xromata.com


Διαφανεια των ορυκτων

⊆ September 25th by | ˜ No Comments »

 

Διαφάνεια ή Αδιαφάνεια των ορυκτών

 

 

 

Μία από τις τρεις ιδιότητες των ορυκτών είναι η διαφάνεια.

https://xromata.com/?p=12192

Η διαφάνεια (Transparency), είναι μια συνάρτηση του τρόπου με τον οποίο το φως αλληλεπιδρά με την επιφάνεια μιας ουσίας.

Υπάρχουν μόνο τρεις πιθανές αλληλεπιδράσεις.  

Εάν το φως εισέρχεται και εξέρχεται από την επιφάνεια της ουσίας με σχετικά αδιατάρακτο τρόπο, τότε η ουσία αναφέρεται ως διαφανής (transparent).

Εάν το φως μπορεί να εισέλθει και να εξέλθει από την επιφάνεια της ουσίας, αλλά με διαταραγμένο και παραμορφωμένο τρόπο, τότε η ουσία αναφέρεται ως ημιδιαφανής (translucent).

Εάν το φως δεν μπορεί καν να διεισδύσει στην επιφάνεια της ουσίας, τότε η ουσία αναφέρεται ως αδιαφανής (opaque).

 

 

Πολλές ουσίες που είναι διαφανείς μπορούν εύκολα να περιέχουν ελαττώματα και παραμορφώσεις που θα περιορίσουν τη διαδρομή μιας φωτεινής δέσμης μέσω μιας ουσίας και θα την κάνουν ημιδιαφανή.

 

 

 

Η διαφάνεια, δεν είναι πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό για ένα ορυκτό.

Ωστόσο, μπορεί να έχει σημασία εάν όλες οι άλλες ιδιότητες του είναι ασαφείς και μπορεί να παρέχει κάποια διασφάλιση της ταυτοποίησης του, εάν χρειάζεται.

 

 

Σίγουρα εάν ένα άγνωστο ορυκτό είναι ημιδιαφανές, ένας συλλέκτης θα αισθανόταν μάλλον ανόητος να το αναγνωρίσει ως κάποιο ορυκτό που είναι πάντα αδιαφανές!

Είναι σπάνιο για ένα αδιαφανές ορυκτό να έχει ημιδιαφανή τμήματα, ωστόσο, ορισμένα ημιδιαφανή ορυκτά μπορούν να γίνουν αδιαφανή από εγκλείσματα ή καιρικές επιπτώσεις.

Ο σφαλερίτης (Sphalerite) είναι ένα παράδειγμα ενός κανονικά αδιαφανούς ορυκτού  που συχνά εκπλήσσει τους συλλέκτες με ένα περιστασιακά διαφανές δείγμα.

 

 

Παρόλο που ένα διαφανές ορυκτό θα έχει πάντα κάποια δείγματα που είναι ημιδιαφανή (λόγω ελαττωμάτων, κ.λπ.), είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε εάν ένα ορυκτό είναι συνήθως διαφανές ή αντίστροφα.

 

 

Κάποιο ορυκτό που είναι ημιδιαφανές μπορεί ποτέ να μην είναι διαφανές και γνωρίζοντας το αυτό είναι κάτι πολύ χρήσιμο για έναν συλλέκτη.

Ένας άλλος παράγοντας είναι ότι ένα διαφανές ορυκτό μπορεί να έχει τόσο έντονο χρώμα ώστε να φαίνεται αδιαφανές.

 

 

Ο αζουρίτης (Azurite) είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτού, καθώς οι εξαιρετικά βαθείς μπλε διαφανείς κρύσταλλοι του μπορεί να φαίνονται σκούροι και αδιαφανείς. Ωστόσο, εσωτερικά ρήγματα κοντά στην επιφάνεια, και μερικές φορές τα κρυστάλλινα άκρα, όταν παρατηρούνται σε έντονο φως, μπορούν να αποκαλύψουν το πραγματικό χρώμα και τη διαφάνεια.

 


Topic: Φύση και χρώματα | Tags: None

Ροδοφυτα φυκη

⊆ September 20th by | ˜ No Comments »

 

Εξετάζοντας τα χρώματα των 6 κυρίαρχων βασιλείων του πλανήτη μας, ασχοληθήκαμε και με το βασίλειο των πρωτίστων.

Στα πρώτιστα υπάγονται και τα φύκη, τα οποία κατηγοριοποιούνται σε 7 τύπους, εκ των οποίων οι 6 φέρουν ονομασίες ανάλογες με το κυρίαρχο χρώμα τους, ήτοι:

τα Χρυσόφυτα, τα Πυρόφυτα, τα Χλωρόφυτα, τα Ροδόφυτα, τα Φαιόφυτα και τα Χανθόφυτα.

https://xromata.com/?p=12096

Ας δούμε την κάθε ομάδα χωριστά. Ξεκινήσαμε με τα Χλωρόφυτα, συνεχίσαμε με τα Φαιόφυτα (ή καφετιά φύκη), ας δούμε τώρα τα ροδόφυτα φύκη.

 

 

 

Ροδόφυτα Φύκη

 

Αναφερθήκαμε έως τώρα στα χλωρόφυτα (πράσινα φύκια) που κύριο χαρακτηριστικό τους είναι το πράσινο χρώμα, τα φαιόφυτα (καφετιά φύκια) ας δούμε τώρα τα ροδόφυτα ή κόκκινα φύκη.

https://xromata.com/?p=12260

https://xromata.com/?p=12292

 

 

Κύριο χαρακτηριστικό των ροδόφυτων είναι το κοκκινωπό χρώμα αυτών των φυκών που προκύπτει από τις χρωστικές φυκοερυθρίνη και φυκοκυανίνη. *

*[χρωστικά πρωτεϊνικά παράγωγα χλωροφύλλης]

Αυτές καλύπτουν τις άλλες χρωστικές, Χλωροφύλλη α, βήτα-καροτένιο και μια σειρά από μοναδικές ξανθοφύλλες.

Η φυκοερυθρίνη  αντανακλά το κόκκινο φως και απορροφά το μπλε φως.

 

 

Επειδή το μπλε φως διεισδύει στο νερό σε μεγαλύτερο βάθος από το φως μεγαλύτερου μήκους κύματος, δηλαδή το κόκκινο, αυτές οι χρωστικές, οι φυκοερυθρίνες, επιτρέπουν στα κόκκινα φύκια να κάνουν φωτοσύνθεση και να ζουν σε κάπως μεγαλύτερα βάθη από τα περισσότερα άλλα "φύκια".

Μερικά ροδόφυτα έχουν πολύ λίγη φυκοερυθρίνη και μπορεί να εμφανίζονται πράσινα ή κάπως μπλε από τη χλωροφύλλη και άλλες χρωστικές ουσίες που υπάρχουν σε αυτά.

 

 

Τα κύρια διατροφικά αποθέματα τους είναι συνήθως το φλοριδικό άμυλο και η φλοριδοσίδη. Απουσιάζει το πραγματικό άμυλο όπως εκείνο των υψηλότερων φυτών και των πράσινων φυκών.

Τα τοιχώματα είναι κατασκευασμένα από κυτταρίνη, αγάρ και καραγενάνες, δύο πολυσακχαρίτες, ευρείας εμπορικής χρήσης.

Πολλά κόκκινα φύκια τρώγονται: πιο γνωστά μεταξύ αυτών είναι το dulse (Palmaria palmata) και το Carrageen Moss.

Στην Ασία, τα ροδόφυτα είναι σημαντικές πηγές τροφίμων, όπως το nori.

 

 

Η υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνες και πρωτεΐνες αυτού του φαγητού το καθιστά ελκυστικό, όπως και η σχετική απλότητα της καλλιέργειας των ροδόφυτων, η οποία ξεκίνησε στην Ιαπωνία πριν από περισσότερα από 300 χρόνια.

Τα κόκκινα φύκια Kappaphycus και Betaphycus είναι πλέον οι πιο σημαντικές πηγές καραγενάνης, ένα συνηθισμένο συστατικό στα τρόφιμα, ιδιαίτερα στα γιαούρτια, γάλα, σοκολάτες και πουτίγκες.

 

 

Τα Gracilaria, Gelidium, Pterocladia και άλλα κόκκινα φύκια χρησιμοποιούνται στην παρασκευή του πολύ σημαντικού αγάρ, που χρησιμοποιείται ευρέως ως μέσο ανάπτυξης για μικροοργανισμούς, στα τρόφιμα και βιοτεχνολογικές εφαρμογές.

Υπάρχουν περίπου 6.500 είδη κόκκινα φύκια (Rhodophyta), η συντριπτική πλειονότητα των οποίων είναι θαλάσσια.

 

 

Αυτά βρίσκονται παλιρροϊκά και υποβρύχια σε βάθη έως 40 μέτρων, ή περιστασιακά ακόμα και σε 250 m βάθος.

