xromata.com

Η γαρίδα Mantis

[β]

(σύνδεση με προηγούμενο https://xromata.com/?p=15361 ) 

Μπορούμε να χωρίσουμε τις γαρίδες Mantis σε δύο ομάδες – μαχητές και μαχητές με λογχοειδή ρόπαλα.

Οι μαχητές με λογχοειδή ρόπαλα, όπως οι γαρίδες ζέβρα και τίγρης Mantis, έχουν ένα κοφτερό δακτυλικό ρόπαλο καλυμμένο με αγκαθωτά αγκάθια.

Παραμονεύουν, κρυμμένες στις φωλιές τους, και στη συνέχεια χτυπούν, καρφώνοντας μαλακά θηράματα όπως ψάρια και καλαμάρια.

Οι μαχητές, όπως η γαρίδα παγώνι Mantis, έχουν ένα εξειδικευμένο δακτυλικό ρόπαλο που μοιάζει με σφυρί.

Χρησιμοποιούν αυτό το εργαλείο για να χτυπούν θηράματα με σκληρό κέλυφος, όπως καβούρια, σαλιγκάρια και μαλάκια. 

Τα Smasher τείνουν να είναι πιο δραστήρια κυνηγοί. Το χτύπημά τους είναι απίστευτα ισχυρό.

Μπορούν να χτυπήσουν το θήραμα με ταχύτητα περίπου 23 μέτρων ανά δευτερόλεπτο, η οποία είναι περίπου τόσο γρήγορη όσο μια σφαίρα από ένα όπλο. Αυτό είναι περίπου 50 φορές πιο γρήγορα από ό,τι ανοιγοκλείνετε τα μάτια σας.

Ωστόσο, η δύναμη του χτυπήματός τους έγκειται σε κάτι περισσότερο από την ταχύτητα ή τη δύναμή τους.

Όταν μια γαρίδα mantis απελευθερώνει το δακτυλικό της ρόπαλο, το νερό μεταξύ του αντικειμένου και του ρόπαλου εξατμίζεται.

Αυτό δημιουργεί φυσαλίδες σπηλαίωσης – μικροσκοπικές τσέπες ατμού που καταρρέουν με εκρηκτική ενέργεια. 

Καθώς αυτές οι φυσαλίδες καταρρέουν, παράγουν θερμότητα, βραστό νερό, ακόμη και λάμψεις φωτός.

Έτσι, ακόμη και αν η γροθιά της γαρίδας mantis αστοχήσει, το καρκινοειδές μπορεί να προκαλέσει ένα θανατηφόρο ωστικό κύμα που ζαλίζει ή σκοτώνει το κοντινό θήραμα. 

Η δύναμη είναι τόσο τεράστια που οι γαρίδες mantis είναι γνωστό ότι σπάνε, και μερικές φορές ακόμη και θρυμματίζουν, τα γυάλινα τοιχώματα των δεξαμενών ενυδρείων.

Παρά το γεγονός ότι χτυπούν με απίστευτες ταχύτητες, οι γαρίδες mantis δεν προκαλούν καμία βλάβη στον εαυτό τους.

Αυτό οφείλεται στη μοναδική δομή του δακτυλικού μπαστουνιού, το οποίο αποτελείται από ένα σύνθετο, πολυστρωματικό υλικό.

Στο εσωτερικό, μικροσκοπικές ίνες είναι διατεταγμένες σε σπειροειδές μοτίβο που βοηθά στην απορρόφηση και τη διασπορά της δύναμης της κρούσης.

Αυτό αποτρέπει και τη ζημιά στο μπαστούνι και έχει τραβήξει ακόμη και την προσοχή επιστημόνων που μελετούν νέους τρόπους για τη δημιουργία προηγμένης θωράκισης και προστατευτικών υλικών.

Οι γαρίδες Mantis έχουν εξαιρετικά μάτια. 

Στα μάτια μας, εμείς οι άνθρωποι και κάθε τριχρωματικό ζώο, έχουμε τρεις τύπους φωτοϋποδοχέων – κωνίων, τα κύτταρα στους αμφιβληστροειδείς που μπορούν να ανιχνεύσουν τα χρώματα.

Αυτά είναι συντονισμένα σε κόκκινα, μπλε και πράσινα φωτεινά κύματα.

Οι γαρίδες Mantis έχουν περίπου 12 τύπους φωτοϋποδοχέων, με ορισμένα είδη να έχουν έως και 16, που σημαίνει ότι έχουν περισσότερους από οποιοδήποτε άλλο ζώο. Ως αποτέλεσμα, μπορούν να δουν μια τεράστια ποικιλία χρωμάτων, ακόμη και να ανιχνεύσουν υπεριώδες και πολωμένο φως που είναι αόρατο σε εμάς. 

Τα δύο μάτια των γαρίδων Mantis, τα οποία βρίσκονται πάνω σε μίσχους στο κεφάλι τους, μπορούν επίσης να κινούνται ανεξάρτητα και να ανιχνεύουν την απόσταση ενός αντικειμένου με το ένα μόνο μάτι.

Μπορούν ακόμη και να εφαρμόζουν φίλτρα που ρυθμίζουν τα κύτταρα των ματιών τους ώστε να προσαρμόζονται σε διαφορετικές συνθήκες φωτισμού, κάτι που τους επιτρέπει να ανιχνεύουν θηρευτές και θηράματα.

Έτσι, αν ποτέ εντοπίσετε ένα από αυτά τα ακίνδυνα, πολύχρωμα καρκινοειδή, αφιερώστε λίγο χρόνο για να σκεφτείτε την ακραία δύναμη που κρύβεται πίσω από το μικρό του σώμα. 

Υ.Γ. Γνωρίζοντας την δυνατότητα της πολυχρωματικής αντίληψης της γαρίδας mantis απλά απορούσα γιατί την χρειάζεται.

Διαβάζοντας όμως τα ανωτέρω βλέπω πως έχουμε να κάνουμε με ένα παμπάλαιο πλάσμα που διαθέτει τρομερές ικανότητες.

Ένα θαύμα της φύσης, τόσο παλαιό!

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο. 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[ρπ΄]

Το καφέ χρώμα στην ιστορία

[στ΄]

-Συνεχίζω, εγώ το καφέ χρώμα, αναφέροντας την εμφάνιση μου στην ιστορία σου και την χρήση μου από εσένα άνθρωπε.

Στην προϊστορία και αρχαιότητα:

Το καφέ χρώμα χρησιμοποιείται στην τέχνη από τους προϊστορικούς χρόνους.

Στις σπηλαιογραφίες για να αποδοθώ χρησιμοποιήθηκε ούμπρα (umber), μια φυσική χρωστική ουσία από πηλό που αποτελείται από οξείδιο του σιδήρου και οξείδιο του μαγγανίου.

Xρονολογούμαι περίπου από το 40.000 π.Χ.[11].

Ζωγραφιές με καφέ άλογα και άλλα ζώα έχουν βρεθεί στους τοίχους του σπηλαίου Lascaux που χρονολογούνται περίπου 17.300 χρόνια πριν.

Οι γυναικείες φιγούρες σε αρχαίες αιγυπτιακές ζωγραφιές σε τάφους έχουν καφέ δέρμα, βαμμένο με ούμπρα.

Ανοιχτό καφέ (κεραμιδί) χρησιμοποιήθηκε συχνά σε ζωγραφισμένους ελληνικούς αμφορείς και βάζα (ερυθρόμορφους και μελανόμορφους αμφορείς) είτε ως φόντο για μαύρες φιγούρες, είτε το αντίστροφο.

Οι Αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι παρήγαγαν ένα λεπτό κοκκινωπό-καφέ χρώματος μελάνι, που ονομάζεται σέπια, φτιαγμένο από το μελάνι μιας ποικιλίας σουπιών. Αυτό το μελάνι χρησιμοποιήθηκε από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, τον Ραφαήλ και άλλους καλλιτέχνες κατά την Αναγέννηση, και από καλλιτέχνες μέχρι σήμερα.

Στην Αρχαία Ρώμη, τα καφέ ρούχα συνδέονταν με τις κατώτερες τάξεις ή τους βαρβάρους.

Ο όρος για τους πληβείους, ή τους φτωχούς των πόλεων, ήταν "pullati", που σήμαινε κυριολεκτικά "αυτούς που ήταν ντυμένοι στα καφέ".

Μετακλασική ιστορία:

Κατά τον Μεσαίωνα, οι μοναχοί του τάγματος των Φραγκισκανών φορούσαν καφέ ρόμπες, ως ένδειξη της ταπεινότητας και της φτώχειας τους.

Κάθε κοινωνική τάξη αναμενόταν να φοράει ένα χρώμα κατάλληλο για την κοινωνική της θέση.

Το γκρι και το καφέ ήταν τα χρώματα των φτωχών.

Το καφεκόκκινο ήταν ένα χοντρό σπιτικό ύφασμα φτιαγμένο από μαλλί και βαμμένο με ισάτι και ριζάρι για να πάρει μια απαλή γκρι ή καφέ απόχρωση.

Με το νόμο του 1363, οι φτωχοί Άγγλοι ήταν υποχρεωμένοι να φορούν καφεκόκκινα. Κατά τον Μεσαίωνα, οι σκούρες καφέ χρωστικές σπάνια χρησιμοποιούνταν στην τέχνη.

