xromata.com


Χρωμαισθησια: μουσικες νοτες / τονοι

⊆ February 25th by | ˜ No Comments »

Οι διάφοροι τύποι χρωμαισθησίας

 

1ος υποτύπος ακουστικο-οπτικής συναισθησίας

 

Musical note-colour (=tone-colour) = μουσικές νότες / μουσικοί τόνοι – χρώματα

 

 

 

Με αυτόν τον τύπο συναισθησίας, η ακρόαση κάθε μεμονωμένης μουσικής νότας ή κατηγορηματικής διαφοράς στον τόνο πυροδοτεί μια οπτική αντίληψη χρώματος ή συνδέεται αυτόματα με ένα συγκεκριμένο χρώμα.

Θεωρείται ένας τύπος χρωμαισθησίας, γενικό όνομα που μπορεί να δοθεί σε κάθε τύπο συναισθησίας όπου ο επαγωγέας είναι μουσικός ήχος που γίνεται ταυτόχρονα αντιληπτός σαν χρώμα.

 

 

Εάν τα χρώματα φαίνονται φυσικά στον εξωτερικό χώρο στο άκουσμα της νότας θεωρείται «προβολική» συναισθησία, ενώ αν φαίνονται μόνο στο μάτι του νου ή ο συναισθητικός απλώς «γνωρίζει» ότι η νότα έχει αυτό το συγκεκριμένο χρώμα θεωρείται «συνειρμική» συναισθησία.

 

προβολική χρωμαισθησία

 

συνειρμική συναισθησία

 

Τα χρώματα που προκαλούνται από τις μουσικές νότες είναι σταθερά, συνήθως παραμένουν αναλλοίωτα σε όλη τη διάρκεια ζωής του συναισθητικού και είναι πολύ συγκεκριμένα.

Φαίνεται ότι κάθε τόνος έχει συνήθως ένα μόνο χρώμα, αν και περιστασιακά αναφέρονται συνδυασμοί δύο ή περισσότερων χρωμάτων, όπως και τα μοτίβα και οι υφές.

Οι αντιστοιχίες διαφέρουν τόσο πολύ από άτομο σε άτομο που θα ήταν περίεργο αν δύο συναισθητικοί έβλεπαν ακριβώς τα ίδια χρώματα για όλες τις νότες.

Δεν ακολουθούν μια συγκεκριμένη σειρά (τα χρώματα του ουράνιου τόξου, για παράδειγμα, ή αποχρώσεις που αλλάζουν με ισορροπημένο τρόπο, πηγαίνοντας από πιο σκούρο σε πιο ανοιχτό καθώς ο τόνος των νότων προχωρά από το χαμηλό στο υψηλό): κάθε νότα έχει απλώς το «δικό της» χρώμα.

 

 

Υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ της συναισθησίας τόνου και του απόλυτου τόνου, και πολλά άτομα με αυτό το είδος συναισθησίας – αν και όχι όλα – μπορούν να ονομάσουν μια νότα εάν παίζεται μεμονωμένα, προσδιορίζοντάς την από το ακριβές χρώμα που τους κάνει να αντιληφθούν.

 

Κατά την ανάγνωση της μουσικής ενεργοποιείται το χρώμα

Υπάρχουν κάποιες παραλλαγές, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν είναι καθόλου συναισθησία τόνου-χρωμάτων, παρόλο που περιλαμβάνουν συναισθητικές αντιστοιχίες μεταξύ μουσικών νότων και χρωμάτων.

Μερικοί άνθρωποι, για παράδειγμα, λαμβάνουν έγχρωμες εντυπώσεις κατά την ανάγνωση μουσικής αλλά όχι στο άκουσμα της, και οι επαγωγείς είναι τα ονόματα, τα σύμβολα ή τα γράμματα για τις νότες (Do, Re, Mi/C, D, E κ.λπ.).

Αυτός ο τύπος ονομάζεται συναισθησία τάξης χρωματικού τόνου.

Θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί ότι σχετίζεται με το χρώμα του γραφήματος παρά με έναν ακουστικό-οπτικό τύπο συναισθησίας.  

