xromata.com


Συναισθησια: μουσικες συγχορδιες

⊆ June 10th by | ˜ No Comments »

 

Οι διάφοροι τύποι χρωμαισθησίας

 

2ος υποτύπος ακουστικο-οπτικής συναισθησίας

 

Chord colour = μουσικές συγχορδίες – χρώματα

 

 

 

Αυτός είναι ένας τύπος χρωμαισθησίας και θα μπορούσε να θεωρηθεί υποτύπος ακουστικο-οπτικής συναισθησίας.

Κατά την ακρόαση ή την αναπαραγωγή μουσικής, κάθε διαφορετική συγχορδία συνδέεται αυτόματα με ένα χρώμα (ή έναν συνδυασμό χρωμάτων).

Αν τα χρώματα φαίνονται φυσικά στον εξωτερικό χώρο στο άκουσμα της συγχορδίας θεωρείται «προβολική» συναισθησία,

 

 

ενώ αν φαίνονται μόνο στο μάτι του νου ή ο συναισθητικός απλώς «γνωρίζει» ότι οι συγχορδίες έχουν το συγκεκριμένο χρώμα θεωρείται «συνειρμική» συναισθησία, Ο τελευταίος αυτός τύπος είναι η πιο κοινή από τις δύο συγχορδικές χρωμο-συναισθησθητικές εμπειρίες.

 

 

Η συγχορδική χρωμο-συναισθησία είναι ένα γενικό όνομα για κάθε μορφή συναισθησίας όπου ο επαγωγέας είναι ήχος ή μουσική που ταυτόχρονα περιλαμβάνει χρώμα.

Τα συναισθητικά άτομα με συναισθησία τόνου-χρωματισμού (δηλαδή εκείνοι που συνδέουν τα χρώματα με τις μουσικές νότες) έχουν μερικές φορές και συγχορδική χρωμαισθησία.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, το χρώμα της συγχορδίας μπορεί βασικά να είναι αυτό της κύριας νότας, με ελαφρές αποχρώσεις από τα χρώματα των άλλων νότων που την αποτελούν, ή μπορεί να είναι ένας συνδυασμός των χρωμάτων όλων των διαφορετικών νότων τη, μια σχέση ή πρότυπο που ποικίλλει ανάλογα με τον κάθε συναισθητικό.

 

 

Για μερικούς ανθρώπους με αυτό το είδος συναισθησίας, οι συγχορδίες δεν έχουν μόνο ένα ή περισσότερα χρώματα αλλά και σχήμα, μια χωρική θέση ή τη δική τους χαρακτηριστική κίνηση.

Ο Γάλλος μουσικός και συνθέτης Olivier Messiaen (1908-1992) είχε συναισθησία χρωμάτων συγχορδίας και τόνου και έλεγε πως:

«Ένα από τα σπουδαία δράματα της ζωής μου συνίσταται στο να λέω στους ανθρώπους ότι βλέπω χρώματα όποτε ακούω μουσική και δ εκείνοι δεν βλέπουν τίποτα, τίποτα απολύτως. Αυτό είναι τρομερό. Και ούτε καν με πιστεύουν.

 

 

Όταν ακούω μουσική –και αυτό γινόταν ήδη από όταν ήμουν παιδί– βλέπω χρώματα. Οι συγχορδίες εκφράζονται σαν χρώματα για μένα – για παράδειγμα, ένα κιτρινωπό πορτοκαλί με μια κοκκινωπή απόχρωση. Είμαι πεπεισμένος ότι μπορεί κανείς να το μεταφέρει αυτό στο κοινό που ακούει».


Topic: Συναισθησία | Tags: None

Χρυσος

⊆ June 5th by | ˜ No Comments »

 

Χρυσός

 

 

Ο χρυσός είναι ένα χημικό στοιχείο.

Έχει το σύμβολο Au (από τη λατινική λέξη "aurum") και τον ατομικό αριθμό 79. Στην καθαρή του μορφή, είναι ένα φωτεινό, ελαφρώς πορτοκαλοκίτρινο, πυκνό, μαλακό, εύπλαστο μέταλλο.

 

 

Χημικά, ο χρυσός είναι ένα μεταβατικό μέταλλο, στοιχείο της ομάδας 11 και ένα από τα ευγενή μέταλλα.

Είναι ένα από τα λιγότερο δραστικά χημικά στοιχεία, όντας το δεύτερο χαμηλότερο στη σειρά αντιδραστικότητας.

Είναι συμπαγές υπό τυπικές συνθήκες.

Ο χρυσός εμφανίζεται συχνά σαν ελεύθερο στοιχείο (εγγενής κατάσταση), ως ψήγματα ή κόκκοι, σε πετρώματα, φλέβες και προσχώσεις.

 

 

Εμφανίζεται σε μια σειρά στερεών διαλυμάτων με το φυσικό στοιχείο ασήμι, σαν φυσικό κράμα με άλλα μέταλλα όπως ο χαλκός και το παλλάδιο και σε εγκλείσματα ορυκτών όπως μέσα στον πυρίτη.

Λιγότερο συχνά, εμφανίζεται σε ορυκτά ως ενώσεις χρυσού, συχνά με τελλούριο (τελλουρίδια χρυσού).

Ο χρυσός είναι ανθεκτικός στα περισσότερα οξέα, αν και διαλύεται σε aqua regia (ένα μείγμα νιτρικού οξέος και υδροχλωρικού οξέος).

Ένα σχετικά σπάνιο στοιχείο, ο χρυσός είναι ένα πολύτιμο μέταλλο που έχει χρησιμοποιηθεί για νομίσματα, κοσμήματα και άλλα έργα τέχνης σε όλη την καταγεγραμμένη ιστορία.

 

 

Στο παρελθόν, ένας κανόνας χρυσού εφαρμόστηκε συχνά ως νομισματική πολιτική. Τα χρυσά νομίσματα έπαψαν να κόβονται ως κυκλοφορούν νόμισμα τη δεκαετία του 1930 και ο παγκόσμιος κανόνας χρυσού εγκαταλείφθηκε για ένα σύστημα νομισμάτων μετά τα μέτρα σοκ του Νίξον το 1971.

 

 

Το 2020, ο μεγαλύτερος παραγωγός χρυσού στον κόσμο ήταν η Κίνα, ακολουθούμενη από τη Ρωσία και την Αυστραλία

Η παγκόσμια κατανάλωση νέου χρυσού που παράγεται είναι περίπου 50% σε κοσμήματα, 40% σε επενδύσεις και 10% στη βιομηχανία.

Η υψηλή ευπλασία, η ολκιμότητα, η αντοχή στη διάβρωση και οι περισσότερες άλλες χημικές αντιδράσεις και η αγωγιμότητα του ηλεκτρισμού έχουν οδηγήσει στη συνεχή χρήση του σε ανθεκτικούς στη διάβρωση ηλεκτρικούς συνδέσμους σε όλους τους τύπους ηλεκτρονικών συσκευών (την κύρια βιομηχανική χρήση του).

 Ο χρυσός χρησιμοποιείται επίσης στην υπέρυθρη θωράκιση, στην παραγωγή χρωματιστού γυαλιού, σε φύλλα χρυσού και στην αποκατάσταση δοντιών. Ορισμένα άλατα χρυσού εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ως αντιφλεγμονώδεις παράγοντες στην ιατρική.

Ο χρυσός είναι το πιο εύπλαστο από όλα τα μέταλλα.

Ένα μόνο γραμμάριο χρυσού μπορεί να κτυπηθεί σε ένα φύλλο 1 τετραγωνικού μέτρου.

 

 

Τα φύλλα χρυσού μπορούν να χτυπηθούν σε αρκετά λεπτή μορφή ώστε να γίνουν ημιδιαφανή.

Το εκπεμπόμενο φως εμφανίζεται πρασινωπό-μπλε επειδή ο χρυσός αντανακλά έντονα το κίτρινο και το κόκκινο.

 

 

Τέτοια ημιδιαφανή φύλλα αντανακλούν επίσης έντονα το υπέρυθρο φως, καθιστώντας τα χρήσιμα ως ασπίδες υπέρυθρης (ακτινοβολούμενης θερμότητας) στις προσωπίδες των ανθεκτικών στη θερμότητα κοστουμιών και σε αλεξήλια για διαστημικές στολές.

Ο χρυσός είναι καλός αγωγός της θερμότητας και του ηλεκτρισμού.

Ενώ τα περισσότερα μέταλλα έχουν γκρι ή ασημόλευκο χρώμα, ο χρυσός είναι ελαφρώς κιτρινοκόκκινος.

 

 

Αυτό το χρώμα καθορίζεται από τη συχνότητα των ταλαντώσεων του πλάσματος μεταξύ των ηλεκτρονίων του μετάλλου.

Παρόμοια  διεργασία προσδίδει μια χρυσή απόχρωση στο μεταλλικό καίσιο.

