν, αν όντως υπήρξε στην μυθολογία και όχι μόνο στο παιχνίδι Hades, γιατί τί «μυθολόγος» θα ήμουν αν δεν την έψαχνα για να επιβεβαιώσω την μυθολογική ύπαρξή της. 

Και ναι! Την βρήκα!

Πρόκειται για μια ελάσσονα χθόνια θεότητα των σπαργάνων της μυθολογίας μας, που αναφέρεται στους ορφικούς ύμνους, συγκεκριμένα στον 71^ο Ορφικό ύμνο όπου αποκαλείται Μηλινόη και ο ύμνος έχει ως εξής: 

Αρχαίο κείμενο:

Μηλινόην καλέω, νύμφην χθονίαν, κροκόπεπλον,
ἣν παρὰ Κωκυτοῦ προχοαῖς ἐλοχεύσατο σεμνὴ
Φερσεφόνη λέκτροις ἱεροῖς Ζηνὸς Κρονίοιο,
ἧι ψευσθεὶς Πλούτων᾽ ἐμίγη δολίαις ἀπάταισι,
θυμῶι Φερσεφόνης δὲ δισώματον ἔσπασε χροιήν,
ἣ θνητοὺς μαίνει φαντάσμασιν ἠερίοισιν,
ἀλλοκότοις ἰδέαις μορφῆς τύπον ἐκπροφαίνουσα,
ἄλλοτε μὲν προφανής, ποτὲ δὲ σκοτόεσσα, νυχαυγής,
ἀνταίαις ἐφόδοισι κατὰ ζοφοειδέα νύκτα.
ἀλλά, θεά, λίτομαί σε, καταχθονίων βασίλεια,
ψυχῆς ἐκπέμπειν οἶστρον ἐπὶ τέρματα γαίης,
εὐμενὲς εὐίερον μύσταις φαίνουσα πρόσωπον.

Νεοελληνική απόδοση:

Τη Μηλινόην καλώ, τη χθόνια νύμφη, με τον κίτρινο πέπλο, την οποία γέννησε η σεμνή Περσεφόνη δίπλα στις εκβολές του Κωκυτού πάνω στα ιερά κρεβάτια του Δία, του γιου του Κρόνου,·που με αυτήν έσμιξε, αφού εξαπάτησε τον Πλούτωνα με δόλιους απατηλούς τρόπους, και διέσπασε με θυμό το διπλό σώμα της Περσεφόνης,

η οποία καθιστά μανιακούς τους θνητούς με αέρινα φαντάσματα, αφού δείχνει τον τύπο του προσώπου της με παράξενες μορφές, άλλοτε εμφανής (φανερή), άλλοτε σκοτεινή, λαμπερή κατά τη νύχτα, με εχθρικές επιθέσεις κατά τη σκοτεινή νύχτα.

Αλλά σε παρακαλώ, θεά, βασίλισσα των καταχθόνιων, να διώχνεις τη μανία της ψυχής στα πέρατα της γης, εμφανίζοντας στους μύστες ευνοϊκό ιερό πρόσωπο. 

[Σ.σ.: Αφαιρώ την ερμηνεία «κίτρινο πέπλο» της νεοελληνικής απόδοσης και κρατώ το αρχαίο «κροκόπεπλος» διότι ως γνωστόν στην προχριστιανική αρχαία ελληνική γλώσσα δεν είχε σχηματισθεί ακόμα η έννοια του καθαρού κίτρινου χρώματος, το οποίο ως τέτοιο αναφέρεται από τον 1^ο μ.Χ. αιώνα και ύστερα] 

Ενθουσιάστηκα πρώτον γιατί ανακάλυψα μια θεότητα που έλειπε από τις μυθολογικές μου γνώσεις και δεύτερον γιατί εδώ έχουμε μια χρωματική αναφορά που ως γνωστόν στην ελληνική μυθολογία σπανίζουν οι χρωματικές αναφορές.  

Ας δούμε τώρα ποια ήταν αυτή η Μηλινόη, ή άλλως Μελινόη όπου με αυτήν την παραλλαγή του ονόματός της μου φέρνει στον νου μια άλλη ελάσσονα θεότητα η οποία σχετίζεται κι εκείνη με χρωματική αναφορά, την Μελίβοια, την κόρη της Νιόβης.