Μερικά ροδόφυτα είναι επίσης σημαντικά στον σχηματισμό τροπικών υφάλων, μια δραστηριότητα στην οποία συμμετέχουν εδώ και εκατομμύρια χρόνια.

 

 

Σε ορισμένες ατόλες του Ειρηνικού, τα κόκκινα φύκια συνέβαλαν πολύ περισσότερο στη δομή του υφάλου από άλλους οργανισμούς, ακόμη περισσότερο και από τα κοράλλια. Αυτά τα ροδόφυτα που χτίζουν ύφαλο ονομάζονται κοραλλιοειδή φύκια επειδή εκκρίνουν γύρω από τον εαυτό τους ένα σκληρό κέλυφος ανθρακικού άλατος, με τον ίδιο τρόπο που κάνουν τα κοράλλια.


Topic: κόκκινο, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None

Emerald green (σμαραγδι)

⊆ September 15th by | ˜ No Comments »

 

Χρώματα βαφές

Οι βαφές κατά την Αναγέννηση και την πρώιμη εποχή της εκβιομηχάνισης

 

(Όπως αναγράφονται στον ιστότοπο ‘WebExibits, Pigments through the ages’).

 

Σε προηγούμενα άρθρα, αναφερθήκαμε στα χρώματα βαφές που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος κατά την προϊστορική περίοδο, την πρώιμη και ύστερη αρχαιότητα, τον Μεσαίωνα, κατά την Αναγέννηση έως και την πρώιμη εποχή της εκβιομηχάνισης.

Τώρα θα ασχοληθούμε με τα χρώματα που ανακαλύφθηκαν ή δημιουργήθηκαν κατά την εποχή της εκβιομηχάνισης.

Αυτά είναι, κατά τις αγγλικές ονομασίες τους που χρησιμοποιούνται διεθνώς, τα εξής:

Cobalt green

Cobalt blue

Chrome orange

Emerald green

Chrome yellow

Cadmium yellow

Lemon yellow

Zinc white

Viridian

Cobalt yellow

Cobalt violet

Cerulean blue

Cadmium red

Titanium white

Ξεκινήσαμε με το Cobalt Green (Πράσινο του Κοβαλτίου) και συνεχίσαμε, το Cobalt Blue (Μπλε του Κοβαλτίου) και το Chrome orange (πορτοκαλί του χρωμίου).

Τώρα θα αναφερθούμε στο Emerald green (σμαραγδί).

 

 

 

 

Emerald green (σμαραγδί)

 

Σύντομη περιγραφή του Emerald green (σμαραγδί πράσινο):

 

Το σμαραγδί πράσινο ήταν μια βαφή που αναπτύχθηκε σε μια προσπάθεια βελτίωσης του πράσινου του Scheele το 1808, εμπορικά διαθέσιμη από το 1814 ως το 1900 που απαγορεύτηκε η χρήση της.

Το Scheele's Green εφευρέθηκε το 1775 από τον Carl Wilhelm Scheele. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, είχε σχεδόν αντικαταστήσει τις παλαιότερες πράσινες χρωστικές με βάση τον ανθρακικό χαλκό.

 

 

Το Scheele's Green, που ονομαζόταν επίσης Schloss Green και Paris Green ήταν ένα κιτρινοπράσινο χρώμα που παραγόταν  από όξινο αρσενίτη χαλκού (CuHAsO 3).

Λόγω της τοξικότητάς  και της αστάθειας του χρώματος αυτού που αμαυρωνόταν παρουσία σουλφιδίων και διαφόρων χημικών ρύπων, έγιναν χημικές προσπάθειες βελτίωσής του και παρήχθη μια νέα καλύτερη πράσινη χρωστική ουσία με λαμπρό έντονο μπλε-πράσινο χρώμα που έγινε γνωστό στην Αγγλία ως σμαραγδένιο πράσινο εκτοπίζοντας γρήγορα το πράσινο του Scheele.

 

 

Δυστυχώς, επίσης δεν ήταν σταθερό χημικά και ήταν πολύ δηλητηριώδες, ως εκ τούτου χρησιμοποιήθηκε μόλις μέχρι το 1900.

 

 

Επειδή ήταν πολύ φθηνό στην κατασκευή, το σμαραγδένιο πράσινο χρησιμοποιήθηκε όχι μόνο ως χρώμα ζωγραφικής  καλλιτεχνών αλλά και ως οικιακό χρώμα χρησιμοποιούμενο ευρέως σε μοτίβα ταπετσαρίας.

 

 

Αυτό έκανε τα πράσινα ταπετσαρισμένα δωμάτια παγίδες θανάτου, και στη δεκαετία του 1860 η εφημερίδα British Times εξέφρασε ανησυχία για την πιθανότητα να σκοτώνονται μικρά παιδιά από τις θανατηφόρους  αναθυμιάσεις που προέρχονταν από τους τοίχους της κρεβατοκάμαράς τους.

Πιστεύεται ότι ο θάνατος του Ναπολέοντα στην εξορία στην Αγία Ελένη επιταχύνθηκε με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή από τις αναθυμιάσεις της πράσινης ταπετσαρίας με την οποία ήταν επιστρωμένοι οι τοίχοι του σπιτιού όπου ήταν έγκλειστος.

 

 

Δυστυχώς, δεν ήταν μόνο ταπετσαρίες που ήταν βαμμένες με το σμαραγδένιο πράσινο (με βάση το αρσενικό) αλλά και τα πράσινα ρούχα που είχαν γίνει πολύ της μόδας τότε.

Η εφημερίδα Times αποκάλυψε ότι βρέθηκαν υψηλά επίπεδα αρσενικού στις βαμμένες πράσινες κάλτσες, ενώ οι ιατρικές αναφορές για τις κακές επιδράσεις των πράσινων φορεμάτων στην υγεία αφθονούσαν.

Μια εικόνα μόδας του 1848 από το περιοδικό ‘La Mode’ δείχνει φορέματα πιθανότατα βαμμένα με πράσινο αρσενικό, αλλά και το πράσινο μελάνι που χρησιμοποιήθηκε για το τύπωμα ήταν φτιαγμένο από χαλκό-αρσενικό άλας.

 

 

Η αγγλική ονομασία του χρώματος "Emerald green" προέρχεται από το λατινικό smaragdus > σμάραγδος (ελληνικά) = πολύτιμος λίθος με πράσινο χρώμα.

 

 

Άλλες ονομασίες με τις οποίες ήταν γνωστό το χρώμα αυτό ήταν: Πράσινο του Παρισιού (Paris green), πράσινο της Βερόνας (Veronese green), πράσινο της Σβενφούρτης (Schweinfurt green).

Επρόκειτο όπως είπαμε για τεχνητό (χημικό, όχι φυσικό) χρώμα, με χημική ονομασία Copper(II)-acetoarsenite (Χαλκός (II) –ακετοαρσενίτης.

Ο χημικός του τύπος ήταν Cu(CH3COO)2 · 3 Cu(AsO2)2 και το κρυσταλλικό του σύστημα μονοκλονικό.


Topic: βαφές, Πράσινο, χρωστικές | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [Ϟα΄]: το κοκκινο στα ζωα

⊆ September 10th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[Ϟα΄]

 

Το Κόκκινο στα ζώα

[η´]

 

-Επανέρχομαι Άνθρωπε, εγώ το Κόκκινο χρώμα, για να συνεχίσω την αναφορά μου ως προς την σχέση μου με το ζωικό βασίλειο κι’ εσένα βεβαίως που είσαι μέλος του.

Σου είπα πως το κόκκινο χρώμα στα ζώα οφείλεται στο κόκκινο αίμα τους, δηλαδή στην αιμογλομπίνη (ή αιμοσφαιρίνη) και τις αίμες της που είναι κατακόκκινες όταν οξυγονώνονται.

Θα μου πεις αναρωτώμενος «και το κόκκινο χρώμα των κοκκινομάλληδων, αλλά και στο τρίχωμα άλλων ζώων που τα θεωρούμε κόκκινα, όπως οι αλεπούδες, τα λεγόμενα ΄κόκκινα’ άλογα κ.α. οφείλεται κι’ αυτό στο αίμα;»

Θα σου απαντήσω: Βεβαίως Όχι!

Ε, τότε;

Άκου λοιπόν…

Με ανάγκασες προηγουμένως να αναφερθώ εν τάχει στις χρωστικές που χρωματίζουν το βασίλειό σου.

Θα σου τις ξαναπώ. Δεν πειράζει. Εξ άλλου όπως λέγεται:

«Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως».

Όμως τώρα θα τις αναφέρω λίγο εκτενέστερα.

Το ζωικό βασίλειο (και όλοι οι υπήκοοί του) χρωματίζεται από τρεις κύριες ομάδες βιο – χρωστικών ουσιών.

Αυτές είναι η αιμογλομπίνη, οι μελανίνες και τα καροτένια.