Κράμα χρυσού με χαλκό έχει μια κοκκινοκίτρινη χροία, ενώ τα κράματα που περιέχουν παλλάδιο ή νικέλιο παράγουν το χρώμα του λευκού χρυσού που είναι επίσης σημαντικός στην εμπορεία κοσμημάτων.

 

 

Τελευταίως, στην εποχή μας υπάρχει παραγωγή κραμάτων χρυσού σε διάφορα χρώματα. 

 


Topic: μεταλλικά χρώματα, ορυκτα και χρωματα, Φύση και χρώματα | Tags: None

Τι χρωματα βλεπουν τα ζωα

⊆ May 30th by | ˜ No Comments »

 

Τί χρώματα βλέπουν τα ζώα;

 

(Από το: Causes of Color)

 

 

 

Εξοργίζεται πραγματικά ένας ταύρος βλέποντας μια κόκκινη κάπα;

Πώς ξέρουν οι μέλισσες ποια λουλούδια είναι γεμάτα με νέκταρ;

Γιατί η γάτα σας βλέπει και ορμάει πάνω σε ένα έντομο πριν καν το καταλάβετε;

Με λίγα λόγια, τι ακριβώς βλέπουν τα ζώα – άραγε βλέπουν και χρώμα;

Αν και κανείς δεν ξέρει τί ακριβώς βλέπουν τα ζώα, υπάρχουν πολλές πτυχές του ερωτήματος που ζητούν εξερεύνηση.

Δεν χρειάζεται μόνο να γνωρίζουμε πώς λειτουργούν τα μάτια τους από φυσιολογική προοπτική, αλλά και τις φασματικές ευαισθησίες των φωτο-χρωστικών που υπάρχουν σε αυτά και πώς ο εγκέφαλός τους αντιλαμβάνεται το χρώμα.

Πολλά ζώα μπορούν να δουν πράγματα που εμείς δεν μπορούμε.

Για παράδειγμα, οι γάτες βασίζονται στη νυχτερινή τους όραση που τους προσφέρει ένα πλεονέκτημα καθώς κυνηγούν θηράματα, ενώ οι ανθρώπινοι πρόγονοί μας – που δεν έβλεπαν καλά στο σκοτάδι – αναζητούσαν ασφαλές καταφύγιο τη νύχτα και κυνηγούσαν κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Αν και γνωρίζουμε ότι η όραση διαφέρει μεταξύ των ζώων, δεν γνωρίζουμε τί αντιλαμβάνονται πραγματικά τα ζώα.

Υπάρχει μια σημαντική διάκριση μεταξύ του φωτός που φωτίζει τον αμφιβληστροειδή και της κατανόησης του τί φαίνεται.

Η χρωματική όραση και η αντίληψη σε όλο το ζωικό βασίλειο είναι αντικείμενο πολλών συνεχιζόμενων ερευνών, καθώς έχουμε πολύ περιορισμένη κατανόηση των πολλών τρόπων που βλέπουν τα ζώα.

Ο χορός της μέλισσας έχει ερευνηθεί εκτενώς, επομένως έχουμε μια σχετικά καλή κατανόηση της χρωματικής όρασης των μελισσών και των σχετικών εντόμων.

 

 

 

Τα κουνούπια και οι μύγες έχουν μελετηθεί λόγω του ρόλου τους στη διάδοση ασθενειών και έχει αποδειχθεί ότι έλκονται ή απωθούνται από συγκεκριμένα χρώματα επιφανειών και από συγκεκριμένες έγχρωμες πηγές φωτός.

 

 

Είναι ενδιαφέρον ότι τα χρώματα της επιφάνειας που προτιμούν δεν συσχετίζονται απαραίτητα με τα χρώματα της πηγής φωτός που τα προσελκύουν.

 

Η όραση σε όλο το ζωικό βασίλειο

Υπάρχει μια τεράστια ποικιλομορφία στη δομή του αμφιβληστροειδούς και στους νευρωνικούς μηχανισμούς σε όλο το ζωικό βασίλειο και μια αντίστοιχη ποικιλομορφία στο ρόλο της χρωματικής όρασης στην αντίληψη, την συμπεριφορά και τις αλληλεπιδράσεις των ζώων με το περιβάλλον.

 

 

 

Μεταξύ των ασπόνδυλων, τα ίδια τα μάτια παίρνουν μια εκπληκτική ποικιλία σχημάτων, μορφών και αριθμών.

Έχει παρατηρηθεί ευαισθησία στο φως σε οργανισμούς όπως η αμοιβάδα.

Τα επίπεδα δραστηριότητάς τους αλλάζουν με τις ποικίλες συνθήκες φωτός.

Οι γαιοσκώληκες έχουν απλούς υποδοχείς φωτός, επιτρέποντας στους γαιοσκώληκες να αντιδράσουν και να εισέλθουν πίσω στη γη αμέσως όταν εκτεθούν στους πολλαπλούς κινδύνους του ηλιακού φωτός, που περιλαμβάνουν την αφυδάτωση και τους θηρευτές.

 

 

 

Η μέλισσα έχει πολύπλοκα μάτια που αποτελούνται από πάνω από 5000 ομματίδια. Μέσα σε κάθε ομματίδιο τα οπτικά κύτταρα που ανιχνεύουν το χρώμα είναι διατεταγμένα σαν τις φέτες του πορτοκαλιού γύρω από έναν κεντρικό πυρήνα.

Το εύρος όρασης της μέλισσας και της πεταλούδας εκτείνεται και στο υπεριώδες φάσμα.

Τα πέταλα των λουλουδιών που επικονιάζουν έχουν ειδικά μοτίβα υπεριώδους ακτινοβολίας για να οδηγούν τα έντομα βαθιά μέσα στο λουλούδι.

Τα ψάρια φαίνεται να έχουν αρκετά καλά ανεπτυγμένα οπτικά συστήματα, συγκρίσιμα σε ορισμένα είδη με αυτά των πτηνών.

Μερικά έχουν φωτοϋποδοχείς με μέγιστες ευαισθησίες στην υπεριώδη περιοχή.

Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι, όπως και τα πουλιά, κινούνται σε ένα μπλε περιβάλλον και πρέπει να αντιπαραβάλλουν τις πηγές τροφής ή τα αρπακτικά μέσα σε ένα μπλε φόντο.

 

 

 

Τα συστήματα όρασης στα ψάρια βαθέων υδάτων διαφέρουν από αυτά των ψαριών που βρίσκονται πιο κοντά στην επιφάνεια, καθώς το φως του περιβάλλοντος χάνει την ένταση και μετατοπίζεται προς το μπλε με την αύξηση του βάθους.

Αυτό αποτελεί έναν άλλο συναρπαστικό τομέα της συνεχιζόμενης έρευνας.

Μέχρι πρόσφατα πιστεύαμε ότι τα ψάρια βαθέων υδάτων δεν μπορούσαν να δουν το κόκκινο φως, καθώς αυτά τα μήκη κύματος φιλτράρονταν πριν φτάσουν στα βαθιά νερά.

Αποδεικνύεται ότι μια ποικιλία από αυτά τα ψάρια φθορίζει με κόκκινο χρώμα και αυτός ο φθορισμός είναι ορατός για μικρές αποστάσεις.

Αυτό σημαίνει ότι το κόκκινο φως έχει κάποια λειτουργία για τα ψάρια βαθέων υδάτων, ίσως να ειδοποιεί άλλα ψάρια για το πού βρίσκονται ή την κατεύθυνση του βλέμματός τους, και ότι η όρασή τους πιθανώς εκτείνεται και στα κόκκινα μήκη κύματος του φάσματος.

Η χρωματική όραση στα ερπετά είναι επίσης καλά ανεπτυγμένη.

Ορισμένα είδη φιδιών έχουν θερμικές κοιλότητες εκτός από τα μάτια τους, επεκτείνοντας την αντίληψη του φάσματος στο υπέρυθρο τμήμα του.

Αυτό τους βοηθά να εντοπίσουν πιθανά θηράματα, ή αρπακτικά, από την έρπουσα προοπτική τους καθώς βρίσκονται στο έδαφος.

 

 

Ενώ τα θηλαστικά έχουν σχετικά αδύναμη χρωματική όραση, οι άνθρωποι και άλλα πρωτεύοντα έχουν την πιο προηγμένη αντίληψη χρώματος σε αυτήν την κατηγορία. Τα σκυλιά έχουν δύο αναγνωρισμένους τύπους κωνίων, υποδηλώνοντας ότι είναι διχρωματικά με παρόμοιες χρωματική αντίληψη με τους δυσχρωματικούς ανθρώπους ως προς την όραση του κόκκινου-πράσινου (πρωτάνοπες / δευτεράνοπες).