Η Μελίβοια μαζί με τον αδελφό της Αμύκλα, ήταν τα δυο παιδιά από τα 14 της Νιόβης τα οποία δεν ετόξευσαν ο Απόλλων και η Άρτεμης τιμωρώντας την για την ύβρη που προκάλεσε στην μητέρα τους Λητώ. 

Η Μελίβοια, αφού γλύτωσε από τον τοξοβολισμό της Αρτέμιδος, από την σύγχυση της έχασε το χρώμα της, χλώμιασε και έμεινε για πάντα χλωμή (πράσινη) έτσι ώστε το όνομά της μεταλλάχθηκε από Μελίβοια σε Χλωρίς.

Αργότερα όταν το ελληνικό πάνθεον συγχωνεύθηκε με το ρωμαϊκό, η Χλωρίς ταυτίσθηκε με την θεά Flora των Ρωμαίων, την θεά δηλαδή της χλωρίδας.

Εάν θέλετε να μάθετε ή να θυμηθείτε περισσότερα για την Χλωρίδα – Μελίβοια,  μπορείτε να «κλικάρετε» στον ακόλουθο σύνδεσμο (link).

https://xromata.com/?p=7177

(συνεχίζεται)

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο. 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[ροβ΄]

To πορτοκαλί στα τσάκρας και στους Ολύμπιους

[ια΄]

-Ουφ, εδώ είμαι και πάλι το πορτοκαλί χρώμα και συνεχίζω, όπως σου είπα πριν σταματήσω να πάρω μια ανάσα, με το πορτοκαλί τσάκρα για να πάω στην συνέχεια στους Ολύμπιους, στις Μούσες, αλλά και στα μαγικά τετράγωνα.

Το δεύτερο από τα τσάκρας, το Svadhishthana, συμβολίζεται με έναν λευκό λωτό που στο κέντρο του έχει μια ημισέληνο, με 6 πορτοκαλοκόκκινα ή πορτοκαλιά πέταλα.

Είναι το τσάκρα του νερού και της χαράς και αντιστοιχεί στην αίσθηση της γεύσης.

Αυτό το τσάκρα βρίσκεται λίγο πιο πάνω από τα γεννητικά όργανα, στο ιερό οστούν και θεωρείται ότι αντιστοιχεί στους όρχεις ή στις ωοθήκες όπου παράγονται / εκχύονται οι διάφορες σεξουαλικές ορμόνες (τεστοστερόνες, οιστρογόνα) που εμπλέκονται στον αναπαραγωγικό κύκλο.

Το ενεργειακό κέντρο Σβαντχισθάνα θεωρείται ότι σχετίζεται επίσης γενικότερα με το ουροποιητικό σύστημα και τα επινεφρίδια.

Κυβερνά λοιπόν το αναπαραγωγικό σύστημα και την σεξουαλικότητά μας και επίσης είναι υπεύθυνο για την ουροδόχο κύστη, την σπλήνα και τα επινεφρίδια.

Ευθύνεται δε για τις κοινωνικές μας σχέσεις, την βία, τους εθισμούς, τις βασικές συναισθηματικές ανάγκες και την ευχαρίστηση.

Ενεργοποιεί το πάθος, την φλόγα της δημιουργίας και της υλοποίησης ιδεών και σχετίζεται με την εδραίωσή μας στην ζωή, την τεκνοποίηση και την οικογενειακή ευτυχία.

Όταν δεν λειτουργεί σωστά επιφέρει σεξουαλική ανικανότητα ή αντιθέτως υπερβολική εμμονή στο σεξ, φοβίες, ταμπού και προβληματικές σχέσεις.

Το Σβαντχισθάνα λοιπόν σωματικά διέπει την αναπαραγωγή, διανοητικά την δημιουργικότητα, συναισθηματικά διέπει την χαρά, ενώ πνευματικά τον ενθουσιασμό.

Το τσάκρα Σβαντχισθάνα περιγράφεται όπως είπαμε, σαν ένα άσπρος λωτός με έξι πορτοκαλοκκόκινα πέταλα.

Μέσα του βρίσκεται ένα άσπρο μισοφέγγαρο που συμβολίζει το νερό, περιοχή όπου προΐσταται η θεότητα Βαρούνα, ο θεός του νερού και του ουράνιου ωκεανού, καθώς και των νόμων του υποβρύχιου κόσμου.