Η αιμογλομπίνη, ή ορθότερα στα ελληνικά αιμοσφαιρίνη (γιατί globe = σφαίρα) είναι σχεδόν ταυτόσημη με το αίμα αφού είναι η πρωτεΐνη του αίματος η οποία προσδένει οξυγόνο.

Παράγεται από τον ίδιο τον οργανισμό του ζώου και προσλαμβάνει ιχνοστοιχεία και οξυγόνο από το περιβάλλον.

Το χρώμα της είναι κόκκινο και ευθύνεται για τον υποδόριο κόκκινο χρωματισμό των ζώων, ενώ η «αδελφή» της (ας πούμε χονδρικά, μια παραλλαγή της) η μυοσφαιρίνη (myoglobin) είναι υπεύθυνη για το καφε-κόκκινο χρώμα των μυών και του κόκκινου κρέατος.

Οι μελανίνες κατηγοριοποιούνται σε δυο βασικές ομάδες – κατηγορίες, τις ευμελανίνες και τις φαιομελανίνες.

Οι πρώτες δίνουν χρώμα από καστανό έως πολύ βαθύ καστανό, σχεδόν μαύρο, ενώ οι δεύτερες αποδίδουν πορτοκαλοκόκκινα έως καστανά χρώματα, κυρίως στο τρίχωμα των ζώων.

Οι μελανίνες παράγονται από τον ίδιο τον οργανισμό του ζώου, σε εξειδικευμένα κύτταρα της επιδερμίδας του, τα μελανινοκύτταρα. Δεν προσλαμβάνονται, ούτε μπορούν να ενισχυθούν από εξωτερικούς του οργανισμού παράγοντες.

Η τρίτη ομάδα, τα καροτένια ή καροτενοειδή, είναι κίτρινες, πορτοκαλί και κόκκινες χρωστικές

Τα καροτενοειδή παράγονται κυρίως στα φυτά, στα φύκη, στα φωτοσυνθετικά βακτήρια και κάποια είδη μυκήτων. Τα ζώα δεν μπορούν να τα βιοσυνθέσουν, οπότε πρέπει να τα λαμβάνουν μέσω της διατροφής τους.

Ω! Ναι, Άνθρωπε. Θα μπορούσα να σου πω περισσότερα γι’ αυτές τις βιο-χρωστικές, αλλά εδώ δεν κάνουμε μάθημα χρωστικών ουσιών.

Σου τα είπα αυτά συγκεντρωτικά για να μπορέσεις να καταλάβεις πώς και από τί χρωματίζεται το ζωικό βασίλειο….

Τί είπες; Τα πράσινα και μπλε χρώματα στα ζώα;

Αυτά δεν οφείλονται σε βιο-χρωστικές αλλά σε διάθλαση και αντανάκλαση του φωτός. Είναι ένα τελείως διαφορετικό κεφάλαιο που δεν μας αφορά εδώ.

Εδώ, τώρα, μιλάω για εμένα, το κόκκινο χρώμα και το θέμα μου σ’ αυτό το σημείο είναι το κόκκινο (και μόνον το κόκκινο) στα ζώα.

Ανακεφαλαιώνω λοιπόν εν περιλήψει τα περί ζωικών βιο-χρωστικών και κόκκινου χρώματος:

Η αιμοσφαιρίνη δίνει κόκκινο χρώμα στα ζώα.

Από τις μελανίνες, οι φαιομελανίνες αποδίδουν από πορτοκαλί έως καστανοκόκκινο χρώμα, κυρίως στα τριχώματα των ζώων.

Τα καροτένια, ανάλογα με το είδος τους δίνουν από κίτρινα έως κόκκινα χρώματα. Όταν χρησιμοποιείς Άνθρωπε τον όρο "κόκκινο" αναφερόμενος στον φυσικό χρωματισμό κάποιων ζώων, αναφέρεσαι συνήθως σε ένα καφετί, κοκκινωπό-καφέ ή πορτοκαλοκόκκινο χρώμα και όχι σ’ αυτό καθ’ αυτό το κόκκινο χρώμα.

Με αυτήν την έννοια χρησιμοποιείται το κόκκινο χρώμα για να περιγράψει τα χρώματα της τρίχας και της γούνας διαφόρων ζώων όπως τα βοοειδή, τους σκύλους, την κόκκινη αλεπού, τους κόκκινους σκίουρους, ελάφια, άλογα κ.α.

Οι αρχαίοι Έλληνες, στην ομηρική εποχή, χρησιμοποιούσαν δυο από τις ονομασίες που είχαν για τα διαφορετικά κόκκινα, όταν αναφέρονταν στο κοκκινωπό χρώμα ζώων, το δαφοινόν και το φοινικούν.

Δαφοινός δράκων (Β 308), Δαφοινόν δέρμα λέοντος (Κ 23), Φοινήεντα δράκοντα (Μ 219), Ίππον τόσον φοίνιξ (Ψ 449), αλλά και Οίνοπε βόε (Ν 703) μας λέει ο Όμηρος στην Ιλιάδα του.

Μάλιστα μέχρι σήμερα μας έμεινε και χρησιμοποιούμε την ονομασία ‘φοινικόπτερος’ για το φλαμίνγκο, πουλί γνωστό από την αρχαιότητα (το αναφέρει και ο Αριστοφάνης στους ‘όρνιθές’ του) που πήρε την ονομασία του από το φοινικούν – κόκκινο χρώμα του πτερώματός του.

Πάμε τώρα στο είδος σου, στον Άνθρωπο, όπου έχουμε τους κοκκινομάλληδες ή κοκκινοτρίχηδες όπως αποκαλείς κάπως περιφρονητικά μερικές φορές τους συνανθρώπους σου με κοκκινωπό τρίχωμα.

Ναι! Οι πολιτισμικές αντιδράσεις για τους κοκκινομάλληδες ποικίλλουν από την γελοιοποίηση έως τον θαυμασμό, από την γοητεία έως τον φόβο και διάφοροι θρύλοι αναφέρουν σαγηνευτικές κοκκινομάλλες νεράιδες και στυγερούς κοκκινοτρίχηδες πειρατές.

Πάντως θρυλικός έχει μείνει στην ιστορία –γιατί πρόκειται για ιστορικό πρόσωπο- ο αρχιναύαρχος του οθωμανικού στόλου και τρομερός κουρσάρος της Μπαρμπαριάς και του Αιγαίου Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα που μετονομάστηκε έτσι από την κόκκινη γενειάδα του (μπάρμπα = γένι, ρόσα = κόκκινο).

Επί τη ευκαιρία σου αναφέρω πως το ελληνικό επώνυμο Ρούσος σημαίνει Κόκκινος και πως κάποιος από τους προγόνους της οικογένειας με αυτό το επώνυμο πρέπει να ήταν κοκκινομάλλης.

Ρούσος επίσης είναι ένα σύνηθες όνομα που δινόταν σε κοκκινωπά άλογα.

Τα κόκκινα μαλλιά οφείλονται στην έλλειψη ή μειωμένη ποσότητα ευμελανίνης στο τρίχωμα του κοκκινομάλλη και την επικράτηση της φαιομελανίνης.

Αναλόγως του ποσοστού επικράτησης της φαιομελανίνης, τα φυσικά ‘ονομαζόμενα ως κόκκινα’ μαλλιά έχουν χρώματα από πυρόξανθα (σχεδόν πορτοκαλιά) έως κοκκινοκάστανες αποχρώσεις.

Τα φυσικά κόκκινα μαλλιά, οφείλονται σε γονιδιακή κληρονομικότητα και εμφανίζονται στο 1–2% περίπου του ανθρώπινου πληθυσμού.

Εμφανίζονται συχνότερα (2-6%) σε άτομα με καταγωγή από τη Βόρεια ή τη Δυτική Ευρώπη και λιγότερο συχνά σε άλλους πληθυσμούς.

Υπάρχει μια σχετική αντίληψη για τις κοκκινομάλλες γυναίκες που τις θεωρεί σαν ‘φλογερά’ άτομα. Το πιο βέβαιο πάντως είναι –για τις ερωτικές σου περιπτύξεις-  πως το δέρμα των κοκκινομάλληδων ατόμων έχει μια κάπως στυφότερη γεύση από αυτήν των άλλων ανθρώπων.

Αυτά για τους κοκκινομάλληδες και τα ζώα με ‘κόκκινο’ τρίχωμα, που στην ουσία δεν είναι επακριβώς κόκκινο όπως το ονομάζουμε.

Δυο άλλοι κόσμοι του ζωικού βασιλείου που εμφανίζουν κόκκινο χρώμα, πολύ έντονο μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις, περιμένουν να αναφερθώ σε αυτούς.

Οι κάτοικοι του εναέριου κόσμου, τα πουλιά, και οι υπήκοοι του υδάτινου κόσμου, τα ψάρια κ.α.

Οπότε συνεχίζουμε μαζί τους σε λίγο….  