 

 

Οι γάτες είναι τριχρωματικές, αλλά έχουν πολύ μικρότερη αναλογία κωνίων και ραβδίων από τους ανθρώπους.

Επιπλέον, οι σκύλοι και οι γάτες έχουν πολύ πιο ανεπτυγμένη όσφρηση από τους ανθρώπους.

Ενώ βασιζονται κυρίως στην όραση, η αντίληψή τους για τον κόσμο εξαρτάται πολύ περισσότερο από τα οσφρητικά ερεθίσματα.

 

 

Ό,τι γνωρίζουμε για την αντίληψη των χρωμάτων στο ζωικό βασίλειο ωχριά σε σύγκριση με αυτό που δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί ακόμα.

Από τα είδη που έχουν μελετηθεί μέχρι τώρα, η καλύτερη χρωματική όραση φαίνεται να βρίσκεται σε πουλιά, υδρόβια πλάσματα και ορισμένα έντομα.

Μεταξύ των εντόμων, γνωρίζουμε ότι οι πεταλούδες και οι μέλισσες έχουν προχωρημένη χρωματική διάκριση.

 


Topic: ζωα και χρωματα, λειτουργίες όρασης χρωμάτων, Φύση και χρώματα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [ρλθ΄]: το μπλε στα φυτα και τα άλλα ενζωα βασιλεια

⊆ May 25th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

 

[ρλθ΄]

 

 

Το Μπλε στα φυτά

 

[θ΄]

 

 

Το μπλε στο φυτικό και τα άλλα ένζωα βασίλεια

 

 

-Μάλιστα, Άνθρωπε! Σου μίλησα για μένα, το μπλε χρώμα και  την εμφάνισή μου στο ζωικό βασίλειο, όπου ουσιαστικά δεν υπάρχω σαν χρωστικές ουσίες -παρά ελάχιστα- και κατέληξα στο φυτικό βασίλειο λέγοντας σου πως «Σε αντίθεση με το ζωικό βασίλειο, το φυτικό διαθέτει μπλε χρωστικές ουσίες, στην ομάδα το ανθοκυανίνων, που δίνουν μπλε χρώμα σε λουλούδια».

Οι έντονες προσπάθειες για την μελέτη ύπαρξης του μπλε χρώματος στον φυτικό κόσμο επικεντρώθηκαν στα μπλε λουλούδια και στην πιθανότητα ότι οι φυσικές μπλε χρωστικές τους θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως βαφές ινών, τροφίμων και άλλων.

Συνήθως, τα μπλε χρώματα στα φυτά οφείλονται στις χρωστικές ανθοκυανίνες την μεγαλύτερη ομάδα υδατοδιαλυτών χρωστικών που βρίσκεται ευρέως διαδεδομένη στο φυτικό βασίλειο.

Το πιο λαμπρό μπλε χρώμα που είναι γνωστό σε οποιονδήποτε ζωντανό φυτικό ιστό βρίσκεται στα αποκαλούμενα και «μαρμάρινα μούρα» Pollia condensata, ένα τροπικό φυτό που βρίσκεται στα δάση της Αφρικής στην περιοχή της Αγκόλα, όπου μια σπειροειδής δομή από ινίδια κυτταρίνης διασκορπίζει το μπλε φως, οπότε το έντονο λαμπερό μπλε χρώμα των καρπών του φυτού οφείλεται σε δομική σκέδαση του φωτός. Ο καρπός αυτός δεν έχει καμία θρεπτική αξία και χρησιμοποιείται διακοσμητικά.  

Ο καρπός του quandong (Santalum acuminatum) μπορεί να φαίνεται μπλε λόγω του ίδιου αποτελέσματος. Είναι ένα φυτό που φύεται από τις Ινδίες έως την βόρεια Αυστραλία. Οι μπλε καρποί του μοιάζουν με χάντρες και αφού αποξηραίνονται χρησιμοποιούνται σε ινδουιστικά κομπολόγια προσευχής.

Στον σκεδασμό φωτός οφείλουν και τον περίπου μπλε χρωματισμό τους τα γνωστά μας blueberries (μύρτιλα) που παρά την διεθνή τους ονομασία και την κάπως γαλαζωπή εντύπωση που μας δίνουν, στην πραγματικότητα δεν είναι μπλε.

Γιατί άραγε;

Ίσως γιατί τίποτε που έχει μπλε χρώμα δεν τρώγεται, αλλά αν κάτι έχει μπλε χρώμα, όπως π.χ. κάτι καβούρια, στο ψήσιμο ελευθερώνεται η δεσμευμένη αστακοξανθίνη και το μπλε χρώμα μεταβάλλεται σε κόκκινο ή μωβ.

Άσε βέβαια που το κέλυφος των καβουριών δεν τρώγεται.

Ακόμα και τεχνητές μπλε χρωστικές εδεσμάτων εάν ψηθούν χάνουν το χρώμα τους, συνήθως γίνονται μωβ, γι’ αυτό χρησιμοποιούνται μόνο σε κρύα εδέσματα, όπως κρέμες, παγωτά, προψημένες ζύμες κλπ.

Έτσι λοιπόν δεν υπάρχει κανένας φυσικός καρπός με πραγματικό μπλε χρώμα που τρώγεται (όχι μπλε που μωβίζει), ή εάν τρώγεται δεν έχει καμία θρεπτική ουσία.

Μπορείς να μασήσεις και να φας Άνθρωπε μπλε πέταλα λουλουδιών, όμως στην πραγματικότητα αυτά δεν έχουν καμία θρεπτική αξία, οπότε δεν μπορούν να θεωρηθούν ως τροφές.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα μικρά γαλάζια λουλουδάκια Borago Officinalis που πολλοί τα προσθέτουν στις σαλάτες τους. Ο ρόλος τους είναι κυρίως διακοσμητικός και θρεπτική αξία έχει μόνο το μικρό κέντρο τους που έχει μαύρο χρώμα.

Τώρα θα σου πω για την «πλάκα» που έπαθε ο διοργανωτής της συνέντευξης αυτής, από αυτό το μικρό γαλάζιο λουλουδάκι, ή μάλλον ας ακούσουμε πως την διηγήθηκε ο ίδιος:

«Βρισκόμουνα φιλοξενούμενος σε μια αγροτική περιοχή της Ολλανδίας. Σε λίγο θα σουρούπωνε και ετοιμαζόμασταν για φαγητό.

Ο οικοδεσπότης φίλος μου (ένας από αυτούς που τους είχα θέσει το ερώτημα που με απασχολούσε τότε ‘αν υπάρχει κάτι που τρώγεται και έχει μπλε χρώμα’ και έψαχναν μάταια να βρουν αν υπάρχει κάτι σε μπλε που τρώγεται) ετοίμαζε την σαλάτα. Ξαφνικά γυρίζει και με κοιτάζει με μάτια που γυάλιζαν από θριαμβευτική χαρά. Με άρπαξε από το χέρι και με τράβηξε έξω στον κήπο. Μου έδειξε κάτι μικρά γαλάζια πεντάφυλλα λουλουδάκια με μαυριδερή προεξέχουσα καρδιά και μου είπε:

‘Να τι τρώγεται και έχει μπλε χρώμα. Αυτά τα λουλουδάκια τρώγονται στη σαλάτα. Το συνηθίζουμε εδώ’.

Έκοψε αρκετά και τα πρόσθεσε, έτσι ωμά όπως ήταν, στη σαλάτα που φάγαμε εκείνο το βράδυ.

Με έπιασε απελπισία. Τόσοι κόποι, τόσο ψάξιμο, τόσα χρόνια έρευνας γκρεμίστηκαν από ένα μικρό ταπεινό λουλουδάκι;

Μόλις επέστρεψα σπίτι μου όρμησα στα βιβλία φυτολογίας που είχα και άρχισα το ψάξιμο.

Το βρήκα μέσα σε ένα βιβλίο που περιείχε όλα τα φρούτα και λαχανικά του κόσμου.

Αυτό το μικρό καταγάλανο λουλουδάκι που με έριξε σε τόση απελπισία ήταν το borage (borago officinalis)*, αυτοφυές των ευρωπαϊκών μεσογειακών χωρών και κυρίως της Ιταλίας.

Εάν οι μεσογειακοί λαοί δεν του δίνουν ιδιαίτερη σημασία, οι βορειοευρωπαίοι το τρώνε ωμό στη σαλάτα τους, το μαγειρεύουν κιόλας, ενώ το πίνουν και σαν αφέψημα.

Στην διατροφή χρησιμοποιείται κυρίως σαν αρωματικό και θρεπτικές αξίες έχουν μόνο τα φύλλα του, τα κοτσάνια του και η μαυριδερή καρδιά του κέντρου του λουλουδιού.

Τα καταγάλανα (ή ροζ, ή λευκά) πέταλά του έχουν μόνο διακοσμητική αξία.