Τα έξι πορτοκαλί πέταλα του τσάκρα αυτού αντιπροσωπεύουν την στοργή, την ασπλαχνία, το αίσθημα καταστροφής, την αυταπάτη, την περιφρόνηση και την καχυποψία.

Το τσάκρα Σβαντχισθάνα σχετίζεται με το ασυνείδητο και τα συναισθήματα, ενώ περιέχει ασυνείδητες επιθυμίες, ειδικά δε τις σεξουαλικές.

Είναι δε στενά συνδεδεμένο με το κόκκινο Μουλαντχάρα και λέγεται ότι δυσκολεύει πολύ το προσπέρασμά του για την πέρα από αυτό ανέλιξη της κουνταλίνι, που είναι η συνειδητή ενέργεια, προς το επόμενο κίτρινο τσάκρα Μανιπούρα, το τσάκρα της πέψης που παίζει σημαντικό στην μετατροπή της τροφής σε σωματική ενέργεια.

Οι ιδιότητες του πορτοκαλί χρώματος, του χρώματος της χαράς και της συναισθηματικότητας, ταιριάζουν αρκετά με αυτές του τσάκρα Σβαντχισθάνα.

Κράτησε Άνθρωπε αυτές τις ιδιότητες του πορτοκαλί τσάκρα Σβαντχισθάνα και θα δεις σε λίγο πόσο ταιριάζουν με τις πορτοκαλί μούσες Ερατώ και Ουρανία στις οποίες θα αναφερθούμε σε λίγο.

Πριν όμως ασχοληθούμε με τις Μούσες, καλό είναι να ρίξουμε μια ματιά στους Ολυμπίους θεούς και να δούμε ποιοι σχετίζονται με αυτό το χρώμα.

Όπως σου έχω πει επανειλημμένως στην ελληνική μυθολογία σπανίζουν οι χρωματικές αναφορές.

Όμως μια διεργασία ενός γνώστη των χρωμάτων, αλλά και της μυθολογίας, στηριζόμενη πάνω στον χρωματικό κύκλο του Ίττεν (έχουμε αναφερθεί σε αυτόν παλαιότερα, αλλά θα επανέλθουμε και πάλι αργότερα στον Ίττεν και τον χρωματικό κύκλο του) μας επιτρέπει να προσδώσουμε τα αντίστοιχα 12 (3 πρωτογενή, 3 παράγωγα και 6 τριτογενή) χρώματα στους Ολύμπιους θεούς, των οποίων οι ιδιότητες ταυτίζονται με τις ιδιότητες των ταυτόσημων χρωμάτων.

Στην αρχική διεργασία, όπου οι 6 βασικοί θεοί του Ολύμπου ταυτίζονται με τα 6 χρώματα της Ίριδας το πορτοκαλί αντιστοιχεί στην Δήμητρα.

Πώς άλλωστε να μην είναι το χρώμα της; Το πιο γήινο αφού η Δήμητρα είναι η ίδια η γη όπως λέει και το όνομα της ΔΗ ΜΑΤΕΡ (Γη Μητέρα).

H Δήμητρα είναι η αντανάκλαση της Γαίας (ύλης) στο γήινο επίπεδο.

Στην περεταίρω διεργασία και ταύτιση των 12 πλέον θεών με τα 12 χρώματα του χρωματικού κύκλου του Ίττεν, όπου τα 6 βασικά χρώματα συμπληρώνονται με τις 6 χροιές που σχηματίζονται μεταξύ τους έχουμε τρεις χροιές του πορτοκαλί χρώματος που κάθε χροιά αντιστοιχεί σε κάποιον από τους θεούς.

Έχομε δηλαδή έναν πορτοκαλοκίτρινο θεό, έναν πορτοκαλί και έναν πορτοκαλοκόκκινο (ή καλύτερα έναν κόκκινο που πορτοκαλίζει κάπως).

Εδώ η Δήμητρα (η τροφός μας Μάνα – Γη) μετακινείται και από το πορτοκαλί πάει στο πορτοκαλοκίτρινο, στο ξανθωπό χρώμα του σταριού και των δημητριακών.

Την πορτοκαλί θέση καταλαμβάνει ο Ήφαιστος και το πορτοκαλοκόκκινο είναι το χρώμα της Εστίας.

Και οι δυο αυτοί θεοί, ο Ήφαιστος και η Εστία, έχουν να κάνουν με την φωτιά.