 

 

Άλλοι άνθρωποι – που είναι συχνά συναισθητικοί μουσικοί – πρέπει να γνωρίζουν ποια νότα παίζεται προτού μπορέσουν να αντιληφθούν το χρώμα της, καθώς η συναισθησία τους συνδέεται περισσότερο με την έννοια της νότας παρά με τον πραγματικό της ήχο.

 

Τί βλέπει, λοιπόν, κάποιος με συναισθησία χρωματισμού – τόνου;

Οι εκδηλώσεις διαφέρουν από άτομο σε άτομο.

 

 

Στην περίπτωση των προβολικών συναισθητικών, μπορεί να δουν ένα διαφανές χρώμα που καλύπτει ολόκληρο το οπτικό τους πεδίο, ή ίσως χρωματικές εκρήξεις χωρίς ιδιαίτερο σχήμα που αλλάζουν από το ένα στο άλλο καθώς προχωρά η μουσική. Οι συνειρμικοί βλέπουν κάτι παρόμοιο, αλλά μόνο στο μάτι του μυαλού τους.

 

 

Εάν ένας συναισθητικός έχει τόνο-χρώμα σε συνδυασμό με άλλους τύπους ακουστικής-οπτικής συναισθησίας, τα χρώματα μπορεί επίσης να έχουν διαφορετικά ύψη ή θέσεις, κίνηση, διαφορετικές υφές ανάλογα με τα μουσικά όργανα που παίζονται ή μπορεί να εμφανίζονται ως γεωμετρικά σχήματα που προϋποθέτουν το χρώμα του εν λόγω σχήματος.

 

 

 


Topic: ήχος και χρωμα, Συναισθησία | Tags: None

Απο τον Πλουταρχο στα τσακρας

⊆ February 20th by | ˜ No Comments »

Από τον Πλούταρχο στα τσάκρας

 

 

 

Ίσως σας φανεί περίεργος ο τίτλος αυτού του άρθρου και να αναρωτηθείτε τί σχέση μπορεί να έχει άραγε ο Έλληνας ιστορικός και αρχιερέας των Δελφών με την ινδουιστική κουλτούρα και τί σχέση έχουν όλα αυτά με τα χρώματα που είναι το βασικό θέμα του ιστότοπου αυτού;

Κατ’ αρχήν, τα τσάκρας είναι άρρηκτα δεμένα με τα χρώματα, οπότε όπου αναφέρονται αυτά συνεπάγονται και τα χρώματα.

 

 

Πάντως δεν είναι η πρώτη φορά που συνδέουμε τον αρχαιοελληνικό κόσμο με τον ινδουισμό.

Πριν πολλά χρόνια είχαμε κάνει μια ανάρτηση που συνέδεε την ελληνική αρχαιότητα με την ινδική κουλτούρα.

Το άρθρο εκείνο είχε τίτλο «Ίρις και κουνταλίνι» και σας παραθέτουμε τον σύνδεσμο που θα σας οδηγήσει σε αυτό:

https://xromata.com/?p=1195

 

 

Το κηρύκειο που κρατούσε η Ίρις, η θεά του Ουράνιου τόξου και των χρωμάτων, και αγγελιαφόρος των Ολυμπίων, παρομοιάζει με το ενεργειακό κέντρο του ανθρώπου όπου ανελίσσεται η ενέργεια κουνταλίνι ώστε να αφυπνίσει τα τσάκρας και τα χρώματά τους.

Πάμε τώρα στον Πλούταρχο για να δούμε πως συνδέεται ο αρχαιοελληνισμός με τα τσάκρας των Ινδουιστών.

Ο Πλούταρχος ήταν Έλληνας ιστορικός, βιογράφος, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος και ιερέας των Δελφών όπου ήταν υπεύθυνος για την ερμηνεία των χρησμών της Πυθίας, αξίωμα που κράτησε για 30 έτη έως τον θάνατό του.

Γεννήθηκε την 4η δεκαετία μ. Χ. στην Χαιρώνεια.