Οι ζωγράφοι και οι εικονογράφοι βιβλίων εκείνης της περιόδου προτιμούσαν φωτεινά, ξεχωριστά χρώματα όπως κόκκινο, μπλε και πράσινο αντί για σκούρα χρώματα.

Τα κόκκινα δεν χρησιμοποιούνταν ευρέως στην Ευρώπη πριν από το τέλος του δέκατου πέμπτου αιώνα.

Ο ζωγράφος και συγγραφέας της Αναγέννησης Τζόρτζιο Βαζάρι (1511–1574) τα περιέγραψε ως μάλλον καινούργια στην εποχή του.

Οι καλλιτέχνες άρχισαν να χρησιμοποιούν πολύ περισσότερα καφέ χρώματα όταν εμφανίστηκε η ελαιογραφία στα τέλη του δέκατου πέμπτου αιώνα.

Κατά την Αναγέννηση, οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούσαν γενικά τέσσερα διαφορετικά καφέ χρώματα:

Ακατέργαστο ούμπρα (umber), τον σκούρο καφέ πηλό που εξορύσσεται από τη γη γύρω από την Ούμπρια, στην Ιταλία.

Ακατέργαστη σιένα, μια κοκκινωπή-καφέ γη που εξορύσσεται κοντά στη Σιένα, στην Τοσκάνη.·

Ψημένη ούμπρα (burned umber), τον πηλό της Ούμπρια που θερμαίνεται μέχρι να γίνει πιο σκούρα η χροιά του.

Ψημένη σιένα (burned Sienna), που θερμαίνεται μέχρι να γίνει σκούρο κοκκινωπό καφέ.

Στηn Βόρεια Ευρώπη, ο Γιαν βαν Άικ χρησιμοποίησε σκούρα γήινα καφέ χρώματα στα πορτρέτα του για να τονίσει τα φωτεινότερα χρώματα.

Σύγχρονη ιστορία:

17ος και 18ος αιώνας:

Ο 17ος και 18ος αιώνας είδαν την μεγαλύτερη χρήση του καφέ.

Οι Caravaggio και Rembrandt χρησιμοποίησαν καφέ για να δημιουργήσουν εφέ φωτοσκίασης, όπου το θέμα εμφανιζόταν μέσα από το σκοτάδι.

Ο Rembrandt άρχισε επίσης να χρησιμοποιεί νέα καφέ χρωστική ουσία, που ονομάζεται Cassel earth ή Cologne earth (γη της Κολωνίας).

Αυτό ήταν ένα φυσικό γήινο χρώμα που αποτελούνταν από πάνω από ενενήντα τοις εκατό οργανική ύλη, όπως χώμα και τύρφη.

Χρησιμοποιήθηκε από τους Rubens και Anthony van Dyck, και αργότερα έγινε κοινώς γνωστό ως Van Dyck brown.

19ος και 20ός αιώνας:

Το καφέ χρώμα ήταν γενικά μισητό από τους Γάλλους ιμπρεσιονιστές, οι οποίοι προτιμούσαν τα φωτεινά, καθαρά χρώματα.

Η εξαίρεση μεταξύ των Γάλλων καλλιτεχνών του 19ου αιώνα ήταν ο Paul Gauguin, ο οποίος δημιούργησε φωτεινά καφέ πορτρέτα των ανθρώπων και των τοπίων της Γαλλικής Πολυνησίας.

Στα τέλη του 20ού αιώνα, το καφέ έγινε ένα κοινό σύμβολο στη δυτική κουλτούρα για το απλό, φθηνό, φυσικό και υγιεινό.

Τα μεσημεριανά γεύματα σε σακούλες μεταφέρονταν σε απλές καφέ χάρτινες σακούλες.

Τα πακέτα τυλίγονταν σε απλό καφέ χαρτί.

Το μαύρο ψωμί και η μαύρη ζάχαρη θεωρούνταν πιο φυσικά και υγιεινά από το λευκό ψωμί και τη λευκή ζάχαρη.

Πριν κλείσω το παρόν άρθρο, σου αναφέρω εν συντομία τι μας λέει η επιστήμη και η φύση για την οπτικά του καφέ χρώματος.

Το καφέ είναι ένα σκούρο πορτοκαλί χρώμα.

Μπορεί να θεωρηθεί ως σκούρο (αμαυρωμένο) πορτοκαλί, αλλά μπορεί επίσης να δημιουργηθεί με άλλους τρόπους.

Στο χρωματικό μοντέλο RGB, το οποίο χρησιμοποιεί κόκκινο, πράσινο και μπλε φως σε διάφορους συνδυασμούς για να δημιουργήσει όλα τα χρώματα στις οθόνες υπολογιστήρων και τηλεοράσεων, δημιουργείται με ανάμειξη κόκκινου και πράσινου φωτός.

Όσον αφορά το ορατό φάσμα, το "καφέ" αναφέρεται σε αποχρώσεις μεγάλου μήκους κύματος, κίτρινο, πορτοκαλί ή κόκκινο, σε συνδυασμό με χαμηλή φωτεινότητα ή κορεσμό.

Δεδομένου ότι το καφέ μπορεί να καλύπτει ένα ευρύ φάσμα του ορατού φάσματος, χρησιμοποιούνται σύνθετα επίθετα όπως κόκκινο καφέ, κιτρινωπό καφέ, σκούρο καφέ ή ανοιχτό καφέ.

Ως χρώμα χαμηλής έντασης, το καφέ είναι ένα τριτογενές χρώμα στο σύστημα (RYB).

Ένα μείγμα των τριών αφαιρετικών βασικών χρωμάτων είναι καφέ.

Θα επανέλθουμε στο καφέ χρώμα οσονούπω.

Τί είναι το «πλάσμα»;

Όπως είδαμε σε προηγούμενο άρθρο, το πλάσμα σχετίζεται και με τα χρώματα, όπως σε οθόνες παλαιών τύπου ηλεκτρονικών υπολογιστήρων, αλλά ευθύνεται και για τα χρώματα του σέλαος. 

Λίγα λόγια για το πλάσμα, για να το καταλάβουμε καλύτερα όσοι δεν το ξέρουμε.

Στη Φυσική, το πλάσμα είναι η τετάρτη κατάσταση της ύλης (μετά τα στερεά, τα υγρά και τα αέρια). 

Πρόκειται για ένα ιονισμένο αέριο όπου τα ηλεκτρόνια έχουν αποχωριστεί από τα άτομά τους, δημιουργώντας ένα μείγμα από ελεύθερα ιόντα και ηλεκτρόνια.

Παρότι είναι σπάνιο στη Γη, αποτελεί τη συντριπτική πλειοψηφία της ορατής ύλης στο σύμπαν (όπως στα άστρα και στον ήλιο).

Κοινά παραδείγματα στη Γη είναι ο κεραυνός και το βόρειο σέλας.

Το πλάσμα στη Φυσική είναι μια από τις πιο συναρπαστικές καταστάσεις της ύλης. Αν και στη Γη δεν το συναντάμε συχνά στην καθημερινότητά μας, αποτελεί πάνω από το 99% της ορατής ύλης στο σύμπαν. 

Πώς δημιουργείται το Πλάσμα;

Όταν προσθέτουμε ενέργεια (θερμότητα) σε ένα στερεό, αυτό λιώνει και γίνεται υγρό.

Αν προσθέσουμε κι άλλη ενέργεια, το υγρό εξατμίζεται και γίνεται αέριο.

Αν συνεχίσουμε να προσθέτουμε πολύ μεγάλη ποσότητα ενέργειας ή θερμότητας σε ένα αέριο, τα άτομά του αρχίζουν να συγκρούονται τόσο βίαια που τα ηλεκτρόνια αποκολλώνται από τον πυρήνα τους.

Αυτή η διαδικασία ονομάζεται ιονισμός.

Το αποτέλεσμα είναι ένα «σούπερ-θερμασμένο» αέριο που αποτελείται από ελεύθερα ηλεκτρόνια (αρνητικά φορτισμένα) και ιόντα (θετικά φορτισμένα). 

Βασικές Ιδιότητες

Παρόλο που το πλάσμα μοιάζει με αέριο επειδή δεν έχει σταθερό σχήμα ή όγκο, συμπεριφέρεται τελείως διαφορετικά λόγω των φορτισμένων σωματιδίων του:

Ηλεκτρική Αγωγιμότητα:

Σε αντίθεση με τα κοινά αέρια που είναι μονωτές, το πλάσμα είναι εξαιρετικός αγωγός του ηλεκτρισμού.

Αντίδραση σε Μαγνητικά Πεδία:

Επειδή αποτελείται από φορτία, το πλάσμα επηρεάζεται έντονα από μαγνητικά πεδία. Αυτό επιτρέπει στους επιστήμονες να το «παγιδεύουν» και να το κατευθύνουν χωρίς να αγγίζει τα τοιχώματα των δοχείων.

Εκπομπή Φωτός: Καθώς τα σωματίδια αλλάζουν ενεργειακά επίπεδα, το πλάσμα εκπέμπει λάμψη και φως (όπως στον κεραυνό ή στις λάμπες φθορισμού).

Πού το συναντάμε;

Στο Σύμπαν (Φυσικό Πλάσμα):

Αστέρια και Ήλιος: Ο Ήλιος μας είναι ουσιαστικά μια τεράστια σφαίρα πλάσματος.

Μεσοαστρικό Διάστημα: Το κενό ανάμεσα στα αστέρια είναι γεμάτο από αραιό πλάσμα.