Μαθαίνοντας αυτά, ηρέμησα από την αναστάτωση που μου προκάλεσε πρόσκαιρα αυτό το μικρό λουλουδάκι, γιατί στην ουσία δεν τρώγεται.»

Μετά την διήγηση του διοργανωτή, επιστρέφουμε και πάλι στον κόσμο των φυτών, που όπως σου είπα το μπλε ή περίπου μπλε χρώμα που εμφανίζουν οφείλεται στις ανθοκυανίνες, μια ομάδα των φλαβονοειδών χρωστικών ουσιών, οι οποίες επηρεάζονται αρκετά από το ph το περιβάλλοντος εδάφους και ανάλογα με αυτό κάνουν τα άνθη που χρωματίζουν να έχουν γαλαζωπό ή κοκκινωπό χρώμα, με κύριο παράδειγμα τα άνθη της ορτανσίας.

Βέβαια, μπορεί να σου είπα Άνθρωπε πως σαν χρώμα εγώ το μπλε δεν είμαι βρώσιμο, από εσένα, οπότε δεν με τρως, όμως δεν είναι αυτή η πραγματικότητα γιατί υπάρχει ένα άλλο βασίλειο στον κόσμο σου που κάποια μέλη του τρώγονται από εσένα και κάποια από αυτά έχουν μπλε, ή περίπου μπλε χρώμα (κάποια πρασινίζουν, κάποια γκριζάρουν και άλλα μωβίζουν). Αυτό είναι το βασίλειο των μυκήτων που περιλαμβάνει τα μανιτάρια αλλά και τις μούχλες.

Οι μπλε μούχλα είναι υπεύθυνη για την παραγωγή αυτών που αποκαλείς «μπλε τυριά», όπως το αγαπημένο σου ροκφόρ και τα ανάλογα άλλων περιοχών ( εκτός της περιοχής Ροκφόρ της Γαλλίας) που δεν έχουν το δικαίωμα και γενικά ονομάζονται μπλε τυριά, όπως το Danish blue.

Γενικά υπάρχουν αρκετά μανιτάρια που έχουν μπλε χρώμα, που ποικίλει από γκρι – μπλε, τυρκουάζ, θαλασσί, μέχρι ίντιγκο και έντονο μπλε. Μερικά είδη μπλε μανιταριών είναι τα: lactarius indigo, indigo milk cap mushrooms, entoloma hochstelleri, blue roundhead, blue mycena κ.α.

Φυσικά δεν τρώγονται όλα, θέλει προσοχή γιατί κάποια από αυτά είναι δηλητηριώδη.

Πρέπει να σου πω δε, πως το μπλε χρώμα των μυκήτων δεν προκύπτει από ανθοκυανίνες όπως συμβαίνει στο φυτικό βασίλειο γιατί στο δικό τους βασίλειο δεν υπάρχουν χρωστικές φλαβόνες στις οποίες ανήκουν. Το βασίλειο των μυκήτων χρωματίζεται από καροτενοειδή και μελανίνες (όπως το ζωικό βασίλειο) και από πολυκετίδες, ινδόλες και αζαφιλόνες χρωστικές που του προσδίδουν τα διάφορα χρώματα του.

Με διαφορετικές χρωστικές εξάλλου βάφεται και το άλλο ένζωο βασίλειο του κόσμου σου, αυτό των βακτηρίων, όπου κι’ εδώ κυριαρχούν οι καροτενοειδείς χρωστικές, όμως τα βακτήρια οφείλουν τα μπλε χρώματά τους σε ιντιγκοϊδίνες και πυοκυανίνες.

Δεν χρειάζεται να μπούμε πιο αναλυτικά στις χρωστικές του βασιλείου των μονήρων και βακτηρίων (μονοκύτταρων οργανισμών).

Λέω να σταματήσουμε λίγο να πάρουμε μια ανάσα και συνεχίζουμε σε λίγο.

 


Topic: Διατροφή και χρώμα, μπλε, Συνέντευξη με τα χρώματα, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None

Αυτοι που μας εμαθαν τα χρωματα [35]: Wilhelm von Bezold

⊆ May 20th by | ˜ No Comments »

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

 

[35]

 

 

Johann Friedrich Wilhelm von Bezold 

 

 

 

 

Ο von Bezold ασχολείται πρωτίστως με την τέχνη και το σχέδιο και επιθυμεί ο χρωματικός κύκλος του να βοηθήσει τους ζωγράφους και τους χρωματολόγους.

Ένας χρωματικός κώνος προβάλλεται με τα πλήρως κορεσμένα χρώματα να βρίσκονται στην επιφάνεια σε διάφορα επίπεδα φωτεινότητας και να γίνονται πιο σκούρα προς το μαύρο σημείο.

Η κυκλική βάση χωρίζεται σε δώδεκα τμήματα διαφορετικού μεγέθους, με το πράσινο να έχει τη μεγαλύτερη επιφάνεια και το κόκκινο την μικρότερη.

 

 

Ο Wilhelm von Bezold (1837-1907) ήταν καθηγητής Μετεωρολογίας στο Μόναχο καθώς και διευθυντής του Πρωσικού Μετεωρολογικού Ινστιτούτου.

Το κύριο ενδιαφέρον του ως επιστήμονα ήταν η φυσική της ατμόσφαιρας και συνέβαλε πολύ στη θεωρία των ηλεκτρικών καταιγίδων.

Ο θείος του Gustav ήταν εξέχων ιστορικός τέχνης, και αυτό μπορεί κάλλιστα να έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση, το 1874, του «Farbenlehre im Hinblick auf Kunst und Kunstgewerbe» (Θεωρία χρώματος σε σχέση με την τέχνη και τις διακοσμητικές τέχνες) στο οποίο ο Wilhelm von Bezold εισάγει ένα σύστημα χρωμάτων με τη μορφή κώνου. Αν και θυμίζει την πυραμίδα του Lambert, αυτός ο κώνος έχει διαφορετική σύλληψη, παρόμοια στην πραγματικότητα, με το ημισφαίριο του Chevreul.

 

 

Ο Von Bezold γράφει:

«Σε ένα τέτοιο χρωματικό κώνο, είναι δυνατό… να χωρέσουμε απολύτως όλα τα νοητά χρώματα, που σημαίνει όλες τις χρωματικές αποχρώσεις τις οποίες μπορούν να αντιληφθούν τα μάτια μας.

Στην εξωτερική του επιφάνεια, ο κώνος περιέχει μόνο εντελώς κορεσμένα χρώματα στα διάφορα επίπεδα φωτεινότητάς τους».

Η πρόθεση του Bezold ήταν να δημιουργήσει ένα σύστημα χρωμάτων που θα βασίζεται άμεσα στην αντίληψη, αλλά δεν ήταν ο πρώτος που το επιχείρησε.

Ο ζωγράφος Johann Christoph Frisch, από το Βερολίνο, μάλλον δικαιούται αυτή την τιμή.

Το 1788, ο Frisch εισήγαγε μια ασύμμετρη κατασκευή, προτείνοντας έναν έγχρωμο κύκλο με οκτώ τμήματα που επέτρεπε την αναγνώριση από το μάτι μεγαλύτερης απόστασης μεταξύ μπλε και κόκκινου και μπλε και κίτρινου από ό,τι μεταξύ κίτρινου και κόκκινου.

Αλλά το πείραμα του Frisch δεν είχε μεγάλη ανταπόκριση και πέρασαν άλλα 100 χρόνια πριν ο Bezold προτείνει ένα παρόμοιο έργο.

 

 

Ο κώνος χρώματος του Von Bezold έχει λευκό στο κέντρο ενός κύκλου που σχηματίζει τη βάση του.

Τα χρώματα σκουραίνουν προς την άκρη του κώνου όπου είναι το μαύρο.

Έλαβε τον κύκλο από την εμπειρία του ότι «αν τα μωβ χρώματα τοποθετηθούν μεταξύ μπλε – βιολετί και κόκκινου, είναι στην πραγματικότητα δυνατό να χωρέσουν όλες οι αποχρώσεις σε μια σειρά. Επομένως, μπορούν επίσης να κατανεμηθούν κατά μήκος μιας κλειστής γραμμής, πιο εύκολα γύρω από την περιφέρεια ενός κύκλου».

(Στη δεύτερη έκδοση της χρωματικής θεωρίας του Wilhelm von Bezold, που εμφανίστηκε το 1921 — σχεδόν μισό αιώνα αργότερα — ο εκδότης W. Seitz προέβη σε ορισμένες ριζικές αλλαγές: ο κώνος του Bezold, για παράδειγμα, απλώς αντικαταστάθηκε με τον διπλό κώνο του William Oswald, τον οποίο θα περιγράψουμε αργότερα).

Ο Von Bezold εισάγει έναν ιδιαίτερο κύκλο χρώματος.