Ο ένας σαν σιδηρουργός και η άλλη σαν θεά της εστίας, του τζακιού και ως γνωστόν το χρώμα της φωτιάς μπορεί μεν να το αναφέρουμε σαν κόκκινο αλλά στην πραγματικότητα είναι πορτοκαλί.

Λίγο αργότερα, με την έλευση της πατριαρχίας γίνεται μια μικρή ανακατάταξη στους Ολύμπιους και ο Διόνυσος εκτοπίζει από τον Όλυμπο την Εστία, παίρνοντας την θέση της και το χρώμα της.

Συνοπτικά λοιπόν έχουμε τρεις (που γίνονται τελικά 4) θεούς που σχετίζονται με το πορτοκαλί χρώμα.

Την πορτοκαλοκίτρινη Δήμητρα.

Τον καθαρά πορτοκαλί Ήφαιστο.

Την πορτοκαλοκόκκινη Εστία και τον Διόνυσο που σφετερίζεται την θέση της στον Όλυμπο.

Ως γνωστόν, όπως έχει αναφερθεί επανειλημμένως, συμπληρωματικό χρώμα του πορτοκαλί χρώματος είναι το μπλε.

Αυτό ξεκαθαρίζεται και από την μυθολογία μας με ένα κάπως ‘σκαμπρόζικο’ συμβάν που αφορά στην σχέση μεταξύ δυο θεών, του πορτοκαλί Ήφαιστου και της μπλε Αθηνάς.

Σημειωτέον πως οι δυο αυτοί θεοί έχουν και ένα -ας πούμε- κοινό σημείο.

Ο Ήφαιστος είναι απάτωρ, αφού τον γέννησε μόνη της η Ήρα μυρίζοντας ένα κρίνο και η Αθηνά αμήτωρ αφού γεννήθηκε από το κεφάλι του Δία.

Ο Ήφαιστος, θεός της φωτιάς και των τεχνών, και η Αθηνά, θεά της σοφίας, συνδέονται μυθολογικά κυρίως μέσα από την ανεκπλήρωτη ερωτική έλξη του πρώτου προς τη δεύτερη, η οποία διατήρησε την παρθενία της.

Ο σιδηρουργός του Ολύμπου ποθώντας την παρθένα Αθηνά επιχειρεί να την βιάσει.

Εκείνη τον αποτρέπει αλλά εκείνος μη μπορώντας να συγκρατηθεί εκσπερματίζει και το σπέρμα του πέφτει πάνω στο πόδι της θεάς.

Η θεά με βδελυγμία σκουπίζει με έριον (μαλλί) το σπέρμα από το πόδι της και το πετά στην γη (χθων) κι έτσι γεννιέται ο Εριχθόνιος, ένας από τους πρώτους βασιλείς της Αθήνας.

Ο μύθος αυτός μας αποδεικνύει την συμπληρωματική σχέση των δυο χρωμάτων, την συμπληρωματική σχέση των δυο θεοτήτων των τεχνών και της χειροτεχνίας.

Η μπλε Αθηνά Εργάνη με τον πορτοκαλί συμπληρωματικό της τεχνουργό Ήφαιστο.

Συμπληρωματικά χρώματα το μπλε με το πορτοκαλί, συμπληρωματική η Αθηνά Σοφία προς τον Ήφαιστο Τεχνολογία.  

Βεβαίως! Αν το σκεφτούμε καλά θα δούμε ότι η τεχνολογία για την ανάπτυξη και εξέλιξή της έχει ανάγκη από την πνευματική λειτουργία, γι’ αυτό και ο Ήφαιστος κατά την μυθολογία επιθυμώντας να ζευγαρώσει με την Αθηνά, προσπάθησε να την βιάσει για να την κατακτήσει.

Μια και μιλάμε για τους θεούς του Ολύμπου ήθελα να αναφερθώ και στις Μούσες, αλλά θεωρώ πως οφείλω εδώ να κάνω ένα διάλλειμα, οπότε συνεχίζουμε μετά από αυτό.

Η ζωή σε μπλε χρώμα

[1] 

Πολλά άρθρα έχουμε αναρτήσει για το μπλε χρώμα σε βιολογικούς οργανισμούς και την σπανιότητά του, ιδιαίτερα στο ζωικό βασίλειο, που οφείλεται στην έλλειψη μπλε βιο-χρωστικών ουσιών.