Βόρειο Σέλας: Δημιουργείται όταν φορτισμένα σωματίδια από τον Ήλιο αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο της Γης. 

Στην Τεχνολογία (Τεχνητό Πλάσμα):

Πυρηνική Σύντηξη: Οι επιστήμονες προσπαθούν να αντιγράψουν τη λειτουργία του Ήλιου για να παράγουν καθαρή ενέργεια (π.χ. στον αντιδραστήρα ITER), κρατώντας πλάσμα σε θερμοκρασίες εκατομμυρίων βαθμών Κελσίου με τη χρήση μαγνητών.

Βιομηχανία Μικροτσιπ: Το πλάσμα χρησιμοποιείται για τη χάραξη (etching) των κυκλωμάτων στους επεξεργαστές των υπολογιστών και των κινητών. 

Φωτισμός: Οι παλιές οθόνες Plasma και οι κλασικές λάμπες νέον/φθορισμού λειτουργούν με τη δημιουργία πλάσματος στο εσωτερικό τους.

Από την ψυχρή φωτιά στο πλάσμα και τα χρώματα

(με την βοήθεια ΑΙ)

(σύνδεση με προηγούμενο:

https://xromata.com/?p=15346 ) 

Το τέλος του άρθρου για τον σχηματισμό της φωτιάς, συγκεκριμένα η αναφορά στην «ψυχρή φωτιά», μου γέννησε το ερώτημα:

Η εμφάνιση χρωμάτων στο πλάσμα σχετίζεται με την αναφερόμενη ψυχρή φωτιά;

Η απάντηση που πήρα λέει:

Η εμφάνιση των χρωμάτων στο πλάσμα δεν σχετίζεται άμεσα με αυτό που χαρακτηρίζουμε «ψυχρή φωτιά», αλλά με τη θερμοκρασία, την μοριακή διέγερση και την χημική σύσταση

Για να κατανοήσουμε πώς η ενέργεια μετατρέπεται σε ορατό χρώμα χωρίς την παρουσία θερμότητας δεν έχουμε παρά να μελετήσουμε την επιστήμη πίσω από τα χρώματα του πλάσματος.

Τα χρώματα στο πλάσμα (ή σε μια φλόγα) προκύπτουν από δύο κύριες διεργασίες: 

Εκπομπή φωτός από διέγερση ηλεκτρονίων:

Καθώς τα άτομα ή τα μόρια του αερίου δέχονται ενέργεια και γίνονται πλάσμα, τα ηλεκτρόνια τους ανεβαίνουν σε υψηλότερα ενεργειακά επίπεδα.

Όταν επιστρέφουν στην αρχική τους κατάσταση, απελευθερώνουν την περίσσεια ενέργειας με τη μορφή φωτός συγκεκριμένου μήκους κύματος (άρα και συγκεκριμένου χρώματος).

Το κάθε αέριο έχει τη δική του "υπογραφή":

Το νέον εκπέμπει χαρακτηριστικό πορτοκαλοκόκκινο φως.

Το αργό (argon) λάμπει με μωβ χρώμα.

Το άζωτο εκπέμπει μπλε ή μωβ αποχρώσεις κλπ.

Θερμική ακτινοβολία (Incandescence):

Το χρώμα εξαρτάται από τη θερμοκρασία του υλικού.

Τι είναι η «Ψυχρή Φωτιά» (Ψυχρό Πλάσμα);

Η «ψυχρή φωτιά» αποτελεί στην πραγματικότητα ψυχρό πλάσμα. 

Το ψυχρό πλάσμα (ή μη θερμικό πλάσμα) είναι ένα μερικώς ιονισμένο αέριο σε θερμοκρασία περιβάλλοντος (κάτω από 40°C), το οποίο περιέχει φορτισμένα σωματίδια, δραστικές ουσίες και υπεριώδη ακτινοβολία.

Ενώ το κλασικό πλάσμα (η τέταρτη κατάσταση της ύλης) στη φύση —όπως στον Ήλιο ή στις αστραπές— είναι εξαιρετικά καυτό, το ψυχρό πλάσμα παράγεται τεχνητά σε χαμηλές θερμοκρασίες μέσω ηλεκτρικών ή ηλεκτρομαγνητικών πεδίων. 

Στο πλάσμα αυτό, τα ηλεκτρόνια έχουν εξαιρετικά υψηλή ενέργεια και είναι πολύ «καυτά», αλλά τα βαρύτερα άτομα και ιόντα παραμένουν σε θερμοκρασία δωματίου ή και χαμηλότερη.

Επειδή τα άτομα δεν έχουν κινητική ενέργεια (θερμότητα), δεν καίνε ό,τι αγγίζουν.

Τα χρώματά του προέρχονται αποκλειστικά από τις ηλεκτρονιακές μεταπτώσεις (τη διέγερση των αερίων) και όχι από τη θερμότητα των σωματιδίων.

Αναρωτήθηκα στην συνέχεια αν το πλάσμα είναι αυτό που υπάρχει και δίνει χρώματα στις οθόνες υπολογιστήρων / τηλεφώνων; 

Η απάντηση που πήρα ήταν η εξής:

Όχι, το πλάσμα δεν χρησιμοποιείται στις οθόνες των σύγχρονων υπολογιστήρων και τηλεφώνων.

Οι συσκευές αυτές χρησιμοποιούν διαφορετικές τεχνολογίες για την προβολή της εικόνας.

Πού υπήρχε το πλάσμα;

Η τεχνολογία πλάσματος (Plasma Displays) χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά σε τηλεοράσεις μεγάλων διαστάσεων (κυρίως από τα τέλη των '90s έως το 2014).

Πώς λειτουργούσε:

Κάθε pixel είχε μικροσκοπικές κυψέλες με ευγενή αέρια (νέον, ξένον).

Το ηλεκτρικό ρεύμα μετέτρεπε το αέριο σε πλάσμα, το οποίο εξέπεμπε υπεριώδες φως και αυτό με τη σειρά του ενεργοποιούσε έναν φώσφορο για να βγάλει χρώμα. 

Γιατί καταργήθηκε:

Ήταν βαριές οθόνες, κατανάλωναν πολλή ενέργεια, ζεσταίνονταν και δεν μπορούσαν να κατασκευαστούν σε μικρά μεγέθη για τηλέφωνα ή λάπτοπ.

Τί τεχνολογία έχουν τα τηλέφωνα και οι υπολογιστήρες σήμερα;

Οι σύγχρονες συσκευές χρησιμοποιούν δύο κύριες τεχνολογίες, καμία από τις οποίες δεν περιέχει πλάσμα: 

LCD / LED: Χρησιμοποιούν υγρούς κρυστάλλους (Liquid Crystals) που λειτουργούν σαν «κουρτίνες» που ανοιγοκλείνουν, αφήνοντας να περάσει το φως από μια πίσω λάμπα LED.

OLED / AMOLED: Χρησιμοποιούν οργανικές διόδους (Organic Light-Emitting Diodes). Εδώ, κάθε pixel είναι μια αυτόνομη, μικροσκοπική χημική λυχνία που φωτίζει μόνη της όταν περνάει ρεύμα. Αυτή η τεχνολογία δίνει τα καλύτερα χρώματα και υπάρχει στα ακριβά smartphone και laptop.

Η γαρίδα Mantis

[α]

Ένα από τα πιο αξιοπερίεργα πλάσματα στον κόσμο των χρωμάτων, συγκεκριμένα στην αντίληψη των χρωμάτων, είναι η γαρίδα mantis η οποία βλέπει 16 βασικά χρώματα, το μοναδικό πλάσμα στο ζωικό βασίλειο που έχει αυτήν την ικανότητα.

Ας δούμε όμως τί αναγράφεται γι’ αυτό το μυστηριώδες πλάσμα στον ιστότοπο uk/discover. 

Γαρίδα Mantis: Το καρκινοειδές που έχει μεγάλη δύναμη.

Πιθανότατα δεν θα θέλατε να μπείτε σε ρινγκ του μποξ με μια γαρίδα mantis.

Οι γαρίδες mantis είναι μια δύναμη που πρέπει να υπολογίζεται.

Μην αφήσετε το μικρό τους μέγεθος να σας ξεγελάσει – αυτά τα πολύχρωμα καρκινοειδή είναι από τους πιο ισχυρούς μαχητές του θαλάσσιου κόσμου. Οπλισμένες με καλειδοσκοπική όραση, την ικανότητα να στέλνουν μυστικά μηνύματα και μια γροθιά τόσο γρήγορη, με σκληρό εξωσκελετό και αρθρωτά αντιβράχια, οι γαρίδες mantis παίρνουν το κοινό τους όνομα από την ομοιότητά τους τόσο με γαρίδες όσο και με το έντομο mantis, το αλογάκι της Παναγιάς.

Ωστόσο, στην πραγματικότητα δεν είναι κανένα από αυτά.

Αντίθετα, οι γαρίδες mantis ανήκουν σε μια αρχαία τάξη καρκινοειδών που ονομάζεται Stomatopoda. 

Αυτή η ομάδα διακλαδίστηκε από την τάξη Malacostraca – η οποία περιλαμβάνει καρκινοειδή όπως καβούρια και αστακούς – πριν από περίπου 400 εκατομμύρια χρόνια.

Αυτό καθιστά τα στοματόποδα πολύ παλαιότερα από τους δεινόσαυρους! 

Βρίσκουμε γαρίδες mantis στα ζεστά, ρηχά νερά του Ειρηνικού και του Ινδικού Ωκεανού.