Θεωρεί αυτόν τον κύκλο ως μια τομή, στην πραγματικότητα: «ένα τμήμα του πραγματικού πίνακα χρωμάτων που προσεγγίζει ένα τρίγωνο, στις γωνίες του οποίου βρίσκονται τα χρώματα κόκκινο, πράσινο και μπλε-βιολετί».

Ως εκ τούτου, είναι έντονα προσανατολισμένος στα τρία βασικά χρώματα του μπλε, του πράσινου και του κόκκινου, τα οποία οι Hermann von Helmholtz και James Clerck Maxwell μπόρεσαν να δικαιολογήσουν επιστημονικά και να διαδώσουν στις τριχρωματικές θεωρίες τους, οδηγώντας στην επιλογή ενός τριγώνου ως αληθινού χρώματος. διάγραμμα.

Στον πρόλογό του το 1874, ο von Bezold αναγνωρίζει τους δύο προκατόχους του και τα επιτεύγματά τους.

Μας υπενθυμίζει ότι ο Helmholtz ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε τη διαφορά μεταξύ της προσθετικής ανάμειξης των ακτίνων φωτός και της αφαιρετικής ανάμειξης των βαφών, και ότι πρέπει να ευχαριστήσουμε τον Maxwell για τους νόμους της «πραγματικής ανάμειξης χρωμάτων, που καθιερώθηκαν με τη βοήθεια πειστικών πειραμάτων».

Μόνο μετά από τις έρευνές τους οι φυσικές και ψυχολογικές πτυχές της θεωρίας του χρώματος απέκτησαν επαρκή μορφή «για να μπορέσουν να χρησιμεύσουν ως βάση για πρακτική, αισθητική έρευνα».

 

 

Ο Von Bezold συνεχίζει δηλώνοντας ότι ήταν πλέον καιρός να προσπαθήσει —και εδώ είχε στο μυαλό του τη δική του δουλειά— «να οργανώσει τη θεωρία του σχηματισμού του χρώματος με παρόμοιο τρόπο και σε σταθερή βάση, και να την τοποθετήσει ως σύντροφος ίσου αναστήματος στο πλευρό και των δύο άλλων επιστημών» — υπονοώντας την ανατομία και τη γεωμετρία, που είναι και τα δύο σημαντικά για την τέχνη.

Ο δικός του έγχρωμος κύκλος είναι επομένως «… κατασκευασμένος με τη βοήθεια του τριγώνου, με άλλα λόγια, πρέπει να ιδωθεί ως λεπτομέρεια αυτού του τριγώνου ή ως μεγέθυνση του μικρού κύκλου που σχεδιάζεται στο τρίγωνο.

Οι διαβαθμίσεις είναι διατεταγμένες γύρω από την περιφέρεια που δίνουν τους αριθμούς των ταλαντώσεων, πράγματι με τέτοιο τρόπο ώστε όταν μετακινούμαστε από τη μια βαθμολόγηση στην άλλη, επιτυγχάνεται ένα χρώμα που έχει 10 δισεκατομμύρια ταλαντώσεις για κάθε δευτερόλεπτο… η απλή κατανομή αυτών, οι διαβαθμίσεις που κρύβουν μέσα τους, μια απτή μορφή του σκληρού μαθηματικού νόμου της ανάμειξης, δείχνουν την περίεργη σχέση μεταξύ των χρωμάτων κόκκινο, πράσινο και μπλε.»

Ακόμα κι αν τα πιο απαιτητικά πειράματα και η αίσθηση της τάξης υποδηλώνουν ότι «σε μια και την ίδια πορεία της περιφέρειας του κύκλου ένας περίπου ίσος αριθμός ελάχιστα διακριτών αποχρώσεων βρίσκονται η μία δίπλα στην άλλη, η εντύπωση παραμένει ότι η απόχρωση στην περιοχή του μπλε και του πράσινου αλλάζει με πολύ πιο αργό ρυθμό από ότι στην περιοχή του μωβ και του μπλε –  βιολετί».

Κατά συνέπεια επιχειρεί: «να χωρίσει τον κύκλο σε ομάδες χρωμάτων με τέτοιο τρόπο ώστε ο χαρακτήρας των γειτονικών ομάδων να φαίνεται στο μάτι σαν να έχει ίση διαφορά».

 

 

Οι επιμέρους αποχρώσεις που αυξάνονται προς το πράσινο είναι: μωβ, καρμίνιο, βερμιγιόν, πορτοκαλί, κίτρινο, κιτρινωπό πράσινο, πράσινο, γαλαζοπράσινο, τυρκουάζ, μπλε, ουλτραμαρίν, μπλε – βιολετί, μωβ και πορφυρό, με πολλά «συμπληρωματικά χρώματα» να τοποθετούνται απέναντι από το πράσινο — τον μεγαλύτερο τομέα.

Τα γράμματα που τοποθετούνται κατά μήκος της εσωτερικής περιφέρειας αντιπροσωπεύουν μουσικές νότες και αποτελούν μέρος μιας προσπάθειας να αντικρούσει τη θεωρία των «χρωματικών ισοδυνάμων» που μπορεί να αναχθεί στον George Field.

Θα αφήσουμε και τις δύο αυτές πτυχές ανενόχλητες, αν και ο φον Μπεζόλντ κατέβαλε μεγάλο κόπο στην αναζήτησή του για μια αρμονία χρωμάτων.

Προσπάθησε να βρει αρμονικές τριάδες μέσω της κατασκευής ισόπλευρων τριγώνων γύρω από το λευκό κέντρο του έγχρωμου κύκλου του.

Δείχνουμε ένα τρίγωνο που συνδέει το μπλε-ιώδες και το πορφυρό με το πράσινο.

Το ότι η άκρη του δεν φτάνει στον πράσινο τομέα δείχνει μια βασική αδυναμία συστημάτων που υποδηλώνουν ότι είναι δυνατή η ενσωμάτωση της χρωματομετρίας σε μια χωρική γεωμετρία.

Τα χρωματικά συστήματα πρέπει να είναι τρισδιάστατα, αλλά δεν είναι απαραίτητο η δομή τους να είναι γραφικά απλή.

Αυτή η ιδέα υλοποιείται για πρώτη φορά από ένα σύστημα που πρότεινε ο Αμερικανός ζωγράφος Henry Munsell στις αρχές του 20ου αιώνα.

Ο Von Bezold δεν μπόρεσε πράγματι να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο σύστημα χρωμάτων – τόνιζε υπερβολικά τις μπλε και μωβ αποχρώσεις – αλλά το όνομά του διατηρείται ζωντανό στη σύγχρονη αντιληπτική φυσιολογία από το φαινόμενο Bezold-Brücke:

 

 

Παρατήρησε ηλεκτρικούς λαμπτήρες μέσα από χρωματιστά φίλτρα και σημείωσε ότι για παράδειγμα, μέσω ενός κόκκινου φίλτρου, το φωτεινότερο σημείο της λάμπας αποχρωματίστηκε κίτρινο και αποχρωματίστηκε πράσινο όταν κοιτάχτηκε μέσα από ένα μπλε-πράσινο φίλτρο.

Τα χρώματα που βλέπουμε εξαρτώνται επομένως —σε υψηλές τιμές— από την ένταση του φωτός.

 

 

Τα προηγούμενα χρόνια, ο Brücke είχε, παρεμπιπτόντως, επιχειρήσει να διατυπώσει την ψυχολογία των χρωμάτων μέσα σε ένα αισθητικό σύστημα.

Στο βιβλίο του, ο von Bezold διακινδυνεύει μια δεύτερη απόπειρα σε μια τέτοια διατύπωση, γι' αυτόν ακόμη πιο ουσιαστική.

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα | Tags: None

Η οραση του χρωματος εχει σημασια (το πιο κουραστικο χρωμα)

⊆ May 15th by | ˜ No Comments »

 

Η όραση του χρώματος έχει σημασία

(Από το “Color Matters”)

Μια σειρά άρθρων σχετικά με την επίδραση των χρωμάτων στην όραση μας

 

Το ανθρώπινο μάτι μπορεί να δει περίπου από 7.000.000 έως 10.000.000 αποχρώσεις.

Μερικές από αυτές είναι οφθαλμικές ‘πληγές’.

Ορισμένα χρώματα και χρωματικές σχέσεις μπορεί να είναι ερεθιστικά των ματιών, να προκαλέσουν πονοκεφάλους και να αλλοιώνουν την ανθρώπινη όραση.

Άλλα χρώματα και συνδυασμοί χρωμάτων είναι καταπραϋντικά.

Κατά συνέπεια, η κατάλληλη χρήση χρώματος μπορεί να μεγιστοποιήσει την παραγωγικότητα, να ελαχιστοποιήσει την οπτική κόπωση και να χαλαρώσει ολόκληρο το σώμα.