Topic: ζωα και χρωματα, κόκκινο, Συνέντευξη με τα χρώματα, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None

Αυτοι που μας εμαθαν τα χρωματα [17Β]: Isaac Newton

⊆ September 5th by | ˜ No Comments »

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

[17β]

 

Για να παρακολουθήσετε την σειρά άρθρων υπό τον γενικό τίτλο ‘ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ’ καλό θα είναι να διαβάσετε τo εισαγωγικό 1ο άρθρο που θα βρείτε στον σύνδεσμο https://xromata.com/?p=11228 …..

 

 

 

 

 

Isaac Newton

Β

 

Ο Νεύτωνας προσπάθησε να διευκρινίσει αυτές τις ερωτήσεις στο δεύτερο τελικό έργο του, το ‘Opticks’, το οποίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1704 και περιείχε τον χρωματικό κύκλο.

 

 

Τα χρώματα επισημαίνονται εδώ με κυκλικές φιγούρες, με μεγαλύτερους τους κύκλους για το κόκκινο, ενώ γίνονται σταδιακά μικρότεροι προς το βιολετί.

Με αυτόν τον τρόπο, ο Νεύτωνας αποκαλύπτει κάτι από τις ιδέες του σχετικά με τη φύση του φωτός. Πίστευε ότι το φως αποτελούταν από σωματίδια που παραμορφώνονταν από ένα πρίσμα ανάλογα με το μέγεθός τους, όπου το μεγάλο κόκκινο υποβαλλόταν στην ελάχιστη εκτροπή και το μικρό μπλε στην μεγαλύτερη.

Ο χρωματικός κύκλος του Νεύτωνα θα παραμείνει ανεπαρκώς εξηγημένος αν αγνοήσουμε την πεποίθηση του εφευρέτη του, ότι η διάδοση τόσο του φωτός όσο και του ήχου είναι συγκρίσιμη και ότι, επομένως, πρέπει να αντιμετωπίζονται αρμονικά με τον ίδιο τρόπο.

Ο Νεύτωνας επέλεξε τα επτά χρώματα του, επειδή μια οκτάβα εμφανίζει επτά διαστήματα ήχου.

 

 

Τους έδωσε τμήματα σύμφωνα με την αξία τους στη δωρική μουσική κλίμακα.

Οι μεμονωμένοι ήχοι που σχετίζονται με αυτήν την κλίμακα συμπίπτουν με τα όρια μεταξύ των βαθμών χρώματος:

D, για παράδειγμα, με το περίγραμμα μεταξύ βιολετί και κόκκινου.

A με το περίγραμμα μεταξύ πράσινου και μπλε.

Αυτή η μαθηματική-μουσική προσαρμογή χρωμάτων δυσκολεύει πολλούς να κατανοήσουν το σύστημα του Νεύτωνα το οποίο, με τα επτά (αντί έξι) χρώματα του, έχει περισσότερο αισθητική βάση από επιστημονική.

Είναι χρήσιμο να συνειδητοποιήσουμε ότι παρόλο που αυτό, ο χρωματικός κύκλος του Νεύτωνα, έγινε από έναν φυσικό, στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με την φυσική.

 

 

Το φάσμα που βλέπει ο Νεύτωνας στην άλλη πλευρά του πρίσματός του είναι μια γραμμή που μπορεί να μετατραπεί σε κύκλο μόνο επειδή οι χρωματικοί τόνοι συγχωνεύονται μεταξύ τους σταδιακά. Για αυτόν τον λόγο και μόνο, το άκρο βραχυκυμάτων (βιολετί) μπορεί να ενωθεί  με το άλλο άκρο των μεγάλων κυμάτων (κόκκινο).

 

 

Προηγουμένως, το 1672, είχε υποβάλλει ένα έργο του στην Βασιλική Εταιρεία, στο οποίο παρουσίαζε «μια νέα θεωρία του φωτός και των χρωμάτων».

Το 1687, ο Νεύτωνας δημοσίευσε το μεγαλύτερο έργο του, το «Philosophiae Naturalis Principia Mathematica», στο οποίο εξέθετε τις ιδέες του σχετικά με την βαρύτητα και την μαθηματική της επεξεργασία.

 

 

 

 

 

Σημ. συν.: Στις αρχές της δημιουργίας του ιστοτόπου μας, είχαμε ‘ανεβάσει’, με κάπως χιουμοριστικό τρόπο, μια σειρά άρθρων με την βιογραφία και το έργο του Νέυτωνα.

Εάν σας ενδιαφέρει μπορείτε να τα διαβάσετε στους πιο κάτω συνδέσμους:

https://xromata.com/?p=260

https://xromata.com/?p=316

https://xromata.com/?p=357

https://xromata.com/?p=390

https://xromata.com/?p=442

https://xromata.com/?p=488

https://xromata.com/?p=495

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Φύση και χρώματα, φως | Tags: None

Αυτοι που μας εμαθαν τα χρωματα [17Α]: Isaac Newton

⊆ August 30th by | ˜ No Comments »

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

[17α]

 

Για να παρακολουθήσετε την σειρά άρθρων υπό τον γενικό τίτλο ‘ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ’ καλό θα είναι να διαβάσετε τo εισαγωγικό 1ο άρθρο που θα βρείτε στον σύνδεσμο https://xromata.com/?p=11228 …..

 

 

 

 

 

Isaac Newton

Α

 

 

O Sir Isaac Newton (Ισαάκ Νεύτων), γεννήθηκε στις 25 – 12 (Χριστούγεννα) του1642 στο Woolsthorpe κοντά στο Colsterworth & Grantham του Lincolnshire και πέθανε στις 20 – 3 – 1727 στο Λονδίνο της Αγγλίας όπου θάφτηκε στο Αβαείο του Γουέστμινστερ.

Ήταν Άγγλος φυσικός, μαθηματικός και φυσικός φιλόσοφος, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους επιστήμονες όλων των εποχών.

 

 

Ο Νεύτωνας έδειξε ότι ένα πρίσμα αναλύει το λευκό φως σε μια σειρά χρωμάτων, το φάσμα του ορατού φωτός, που το χώρισε σε επτά χρώματα – κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, μπλε, λουλακί, βιολετί- κατ 'αναλογία με τις επτά νότες της μουσικής κλίμακας.

Αφού ο Νεύτωνας είχε χρησιμοποιήσει ένα πρίσμα για να διαχωρίσει το φως της ημέρας καταμετρώντας επτά μεμονωμένα χρώματα, εννόησε ότι επρόκειτο για ένα κλειστό σύστημα.

Παίρνοντας το ιώδες άκρο του φάσματος και συνδέοντάς το με το άλλο άκρο, το κόκκινο, δημιούργησε έναν κύκλο χρωμάτων.

 

 

Με το κυκλικό σχήμα του Νεύτωνα, η μετάβαση του ευθύγραμμου συστήματος χρωμάτων σε κυκλική διάταξη κλειστού κυκλώματος ολοκληρώνεται.

Το μαύρο και το λευκό έχουν αποκλειστεί από τον χρωματικό κύκλο, όπου το λευκό έχει αντιστοιχιστεί ρητά με το άθροισμα όλων των καθορισμένων χρωμάτων, ενώ το μαύρο με την έλλειψή τους.

Ο Ισαάκ Νεύτων σίγουρα μπορεί να θεωρηθεί μεταξύ των πιο σημαντικών επιστημόνων της ιστορίας.

Η πιο παραγωγική περίοδος του ήταν κατά την νεότητά του, όπου όταν ήταν μόλις είκοσι δύο ετών είχε αρχίσει να αναπτύσσει τη «μέθοδο της ροής», κάνοντας δυνατή τη μαθηματική επεξεργασία των ταχυτήτων και των επιταχύνσεων.

 

 

Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατασκεύασε ένα ανακλαστικό τηλεσκόπιο.

Κατά το 1965 – 66, η πανούκλα που είχε απειλήσει το Λονδίνο, ανάγκασε το Τρίνιτυ Κόλετζ του Καίμπριτζ όπου φοιτούσε να κλείσει, οπότε ο Νεύτωνας αποσύρθηκε για αρκετούς μήνες στο αγρόκτημα των γονιών του στην κομητεία του Λίνκολνσαϊρ.

Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών ανέπτυξε τις ιδέες για τις οποίες επρόκειτο να γίνει διάσημος, καταφέρνοντας να αποδείξει τον νόμο της βαρύτητας και ότι ένα μήλο που πέφτει στο έδαφος και το φεγγάρι σε τροχιά γύρω από την γη, υπακούουν στους ίδιους μηχανικούς νόμους.

 

 

Με άλλα λόγια, απέδειξε ότι η φυσική της γης είναι επίσης η φυσική των ουρανών.

Τότε ξεκίνησε να επαναλαμβάνει τα πειράματα του Μάρτσι, ο οποίος το 1648, είχε κατευθύνει το λευκό φως μέσω ενός πρίσματος παρατηρώντας τις εκτροπές του.

Ο Νεύτων έκανε ένα βήμα παραπέρα, πεπεισμένος ότι οι εκτρεπόμενες ακτίνες φωτός έτρεχαν σε ευθεία γραμμή αφού περνούσαν από το πρίσμα.