Έζησε μια ιδιαίτερα δραστήρια κοινωνική και πολιτική ζωή, κατά τη διάρκεια της οποία παρήγαγε ένα απίστευτο σώμα κειμένων, που επιβίωσαν ως την εποχή μας.

Το πιο γνωστό έργο του είναι οι «Βίοι Παράλληλοι», μια σειρά βιογραφιών διάσημων Ελλήνων και Ρωμαίων, διευθετημένων ανά ζεύγη, έτσι ώστε να δίνεται έμφαση στις κοινές ηθικές τους αξίες ή αποτυχίες.

Από το έργο αυτό μας ενδιαφέρει εδώ μια παράγραφος που αναφέρεται στον βίο του Θεμιστοκλή.

 

 

«Και μετά ταύτα κοιμηθείς ο Θεμιστοκλής όναρ έδοξεν ιδείν δράκοντα κατά της γαστρός αυτού περιελιττόμενον και προσανέρποντα τω τραχήλω γενόμενον δ’ αετόν, ως ήψατο του προσώπου, περιβαλόντα τας πτερύγας εξάραι και κομίζει πολλήν οδόν.

Είτα χρυσού τινός κηρυκείου φανέντος, επί τούτου στήσαι βεβαίως αυτόν αμηχάνου δείματος και ταραχής απαλλαγέντα».

Ήτοι:

Ο Θεμιστοκλής κοιμήθηκε και αξιώθηκε να δει στο όνειρό του έναν Δράκοντα να βρίσκεται τυλιγμένος στην περιοχή της κοιλιάς του και στην συνέχεια να ανελίσσεται έρποντας μέχρι την περιοχή του τραχήλου του.

Όταν πέρασε στην περιοχή του προσώπου του, ο Δράκος μεταμορφώθηκε σε Αετό και βάζοντάς τον στα φτερά του τον σήκωσε και τον μετέφερε  σε μια μακριά οδό. Έπειτα εμφανίσθηκε ένα χρυσό κηρύκειο πάνω στο οποίο τον στήριξε σταθερά απαλλάσσοντας τον από τον φόβο, την ταραχή και την αμηχανία που είχε’.

 

 

Πασίδηλη είναι στην περιγραφή αυτή του Πλουτάρχου η ανέλιξη της κουνταλίνι στα ενεργειακά κέντρα (τσάκρας) έως το έκτο και τελευταίο ενεργειακό εντός του ανθρώπου κέντρο, το τσάκρα Άζνα, που βρίσκεται πίσω από το κέντρο του μετώπου, λίγο πιο πάνω από την μύτη μας, ανάμεσα στα φρύδια.

Με την ενεργοποίηση του έκτου τσάκρα επιτυγχάνεται η δραστηριοποίηση του ‘τρίτου ματιού’, που μας αποκαλύπτει ενοράσεις του μέλλοντος, μας συνδέει με τις εσωτερικές μας διαισθήσεις, μας δίνει την δυνατότητα επικοινωνίας με τον κόσμο και μας βοηθά να λαμβάνουμε μηνύματα, τόσο από το παρελθόν, όσο και από το μέλλον.

 

 

Εδώ συμβαίνει η κατά τον Πλούταρχο μεταμόρφωση του δράκοντα στον αετό που μετέφερε τον Θεμιστοκλή στην κορυφή του χρυσού κηρυκείου απ’ όπου μπορούσε να δει μακριά. 

 

 

Το χρώμα του τσάκρα Άζνα είναι το μωβ, το χρώμα του παντοτινού φωτός που σχηματίζεται από τα δυο αντίθετα άκρα του ολικού φάσματος (μπλε + κόκκινο) όπου μωβ = ασημί το χρώμα της Άρτεμης – Σελήνης.