 

Ποιο χρώμα είναι το πιο κουραστικό;

 

Το κίτρινο, το καθαρό λαμπερό κίτρινο του λεμονιού είναι το πιο κουραστικό χρώμα. Γιατί; Η απάντηση έρχεται από τη φυσική του φωτός και της οπτικής.

 

 

 

Περισσότερο φως αντανακλάται από τα έντονα χρώματα, με αποτέλεσμα την υπερβολική διέγερση των ματιών.

Επομένως, το κίτρινο είναι ερεθιστικό για τα μάτια.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι τα μωρά κλαίνε περισσότερο στα κίτρινα δωμάτια, οι σύζυγοι τσακώνονται περισσότερο στις κίτρινες κουζίνες και οι τραγουδιστές της όπερας εκρήγνυνται περισσότερο στα κίτρινα καμαρίνια.

 

 

Ωστόσο, αυτές οι αναφορές δεν έχουν αποδειχθεί επιστημονικά.

Σε πρακτική εφαρμογή, το έντονο κίτρινο – όταν χρησιμοποιείται σε μεγάλες επιφάνειες, θα ερεθίσει τα μάτια.

Επομένως, μη βάφετε τους τοίχους ενός γραφείου (ή οποιουδήποτε κρίσιμου περιβάλλοντος εργασίας) κίτρινους.

 

 

 

Σημείωση: Οι πιο ανοιχτές αποχρώσεις του κίτρινου μπορεί να είναι ανακουφιστικές και χαρούμενες.

Επίσης, προσέξτε τις κίτρινες σημειώσεις (που μπορεί να σας προκαλέσουν τράνταγμα και να αφυπνίσουν προσωρινά τον εγκέφαλό σας) και μην χρησιμοποιείτε το κίτρινο ως φόντο στην οθόνη του υπολογιστήρα σας.

 

 

Από την άλλη, δεδομένου ότι το κίτρινο είναι το πιο ορατό χρώμα από όλα τα χρώματα, είναι το πρώτο χρώμα που παρατηρεί το ανθρώπινο μάτι.

Χρησιμοποιήστε το για να τραβήξετε την προσοχή, όπως μια κίτρινη πινακίδα με μαύρο κείμενο ή ως έμφαση.

Έχετε παρατηρήσει κίτρινα πυροσβεστικά οχήματα σε ορισμένες πόλεις; Τα κίτρινα σχολικά λεωφορεία; Τα κίτρινα ταξί;

 

 

Τέλος, το κίτρινο είναι ένα υπέροχο χρώμα, το πιο χαρούμενο του φάσματος.

Και το κίτρινο είναι σύμβολο της θεότητας σε πολλές παγκόσμιες θρησκείες.

 

 

Μερικές συμβουλές για πρακτική εφαρμογή:

Παρατηρήστε τη διαφορά μεταξύ ενός έντονου κίτρινου και μιας πιο απαλής απόχρωσης του.

Επίσης το μέγεθος της επιφάνειας που καταλαμβάνει το χρώμα καθορίζει την χρωματική επίδραση.

Για καλύτερα αποτελέσματα, χρησιμοποιήστε πιο απαλές αποχρώσεις ή μικρές ποσότητες κίτρινου.

 


Topic: Κίτρινο | Tags: None

Χρωματισμος πολυτιμων λιθων

⊆ May 10th by | ˜ No Comments »

 

Χρωματισμός πολύτιμων λίθων

(Από το: Causes of Color)

 

 

Γιατί ορισμένοι πολύτιμοι λίθοι όπως το ρουμπίνι και το σμαράγδι είναι κόκκινοι και πράσινοι, αλλά το διαμάντι είναι άχρωμο;

Τα ρουμπίνια, τα ζαφείρια και τα διαμάντια αποκτούν το λαμπρό χρώμα τους με διαφορετικά μέσα.

Αιτίες χρώματος σε πολύτιμους λίθους:

 

 

Όταν προστίθενται ακαθαρσίες σε άχρωμους πολύτιμους λίθους, συχνά παράγονται λαμπερά χρώματα.

Όταν προστίθεται χρώμιο σε άχρωμο κορούνδιο, γεννιέται ένα κόκκινο ρουμπίνι, ενώ ένα πράσινο σμαράγδι αναδύεται όταν προστίθεται χρώμιο σε άχρωμο βηρύλλιο.

Τα διαμάντια μπορούν να χρωματιστούν μπλε ή κίτρινα με την προσθήκη ακαθαρσιών.

 

 

Ο ρόλος των ακαθαρσιών στην πρόκληση χρώματος είναι διαφορετικός εδώ.

Μέσω ενός ακόμη μηχανισμού (μεταφορά φορτίου), η προσθήκη ακαθαρσιών στο κορούνδιο μπορεί να δημιουργήσει ένα βαθύ μπλε ζαφείρι.

Η βιολετί απόχρωση του αμέθυστου είναι το αποτέλεσμα ακαθαρσιών σιδήρου στον κρυσταλλικό χαλαζία, αν και αυτή η ακαθαρσία δρα διαφορετικά από την πρόσμειξη χρωμίου που παράγει το κόκκινο χρώμα του ρουμπινιού.

Τα χαρακτηριστικά χρώματα πολλών πολύτιμων λίθων προέρχονται από την παρουσία μετάλλων μετάπτωσης ως ακαθαρσίες σε ένα κατά τα άλλα διαφανές κρυσταλλικό πλέγμα.

 

 

Αυτό μπορεί να οφείλεται σε ένα λεγόμενο πεδίο κρυστάλλου ή, εναλλακτικά, σε φαινόμενο πεδίου συνδέτη.

Σε αυτό το φαινόμενο πεδίου κρυστάλλου ή προσδέματος, το πεδίο που ασκείται από τον κρύσταλλο ξενιστή στην φιλοξενούμενη ακαθαρσία καθορίζει τα ενεργειακά επίπεδα της τελευταίας ως απορροφητές φωτονίων.

Με άλλα λόγια, ο χημικός δεσμός μεταξύ του κρυστάλλου ξενιστή και της φιλοξενούμενης ακαθαρσίας περιλαμβάνει πάντα την δωρεά ηλεκτρονίων από τον κρύσταλλο ξενιστή σε κενά επίπεδα ενέργειας στη μεταλλική ακαθαρσία, δεσμεύοντας το μέταλλο στον κρύσταλλο.

Τα μεταβατικά μέταλλα μπορούν να μεταμορφώσουν ακόμη και τον πιο απλό κρύσταλλο σε έναν πολυπόθητο θησαυρό.

 

 

Ο πιο απλός και πιο χαρακτηριστικός πολύτιμος λίθος είναι το διαμάντι.

Είναι δυνατό, λαμπερό και άχρωμο.

Ένα διαμάντι αποτελείται από μια άπειρη σειρά ατόμων άνθρακα συνδεδεμένα σε ένα άκαμπτο πλαίσιο που εκτείνεται προς όλες τις κατευθύνσεις, γεγονός που καθιστά το διαμάντι την πιο σκληρή γνωστή ουσία.

Με το να συγκρατούνται τόσο σφιχτά, τα διαμάντια δεν μπορούν να απορροφήσουν το ορατό φως και ως εκ τούτου είναι άχρωμα.

 

 

Δεν υπάρχουν ασύζευκτα ηλεκτρόνια στην δομή τους.

Για το κορούνδιο, η επαναλαμβανόμενη μονάδα είναι το οξείδιο του αλουμινίου.

Ως το δεύτερο πιο σκληρό γνωστό υλικό, το κορούνδιο χρησιμοποιείται σε τροχούς λείανσης και σμυριδόχαρτα.

 

 

Για το βηρύλλιο, η επαναλαμβανόμενη μονάδα είναι το πυριτικό αργιλικό βηρύλλιο. Με τέσσερα στοιχεία στην επαναλαμβανόμενη μονάδα του (βηρύλλιο, αλουμίνιο, πυρίτιο και οξυγόνο), το πλαίσιο του είναι λιγότερο άκαμπτο και έτσι το βηρύλλιο δεν είναι τόσο σκληρό όσο το κορούνδιο.

 

 

Και πάλι, όλα τα ηλεκτρόνια είναι δεμένα μεταξύ τους και δεν υπάρχει απορρόφηση του ορατού φωτός. Αυτά τα υλικά είναι επομένως άχρωμα.

 


Topic: Γιατί έχει χρώμα....., ορυκτα και χρωματα, Φύση και χρώματα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [ρλη΄]: το μπλε στα ζωα

⊆ May 5th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

 

[ρλη΄]

 

 

Το Μπλε στα ζώα

 

[η΄]

 

-Στα φαινόμενα σκέδασης του φωτός οφείλεται και η εμφάνισή μου, εμένα του μπλε χρώματος, στο ζωικό βασίλειο, στο οποίο δεν υπάρχουν μπλε χρωστικές ουσίες, εκτός κάποιων μηδαμινών εξαιρέσεων όπως αποκαλύφθηκε αρκετά πρόσφατα, πχ, στις πεταλούδες obrinus olivewing, όπου δυο γαλάζιες κηλίδες στα φτερά τους (από μια στο κάθε φτερό) οφείλουν το χρώμα τους σε κάποια χρωστική ουσία και όχι σε σκέδαση του φωτός.