Στο «πείραμα του σταυρού», ο Νεύτωνας κατεύθυνε τις ακτίνες που είχαν διαθλασθεί από ένα πρώτο πρίσμα σε ένα δεύτερο πρίσμα, παρατηρώντας ότι διαθλάστηκαν για άλλη μια φορά, αλλά δεν άλλαξαν (διαχωρίστηκαν περαιτέρω σε χρώματα).

 

 

Για τον Newton, αυτό ήταν απόδειξη ότι τα χρώματα δεν είναι τροποποιήσεις του λευκού φωτός, αλλά είναι τα αρχικά συστατικά του.

Το λευκό φως αποτελείται από χρωματιστά φώτα!

Αυτά τα έγχρωμα φώτα δεν είναι μείγματα. Καθένα τους είναι ένα μόνο χρώμα και είναι καθαρό. Μπορεί να αναμιχθεί, φυσικά, για την παραγωγή δευτερευόντων χρωμάτων, αλλά εάν τα συστατικά συνδυάζονται στις σωστές αναλογίες, το φως θα εμφανίζεται λευκό.

 

 

Η χρωματική παλέτα που σχηματίζεται μέσω της διάθλασης του φωτός από ένα πρίσμα αναφέρεται ως το φάσμα των χρωμάτων, τα συστατικά του οποίου είναι τα φασματικά χρώματα.

Το ερώτημα τώρα είναι, πώς τα εξηγούμε; Για ποιο λόγο το μπλε φως εκτρέπεται (διαθλάται) από ένα πρίσμα σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ότι το κόκκινο φως;

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Φύση και χρώματα, φως | Tags: None

Φαιοφυτα φυκη

⊆ August 25th by | ˜ No Comments »

 

Εξετάζοντας τα χρώματα των 6 κυρίαρχων βασιλείων του πλανήτη μας, ασχοληθήκαμε και με το βασίλειο των πρωτίστων.

Στα πρώτιστα υπάγονται και τα φύκη, τα οποία κατηγοριοποιούνται σε 7 τύπους, εκ των οποίων οι 6 φέρουν ονομασίες ανάλογες με το κυρίαρχο χρώμα τους, ήτοι:

τα Χρυσόφυτα, τα Πυρόφυτα, τα Χλωρόφυτα, τα Ροδόφυτα, τα Φαιόφυτα και τα Ξανθόφυτα.

https://xromata.com/?p=12096

Ας δούμε την κάθε ομάδα χωριστά. Ξεκινήσαμε με τα Χλωρόφυτα, ας δούμε τώρα τα Φαιόφυτα (ή καφετιά φύκη).  

 

 

 

 

Φαιόφυτα Φύκη

 

Αφού μιλήσαμε για τα χλωρόφυτα (πράσινα φύκια) που κύριο χαρακτηριστικό τους είναι το πράσινο χρώμα, ας δούμε τώρα τα φαιόφυτα (καφετιά φύκια) διαβάζοντας τι γράφει γι’ αυτά η Εγκυκλοπαίδεια Britannica:

Τα φαιόφυτα (ή Καφέ φύκια, η Φαιοφύκη), είναι μια τάξη περίπου 1.500 ειδών αλγών της κατηγορίας Chromophyta (χρωμόφυτα), κοινά στα κρύα νερά κατά μήκος των ηπειρωτικών ακτών.

 

 

Το χρώμα του είδους ποικίλλει από σκούρο καφέ έως πράσινο λαδί, ανάλογα με την περιεκτικότητά τους σε χρωστική φυκοξανθίνη (καφετιά χρωστική) προς την χλωροφύλλη (πράσινη χρωστική ) που περιέχουν.

Το καφέ χρώμα αυτών των φυκών προκύπτει από την επικυριαρχία της ξανθοφυλλικής χρωστικής φυκοξανθίνης, η οποία καλύπτει τις άλλες χρωστικές ουσίες που περιέχονται όπως Χλωροφύλλη α και γ (δεν υπάρχει Χλωροφύλλη β σε αυτά), βήτα-καροτένιο και άλλες ξανθοφύλλες.

 

 

Τα θρεπτικά αποθέματα των φαιόφυτων είναι συνήθως σύνθετοι πολυσακχαρίτες, σάκχαρα και υψηλότερες αλκοόλες.

Το κύριο απόθεμα υδατανθράκων είναι το laminaran και απουσιάζει το πραγματικό άμυλο (συγκριτικά με τα πράσινα φύκια).

Τα τοιχώματα είναι κατασκευασμένα από κυτταρίνη και αλγινικό οξύ, έναν ετεροπολυσακχαρίτη μακράς αλυσίδας.

 

 

Τα καφέ φύκια ποικίλλουν σε μορφή και μέγεθος από μικρά νηματώδη επίφυτα (Ectocarpus) έως πολύπλοκα γιγαντιαία φύκια που κυμαίνονται σε μέγεθος από 1 έως περισσότερα από 100 μέτρα.

 

 

Άλλα καφέ φύκια μπορούν να βρεθούν προσκολλημένα σε βραχώδεις ακτές σε εύκρατες ζώνες (Fucus, Ascophyllum) ή να αιωρούνται ελεύθερα (Sargassum).

Τα είδη γλυκών νερών είναι σπάνια.

Τα καφέ φύκια πολλαπλασιάζονται τόσο με ασεξουαλική όσο και με σεξουαλική αναπαραγωγή.

Τόσο τα κινητικά ζωοσπόρα όσο και οι γαμέτες έχουν δύο άνισα μαστίγια.

Μερικά είδη φυκιών έχουν κύστεις γεμάτες με αέριο (πνευματοκύστες), οι οποίες περιέχουν τα  φωτοσυνθετικά τμήματα των φυκών βοηθώντας τα να επιπλέουν πάνω ή κοντά στην επιφάνεια του νερού.

 

 

Κάποτε, σημαντική πηγή ιωδίου και ποτάσας, τα καφέ φύκια εξακολουθούν να αποτελούν σημαντική πηγή αλγίνης, ένα κολλοειδές τζελ που χρησιμοποιείται σαν σταθεροποιητής στις βιομηχανίες αρτοποιίας και παραγωγής παγωτών.

 

 

Ορισμένα είδη χρησιμοποιούνται επίσης ως λίπασμα και πολλά καταναλώνονται ως θαλάσσια λαχανικά (π.χ. Laminaria) στην Ανατολική Ασία και αλλού.

 


Topic: καφέ, καστανό, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [Ϟ΄]: Κοκκινο το χρωμα του αιματος

⊆ August 20th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

                                 

Συνέντευξη με τα χρώματα

 

[Ϟ΄]

 

 

Κόκκινο, το χρώμα του αίματος

 

[ζ´]

 

-Είμαι το κόκκινο, το χρώμα του αίματος. Έχεις αναρωτηθεί Άνθρωπε γιατί το αίμα σου, όπως και το αίμα των άλλων ζώων έχει κόκκινο χρώμα;

Το αίμα, και συγκεκριμένα το οξυγονωμένο αίμα έχει κόκκινο χρώμα λόγω της παρουσίας οξυγονωμένης αιμοσφαιρίνης που περιέχει μόρια σιδήρου, με τα στοιχεία σιδήρου να αντανακλούν το κόκκινο φως….

Τί λες Άνθρωπε; Θέλεις να σου το πω πιο αναλυτικά; Άκου λοιπόν:

Το αίμα είναι κόκκινο επειδή αποτελείται από κύτταρα που είναι ερυθρά, τα οποία ονομάζονται ερυθρά αιμοσφαίρια.

Αλλά, για να καταλάβεις γιατί αυτά τα κύτταρα είναι ερυθρά πρέπει να τα μελετήσουμε σε μοριακό επίπεδο.

Μέσα στα ερυθρά αιμοσφαίρια υπάρχει μια πρωτεΐνη που ονομάζεται αιμοσφαιρίνη στα ελληνικά ή αιμογλομπίνη κατά την διεθνή ορολογία (όπου globe = σφαίρα). Κάθε πρωτεΐνη αιμοσφαιρίνης αποτελείται από υπομονάδες που ονομάζονται αίμες, οι οποίες δίνουν στο αίμα το κόκκινο χρώμα του.

Πιο συγκεκριμένα, οι αίμες μπορούν να δεσμεύουν μόρια σιδήρου και αυτά τα μόρια σιδήρου δεσμεύουν οξυγόνο.

Τα κύτταρα του αίματος είναι ερυθρά λόγω της αλληλεπίδρασης μεταξύ σιδήρου και οξυγόνου.

Ακόμα πιο συγκεκριμένα, φαίνονται κόκκινα λόγω των χημικών δεσμών μεταξύ του σιδήρου και του οξυγόνου που αντανακλούν κόκκινο φως.