Για περισσότερες λεπτομέρειες του 6ου τσάκρα δείτε:

 

https://xromata.com/?p=8603

 

 


Topic: Uncategorized, Ιστορήματα με χρώματα, ιστορία και χρώματα, Μύθοι και χρώματα, τσάκρας | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [ρλδ΄]: Από το μπλε στο γαλανο

⊆ February 15th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

 

[ρλδ΄]

 

 

Από το Μπλε στο Γαλανό

 

[δ΄]

 

 

-Σου μίλησα προ ολίγου για την σχέση που έχω εγώ, το μπλε χρώμα, με την ψυχολογία και πως επιδρώ ψυχολογικά επάνω σου Άνθρωπε.

Συνεχίζω πάλι με το ίδιο θέμα, λίγο πιο συνοπτικά, και ξεκινώ με αυτά που αναγράφονται για μένα στο βιβλίο “The blue book” της σειράς Color  σχετικά με τις οπτικές ψευδαισθήσεις που σου προκαλώ:

Το μπλε λοιπόν σου δημιουργώ την ψευδαίσθηση της υποχώρησης, είτε χρησιμοποιούμαι ως φόντο ή τιθέμενο πλάι ή πάνω σε άλλα αντικείμενα.

Η κύρια συναισθηματική πτυχή του μπλε είναι ότι πρόκειται για ένα ψυχρό χρώμα.

Λόγω των ιδιοτήτων μου της υποχώρησης και της ηρεμίας, μπορεί εύκολα να χρησιμοποιηθώ για να απεικονίσω τον αέρα ή τον χώρο.

Οι πιο προφανείς συσχετισμοί μου, εμένα του μπλε, είναι εκείνοι του ουρανού και της θάλασσας.

Διαφορετικές συνθήκες μπορούν να αποδοθούν με την χρήση διαφορετικών χροιών απ’ όλο το φάσμα των μπλε αποχρώσεων, από το βαθύ καθαρό μπλε του κοβαλτίου για μια ημέρα του καλοκαιριού,

η αισιοδοξία ταυτίζεται με ένα καθαρό μπλε ουρανό.

Το μπλε επίσης συνδέεται με το διαλογισμό και τη χαλάρωση.

έως τα γκριζωπά και πρασινωπά μπλε για τον ταραγμένο και άγριο θυελλώδη καιρό.

Έρευνα απέδειξε ότι το μπλε επιβραδύνει τον μεταβολισμό και χαλαρώνει τους μυς.

Η μάλλον μελαγχολική πλευρά του μπλε σχετίζεται με την κατάθλιψη και τη δυστυχία και δίνει τέτοιες εκφράσεις όπως οι αγγλικές “feeling blue” (αισθάνομαι μπλε/θλιμένος), “singing the blues”, (τραγουδώντας τα blues), “rhythm and blues” (μπλε ή στενάχωροι ρυθμοί).

Το μπλε είμαι εξαιρετικά δημοφιλές χρώμα. Διαφορετικές αποχρώσεις απευθύνονται σε διαφορετικές ομάδες ανθρώπων.

Η αρρενωπότητά μου με καθιστά χρήσιμο στην προώθηση προϊόντων για είδη που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για τους άνδρες.

Επίσης, λόγω των διασυνδέσεων μου με τον απέραντο ουρανό και την μακρινή θάλασσα έχω ισχυρούς δεσμούς με τα ταξίδια και μακρινά μέρη.

Μπλε και κίτρινο είμαστε τα χρώματα του καλοκαιριού, ένας φυσικός συνδυασμός κατά τον οποίο το μπλε υποχωρεί κάνοντας το κίτρινο να προβάλλεται.

Έχω επίσης ισχυρούς πολιτιστικούς δεσμούς που επεκτείνονται πίσω στον χρόνο, στις απαρχές των θρησκειών, των δικαιωμάτων, της βασιλείας και της πνευματικής ζωής.

Όπως σου έχουμε ξαναπεί Άνθρωπε, πριν αρκετές δεκαετίες, δυο Αμερικανοί ανθρωπολόγοι, οι Brent Berlin και Paul Kay έκαναν μια εξονυχιστική μελέτη για τους χρωματικούς όρους, σε 98 διαφορετικές γλώσσες.