Στην σκέδαση φωτός οφείλεται και η ύπαρξη μπλε (για την ακρίβεια γαλάζιου) χρώματος που εμφανίζεται σε κάποιους από εσάς Άνθρωπε σε ένα και μοναδικό σημείο, τα μάτια.

Τα γαλάζια μάτια, κατά την ελληνική που σε πολλές άλλες γλώσσες, όπως στην αγγλική κ. α. αναφέρονται ως μπλε μάτια, στην πραγματικότητα δεν περιέχουν μπλε χρωστική ουσία.

Το χρώμα των γαλανών ματιών καθορίζεται από δύο παράγοντες:

την μελάγχρωση της ίριδας του ματιού και την σκέδαση του φωτός από το βαθύ στρώμα της ίριδας.

Στους ανθρώπους, η μελάγχρωση (η επίστρωση με μελανίνες) του βυθού της ίριδας ποικίλλει από ανοιχτό καφέ έως μαύρο.

Η εμφάνιση των μπλε, πράσινων και φουντουκί (hazel) ματιών προκύπτει από τη σκέδαση Tyndall του φωτός λόγω της δομικής κατασκευή της ίριδας, ένα οπτικό φαινόμενο παρόμοιο με αυτό που εξηγεί το μπλε του ουρανού.

Οι ίριδες των ματιών των ατόμων με γαλάζια μάτια περιέχουν λιγότερη σκούρα μελανίνη από εκείνες των ατόμων με καστανά μάτια, πράγμα που σημαίνει ότι απορροφούν λιγότερο φως μικρού μήκους, δηλαδή μπλε, το οποίο αντανακλάται προς τον θεατή.

Το χρώμα των ματιών ποικίλλει επίσης ανάλογα με τις συνθήκες φωτισμού, ειδικά για πιο ανοιχτόχρωμα μάτια.

Τα γαλάζια μάτια είναι πιο κοινά στην Ιρλανδία, στην περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας και στη Βόρεια Ευρώπη.

Βρίσκονται επίσης στην Ανατολική, Κεντρική και Νότια Ευρώπη.

Τα μπλε μάτια βρίσκονται επίσης σε μέρη της Δυτικής Ασίας, κυρίως στο Αφγανιστάν, τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν.

Στην Εσθονία, το 99% των ανθρώπων έχουν μπλε μάτια.

Στην Δανία μόνο το 8% του πληθυσμού είχε καστανά μάτια, αν και λόγω της μετανάστευσης, σήμερα ο αριθμός αυτός είναι περίπου 11%.

Στην Γερμανία, περίπου το 75% έχει γαλαζωπά μάτια.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, από το 2006, ένας στους έξι ανθρώπους, ή το 16,6% του συνολικού πληθυσμού και το 22,3% του λευκού πληθυσμού, έχουν γαλανά μάτια. Τα γαλάζια μάτια γίνονται λιγότερο κοινά μεταξύ των Αμερικανών παιδιών. Στις ΗΠΑ, τα αγόρια έχουν 3-5% περισσότερες πιθανότητες να έχουν γαλανωπά μάτια από τα κορίτσια. Βεβαίως πέρα από εσένα Άνθρωπε, γαλάζια μάτια συναντάμε και σε αρκετά άλλα ζώα και πουλιά, από αίλουρους και κυνοειδή έως λέμουρους.

Οι γάτες εμφανίζουν συχνά γαλάζια μάτια. Το γαλάζιο μάτι είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Σιαμέζων γατιών, το οποίο είναι το μοναδικό χρώμα ματιού σε αυτό το είδος.

Γαλάζια μάτια έχουν και άλλα αιλουροειδή, όπως λεοπαρδάλεις, πάνθηρες, ακόμα και κάποια λιοντάρια.

Στα σκυλιά επίσης βλέπουμε την ύπαρξη γαλανών ματιών και ιδίως σε πολλά σκυλιά της ράτσας των χάσκυ.

Επίσης γάτες και σκύλοι εμφανίζουν συχνά ετεροχρωμία της ίριδας όπου συνήθως το ένα μάτι τους είναι γαλανό.

Ετεροχρωμία της ίριδας παρουσιάζουν και οι άνθρωποι, αρκετοί από αυτούς έχουν γαλανό το ένα τους μάτι.

Υπάρχει κατάλογος όπου αναγράφονται πολλοί γνωστοί άνθρωποι που έχουν το ένα τους μάτι γαλάζιο, μεταξύ των οποίων και αρκετοί καλλιτέχνες /ηθοποιοί όπως η Jane Seymour, o Kiefer Sutherland και ο Dan Akroyd. Από τα ιστορικά πρόσωπα ο πιο γνωστός ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος που είχε ένα γαλανό μάτι και ένα καστανό.

Το φαινόμενο των γαλάζιων ματιών είναι κανόνας στα αλβινικά (αλφικά) ζώα και ως επί το πλείστον σε ζώα που παρουσιάζουν λευκισμό.

Ευνόητον είναι πως το γαλάζιο χρώμα των ματιών των ζώων δημιουργείται με τον ίδιο μηχανισμό που συμβαίνει και σ’ εσένα Άνθρωπε.

Παρ’ ότι βλέπουμε πολλά ζώα, όπως μπλε βατράχια και κάποια ερπετά, κυρίως όμως πουλιά και ψάρια να φαίνονται μπλε, στην πραγματικότητα μπλε χρωστικές ουσίες δεν υπάρχουν στο ζωικό βασίλειο, του οποίου τα χρώματα παράγονται από τρεις ομάδες χρωστικών ουσιών, τις μελανίνες (μαύρα, καφετιά, κόκκινα), τις αίμες (κόκκινα, ροζ) και τα καροτένια (κίτρινα, πορτοκαλιά, κόκκινα).

Οπότε τα μπλε, όπως και τα πράσινα χρώματα, στο ζωικό βασίλειο προκύπτουν από σκέδαση ακτινοβολιών που οφείλεται στην νανοδομική κατασκευή τριχών, λεπιών, φτερών. Εξ αιτίας αυτού του φαινομένου, το μπλε χρώμα στο ζωικό βασίλειο δεν είναι σταθερό αλλά εξαρτάται από την γωνία θέασης και τον φωτισμό. Σε πολλά είδη δε, κυρίως σε πουλιά και πεταλούδες, το μπλε χρώμα που εμφανίζουν ιριδίζει.

Γνωστότερα ζώα για το μπλε χρώμα τους είναι τα παγώνια, οι πεταλούδες μόρφο και τα ψάρια μανδαρίνοι καθώς και οι μανδρίλοι πίθηκοι για το χαρακτηριστικό μπλε χρώμα που εμφανίζεται στο ρύγχος τους.

Σε αντίθεση με το ζωικό βασίλειο, το φυτικό διαθέτει μπλε χρωστικές ουσίες, στην ομάδα το ανθοκυανίνων, που δίνουν μπλε χρώμα σε λουλούδια.

Σε αρκετές περιπτώσεις το μπλε χρώμα κάποιων λουλουδιών εξαρτάται και από το ph του εδάφους όπου φυτρώνει το φυτό, όπως π.χ. στις ορτανσίες. Αλλά αυτά θα τα πούμε σε λίγο….


Topic: ζωα και χρωματα, μπλε, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Αυτοι που μας εμαθαν τα χρωματα [34]: Ernst Wilhelm Ritter von Brücke

⊆ April 30th by | ˜ No Comments »

 

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

[34] 

 

 

 

 

 

Ernst Wilhelm von Brücke

 

 

Ο Ernst Wilhelm Ritter von Brücke (6 Ιουλίου 1819 – 7 Ιανουαρίου 1892) ήταν Γερμανός γιατρός και φυσιολόγος. Του πιστώνονται οι συνεισφορές του που έγιναν σε πολλές πτυχές της φυσιολογίας.

Γεννήθηκε στο Βερολίνο όπου αποφοίτησε από την ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου το 1842.

Τον επόμενο χρόνο έγινε βοηθός ερευνητής του Johannes Peter Müller.

Το 1845 ίδρυσε την Physikalische Gesellschaft (Φυσική Εταιρεία) στο Βερολίνο, μαζί με τους Emil Du Bois-Reymond, Hermann von Helmholtz και άλλους, στο σπίτι του φυσικού Heinrich Gustav Magnus.

Το 1846, ο Brücke εξελέγη καθηγητής ανατομίας στην Akademie der Bildenden Künste, στο Βερολίνο. Μετά από αυτό, το 1848 διορίστηκε καθηγητής φυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Königsberg.