Ζουν σε λαγούμια που σκάβουν με τα δυνατά μπροστινά άκρα τους.

Αυτά τα λαγούμια χρησιμοποιούνται ως βάσεις κυνηγιού, προστατευτικά καταφύγια και παιδοκομεία όπου τα θηλυκά φυλάνε τα αυγά τους.

Οι περισσότερες γαρίδες mantis περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους μέσα σε αυτά τα καταφύγια, βγαίνοντας μόνο για να κυνηγήσουν ή για να μετακινηθούν σε μεγαλύτερα λαγούμια καθώς μεγαλώνουν.

Ανάλογα με το είδος, οι γαρίδες mantis μπορούν να ζουν στις φωλιές τους μόνες ή σε ζεύγη. 

Μερικές σχηματίζουν μονογαμικούς δεσμούς εφ' όρου ζωής με ένα μόνο ταίρι.

Τα θηλυκά φέρουν τα αυγά τους προσκολλημένα στο στομάχι τους, αερίζοντάς τα και καθαρίζοντάς τα.

Ο αριθμός των αυγών ποικίλλει ανάλογα με το είδος, αλλά μερικά, όπως η γαρίδα peacock mantis, μπορούν να μεταφέρουν περίπου 50.000 ανά νεοσσιά. 

Αφού εκκολαφθούν τα αυγά, οι προνύμφες γίνονται πλαγκτόν – μικροσκοπικοί οργανισμοί που επιπλέουν στο νερό, παρασυρόμενοι από τα ωκεάνια ρεύματα. Επιπλέουν στην επιφάνεια του νερού για ημέρες ή εβδομάδες, πριν κατέβουν στον πυθμένα του ωκεανού.

Υπάρχουν περισσότερα από 400 είδη γαρίδων mantis και είναι απίστευτα ποικίλες σε εμφάνιση και μέγεθος.

Οι περισσότεροι ενήλικες έχουν μήκος μεταξύ δύο και 10 εκατοστών.

Ωστόσο, οι ενήλικες γαρίδες ορισμένων ειδών μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερες.

Για παράδειγμα, η γαρίδα zebra mantis, η οποία πήρε το όνομά της από τις χαρακτηριστικές καφέ και κρεμ ρίγες της, μπορεί να φτάσει έως και 40 εκατοστά σε μήκος. 

Ίσως το πιο γνωστό είδος είναι η γαρίδα παγώνι mantis.

Είναι επίσης γνωστή ως harlequin ή βαμμένη γαρίδα mantis λόγω του έντονα χρωματισμένου εξωσκελετού της. 

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα κελύφη τους αντανακλούν συχνότητες φωτός που μόνο οι ίδιες μπορούν να δουν.

Αυτό τους επιτρέπει να επικοινωνούν μεταξύ τους για να στέλνουν προειδοποιητικά μηνύματα για την περιοχή ή σήματα ζευγαρώματος.

Αυτό το είδος κυμαίνεται σε μέγεθος από περίπου 3 έως 18 εκατοστά.

Οι γαρίδες Mantis έχουν δύο μπροστινά άκρα που ονομάζονται αρπακτικά εξαρτήματα.

Πολλά αρθρόποδα έχουν αρπακτικά εξαρτήματα, αλλά οι γαρίδες Mantis έχουν ένα επιπλέον μέρος προσαρτημένο στο δικό τους που ονομάζεται δακτυλικό ρόπαλο. 

Οι γαρίδες Mantis χρησιμοποιούν τα δακτυλικά τους ρόπαλα για να προκαλούν δυνατά χτυπήματα ενώ κυνηγούν για τροφή, σε αυτοάμυνα και σε μάχες με άλλες γαρίδες Mantis.

Κρατούν το δακτυλικό τους ρόπαλο κρυμμένο χρησιμοποιώντας ένα μηχανισμό ελατηρίου και μανδάλου.

Σε αυτή τη θέση, αποθηκεύει τεράστιες ποσότητες ενέργειας, που σημαίνει ότι μπορούν να απελευθερώσουν το ρόπαλό τους με εξαιρετική δύναμη.

(συνεχίζεται)

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο. 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[ροθ΄]

Από το κακάο στα φύκια και τους μύκητες 

[ε΄]

-Αφού πήρα μια ανάσα, εγώ το καφέ χρώμα, λέω να συνεχίσω με την παρουσίαση μου.

Πριν σταματήσω είχα αναφερθεί σε δυο φυτικά προϊόντα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με το καφέ χρώμα, τον καφέ και το κακάο, δυο απολαυστικά ροφήματα για σένα Άνθρωπε.

Ένα ζεστό κακάο ή σοκολάτα ρόφημα είναι ό,τι πρέπει για τα κρύα χειμωνιάτικα απογευματινά, νομίζω;

Ναι, αλλά πώς αποκτά το κακάο το καφετί του χρώμα και το προϊόν του η σοκολάτα αυτό το βαθύ χρώμα που συχνά αποκαλούμε σοκολατί;

Αλήθεια πώς έχουν οι κόκκοι του κακάο αυτό το καφετί τους χρώμα αφού γνωρίζουμε πώς καφέ χρωστικές ουσίες δεν υπάρχουν στο φυτικό βασίλειο;

Μιλήσαμε για την λιγνίνη, την τανίνη και τις πολυφαινολικές ενώσεις αλλά όπως είπαμε μπορεί μεν να προσδίδουν μέσω χημείας καφετιά χρώματα, όμως δεν είναι χρωστικές ουσίες.

Οι σπόροι κακάο όταν βγαίνουν φρέσκοι από τον καρπό (μέσα στη λευκή σάρκα), έχουν φυσικό βαθύ μωβ (πορφυρό) χρώμα ή, σε ορισμένες σπάνιες ποικιλίες (όπως το Criollo), λευκό.

Το χρώμα των κόκκων κακάο αλλάζει ανάλογα με το στάδιο επεξεργασίας και τη ζύμωσή τους, ξεκινώντας από βαθύ μωβ όταν είναι φρέσκοι και καταλήγοντας σε καφέ.

Κατά τη διαδικασία της ζύμωσης, οι χρωστικές ουσίες (ανθοκυανίνες) διασπώνται και οι κόκκοι αλλάζουν χρώμα σε καφέ ή κοκκινωπό-καφέ.

Κατά την ζύμωση και την ξήρανση, το ένζυμο πολυφαινολική οξειδάση (PPO) οξειδώνει τις πολυφαινόλες σε κινόνες.

Αυτές οι ενώσεις πολυμερίζονται και σχηματίζουν αδιάλυτες τανίνες και χρωστικές που δίνουν το καφέ χρώμα.

Το κακάο οφείλει το χαρακτηριστικό καφέ χρώμα του στην οξείδωση των πολυφαινολών και στις αντιδράσεις Maillard κατά την επεξεργασία των κόκκων.

Κατά το ψήσιμο (roasting) των κόκκων, η θερμότητα προκαλεί μη ενζυματικό "καφέτιασμα" (αντίδραση σακχάρων και αμινοξέων) και παράγει μελανοϊδίνες, οι οποίες βαθαίνουν το χρώμα.

Η σοκολάτα οφείλει το καφέ χρώμα της στους φυσικούς κόκκους κακάο, οι οποίοι όπως ήδη είπαμε, περιέχουν χρωστικές ουσίες και πολυφαινόλες που σκουραίνουν κατά την επεξεργασία της κακαόμαζας, το βασικό συστατικό της σοκολάτας

Κάτι άλλο που οφείλει το καφετί χρώμα του στην αντίδρασης Maillard (Μαϊγιάρ)

είναι το ψημένο κρέας.

Το κρέας παίρνει καφέ χρώμα κατά το ψήσιμο εξαιτίας δύο βασικών διεργασιών:

της αλλαγής της πρωτεΐνης μυοσφαιρίνης από τη θερμότητα και, κυρίως, της αντίδρασης Maillard (Μαϊγιάρ), η οποία συμβαίνει όταν τα αμινοξέα και τα σάκχαρα του κρέατος θερμαίνονται πάνω από τους 130°C–140°C και παράγουν νέες αρωματικές ουσίες και το χαρακτηριστικό χρυσοκαφέ χρώμα.

Η μυοσφαιρίνη, δηλαδή η αιμοσφαιρίνη των μυών, είναι η πρωτεΐνη που δίνει το κόκκινο χρώμα στο ωμό κρέας.

Καθώς η θερμοκρασία ανεβαίνει, η μυοσφαιρίνη χάνει τη δομή της και μεταλλάσσεται, κάνοντας το εσωτερικό του κρέατος να αλλάζει από κόκκινο ή ροζ σε γκριζωπό και καφέ.

Ανακεφαλαιώνω θυμίζοντας σου, όπως σου έχει ειπωθεί επανειλημμένως πως καφέ χρωστικές στο φυτικό βασίλειο δεν υπάρχουν αφού αυτό λαμβάνει τους ποικίλους πολύχρωμους χρωματισμούς του από τρεις γενικές ομάδες χρωστικών, τις χλωροφύλλες, τα καροτένια και τις φλαβόνες (ανθοκυανίνες κλπ.) που καμία από αυτές τις ομάδες δεν περιέχει χρωστικές που αποδίδουν καφέ χρώματα, όπως συμβαίνει με τις μελανίνες, χρωστικές του ζωϊκού βασιλείου.