Το αποτέλεσμα της έρευνας απέδειξε πως παγκοσμίως, σε όλες τις γλώσσες, υπάρχουν βασικές χρωματικές έννοιες και βασικοί χρωματικοί όροι.

Οι όροι αυτοί φθάνουν έως τους έντεκα, ακόμα και στις πιο εξελιγμένες γλώσσες, ενώ σήμερα σε κάποιες γλώσσες τείνουν να διαμορφώσουν έναν δωδέκατο όρο.

Επίσης απεδείχθη πως η εννοιολογική διαμόρφωση, σε όλες τις γλώσσες ακολουθεί 7 βασικούς κανόνες για την σειρά εμφάνισης αυτών των χρωματικών όρων.

Φυσικά, αυτό ισχύει και για εμένα, το μπλε, όπου βάσει της προαναφερόμενης μελέτης είμαι ο 6ος  χρωματικός όρος (μετά τα άσπρο, μαύρο, κόκκινο, πράσινο, κίτρινο) και εμφανίζομαι / εννοούμαι κατά την 5η σειρά. 

Μόλις σου μίλησα για την προσπάθεια απόδοσης 12ου χρωματικού όρου, όπου αυτός δεν είναι άσχετός με εμένα, αφού πρόκειται για την φωτεινή απόδοσή μου που στα ελληνικά ονομάζεται γαλάζιο / γαλανό ή θαλασσί.

Η ελληνική γλώσσα μάλλον προπορεύεται των άλλων γλωσσών προσπαθώντας να αποσπάσει εννοιολογικά το «γαλάζιο» από την ομάδα των μπλε χρωμάτων, κάτι που δεν συμβαίνει ακόμα σε πολλές άλλες γνωστές γλώσσες και ίσως γι’ αυτό και δεν αναφέρεται ακόμα από την παγκόσμια γλωσσολογία η προσπάθεια σχηματισμού του δωδέκατου εννοιολογικού χρωματικού όρου.

Αν και το μπλε σαν χρώμα άργησε πολύ να εκφρασθεί στην ελληνική γλώσσα (όπως εξάλλου και σε πολλές άλλες, όπως ήδη σου έχω πει) εν τούτοις η έννοια του γαλανού και η σχέση του με την γαλανή θάλασσα εννοείται από τον καιρό της ελληνικής μυθολογίας, και εκφράζεται με τον μύθο της Νηρηίδας Γαλάτειας, που όπως και οι υπόλοιπες αδελφές της σχετίζεται και αυτή με μια από τις ιδιότητες της γαληνεμένης θάλασσας.

Μυθικός ο τραγικός έρωτας της Γαλάτειας, συζύγου του Κύκλωπα Πολύφημου, με τον όμορφο νεαρό βοσκό Άκι, αλλά δεν θα τον αφηγηθούμε τώρα.

Όποιος ενδιαφέρεται τον βρίσκει και τον διαβάζει ή μπαίνει στον σύνδεσμο https://xromata.com/?p=2032

Μπορεί λοιπόν οι αρχαίοι πρόγονοι μας να είχαν συλλάβει την έννοια του γαλανού χρώματος, αλλά δεν μπορούσαν να την εκφράσουν, όπως δεν μπορούσαν να εκφράσουν και το μπλε χρώμα, το οποίο αν και το έβλεπαν δεν το είχαν ονομάσει, ώστε να του δώσουν υπόσταση.

Αυτό συνέβη αρκετούς αιώνες μετά Χριστόν γι’ αυτό και δεν έχουμε ελληνική ονομασία για το χρώμα αυτό, αλλά χρησιμοποιούμε την διεθνούς ορολογίας γερμανικής καταγωγής λέξη ΜΠΛΕ.

Ωραία! Θα μου πεις και η λέξη κυανός τί είναι;

Εδώ ανοίγει άλλο κεφάλαιο στο οποίο θα αναφερθούμε μετά από μια σύντομη παύση.

 

 


Topic: εννοιολογία, κυανό, μπλε, Συνέντευξη με τα χρώματα, Ψυχολογία και χρώματα | Tags: None

15α Γενεθλια

⊆ February 10th by | ˜ No Comments »

 

15α γενέθλια.