Τα περισσότερα, για να μην πω σχεδόν όλα, τα μπλε και πράσινα χρώματα που αντικρύζουμε σε ζώα, οφείλονται σε δομική σκέδαση του φωτός, που συμβαίνει καθώς αντανακλώμενο φως περνά μέσα από νανοδομές φτερών, λεπιών, τριχών κλπ.

Βέβαια, η εξελισσόμενη σύγχρονη επιστήμη μας εκπλήσσει συνεχώς καθώς ανακαλύπτει κάποιες μπλε βιο-χρωστικές ουσίες που ενεργούν επί μέρους σε κάποιους οργανισμούς και μόνον σε αυτούς.

Ο ιστότοπος Natural History Museum μας παρουσιάζει κάποιους ζωικούς οργανισμούς που εμφανίζουν μπλε χρώμα, με τον εξής πρόλογο:

«Από τον ωκεανό μέχρι τον ουρανό, το μπλε φαίνεται να είναι παντού – αλλά είναι ένα από τα πιο δύσκολα χρώματα για να το παράγει η φύση χρησιμοποιώντας χρωστικές ουσίες.

Τα ζώα συνήθως φαίνονται μπλε στο ανθρώπινο μάτι λόγω μικροσκοπικών δομών στο δέρμα, τα φτερά, τα λέπια ή τα κελύφη τους, ή επειδή αποκτούν το χρώμα όταν τρώνε συγκεκριμένες τροφές.

Ακόμα και μεταξύ των φυτών, το μπλε είναι σχετικά σπάνιο: λιγότερο από το 10% των ανθοφόρων φυτών στον κόσμο παράγουν μπλε άνθη.»

Μπλεπόδαρος (Sula nebouxii)

Περπατώντας περήφανα γύρω από πιθανά ταίρια, ο αρσενικός μπλεπόδαρος αξιοποιεί στο έπακρο τα τολμηρά του ‘υποδήματα’ (πόδια).

Περισσότερο από μια απλή χρωματική δήλωση, το μπλε εξυπηρετεί έναν σημαντικό σκοπό για αυτό το πουλί, το οποίο είναι ενδημικό στις ακτές του Ειρηνικού της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής.

Τα θηλυκά πιστεύεται ότι επιλέγουν συντρόφους με τα πιο λαμπερά γαλαζωπά πόδια, επειδή η ένταση του χρώματος αντανακλά την υγεία του αρσενικού.

Το μπλε χρώμα παράγεται από χρωστικές ουσίες που βρίσκονται στα ψάρια που τρώνε τα πουλιά αυτά.

Μελέτες έχουν δείξει ότι τα αρσενικά που είχαν φάει πρόσφατα φρέσκο ψάρι είχαν πιο φωτεινά πόδια και ισχυρότερο ανοσοποιητικό σύστημα.

Ένα αρσενικό ξεκινά μια περίπλοκη τελετουργία ερωτοτροπίας δίνοντας στο θηλυκό ένα κλαδάκι ή μια πέτρα.

Στη συνέχεια, γέρνει το ράμφος, την ουρά και τα φτερά του προς τον ουρανό και χοροπηδάει γύρω από το θηλυκό με ένα ψηλό βήμα, επιδεικνύοντας τα ασυνήθιστα πόδια του. 

Μπλε θαλασσινός αστερίας (Linckia laevigata) 

Το μπλε χρώμα στους αστερίες δημιουργείται από καροτενοειδή, κοινές χρωστικές ουσίες που είναι υπεύθυνες για την παραγωγή ορισμένων κόκκινων, κίτρινων και πορτοκαλί χρωμάτων.

Το μπλε χρώμα είναι αποτέλεσμα του συνδυασμού αυτών των χρωστικών με μια πρωτεΐνη.

Οι αστακοί και κάποια είδη καβουριών είναι μπλε για τον ίδιο λόγο.

Γίνονται κόκκινοι όταν μαγειρεύονται επειδή το σύμπλεγμα μπλε καροτενοειδών και πρωτεΐνης διασπάται, απελευθερώνοντας τα κόκκινα καροτενοειδή.

Ο θαλασσινός αστερίας μπορεί να έχει διαφορετικά χρώματα, όπως κίτρινο ή πράσινο.

Το χρώμα θεωρείται ότι εξαρτάται από τις διαφορές στην πρωτεΐνη.