Το καφέ χρώμα στη χλωρίδα υποδηλώνει συνήθως τη γήρανση, τη νέκρωση των φυτικών ιστών ή την παρουσία συγκεκριμένων οργανικών ουσιών, όπως οι τανίνες.

Τι σημαίνει το καφέ χρώμα στα φυτά:

Γήρανση και θάνατος ιστών. Όταν ένα φύλλο ή κλαδί νεκρώνεται, χάνει τη χλωροφύλλη του και το χρώμα του γίνεται καφέ επειδή αποκαλύπτονται οι τανίνες.

Έλλειψη νερού ή θρεπτικών. Η ξηρασία ή το κάψιμο από υπερβολική λίπανση προκαλούν καφέ άκρες στα φύλλα και καφετιές κηλίδες.

Ασθένειες. Μυκητολογικές ή βακτηριακές προσβολές συχνά εμφανίζονται ως καφέ κηλίδες.

Ξυλοποίηση. Στα δέντρα και τους θάμνους, το καφέ χρώμα στους κορμούς και τα κλαδιά οφείλεται στον φλοιό και την παραγωγή λιγνίνης, προσφέροντας στήριξη και προστασία.

Φεύγοντας από την χλωρίδα πάμε σε ένα άλλο έμβιο βασίλειο που μέχρι πρότινος (πολλοί ακόμα και τώρα) το συγχέαμε με την χλωρίδα, το βασίλειο των πρωτίστων όπου ανήκουν και τα φύκη.

Ναι, εδώ στο βασίλειο αυτό έχουμε καφέ χρώμα, συγκεκριμένα στα ‘φαιόφυτα φύκη’.

Τα φαιόφυτα (ή Καφέ φύκια, η Φαιοφύκη), είναι μια τάξη περίπου 1.500 ειδών αλγών της κατηγορίας Chromophyta (χρωμόφυτα), κοινά στα κρύα νερά κατά μήκος των ηπειρωτικών ακτών.

Το χρώμα του είδους ποικίλλει από σκούρο καφέ έως πράσινο λαδί, ανάλογα με την περιεκτικότητά τους σε χρωστική φυκοξανθίνη (καφετιά χρωστική) προς την χλωροφύλλη (πράσινη χρωστική ) που περιέχουν.

Το καφέ χρώμα αυτών των φυκών προκύπτει από την επικυριαρχία της ξανθοφυλλικής χρωστικής φυκοξανθίνης, η οποία καλύπτει τις άλλες χρωστικές ουσίες που περιέχονται όπως Χλωροφύλλη α και γ (δεν υπάρχει Χλωροφύλλη β σε αυτά), βήτα-καροτένιο και άλλες ξανθοφύλλες.

Τα καφέ φύκια ποικίλλουν σε μορφή και μέγεθος από μικρά νηματώδη επίφυτα (Ectocarpus) έως πολύπλοκα γιγαντιαία φύκια που κυμαίνονται σε μέγεθος από 1 έως περισσότερα από 100 μέτρα. Τα είδη γλυκών νερών είναι σπάνια.

Ένα άλλο βασίλειο όπου βρίσκομαι καφετιά χρώματα είναι το βασίλειο των μυκήτων στο οποίο υπάγονται και οι μούχλες.

Αν και στο παρελθόν οι μύκητες κατατάσσονταν λανθασμένα στο βασίλειο των φυτών, σήμερα αποτελούν ένα εντελώς ξεχωριστό βασίλειο.

Εδώ μας ενδιαφέρει η καφετιά μούχλα.

Το καφέ είναι ένα άλλο χρώμα που μπορεί να υπάρχει σε πολλές διαφορετικές αποικίες μούχλας.

Πολλές καφέ μούχλες μπορούν να εξαπλωθούν γρήγορα σε σκληρότερες επιφάνειες και, ενώ μπορεί να προκαλέσουν αλλεργίες σε κάποιους, είναι σε μεγάλο βαθμό οι πιο ασφαλείς με εξαίρεση την μούχλα Mucor που είναι ένας τύπος μούχλας πολύ επικίνδυνο να υπάρχει γιατί μερικές φορές μπορεί να προκαλέσει μια απειλητική για τη ζωή λοίμωξη του αίματος που ονομάζεται mucormycosis.

Το καφέ χρώμα στους μύκητες εμφανίζεται συχνά σε δερματικές λοιμώξεις ή αλλοιώσεις των νυχιών.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα περιλαμβάνουν την ποικιλόχρου πιτυρίαση με καφέ κηλίδες στο δέρμα και την ονυχομυκητίαση όπου τα νύχια αποκτούν καφέ ή κιτρινωπή απόχρωση.

Όμως στους μύκητες ανήκουν και τα μανιτάρια που πολλά έχουν καφέ χρώμα.

Το καφέ χρώμα στα μανιτάρια οφείλεται κυρίως στην ενζυμική οξείδωση (ή αμαύρωση), μια φυσική χημική αντίδραση κατά την οποία τα ένζυμα του μανιταριού αντιδρούν με το οξυγόνο του αέρα.

Το οξυγόνο έρχεται σε επαφή με τα φαινολικά συστατικά και τα ένζυμα, δημιουργώντας κινόνες που πολυμερίζονται και σχηματίζουν μελανίνη.

Αρκετά όμως είπαμε έως εδώ. Μία μικρή παύση επιβάλλεται.

Πώς «γίνεται» (ανάβει / συμβαίνει) η φωτιά;

(η χημική σύνθεση της φωτιάς)

(Από το ThoughtCo)

Σ.Σ: Στην φωτιά έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν με το ερώτημα «Είναι η φωτιά φυσική πηγή φωτός ή τεχνητή;» Όπως έχουμε αναφερθεί επίσης κα στα χρώματα της φωτιάς. Μπορείτε να βρείτε τα όσα ειπώθηκαν στον σύνδεσμο https://xromata.com/?p=12402

Ναι, αλλά πώς προκύπτει η φωτιά; Πώς ανάβει μια φλόγα;

Αυτό είναι το θέμα που θα μας απασχολήσει εδώ. 

Για να δούμε τα χρώματα, ως γνωστόν, απαραίτητοι είναι τρεις παράγοντες:

Μία πηγή φωτός, ένα υλικό στοιχείο πάνω στο οποίο προσκρούει το φως και αντανακλάται και ένας οπτικός αποδέκτης.

Μια πηγή φωτός είναι και η φωτιά!

Πώς όμως προκύπτει η φωτιά;

Από τι είναι φτιαγμένη η φωτιά;

Γνωρίζουμε ότι η φωτά παράγει θερμότητα και φως, αλλά έχουμε αναρωτηθεί ποτέ για την χημική της σύνθεση ή την κατάσταση της ύλης από την οποία παράγεται η φωτιά;

Μια φλόγα είναι ένα μείγμα του καυσίμου της, του φωτός, και των στερεών και αερίων που σχηματίζουν τη φωτιά και παράγονται από αυτήν.

Η ατελής καύση παράγει αιθάλη, η οποία είναι κυρίως άνθρακας. 

Η φωτιά είναι ως επί το πλείστον μια κατάσταση της ύλης που ονομάζεται πλάσμα. Ωστόσο, μέρη μιας φλόγας αποτελούνται από στερεά και αέρια.

Η ακριβής χημική σύνθεση της φωτιάς εξαρτάται από τη φύση του καυσίμου και το οξειδωτικό του.

Οι περισσότερες φλόγες αποτελούνται από διοξείδιο του άνθρακα, υδρατμούς, άζωτο και οξυγόνο.

Η φωτιά είναι το αποτέλεσμα μιας χημικής αντίδρασης που ονομάζεται καύση.

Σε ένα συγκεκριμένο σημείο της αντίδρασης καύσης, που ονομάζεται σημείο ανάφλεξης, παράγονται φλόγες.

Συνήθως, οι φλόγες αποτελούνται κυρίως από διοξείδιο του άνθρακα, υδρατμούς, οξυγόνο και άζωτο. 

Στη συνήθη αντίδραση καύσης, ένα καύσιμο με βάση τον άνθρακα καίγεται στον αέρα (οξυγόνο).

Δυνητικά, η φωτιά περιέχει μόνο αέρια από το καύσιμο, διοξείδιο του άνθρακα, νερό, άζωτο και οξυγόνο.

Ωστόσο, η ατελής καύση προσφέρει μια σειρά από άλλες πιθανότητες.

Η αιθάλη είναι ένα κύριο συστατικό της ατελούς καύσης.

Η αιθάλη περιέχει κυρίως άνθρακα, αλλά μπορεί να εμφανιστούν και διάφορα οργανικά μόρια.

Άλλα αέρια που βρίσκονται στη φωτιά περιλαμβάνουν το μονοξείδιο του άνθρακα και μερικές φορές τα οξείδια του αζώτου και τα οξείδια του θείου.

Η φλόγα ενός κεριού αποτελείται από ατμοποιημένο νερό, διοξείδιο του άνθρακα, νερό, άζωτο, οξυγόνο, αιθάλη αρκετά ζεστή ώστε να είναι πυρακτωμένη και φως/θερμότητα από τη χημική αντίδραση.

Φωτιά Χωρίς Οξυγόνο:

Η φωτιά δεν απαιτεί στην πραγματικότητα οξυγόνο.

Ναι, το οξειδωτικό που συναντάται συχνότερα είναι το οξυγόνο, αλλά λειτουργούν και άλλες χημικές ουσίες.