Είναι πολύ σημαντικό για το αίμα να μπορεί να μεταφέρει οξυγόνο, επειδή όταν το αίμα ρέει μέσω των πνευμόνων παίρνει οξυγόνο και μεταφέρει αυτό το οξυγόνο στο υπόλοιπο σώμα έως ότου εξαντληθεί όλο το οξυγόνο.

Το εξαντλημένο από οξυγόνο αίμα, έχοντας πλέον χάσει το έντονο φωτεινό κόκκινο χρώμα του, επιστρέφει στη συνέχεια στους πνεύμονες για να πάρει νέο οξυγόνο.

Όταν ο σίδηρος είναι οξυγονωμένος, γίνεται κόκκινος.

Όταν ο σίδηρος αποξυγονώνεται, παίρνει ένα πολύ σκούρο κόκκινο χρώμα.

Η αιμογλομπίνη (ή αιμοσφαιρίνη) είναι μια από τις τρεις βιο-χρωστικές ομάδες που χρωματίζουν το ζωϊκό βασίλειο, προσδίδοντάς του υποδόριο κόκκινο χρώμα….

Ποιές είναι οι άλλες δυο, ρωτάς;

Θα σου πω, αν και δεν άπτονται του θέματός μας που είναι το κόκκινο χρώμα.

Οι άλλες δυο είναι οι μελανίνες και τα καροτένια.

Αυτές, σε συνδυασμό με το υποδόριο κόκκινο χρώμα του αίματος προσδίδουν το χρώμα του δέρματός, τόσο του δικού σου Άνθρωπε, όσο και άλλων ζώων, καθώς και του κρέατος, του κόκκινου κρέατος.

Το κόκκινο κρέας παίρνει το χρώμα του από τον σίδηρο που ενέχεται στις μυοσφαιρίνες και τις αιμοσφαιρίνες που βρίσκονται στους μυς και το υπολειπόμενο αίμα.

Σημεία όπου για διάφορους λόγους συγκεντρώνεται αρκετό αίμα ή τα αιμοφόρα αγγεία πλησιάζουν πολύ κοντά στην επιφάνεια του δέρματος, φαίνονται αρκετά πιο κόκκινα, όπως π.χ. σε μια πρόσφατη πληγή ή εκδορά του δέρματος.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα όργανα διαφόρων ζώων που συμμετέχουν στην αναπαραγωγή του είδους, δηλαδή τα γεννητικά όργανα, τα οποία όταν ερεθίζονται και ετοιμάζονται για την σεξουαλική πράξη συγκεντρώνουν περισσότερο αίμα στην περιοχή τους και γι’ αυτό κοκκινίζουν.

Ειδικά στον άνθρωπο κοκκινίζουν / ερυθριούν και άλλα βοηθητικά για το ‘κάλεσμα προς συνουσίαν’ όργανα, όπως τα χείλη, οι ρόγες του στήθους, ακόμα και τα μάγουλα.

Αυτός είναι και ο λόγος που βλέπουμε στο ξεκίνημα της ιστορίας του σύγχρονου μακιγιάζ να βάφονται κόκκινα τα χείλη και τα μάγουλα των γυναικών για να φαίνονται πιο ελκυστικές και ερεθιστικές προς το αντίθετο φύλλο.

Για τον ίδιο λόγο, για να είναι πιο προκλητικές, γυμνόστηθες χορεύτριες έβαφαν –πουδράριζαν για την ακρίβεια- κόκκινες τις θηλές τους.

Βέβαια, σε κάποια άλλα είδη του ζωικού βασιλείου, το κόκκινο χρώμα των γεννητικών οργάνων κατά την ετοιμότητα αναπαραγωγής είναι πολύ πιο έντονο απ’ ότι σε σένα Άνθρωπε.

Έχεις δει πόσο έντονα κόκκινο γίνεται το ‘μόριο’ αρσενικού σκύλου όταν η φύση του τον καθιστά έτοιμο για την σεξουαλική πράξη;

Τώρα, σε κάποια είδη πιθηκοειδών, όπως μπαμπουίνοι, μανδρίλλοι, χιμπαντζήδες, συμβαίνει περίπου το αντίθετο. Πολύ αίμα μαζεύεται στα οπίσθια των θηλυκών, όταν αυτά βρίσκονται σε φάση γονιμότητας κάνοντάς τα κατακόκκινα, δηλώνοντας έτσι στα αρσενικά του είδους πως είναι έτοιμες για την πράξη γονιμοποίησης.

Επίσης σε ορισμένα είδη ζώων το κόκκινο σχετίζεται με την κυριαρχία και αυτόν τον ρόλο παίζει το κόκκινο χρώμα στο πρόσωπο των αρσενικών μανδρίλλων.

Στους μανδρίλλους, ο κόκκινος χρωματισμός του προσώπου είναι πολύ πιο έντονος στα κυρίαρχα αρσενικά και λιγότερο εμφανής στα κατώτερα στην ιεραρχία και σχετίζεται άμεσα με τα επίπεδα τεστοστερόνης

Αυτό το έντονο κόκκινο επηρεάζει στην αντίληψη της κυριαρχίας επί των άλλων μελών της αγέλης, δηλώνοντας επίσης την αναπαραγωγική ικανότητα για εύρωστους απογόνους.

Ανάλογα λειτουργεί και το κόκκινο λειρί στις όρνιθες, το οποίο οφείλει το χρώμα του στην συγκέντρωση πάρα πολλών αιμοφόρων αγγείων στο σημείο αυτό.

Το λειρί είναι το σαρκώδες λοφίο, συνήθως κόκκινου χρώματος, το οποίο έχουν στο κεφάλι τους ο κόκορας κι η κότα, καθώς και άλλα πτηνά της ίδιας οικογένειας.

Δυο είναι οι βασικές λειτουργίες του λειριού. ΄

Η μία είναι η ρύθμιση της θερμοκρασίας του πουλερικού που επιτυγχάνεται με την ροή του αίματος στο σημείο αυτό και η άλλη παρόμοια με αυτήν των μαϊμούδων, όπως σου είπα μόλις προηγουμένως.

Το λειρί είναι ο δείκτης της σεξουαλικής ωρίμανσης της κότας, όταν γίνεται έντονο κόκκινο σημαίνει ότι η κότα είναι έτοιμη για ζευγάρωμα.

Το έντονο κόκκινο χρώμα δε του λειριού στον κόκορα τον δείχνει ευρωστότερο και τον κάνει ελκυστικότερο στις κότες.

Ναι; Τί με ρώτησες Άνθρωπε; Εάν οφείλεται στο αίμα και το κόκκινο χρώμα που έχουν κάποιοι αστακοί, γαρίδες και καβούρια;

Φυσικά και όχι! Το κόκκινο χρώμα τους είναι στο κέλυφος, το κέλυφος αντιστοιχεί στα κόκκαλα των σπονδυλωτών ζώων και ως γνωστόν στα κόκκαλα δεν κυκλοφορεί αίμα.

Ακόμα και αστακοί, γαρίδες, καβούρια που έχουν γκρίζο ή άλλο χρώμα, όταν μαγειρεύονται παίρνουν κόκκινο χρώμα. Αυτό οφείλεται σε μια χρωστική της ομάδας των καροτενοειδών, την ασταξανθίνη, στην οποία οφείλεται και το ροζ έως βαθυκόκκινο χρώμα που έχουν τα φλαμίνγκο.

Όμως για το κόκκινο χρώμα που έχουν ζώα και πουλιά και δεν προκύπτει από το αίμα και τις αίμες του, θα μιλήσουμε σε λίγο.

Τώρα θα σου κάνω μια ερώτηση.

Έχουν όλα τα ζώα, όλοι οι υπήκοοι του βασιλείου στο οποίο ανήκεις, του ζωικού, κόκκινο αίμα; Με άλλα λόγια μήπως υπάρχει αίμα και σε άλλα χρώματα;

Όπως ήδη σου είπα, οι άνθρωποι και η πλειονότητα των ζώων έχουν ΚΟΚΚΙΝΟ αίμα, που ο χρωματισμός του οφείλεται στην βιοχρωστική αιμογλομπίνη.

Πέρα όμως από το σύνηθες κόκκινο αίμα, που είναι χαρακτηριστικό των ζώων, υπάρχουν κάποιοι υπήκοοι του ζωικού βασιλείου με διαφορετικό χρώμα αίματος. Κάποιοι έχουν μπλε, κάποιοι πράσινο, ενώ άλλων των αίμα έχει χρώμα βιολετί.

Αίμα με ΜΠΛΕ χρώμα έχουν οι αράχνες, τα μαλακόστρακα, κάποια μαλάκια, τα χταπόδια, οι σουπιές και τα καλαμάρια. Αυτά, στο αίμα τους, αντί για την χρωστική αιμοσφαιρίνη έχουν αιμοκυανίνη η οποία περιέχει χαλκό αντί για σίδηρο που όταν οξυγονώνεται αποκτά μπλε χροιά.