 

 

 

 

Αισίως ο ιστότοπος αυτός, www.xromata . com, που μας εισάγει (ή ορθότερα, μας εμβαθύνει πλέον) στον ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ, συμπλήρωσε δέκα πέντε χρόνια συνεχούς παρουσίασης άρθρων σχετικών με τα χρώματα και σε όσα αυτά εμπλέκονται.

 

 

Ξεκίνησε τις παρουσιάσεις του στις αρχές Φεβρουαρίου του 2009, οπότε τώρα εορτάζει τα 15α γενέθλια του.

Μια γενική ιδέα για το τί εμπεριέχεται στον ιστότοπο αυτόν μπορείτε να πάρετε διαβάζοντας το άρθρο που είχε δημοσιευτεί στα περσινά γενέθλια του, ακολουθώντας τον πιο κάτω σύνδεσμο:

https://xromata.com/?p=13197

Για όλους όσοι θέλετε μια ευκολότερη πρόσβαση στα άρθρα του ιστότοπου αυτού και διαθέτετε Face Book έχει δημιουργηθεί εκεί η ομάδα ΧΡΩΜΑΤΟΚΟΣΜΟΣ στην οποία αναρτώνται ταυτόχρονα με το επίσημο site τα άρθρα (με πενθήμερη περίπου συχνότητα) και μπορείτε μέσω αυτού να ερευνήσετε όλο το έργο που έχει παρουσιασθεί τα 15 αυτά χρόνια.

Μπορείτε να συμμετέχετε αν θέλετε σαν μέλη στην ομάδα του Χρωματόκοσμου, οπότε θα σας εμφανίζεται κάθε νέο-αναρτώμενο άρθρο χωρίς να το ψάχνετε.

 

Δεν ξέρω αν σας είναι ευνόητο, αλλά έως ότου αναρτηθεί κάθε άρθρο απαιτείται επίπονη εργασία.

Επίπονη σύνταξη ώστε να είναι ει δυνατόν ολιγόλο, περιεκτικό, ορθό, βασισμένο σε επιστημονικές έρευνες, ανακαλύψεις, σε πιθανούς εξωλογισμούς και όχι σε αναπόδεικτες φαντασιώσεις.

 

 

Ακόμα και οι μεταφράσεις κειμένων που ήδη υπάρχουν και μεταφέρονται εδώ, είναι αρκετά επίπονες, αφού πολλοί επιστημονικοί όροι είναι νεοεισαγόμενοι με διάφορες ονομασίες, όροι ξενικοί που δεν έχουν καθοριστεί ακόμα στην ελληνική γλώσσα ή χρησιμοποιούνται ημιμεταφρασμένοι, ελληνοποιημένοι ή μεταφρασμένοι επακριβώς, όπως π.χ. η αιμογλομπίνη ή αιμοσφαιρίνη, ο αλμπινισμός, ή αλβινισμός ή ορθότερα αλφισμός, η μπιλιρουμπίνη ή χολερυθρίνη και πλήθος άλλοι.

Επιπλέον χρειάζεται αρκετή προσοχή γιατί πολλοί από τους υπό μετάφραση συγγραφείς δεν γνωρίζουν καλά και λεπτομερώς τον κόσμο των χρωμάτων, κάνουν λάθη ή συγχέουν αυτά που γνωρίζουν ελλιπώς.

Ακραίο παράδειγμα η σύγχυση που πολλοί έχουν μεταξύ των συστημάτων αφαιρετικής μείξης και CMYK, που τα θεωρούν σαν ένα και το αυτό.

Εξ άλλου, άλλη μια δυσκολία είναι συνεχής εξέλιξη της επιστήμης που ανατρέπει ή συμπληρώνει τα έως τώρα γνωστά δεδομένα.