Για παράδειγμα, η καύση υδρογόνου με χλώριο ως οξειδωτικό παράγει επίσης φλόγα. Το προϊόν της αντίδρασης είναι το υδροχλώριο (HCl), επομένως η φωτιά αποτελείται από υδρογόνο, χλώριο, HCl, φως και θερμότητα.

Άλλοι συνδυασμοί είναι το υδρογόνο με φθόριο και η υδραζίνη με τετροξείδιο του αζώτου.

Ο Ήλιος αποτελείται κυρίως από αέρια σε κατάσταση πλάσματος, με βασικά συστατικά το υδρογόνο (74%) και το ήλιο (25%), ενώ το υπόλοιπο 1% αποτελείται από βαρύτερα στοιχεία. 

Κατάσταση Ύλης Φωτιάς:

Σε μια φλόγα κεριού ή σε μια μικρή φωτιά, το μεγαλύτερο μέρος της ύλης σε μια φλόγα αποτελείται από θερμά αέρια.

Μια πολύ θερμή φωτιά απελευθερώνει αρκετή ενέργεια για να ιονίσει τα αέρια άτομα, σχηματίζοντας την κατάσταση της ύλης που ονομάζεται πλάσμα. Παραδείγματα φωτιάς που περιέχει πλάσμα περιλαμβάνουν αυτά που παράγονται από πυρσούς πλάσματος και την αντίδραση θερμίτη.

Οι κύριες διαφορές μεταξύ αερίων και πλάσματος είναι η απόσταση μεταξύ των σωματιδίων και το ηλεκτρικό τους φορτίο.

Τα αέρια αποτελούνται από μόρια, άτομα και ιόντα που βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση.

Η απόσταση μεταξύ των σωματιδίων είναι πολύ μεγαλύτερη στο πλάσμα.

Επιπλέον, τα σωματίδια στο πλάσμα είναι σχεδόν αποκλειστικά φορτισμένα σωματίδια (ιόντα). 

Γιατί η φωτιά είναι ζεστή;

Η φωτιά εκπέμπει θερμότητα και φως επειδή η χημική αντίδραση που παράγει φλόγες είναι εξώθερμη.

Με άλλα λόγια, η καύση απελευθερώνει περισσότερη ενέργεια από όση χρειάζεται για να την αναφλέξει ή να την διατηρήσει.

Για να συμβεί καύση και να σχηματιστούν φλόγες, πρέπει να υπάρχουν τρία πράγματα: καύσιμο, οξυγόνο και ενέργεια (συνήθως με τη μορφή θερμότητας).

Μόλις ξεκινήσει η αντίδραση με ενέργεια, αυτή συνεχίζεται όσο υπάρχουν καύσιμο και οξυγόνο.

Ψυχρή Φωτιά:

Ενώ κάθε φωτιά παράγει θερμότητα ή είναι εξώθερμη, ορισμένες φωτιές είναι ψυχρότερες από άλλες.

Η λεγόμενη ψυχρή φωτιά αναφέρεται σε μια φωτιά που καίει κάτω από μια θερμοκρασία περίπου 400 °C (752 °F).

Σε αυτή τη θερμοκρασία, η φλόγα της φωτιάς είναι αόρατη, ωστόσο η αντίδραση προχωρά.

Ενώ η ψυχρή φωτιά είναι αρκετά ασυνήθιστη στη Γη, οι επιστήμονες την έχουν παράγει στο διάστημα.

Σε ένα περιβάλλον μικροβαρύτητας, η φωτιά καίγεται με σφαιρική φλόγα. 

Η ψυχρή φωτιά καίγεται διαφορετικά από την κανονική καύση.

Κανονικά, η θερμότητα μιας φωτιάς (και η βαρύτητα) ωθεί τα προϊόντα καύσης μακριά από την αντίδραση.

Σε μια ψυχρή φλόγα, αυτά τα προϊόντα παραμένουν εντός της εμβέλειας της αντίδρασης και συμμετέχουν περαιτέρω.

Τελικά, μια ψυχρή φωτιά μπορεί να κάψει τα απόβλητά της.

Στη Γη, οι ψυχρότερες φλόγες προέρχονται από ορισμένα πτητικά καύσιμα.

Για παράδειγμα, το αλκοόλ παράγει μια ψυχρότερη φλόγα από το ακετυλένιο.

Η διαθεσιμότητα οξυγόνου έχει επίσης σημασία.

Όταν το οξυγόνο είναι περιορισμένο, το ίδιο ισχύει και για την αντίδραση, καθιστώντας τη φωτιά ψυχρότερη.

Έντομα και χρώματα [9]

Ξανθομματίνη και Ξανθίνη

Στην 7^η ανάρτηση για τον χρωματισμό των εντόμων αναφέρθηκε η χρωστική ξανθομματίνη, μια χρωστική εντομικής προέλευσης που ανήκει στις ξανθίνες.

Πρόκειται για μια, προς το παρόν σπάνια χρωστική, που η έρευνα της μας ανοίγει νέους ορίζοντες και μας αποκαλύπτει τα μυστικά του καμουφλάζ των κεφαλόποδων.

Η ξανθομματίνη είναι μια χρωστική ουσία από την οικογένεια των ομμοχρωμάτων που παρέχει καφέ χρωματισμό σε έντομα όπως αυτά που βρίσκονται στα μάτια των μυγών και είναι υπεύθυνη για τα χρωματικά μοτίβα και τις ικανότητες καμουφλάζ σε ζώα όπως οι πεταλούδες μονάρχης, τα καλαμάρια και τα χταπόδια. 

Προέρχεται από την τρυπτοφάνη και έχει προσελκύσει πρόσφατο επιστημονικό ενδιαφέρον λόγω των μοναδικών ιδιοτήτων μετατόπισης χρώματος, καθιστώντας την υποψήφια για εφαρμογές σε καλλυντικά, οθόνες και αισθητήρες.

Χαρακτηριστικά και λειτουργία:

Χρώμα:

Κυρίως καφέ, αλλά μπορεί να βρεθεί και σε άλλα χρώματα.

Είναι υπεύθυνη για τα πορτοκαλοκόκκινα χρώματα στις πεταλούδες μονάρχης και τα χρώματα καμουφλάζ των χταποδιών. 

Πηγή:

Βρίσκεται στα μάτια και το δέρμα εντόμων και κεφαλόποδων (καλαμάρι και χταπόδι). Λειτουργία:

Χρησιμοποιείται για δομικό χρωματισμό, καμουφλάζ και όραση στα ζώα όπου βρίσκεται.

Μοναδικές ιδιότητες:

Μπορεί να αλλάξει χρώμα ως απόκριση στο φως και σε βιοχημικές αλλαγές, γεγονός που την έχει καταστήσει αντικείμενο ενδιαφέροντος για την ανάπτυξη νέων υλικών. Βιολογική δράση:

Εμφανίζει αντιοξειδωτικές ιδιότητες, γεγονός που έχει οδηγήσει σε ενδιαφέρον για τη χρήση της σε προϊόντα όπως τα αντηλιακά.

Σε μια σημαντική ανακάλυψη, οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο προχώρησαν ένα βήμα παρακάτω την κατανόησή μας για το καμουφλάζ, εστιάζοντας στη ξανθομματίνη, μια χρωστική που ευθύνεται για τις εκπληκτικές ικανότητες αλλαγής χρώματος των χταποδιών και άλλων κεφαλόποδων. 

Αυτό το επίτευγμα, που τονίζεται από την επιτυχή παραγωγή ξανθομματίνης (xanthommatin) σε βακτήρια, ανοίγει νέους δρόμους για βιώσιμες εφαρμογές σε διάφορους τομείς.

Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο Nature Biotechnology, καταδεικνύει την δυνατότητα χρήσης αυτής της χρωστικής σε υλικά, καλλυντικά και αλλού.

Η καινοτομία αυτή όχι μόνο εμβαθύνει την κατανόησή μας για το φυσικό καμουφλάζ, αλλά σηματοδοτεί και μια μετάβαση προς βιώσιμες βιοτεχνολογικές λύσεις.

Τα κεφαλόποδα, όπως τα χταπόδια, τα καλαμάρια και οι σουπιές, είναι φημισμένα για την ικανότητά τους να εναρμονίζονται χρωματικά άψογα με το περιβάλλον τους.

Αυτή η αξιοσημείωτη δεξιότητα οφείλεται κυρίως στην ξανθομματίνη, μια χρωστική ουσία που επιτρέπει σε αυτά τα πλάσματα να αλλάζουν το χρώμα του δέρματός τους ακαριαία. 

Οι επιστήμονες έχουν γοητευτεί από τις φωτοευαίσθητες ιδιότητες αυτής της χρωστικής ουσίας, ωστόσο η αναπαραγωγή της σε εργαστηριακό περιβάλλον αποτελούσε μεγάλο στοίχημα.

Η ερευνητική ομάδα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σαν Ντιέγκο, ξεπέρασε τελικά αυτά τα εμπόδια, σηματοδοτώντας ένα σημαντικό ορόσημο στην κατανόηση του χρωματισμού των ζώων.

Η πρόοδος αυτή αφορά την παραγωγή ξανθομματίνης σε βακτήρια, επιτυγχάνοντας επίπεδα έως και 1.000 φορές μεγαλύτερα σε σχέση με προηγούμενες μεθόδους.