Το 1849 απέκτησε παρόμοια καθήκοντα στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.

Ο Ernst Fleischl von Marxow (1846-1891) και ο Joseph Paneth (1857-1890), δύο συνάδελφοι του Freud, ήταν βοηθοί του Brücke στη Βιέννη.

Ωστόσο, ο Brücke είναι περισσότερο γνωστός για την επιρροή του στον Sigmund Freud, έναν από τους άλλους φοιτητές του στην ιατρική.

 

 

Ο Φρόιντ άρχισε να μελετά υπό τον Brücke το 1877 και συνέχισε να το κάνει μέχρι το 1883.

Του ανατέθηκε από τον Brücke να εξετάσει τη βιολογία του νευρικού ιστού, συγκρίνοντας συγκεκριμένα τον εγκέφαλο των ανθρώπων και άλλων σπονδυλωτών με αυτόν των ασπόνδυλων.

Στην αρχή της καριέρας του, ο Brücke ενδιαφέρθηκε για την οπτική, γεγονός που τον οδήγησε να ερευνήσει το tapetum lucidum του οφθαλμού των σπονδυλωτών και τη δράση του ακτινωτού μυός.

 

 

Κατόπιν αυτού, ο Brücke μελέτησε την απορρόφηση των διαφόρων ακτίνων φωτός από το μάτι, το μυστήριο της αίσθησης του οπτικο-χρωματικού μετεικάσματος.

Το έργο του στην επιστήμη της οπτικής ήταν καθοριστικό για την εφεύρεση του οφθαλμοσκοπίου από τον Helmholtz.

 

 

Περαιτέρω έρευνα αυτού του σχετικού θέματος βρήκε τον Brücke να εξετάζει τις αλλαγές χρώματος στους χαμαιλέοντες και τα κεφαλόποδα, στη συνέχεια να μελετά τα χρωστικά κύτταρα και να παρατηρεί πώς η μυϊκή σύσπαση επηρεάζεται από τη διάρκεια ενός ερεθίσματος.

 

 

Εκτός από την οπτική, τις κυτταρικές έρευνες και τη φωνητική, ο Brücke είχε ένα βαθύ ενδιαφέρον για την φιλοσοφία και την αισθητική, κάτι που φάνηκε από τη συγγραφή ημι-δημοφιλών βιβλίων, συγκεκριμένα ενός έργου για τη φυσιολογία του χρώματος στην εφαρμοσμένη τέχνη.

Το ενδιαφέρον του Brücke για το χρώμα και τις τέχνες εξαπλώθηκε από τις επιστημονικές πτυχές του χρώματος στον βιομηχανικό κόσμο καθώς έθεσε τις αρχές των συνδυασμών χρωμάτων για την καθοδήγηση των εργαζομένων στα υφάσματα. Από αυτό καθοδηγήθηκε από το χρώμα στην καλλιτεχνική μορφή και στη δήλωση των βασικών αρχών που κάνουν την τέχνη όμορφη.

Επίσης παρατήρησε πως μια αλλαγή στην αντίληψη των χρωμάτων υπό την επίδραση της αυξημένης έντασης φωτός ή της φαινομενικής φωτεινότητας των αποχρώσεων αλλάζει καθώς αλλάζει ο φωτισμός.

 

 

Με την αύξηση της έντασης, τα μήκη κύματος κάτω των 500 nm μετατοπίζονται περισσότερο προς το μπλε και πάνω από 500 αποχρώσεις μετατοπίζονται περισσότερο προς το κίτρινο.

Τα κόκκινα γίνονται πιο κιτρινωπά (πορτοκαλίζουν) με αυξανόμενη φωτεινότητα.

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα | Tags: None

Τα χρωματα της πιπεριας

⊆ April 25th by | ˜ No Comments »

 

Τα χρώματα της πιπεριάς.

 

 

 

Το χρώμα της πιπεριάς είναι κατά κύριο λόγο το πράσινο, ενώ το κόκκινο χρώμα χαρακτηρίζει κυρίως τις πολύ καυτερές πιπεριές.

Υπάρχουν επίσης σήμερα και οι γλυκές πιπεριές από κίτρινο έως κόκκινο χρώμα.

Γενικά το χρώμα των πιπεριών μπορεί να είναι πράσινο, ανοιχτό ή σκούρο, κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί και πιο σπάνια ακόμα και λευκό, ή μωβ, ανάλογα με την ποικιλία και την περίοδο της συγκομιδής τους.

 

 

Όλες οι πιπεριές ξεκινούν από πράσινο και αλλάζουν χρώμα καθώς ωριμάζουν.

Γι’ αυτό και οι πράσινες πιπεριές είναι λιγότερο γλυκές και ελαφρώς πιο πικρές από τις υπόλοιπες πιπεριές.  

H διαφορά στο χρώμα της πιπεριάς δεν περιορίζεται μόνο στη γεύση (οι κόκκινες και οι πορτοκαλί πιπεριές έχουν πιο φρουτώδη γεύση από τις πράσινες), αλλά και στα θρεπτικά συστατικά.

 

 

Οι κόκκινες και οι πορτοκαλί πιπεριές, λόγο της ωρίμανσης τους έχουν μεγαλύτερες ποσότητες βιταμίνης A, C και B6 και αντιοξειδωτικών παραγόντων, όπως λυκοπένιο και λουτεΐνη, ενώ οι πράσινες περιέχουν σημαντική ποσότητα φυλλικού οξέος και βιταμίνης K. Επίσης,  το επίπεδο του καροτένιου είναι εννέα φορές περισσότερο στις κόκκινες πιπεριές.

Παρόλα αυτά, όπως όλα τα φρούτα και τα λαχανικά, έτσι και τις πιπεριές είναι καλύτερο να τις καταναλώνουμε σε διάφορα χρώματα έτσι ώστε να λαμβάνουμε ποικιλία βιταμινών.

Οι φρέσκες, ωμές πιπεριές, αποτελούνται κυρίως από νερό (92%). Το υπόλοιπο αποτελείται από υδατάνθρακες και μικρές ποσότητες πρωτεΐνης και λίπους.

Oι πιπεριές όλων των χρωμάτων είναι πλούσιες σε βιταμίνες του συμπλέγματος Β, σε φυλλικό οξύ, φλαβονοειδή, βιταμίνη Α και C.

Ας δούμε τώρα τί μας λέει η κάρτα της χημείας των μη καυτερών χρωματιστών πιπεριών που διεθνώς ονομάζονται Bell Peppers.

 

 

Στον πίνακα αυτόν βλέπουμε τις χημικές συνθέσεις στις οποίες οφείλουν οι Bell Peppers το χρώμα, το άρωμα και την γεύση τους.

Οι πράσινες οφείλουν το χρώμα τους στην χλωροφύλλη, οι κίτρινες και πορτοκαλιές στην λουτεΐνη, την βιολοξανθίνη και τα β – καροτένια και οι κόκκινες στην καψανθίνη και την καψορουμπίνη όπου οι δυο τευλευταίες είναι κόκκινες χρωστικές που τις βρίσκουμε σχεδόν αποκλειστικά στις πιπεριές.

Η χλωροφύλλη, που χρησιμοποιείται από τα φυτά για την φωτοσύνθεση, δίνει στις πιπεριές το αρχικό τους χρώμα. Καθώς αυτές ωριμάζουν οι χλωροφύλλες αποσυντίθονται και ένα εύρος από καροτενοειδείς χρωστικές εμφανίζεται. Αυτές συμπεριλαμβάνουν λουτεΐνη, βιολαξανθίνη και βήτα – καροτένια που αποδίδουν στις πιπεριές κίτρινα και πορτοκαλί χρώματα.

Τελικά εμφανίζονται και κόκκινες καροτενοειδείς χρωστικές συμπεριλαμβανομένων της καψανθίνης και καψορουμπίνης που δίνουν το κόκκινο χρώμα στις πιπεριές και όπως είπαμε προηγουμένως είναι δυο χρωστικές που βρίσκονται σχεδόν αποκλειστικά στις πιπεριές.

 

 

Το άρωμα των πιπεριών αναπτύσσεται κι’ αυτό καθώς ωριμάζουν. Στις πράσινες πιπεριές το χαρακτηριστικό άρωμα οφείλεται κυρίως στην χημική ουσία πυραζίνη.

Άλλοι μικρότεροι συντελεστές όπως ‘cucumber aldehyde’ συνεισφέρουν κατά την ωρίμανση του καρπού με εξαίρεση την εξανόλη η οποία προσδίδει ένα πιο φρουτώδες άρωμα.


Topic: Uncategorized, Γιατί έχει χρώμα....., Διατροφή και χρώμα, Κίτρινο, κόκκινο, Πορτοκαλί, Πράσινο, χρωστικές | Tags: None