 

 

Π.χ. έως περίπου τις δεκαετίες 60 – 70 πιστεύαμε πως οι ταύροι ερεθίζονται από το κόκκινο χρώμα. Τώρα γνωρίζουμε ότι οι ταύροι δεν βλέπουν καν το κόκκινο, όπως και σχεδόν τα περισσότερα θηλαστικά, όπως και οι γάτες οι οποίες όμως αρχίζουν να εξελίσσονται από διχρωματικά σε τριχρωματικά ζώα, όπως αποδεικνύουν πολύ πρόσφατες επιστημονικές έρευνες.

Γνωρίζαμε επίσης ότι το ζωικό βασίλειο οφείλει την πολυχρωμία του σε τρεις βασικές κατηγορίες χρωστικών ουσιών, τα καροτενοειδή, τις μελανίνες και τις αίμες.

 Όμως τελευταίως ανακαλύπτονται μεμονωμένες χρωστικές που παρακάμπτουν επιμέρους τον κανόνα αυτόν για ένα ή ελάχιστα είδη, όπως η ψιτακοφουλβίνη που προσδίδει πράσινο χρώμα σε κάποια μέρη κάποιων (ελάχιστων) πουλιών.

Επίσης η θήρευση των εικόνων και φωτογραφιών που κοσμούν τα άρθρα είναι μια δύσκολη και πολύωρη απασχόληση, εφόσον ρόλος τους είναι να συμπληρώνουν βοηθητικά τα κείμενα και να τα κάνουν πιο επεξηγηματικά και ανάλαφρα στο μάτι του αναγνώστη.

Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά πιστεύω πως αξίζει όλος αυτός ο κόπος.

Για μένα αξίζει ακόμα περισσότερο γιατί με βοηθά να «προχωρώ» στο αγαπημένο μου θέμα και να γίνομαι «σοφότερος» επί αυτού.

Αναλογίζομαι ότι όταν πρωτοξεκίνησα τις αναρτήσεις αυτές πριν 15 χρόνια, δεν είχα ιδέα για πολλά πράγματα από αυτά που σήμερα κατέχω και αναφέρω με άνεση.

Δεν γνώριζα τις οψίνες, τις διαβαθμίσεις της δυσχρωματοψίας (πρωτανοπία, δευτερανοπία κλπ.) την χρωματική σειρά της πυράκτωσης και πολλά άλλα.

Υπάρχουν δε κάποια θέματα που έχω συναντήσει τα οποία με γοητεύουν ή με αφήνουν έκθαμβο, όπως πχ. η ενασχόληση του Νεύτωνα με την αλχημεία, με βάση τον μύθο του διχτυού της Αφροδίτης.

https://xromata.com/?p=9286

Σήμερα, βάση αυτού του πειράματος, κατασκευάζομε μωβ χρυσό και χρυσάφι σε διάφορα χρώματα.

 

 

Άλλο ενδιαφέρον θέμα είναι η διαπέραση του φωτός, που οδηγεί την σκέψη μας σε αόρατους κόσμους

https://xromata.com/?p=13589

 

 

Ένα θέμα που μας απασχόλησε αρκετά πρόσφατα, αλλά και παλαιότερα, είναι οι ραβδώσεις Μπλάσκο

https://xromata.com/?p=13745  

 

 

Εκείνο όμως που με άφησε άναυδο και μου προκάλεσε δέος, γιατί το θεωρώ τρομερό (και με τις δυο έννοιες της λέξης), είναι η δημιουργία του σκοτεινότερου, πιο μαύρου πράγματος, στον πλανήτη, το Vantablack, που απορροφά το 99, 96% του φωτός, κάτι που πλησιάζει αρκετά τις μαύρες τρύπες.

https://xromata.com/?p=11134

 

 

Εάν νομίζετε πως η δεκαπενταετής προσφορά του ιστότοπου είναι αξιόλογη, με χαρά θα δεχθώ τα γενέθλια δώρα που θα μου κάνετε, δηλαδή κάποια σχόλια σας με λόγια δικά σας, όχι απλά like και φατσούλες.

Εάν πεισθήκατε για τις δυσκολίες και τους κόπους που αντιμετωπίζω τόσα χρόνια, νομίζω πως αξίζει να μου κάνετε το μικρό δωράκι που σας ζητώ.