Αυτή η καινοτόμος προσέγγιση όχι μόνο υπόσχεται να ενισχύσει την κατανόησή μας για το καμουφλάζ, αλλά θέτει επίσης τις βάσεις για μια πληθώρα εφαρμογών σε βιομηχανίες όπως η φωτοηλεκτρονική, τις θερμικές επικαλύψεις και τα προϊόντα με προστασία από την υπεριώδη ακτινοβολία.

Το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ και εταιρείες καλλυντικών έχουν ήδη δείξει ενδιαφέρον για την αξιοποίηση αυτής της χρωστικής, από φυσικό καμουφλάζ μέχρι καινοτόμες συνθέσεις αντηλιακών. 

Επιπλέον, η χρωστική έχει δυνατότητες σε χρώματα που αλλάζουν απόχρωση και περιβαλλοντικούς αισθητήρες, αναδεικνύοντας την πολυμορφικότητά της.

Αξιοποιώντας τις δυνατότητες της ξανθομματίνης, οι επιστήμονες όχι μόνο εμβάθυναν την κατανόησή μας για το φυσικό καμουφλάζ, αλλά και άνοιξαν το δρόμο για βιώσιμες καινοτομίες που μπορούν να ωφελήσουν τόσο τον άνθρωπο όσο και τον πλανήτη.

Η επίτευξη παραγωγής ξανθομματίνης σε βακτήρια αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς την αναζήτηση βιώσιμων βιοτεχνολογικών λύσεων.

Επίσης, η «ξανθομματίνη» είναι η ξανθίνη, μια οργανική χημική ένωση που βρίσκεται στον ανθρώπινο οργανισμό και προέρχεται από τη διάσπαση των πουρινών, όπως της αδενίνης και της γουανίνης.

Είναι ένα σημαντικό βιοχημικό παράγωγο που μετατρέπεται από το ένζυμο ξανθινοξειδάση σε ουρικό οξύ, το οποίο στη συνέχεια αποβάλλεται από τον οργανισμό.

Περί χρωστικής [β]

Από την ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Ιστορία

Τα ορυκτά χρησιμοποιούνται ως χρωστικές από την προϊστορική εποχή.

Οι πρώτοι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το χρώμα για αισθητικούς σκοπούς, όπως η διακόσμηση του σώματος.

Χρωστικές ουσίες και εξοπλισμός λείανσης χρωμάτων που πιστεύεται ότι είναι μεταξύ 350.000 και 400.000 ετών, έχουν βρεθεί σε μια σπηλιά στο Twin Rivers, κοντά στην Λουσάκα της Ζάμπιας.

Η ώχρα, το οξείδιο του σιδήρου, ήταν το πρώτο χρώμα των βαφών.

Μια αγαπημένη μπλε χρωστική προήλθε από το λάπις λαζούλι.

Οι χρωστικές που βασίζονται σε ορυκτά και αργίλους φέρουν συχνά το όνομα της πόλης ή της περιοχής όπου εξορύχθηκαν αρχικά.

Για παράδειγμα, η ωμή (raw) σιένα και η καμένη (burnt) σιένα προήλθαν από την Σιένα της Ιταλίας, ενώ το ακατέργαστο Ούμπριο προήλθε από την Ούμπρια.

Αυτές οι χρωστικές ήταν από τις πιο εύκολες στη σύνθεση και οι χημικοί δημιούργησαν μοντέρνα χρώματα, με βάση τα πρωτότυπα.

Αυτά ήταν τα χρώματα που εξάγονταν από τα μεταλλεύματα της περιοχής και τα τοπωνύμια παρέμειναν στις ονομασίες των χρωμάτων. 

Επίσης, σε πολλές σπηλαιογραφίες της Παλαιολιθικής και Νεολιθικής εποχής υπάρχει η κόκκινη ώχρα, το άνυδρο Fe₂O₃ και η ένυδρη κίτρινη ώχρα (Fe₂O₃^.H₂O).

Ο άνθρακας, ή η αιθάλη, χρησιμοποιήθηκε επίσης ως μαύρη χρωστική ουσία, από την προϊστορική εποχή.

Η πρώτη γνωστή συνθετική χρωστική ουσία ήταν το αιγυπτιακό μπλε, το οποίο μαρτυρείται για πρώτη φορά σε ένα αλαβάστρινο μπολ στην Αίγυπτο που χρονολογείται στη Naqada III (περίπου 3250 π.Χ.).

Το αιγυπτιακό μπλε (πυριτικό χαλκό ασβεστίου CaCuSi₄O₁₀) παρασκευάζεται με θέρμανση ενός μείγματος χαλαζιακής άμμου, ασβέστη, μιας ροής και μιας πηγής χαλκού, όπως ο μαλαχίτης.

Εφευρέθηκε ήδη στην Προδυναστική περίοδο της Αιγύπτου, αλλά η χρήση του έγινε ευρέως διαδεδομένη από την 4^η δυναστεία.

Ήταν η κατεξοχήν μπλε χρωστική ουσία της ρωμαϊκής αρχαιότητας. 

Τα τεχνολογικά του ίχνη εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, μέχρι την εκ νέου ανακάλυψή του στο πλαίσιο της αιγυπτιακής εκστρατείας και των ανασκαφών στην Πομπηία και το Ερκουλάνουμ.

Οι μεταγενέστερες προμοντέρνες συνθετικές χρωστικές περιλαμβάνουν τον λευκό μόλυβδο (βασικός ανθρακικός μόλυβδος, (PbCO₃)₂Pb(OH)₂), και τον κίτρινο μόλυβδο-κασσίτερο.

Το ινδικό κίτρινο κάποτε παρήχθη συλλέγοντας τα ούρα των βοοειδών, που είχαν τραφεί μόνο με φύλλα μάνγκο.

Ολλανδοί και Φλαμανδοί ζωγράφοι του 17ου και 18ου αιώνα το ευνοούσαν για τις φωτεινές του ιδιότητες και το χρησιμοποιούσαν συχνά για να αναπαραστήσουν το φως του ήλιου.

Δεδομένου ότι τα φύλλα μάνγκο είναι διατροφικά ανεπαρκή για τα βοοειδή, η πρακτική της συγκομιδής του ινδικού κίτρινου τελικά κηρύχθηκε απάνθρωπη. 

Οι σύγχρονες αποχρώσεις του ινδικού κίτρινου είναι κατασκευασμένες από συνθετικές χρωστικές.

Λόγω του κόστους του λάπις λαζούλι, χρησιμοποιήθηκαν συχνά υποκατάστατα.

Το μπλε της Πρωσίας, η παλαιότερη σύγχρονη συνθετική χρωστική ουσία, ανακαλύφθηκε τυχαία το 1704.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι συνθετικές και οι μεταλλικές μπλε χρωστικές περιελάμβαναν το γαλλικό μπλε μαρίν, μια συνθετική μορφή του λάπις λαζούλι.

Το μπλε μαρίν κατασκευάστηκε με επεξεργασία πυριτικού αλουμινίου με θείο. Εισήχθησαν επίσης διάφορες μορφές κοβαλτίου και μπλε Σερούλεαν.

Στις αρχές του 20ου αιώνα παρασκευάστηκε το Phthalo μπλε, μια συνθετική μεταλλο-οργανική χρωστική ουσία.

Ταυτόχρονα, το Βασιλικό μπλε, ένα άλλο όνομα που δόθηκε κάποτε στις αποχρώσεις που παράγονται από λάπις λάζουλι, έχει εξελιχθεί για να σημαίνει ένα πολύ πιο ανοιχτό και φωτεινό χρώμα και συνήθως αναμιγνύεται από Phthalo μπλε και διοξείδιο του τιτανίου ή από φθηνές συνθετικές μπλε βαφές. 

Η ανακάλυψη το 1856 της mauveine, της πρώτης βαφής ανιλίνης, ήταν ο πρόδρομος για την ανάπτυξη εκατοντάδων συνθετικών χρωστικών, όπως οι αζω και οι διαζω ενώσεις. 

Αυτές οι βαφές οδήγησαν στην άνθηση της οργανικής χημείας, συμπεριλαμβανομένων συστηματικών σχεδίων χρωστικών.

Η ανάπτυξη της οργανικής χημείας μείωσε την εξάρτηση από τις ανόργανες χρωστικές.  

^{(συνεχίζεται).}

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο. 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[ροη΄]

Δέντρα, ξύλα, χώμα κλπ. 

[δ΄]

-Εδώ είμαι και πάλι το καφέ χρώμα Άνθρωπε, να σου μιλήσω για μένα και για κάτι που μόλις αναφερθεί το όνομά του, αυτομάτως έρχεται στο μυαλό σου το χρώμα μου.

Τους κορμούς των δέντρων και γενικότερα το ξύλο.

Σταμάτησα προηγουμένως λέγοντας σου πως δυο πράγματα σου παρέχουν την αίσθηση της ασφάλειας, το χώμα και το ξύλο όπου και τα δυο γενικά έχουν καφετιά χρώματα.

Το ξύλο προέρχεται από τους κορμούς των δέντρων.

Όταν αναφερόμαστε σε δέντρα δυο χρώματα έρχονται αυτομάτως στο μυαλό μας.

Το πράσινο του φυλλώματος και το καφετί του κορμού τους.

Το καφέ χρώμα του κορμού των δέντρων προέρχεται κυρίως από την παρουσία μιας ας πούμε χρωστικής που ονομάζεται λιγνίνη, μαζί με άλλες ενώσεις όπως οι τανίνες και οι φαινολικές ενώσεις.