Παρόμοια με την αιμοσφαιρίνη χημικά είναι η χρωστική χλωροκρουορίνη που έχουν στο αίμα τους κάποιοι δακτυλιοειδείς σκώληκες, κάποιες λειχήνες και μερικά θαλάσσια σκουλήκια. Το αίμα τους γίνεται ανοιχτό πράσινο όταν αποξυγονώνεται και ΠΡΑΣΙΝΟ όταν οξυγονώνεται.

Τέλος, ΒΙΟΛΕΤΙ αίμα έχουν θαλασσινά σκουλήκια, μεταξύ των οποίων οι φυστικοσκώληκες, οι φαλλόμορφοι σκώληκες, καθώς και τα βραχιόποδα.

Το χρώμα του αίματός τους οφείλεται στην χρωστική αιμορυθρίνη, που μεταφέρει το ¼ του οξυγόνου που μεταφέρεται από την αιμοσφαιρίνη.

Σε κατάσταση αποξυγόνωσης η αιμορυθρίνη είναι άχρωμη, ενώ όταν οξυγονώνεται παίρνει ένα ρόδινο – βιολετί χρώμα.

Αυτά στα λέω γιατί πλανάται η εντύπωση πως αίμα = κόκκινο και μόνο κόκκινο.

Ναι, έτσι είναι στην πλειονότητά του όμως, όπως άκουσες, υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις. Ελάχιστες μεν, αλλά υπάρχουν.

Τώρα, σε λίγο δηλαδή, θα μιλήσουμε για τα κόκκινα χρώματα που εμφανίζονται στο ζωικό βασίλειο αλλά δεν προκύπτουν από το κόκκινο του αίματος.

 


Topic: κόκκινο, Συνέντευξη με τα χρώματα, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None

Παναγια, δυναμικη ενεργεια

⊆ August 15th by | ˜ No Comments »

 

Παναγία, Μια δυναμική Ενέργεια

 

15η Αυγούστου και πάλι, η μεγάλη γιορτή για τους Ελληνορθόδοξους Χριστιανούς που τιμάται η κοίμηση της Θεοτόκου Παναγίας.

Συμβαίνει η 15η Αυγούστου, όπως και κάθε 15η εκάστου μηνός να είναι μέρα δημοσίευσης νέου άρθρου στον ιστότοπο αυτόν, που ασχολείται με θέματα γύρω από τα χρώματα και τον κόσμο τους. 

Εδώ έγκειται η δυσκολία γιατί δεν υπάρχουν πολλά χρωματικά θέματα που να δένουν με την Παναγία και τα ελάχιστα που υφίστανται έχουν εξαντληθεί στο παρελθόν.

Έτσι, τα τελευταία χρόνια, καθώς πλησιάζει ο δεκαπενταύγουστος, παίρνω την απόφαση να ασχοληθώ με κάποιο άλλο θέμα….. Όμως, όμως όσο πλησιάζει η ημέρα αυτή, κάτι μέσα μου με παρακινεί να τιμήσω την μνήμη της Δυνάμεως Αυτής που αποκαλούμε Παναγία….

Και ω! του θαύματος, τελευταία στιγμή κάποια ‘χρωματική λάμψη’ περνά από το μυαλό μου και μια ιδέα, έστω και εξωλογιστική, παίρνει μορφή άρθρου και δημοσιεύεται προς τιμήν Της.

Οι σκέψεις αυτές είναι διατυπωμένες και στο περσινό άρθρο όπου με προβλημάτισαν τα χρώματα της Παναγίας, δηλαδή ποια είναι αυτά που ‘δένουν’ με την ιδέα της Δύναμης Αυτής.

Καλό είναι να ξαναδιαβάσετε το περσινό άρθρο για να το θυμηθείτε και πιθανόν να σας βοηθήσει να προσεγγίσετε ευκολότερα το φετινό.

https://xromata.com/?p=11673

Κάπου στην αρχή του περσινού άρθρου αναφέρονται τα εξής:

«Στο παρελθόν αναφερθήκαμε στο φόρεμα της Παναγίας, δηλαδή γιατί και με ποιους χρωματισμούς βάφονται τα ενδύματα της Παρθένου στα διάφορα εικονίσματα, όπου απεικονίζεται ντυμένη συνήθως στα μπλε ή κόκκινα».

 

 

Όμως το μπλε και το κόκκινο χρώμα σχετίζεται με τις αγιογραφίες και τις εικονικές παραστάσεις της Θεοτόκου, όχι ακριβώς με την ίδια, οπότε ουσιαστικά δεν μπορούμε να τα θεωρήσουμε σαν τα χρώματα της Θεομήτορος……  όμως, όμως αυτά τα δυο βασικά χρώματα, που οι περιστάσεις τα έφεραν να ταυτίζονται εικονογραφικά τουλάχιστον με την Παναγία, το μπλε και το κόκκινο, βάση του συμπαντικού νόμου των αναλογιών, μπορούν να μας βοηθήσουν να συσχετίσουμε την Παρθένο Μαρία με δυο άλλες Ολύμπιες παρθένες θεές που αντιστοιχούν κάθε μια και σε ένα από αυτά τα δυο χρώματα. Την Αθηνά και την Εστία.

Εάν δούμε την χρωματική τοποθέτηση των 12 Ολυμπίων θεών επί του δωδεκαμερούς χρωματικού κύκλου του Ίττεν, βλέπουμε πως η Αθηνά έχει μπλε χρώμα και η Εστία κόκκινο βερμιγιόν (κόκκινο που πορτοκαλίζει, το κόκκινο της φωτιάς). 

https://xromata.com/?p=10425    

https://xromata.com/?p=10447

Πριν προχωρήσουμε όμως, ας κοιτάξουμε την Ενέργεια Παναγία, πέρα από την χριστιανική της περιβολή.

Πρόκειται, όπως έχουμε πει και στο παρελθόν για μια πολύ δυνατή μεσολαβητική, μεταβιβαστική Ενέργεια, το ενωτικό σημείο δυο άκρως αντιθέτων πεδίων.

(Στον χριστιανισμό φέρει, μορφοποιεί, γεννά, την ανώτερη πνευματική δύναμη στον υλικό κόσμο).

Είναι η ίδια Δύναμη που εκτός χριστιανισμού, στον βουδισμό λέγεται θεά Κάνον, στην αρχαία Αιγυπτιακή θρησκεία ήταν η Ίσις, στον ολυμπισμό εκφράζεται με τις δυο προαναφερόμενες θεές, την μπλε Αθηνά θεά της Σοφίας και του πολέμου (νοητικό επίπεδο) και την κόκκινη Εστία (έκφραση επί του υλικού επιπέδου ως σημείο συγκέντρωσης ομοιογενών), δυο θεές που ενώ εδώ η ένωσή τους αποδίδει την Ενέργεια στην οποία αναφερόμαστε, ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν συναντήθηκαν, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, σε μυθολογικά δρώμενα.

Συναντιούνται όμως συμβολικά και η συμβολική τους συνένωση αποδίδει ακριβώς την Ενέργεια στην οποία αναφερόμαστε. Τί εννοώ; Γνωρίζουμε το αξίωμα που λέει πως : Ότι εκδηλώνεται, εκδηλώνεται τριαδικά.

Βάση του συμπαντικού νόμου των αναλογιών, το τρίγωνο συμβολίζει την τριαδικότητα.

Οι δυο θεότητες επομένως μπορούν να συμβολιστούν με δυο τρίγωνα, ένα μπλε τρίγωνο για την Αθηνά και ένα κόκκινο για την Εστία.

Επειδή οι ιδιότητες των θεαινών, όσο και τα αντιπροσωπευτικά τους χρώματα, βρίσκονται σε αντίθεση, οφείλουν και τα δυο τρίγωνα να έχουν αντίθετη θέση / φορά μεταξύ τους, οπότε το ένα (μπλε τρίγωνο)  είναι ανεστραμμένο με φορά προς τα κάτω και το άλλο κόκκινο τρίγωνο) έχει ανοδική φορά.

 

 

Το μεν ανεστραμμένο μπλε τρίγωνο συμβολίζει την κάθοδο του πνεύματος στην ύλη,

το δε όρθιο τρίγωνο συμβολίζει την ύλη και την τάση της ανύψωσής της.

Η συνεύρεσή τους σχηματίζει ένα εξάγωνο.

Το εξάγωνο δηλ. τα δυο τρίγωνα που εμπλέκονται είναι η συνθηκολογημένη συνύπαρξη πνεύματος ύλης.

 

 

Το σημείο συνάντησης των δυο τριγώνων, αλλά και η μετέπειτα συνύπαρξή τους, είναι το Ενεργειακό σημείο αναφοράς που ταυτίζεται με την Δύναμη / Ενέργεια Παναγία.

Τώρα, ας διαχωρίσουμε την μεσολαβητική ‘Παναγία δύναμη’ στις δυο θεότητες με τις οποίες την ταυτίσαμε και ας δούμε κάποιες ομοιότητες μεταξύ τους.

Στην υλική της υπόσταση είναι το κέντρο έλξης της οικογένειας, η Εστία, ο πυρήνας γύρω από τον οποίο συγκεντρώνονται τα μέλη του οίκου, η Μητρότητα!

 

 

Στην πνευματική της υπόσταση είναι η Αθηνά, η πολεμική θεά της υπεράσπισης (η δεύτερη σημαντική ιδιότητα της θεάς, η οποία γεννήθηκε πάνοπλος, αρματωμένη), που υπερασπίζεται τα κεκτημένα από τους εχθρούς.

Τόσο παλαιότεροι αρχαίοι θρύλοι, όσο και μετέπειτα χριστιανικοί, αναφέρουν την δια θαύματος υπεράσπιση πολιορκημένων από την Αθηνά οι μεν, από την Παναγία οι δε.

Και στις δυο αναφέρεται ο ύμνος «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια».

[Η θεά Αθηνά είχε γεννηθεί σύμφωνα με τις παραδόσεις του δωδεκάθεου την 28η Εκατομβαιώνος, περί τον δεκαπενταύγουστο δηλαδή].

 

 

Ας μην ξεχνάμε δε, ότι στην κορυφή του κέντρου (Εστία) της Αθήνας, στην ακρόπολη της πόλης της αφιερωμένης στην Αθηνά, υπάρχει ο Παρθενώνας, ναός της παρθένου θεάς της Σοφίας, ο οποίος σε χριστιανική περίοδο είχε μετατραπεί σε ναό της Παναγίας.

Θα μπορούσα να επεκταθώ και σε περαιτέρω ανάλυση του θέματος, όμως θα ξεφύγω από τον στόχο που είναι, λόγω της ημέρας, ένα μικρό αφιέρωμα σ’ αυτήν την Μεγάλη Θεομήτορα Δύναμη που οι χριστιανοί αποκαλούν Παναγία.

 

 


Topic: Uncategorized, Εξωλογισμοί, κόκκινο, μπλε, Μύθοι και χρώματα | Tags: None

Chrome Orange

⊆ August 10th by | ˜ No Comments »

 

Χρώματα βαφές

Οι βαφές κατά την Αναγέννηση και την πρώιμη εποχή της εκβιομηχάνισης

 

(Όπως αναγράφονται στον ιστότοπο ‘WebExibits, Pigments through the ages’).

 

Σε προηγούμενα άρθρα, αναφερθήκαμε στα χρώματα βαφές που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος κατά την προϊστορική περίοδο, την πρώιμη και ύστερη αρχαιότητα, τον Μεσαίωνα, κατά την Αναγέννηση έως και την πρώιμη εποχή της εκβιομηχάνισης.

Τώρα θα ασχοληθούμε με τα χρώματα που ανακαλύφθηκαν ή δημιουργήθηκαν κατά την εποχή της εκβιομηχάνισης. Αυτά είναι, κατά τις αγγλικές ονομασίες τους που χρησιμοποιούνται διεθνώς, τα εξής:

Cobalt green

Cobalt blue

Chrome orange

Emerald green

Chrome yellow

Cadmium yellow

Lemon yellow

Zinc white

Viridian

Cobalt yellow

Cobalt violet

Cerulean blue

Cadmium red

Titanium white

Ξεκινήσαμε με το Cobalt Green (Πράσινο του Κοβαλτίου) και το Cobalt Blue (Μπλε του Κοβαλτίου) και συνεχίζουμε με το επόμενο χρώμα το Chrome Orange (Πορτοκαλί του Χρωμίου)

 

 

Chrome Orange (Πορτοκαλί του Χρωμίου)

 

Σύντομη περιγραφή του Chrome Orange:

Το πορτοκαλί του χρωμίου είναι ένα βασικό χρωμικό άλας του μολύβδου το οποίο εισήχθη ως χρωστική το 1809.

 

 

Το χρώμα της χρωστικής μπορεί να κυμαίνεται από ανοιχτό έως βαθύ πορτοκαλί, η αδιαφάνειά του δε, είναι εξαιρετική.

 

 

Η παγκόσμια παραγωγή αυτού του χρώματος σταμάτησε πριν από λίγα χρόνια.

Τώρα είναι μια ξεπερασμένη χρωστική ουσία.

Το όνομα "πορτοκαλί του χρωμίου " προέρχεται από το όνομα του χημικού στοιχείου χρώμιο από το οποίο προέρχεται και η ονομασία «κίτρινο του χρωμίου».

 

 

Το χρώμιο είναι το 24ο στοιχείο του περιοδικού πίνακα και η ονομασία του προέρχεται από την ελληνική λέξη χρώμα, επειδή πολλές από τις ενώσεις του είναι έντονα χρωματισμένες.

Στην ύπαρξη χρωμίου οφείλουν τα σμαράγδια το πράσινο χρώμα τους και τα ρουμπίνια το κόκκινο.

Ανακαλύφθηκε από τον Louis Nicolas Vauquelin στον ορυκτό κροκοΐτη (χρωμικό μόλυβδο) το 1797.

 

 

Το χρώμιο είναι ο «ορυκτός χαμαιλέοντας» ενός σιβηρικού ορυκτού που ονομάζεται κροκοΐτης και ανακαλύφθηκε τον δέκατο όγδοο αιώνα.

Το ορυκτό έχει χρώμα βαθύ πορτοκαλί και είναι μια φυσική μορφή του χρωμικού μολύβδου.

 

 

Ο κροκοΐτης χρησιμοποιήθηκε ως χρωστική ουσία και μετά την ανακάλυψη πως ο ορυκτός χρωμίτης περιέχει επίσης χρώμιο. Αυτό το τελευταίο ορυκτό χρησιμοποιήθηκε επίσης για την παραγωγή χρωστικών ουσιών.

Ο Vauquelin μελέτησε τις ενώσεις του χρωμίου και διαπίστωσε ότι θα μπορούσε να φτιάξει φωτεινές κίτρινες και πλούσιες πορτοκαλί παραλλαγές χρωμικού μολύβδου, προτείνοντας και τις δύο ως δυνητικές χρωστικές.

 

 

Το πορτοκαλί του χρωμίου έγινε η πρώτη καθαρά πορτοκαλί χρωστική μετά την μεσαιωνική μείωση της χρήση του realgar, μιας εξαιρετικά τοξικής ένωσης αρσενικού που χρησιμοποιείτο από την αρχαιότητα έως και τον 19ο αιώνα.

https://xromata.com/?p=10163

Τα χρώματα του χρωμίου δεν εξαπλώθηκαν, ωστόσο, μέχρι την ανακάλυψη των ορυκτών που περιέχουν χρώμιο στην Γαλλία, τις ΗΠΑ και την Βρετανία. Αντικαθιστώντας τον μόλυβδο στο κίτρινο του χρωμίου με άλλα μέταλλα, όπως ο ψευδάργυρος και το στρόντιο, το χρώμα θα μπορούσε παραχθεί σε πιο ανοιχτόχρωμες ή πιο όξινες αποχρώσεις, όπως το «λεμονί κίτρινο».

 Ο Vauquelin ανέφερε επίσης ένα «εξαιρετικά ωραίο πράσινο» που προέκυψε από την φρύξη κροκοϊτών για να σχηματισθεί οξείδιο του χρωμίου.

 

 

Το 1838 αυτό τροποποιήθηκε (ενσωματώνοντας νερό στους κρυστάλλους) ώστε να γίνει το ζωντανό πράσινο που ονομάζεται viridian, ένα χρώμα που έγινε σχεδόν εμβληματικό του Paul Cézanne.

Το πορτοκαλί χρώμιο κυκλοφόρησε ως χρωστική ουσία το 1809, όμως η παγκόσμια παραγωγή πορτοκαλί του χρωμίου σταμάτησε πριν από λίγα χρόνια, στον 20ο αιώνα.

 

 

Σχετικά με τη χημική δομή:

Χημική ονομασία: Βασικός μόλυβδος (II) –χρωμικό.

Χημικόςτύπος: PbCrO4 · Pb (OH) 2

Κρυσταλλικό σύστημα: Μονοκλινικό – Πρισματικό.

Οι χρωστικές ταυτοποιούνται μικροσκοπικά από τα κρυσταλλικά σωματίδια τους, ενώ οι βαθύτερες αποχρώσεις έχουν πιο ορθογώνιο σχήμα.

Οι ελαφρύτερες, πιο κίτρινες αποχρώσεις έχουν λεπτά σωματίδια.

Ανθεκτικότητα στο φως ασθενής.

Οι σύγχρονες ποικιλίες αυτής της χρωστικής σταθεροποιούνται φωτοχημικά.

 

 

Τοξικότητα:

Μετρίως τοξικό. Χρειάζεται προσοχή κατά τον χειρισμό της χρωστικής ξηράς σκόνης για να αποφεύγεται η εισπνοή της.

 

 


Topic: Πορτοκαλί, χρωστικές | Tags: None