Όχι, η λιγνίνη, οι τανίνες και οι γενικές φαινολικές ενώσεις δεν είναι κύριες χρωστικές ουσίες παρ’ όλο που συμβάλλουν στην απόδοση φαιών – καφετιών χρωμάτων.

Πρόκειται για φυσικές χημικές ενώσεις.

Αν και μερικές φαινολικές ενώσεις λειτουργούν ως φυσικές χρωστικές, οι τανίνες είναι υπεύθυνες για τη στυφάδα και η λιγνίνη για τη δομική αντοχή των φυτών.

Η λιγνίνη είναι φυσικό πολυμερές που δομεί τους φυτικούς ιστούς δίνοντας αντοχή και ακαμψία στο ξύλο ενώ οι τανίνες είναι πολυφαινολικές ενώσεις με πικρή και στυφή γεύση που προστατεύουν τα φυτά από παράσιτα και την οξείδωση.

Όπως είπαμε, δεν είναι χρωστικές, αν και επηρεάζουν ελαφρώς το χρώμα ή το «θάμπωμα» ορισμένων τροφίμων και ποτών.

Ανακεφαλαιώνοντας σου λέω ότι οι Φαινολικές Ενώσεις (Πολυφαινόλες). 

Αποτελούν μια τεράστια κατηγορία φυτικών ουσιών.

Περιλαμβάνουν μη χρωστικές ουσίες (όπως τα φαινολικά οξέα και οι τανίνες).

Περιλαμβάνουν και ορισμένες υποκατηγορίες που είναι χρωστικές, όπως οι ανθοκυάνες (ερυθρές) και οι φλαβονόλες (κίτρινες) γι’ αυτό και έχουμε μια μεγάλη ποικιλία καφετιών χρωμάτων στα διάφορα δέντρα.

Το φαιό / καφετί χρώμα των κορμών των δέντρων οφείλεται στον συνδυασμό της πράσινης χλωροφύλλης με τα εμποτισμένα με τανίνη και τις άλλες φαινολικές ενώσεις στρώματα του φλοιού.

Αυτοί οι συνδυασμοί δημιουργούν στην συνέχεια την εμφάνιση πολλών αποχρώσεων που παίρνουν το όνομά τους από τα αντίστοιχα δέντρα (όπως π.χ. μαόνι, έβενος, καρυδιά κ.λ.π.).

Κάτι ανάλογο -τελείως διαφορετικό όμως- συμβαίνει και με το καφετί χρώμα του χώματος που ποικίλλει από μαυριδερό και σκούρο καφέ έως κοκκινωπό, κιτρινωπό ή ακόμα και φαιο – ασπριδερό.

Εξαρτάται κυρίως από την ποσότητα της οργανικής ουσίας, την παρουσία οξειδίων του σιδήρου και τη μεταλλική σύσταση του μητρικού πετρώματος.

Το μαυριδερό ή σκούρο καφέ δείχνει μεγάλη περιεκτικότητα σε οργανική ουσία (χουμικό υλικό).

Το κοκκινωπό (καφεκόκκινο) υποδηλώνει την παρουσία οξειδίων του σιδήρου (αιματίτη).

Το κιτρινωπό (ώχρα) συνδέεται με οξείδια του σιδήρου που περιέχουν λιμωνίτη.

Το γκριζωπό οφείλεται σε παρουσία ανθρακικού ασβεστίου, χαλαζία.

Όπως σου είπα προηγουμένως Άνθρωπε, τα δέντρα λόγω του κορμού τους σχετίζονται με τα καφετιά χρώματα, υπάρχει όμως ένα δέντρο που είναι πολύ περισσότερο συνδεδεμένο με το καφέ χρώμα, όχι μόνο λόγω του κορμού του, αλλά εξ αιτίας των προϊόντων του που έχουν έντονο καφέ χρώμα.

Αυτό είναι το κακαόδεντρο που προϊόντα του είναι το κακάο και η σοκολάτα.

Το κακαόδεντρο είναι αειθαλές τροπικό δασικό δέντρο, ιθαγενές των ανατολικών ισημερινών περιοχών των Άνδεων.

Η επιστημονική ονομασία του κακαόδεντρου είναι Theobroma cacao («Θεοβρώμα το κακάο») και προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις θεός και βρώση, δηλαδή το «φαγητό των θεών».

Οι Αζτέκοι ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τους σπόρους του κακάο στην διατροφή τους και για να κατασκευάσουν σοκολάτα.

Λάτρευαν το δέντρο του κακάο και το θεωρούσαν ως πηγή δύναμης και πλούτου. Μάλιστα χρησιμοποιούσαν τους σπόρους του κακάο σαν μια μορφή νομίσματος.

Το κακάο είναι μια ξηρή σκόνη που γίνεται με την άλεση των σπόρων κακάο και την αφαίρεση του βουτύρου κακάο από τα σκούρα καφέ, πικρά στερεά κομμάτια.

Το ίδιο το κακάο έχει μια εξαιρετικά πικρή γεύση.

Το κακάο φαίνεται να είναι αφέψημα με ευεργετικές συνέπειες στην υγεία του ανθρώπου.

Είναι μια από τις πιο πλούσιες τροφές σε πολυφαινόλες.

Περιέχει υψηλές συγκεντρώσεις φλαβονοειδών και προκυανιδινών, συστατικά που έχουν αντιοξειδωτική δράση, παρεμποδίζοντας την οξειδωτική δράση των ελεύθερων ριζών και προστατεύουν έτσι από τον καρκίνο, τις καρδιοπάθειες και τη γήρανση.

Ωστόσο έχει διαπιστωθεί ότι επηρεάζει δυσμενώς την λειτουργία του ήπατος.

Τα άνθη του κακαόδεντρου εμφανίζονται στον κορμό και στα κλαδιά. Είναι άοσμα και έχουν άσπρο, ροζ, κίτρινο ή λαμπρό κόκκινο χρώμα.

Οι καρποί είναι μεγάλοι, ωοειδείς, κιτρινοκάστανοι έως μωβ και ωριμάζουν σε 4-6 μήνες.

Κάθε καρπός περιέχει 20-40 ωοειδή σπέρματα καλυμμένα από μια γλυκόπικρη, άσπρη γλοιώδη σάρκα.

Το κακάο είναι ο ξηρός και μερικώς ζυμωμένος λιπαρός σπόρος του κακαόδεντρου από το οποίο γίνεται η σοκολάτα.

Με τον όρο σοκολάτα περιγράφεται μία σειρά από προϊόντα που έχουν ως βασικό συστατικό το κακάο.

Ένα άλλο δέντρο πολύ συνδεδεμένο με το καφέ χρώμα λόγω του προϊόντος του, στο οποίο και οφείλει την ονομασία του το καφέ χρώμα, είναι το καφεόδεντρο.

Ο καφές είναι ένα ρόφημα το οποίο παρασκευάζεται από τα καβουρδισμένα και αλεσμένα σπόρια της καφέας (καφεόδεντρο).

Ο καφές έχει αναζωογονητική δράση, η οποία οφείλεται στο βασικό του συστατικό, την καφεΐνη, ένα αλκαλοειδές συστατικό που υπάρχει στους σπόρους των καρπών του.

Η ιστορία του καφέ ξεκίνησε στην Αιθιοπία, όπου η καφέα η αραβική (Coffea arabica) μεγάλωνε ως θάμνος.

Αρχικά ο καρπός χρησιμοποιείτο αυτούσιος από τους τοπικούς πληθυσμούς, που είτε τον μασούσαν είτε τον άλεθαν σε μικρούς σβόλους.

Η παλαιότερη αξιόπιστη αναφορά στην κατανάλωση καφέ ή στη γνώση καφεόδεντρων εμφανίζεται στα μέσα του 15ου αιώνα, στα μοναστήρια των Σούφι της Υεμένης.

Το όνομα του καφέ προέρχεται από την αραβική λέξη قهوة (qahwa) που είναι παραφθορά τμήματος της αρχικής αραβικής ονομασίας του καφέ, qahwat al-būnn, δηλαδή «κρασί του κόκκου», που αναφέρεται στο γεγονός ότι ο καφές χρησιμοποιείται σαν υποκατάστατο του κρασιού, καθώς το Κοράνι απαγορεύει το αλκοόλ.

Από το qahwa παράγεται η ονομασία καφέ για το χρώμα του καφέ και από το būnn η αραβική ονομασία μπόνι για το καφέ χρώμα.

Μια άλλη εκδοχή αποδίδει το όνομα του καφέ στο βασίλειο της Κάφρα, την περιοχή της Αιθιοπίας όπου άρχισε να χρησιμοποιείται ο καφές.

Η ονομασία του χρώματος αυτού στην αγγλική δεν σχετίζεται με τον καφέ, το κακάο ή την σοκολάτα τα οποία χρησιμοποιούνται σαν συμπληρωματικά στον προσδιορισμό κάποιων αποχρώσεων.

Η ονομασία brown (καφέ) προέρχεται από την πρωτο-ινδοευρωπαϊκή ρίζα bher-, η οποία σήμαινε κάτι το σκούρο και γυαλιστερό.

Μέσω της πρωτο-γερμανικής λέξης brunaz, πέρασε στα αρχαία αγγλικά ως brūn, περιγράφοντας αρχικά σκούρες και λαμπερές αποχρώσεις πριν καταλήξει να δηλώνει σταθερά το καφέ χρώμα.

Αρκετά είπαμε έως εδώ για την ώρα. Θα συνεχίσουμε σε λίγο…..