Ααα! Και να με συστήσετε με κοινοποιήσεις στους φίλους σας, γιατί κάποια πράγματα οφείλουμε και πρέπει να τα μοιραζόμαστε με άλλους.

 

 

 


Topic: Uncategorized | Tags: None

Βυζαντινες σημαιες και διακριτικα

⊆ February 5th by | ˜ No Comments »

 

Βυζαντινές σημαίες και διακριτικά

[Α]

 

Στις Βυζαντινές σημαίες αναφερθήκαμε σε προηγούμενο άρθρο

https://xromata.com/?p=13622

Ας δούμε τώρα τί αναγράφεται αναλυτικότερα στην Wikipedia για τις βυζαντινές σημαίες και τα διακριτικά.

 

Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, η Ανατολική Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία δεν χρησιμοποίησε την εραλδική με τη δυτικοευρωπαϊκή έννοια των μόνιμων μοτίβων που μεταδίδονταν μέσω του κληρονομικού δικαιώματος.

Διάφορες μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες χρησιμοποιούσαν ορισμένα σύμβολα για να προσδιορίσουν τον εαυτό τους.

Ομοίως, διάφορα εμβλήματα (ελληνικά: σημεῖα) χρησιμοποιήθηκαν σε επίσημες περιστάσεις και για στρατιωτικούς σκοπούς, όπως σε πανό, λάβαρα ή ασπίδες με διάφορα μοτίβα όπως ο σταυρός ή ο αετός, ως επί το πλείστον με κίτρινα (χρυσά) και κόκκινα χρώματα.

 

 

Παρά την αφθονία των προεραλδικών συμβόλων στη βυζαντινή κοινωνία από τον 10ο αιώνα, μόνο μέσω της επαφής με τους Σταυροφόρους τον 12ο αιώνα (όταν η εραλδική συστηματοποιήθηκε στη Δυτική Ευρώπη), και ιδιαίτερα μετά την Τέταρτη Σταυροφορία (1202–1204). ) και την ίδρυση φραγκικών ηγεμονιών σε βυζαντινό έδαφος από το 1204 και μετά, διείσδυσαν εραλδικές χρήσεις στο Βυζάντιο.

 

 

Μια εγγενής βυζαντινή εραλδική άρχισε να εμφανίζεται στη μέση και κατώτερη βαθμίδα των αριστοκρατικών οικογενειών τον 14ο αιώνα, που συνέπεσε με την παρακμή της αυτοκρατορικής εξουσίας και με τον κατακερματισμό της πολιτικής εξουσίας υπό τους ύστερους Παλαιολόγους αυτοκράτορες.

Ωστόσο, ποτέ δεν πέτυχε το εύρος της υιοθέτησης, ή της συστηματοποίησης, των δυτικών αναλόγων της.

 

Αυτοκρατορικά διακριτικά:

Μονοκέφαλος αετός:

Ο μονοκέφαλος ρωμαϊκός αυτοκρατορικός αετός συνέχισε να χρησιμοποιείται στο Βυζάντιο, αν και πολύ πιο σπάνια.

Έτσι οι «αετοφόροι» απόγονοι των ρωμαϊκών λεγεώνων, μαρτυρούνται ακόμη στο στρατιωτικό εγχειρίδιο του 6ου αιώνα γνωστό ως Στρατηγικό του Μαυρίκιου, αν και είναι άγνωστο εάν τα πρότυπα που έφεραν είχαν κάποια ομοιότητα με τον λεγεωνάριο aquilae.

 

 

Τα σκήπτρα με την κορυφή του αετού ήταν συχνό χαρακτηριστικό των προξενικών δίπτυχων και εμφανίζονται στα νομίσματα μέχρι τη βασιλεία του Φιλιππικού Βαρδάνη (711–713).

Ωστόσο, συνέχισε να χρησιμοποιείται σε ανάγλυφα εκκλησίες και ταφικά μνημεία μέχρι τον 11ο αιώνα.

Στους τελευταίους αιώνες της Αυτοκρατορίας καταγράφεται ότι ήταν ραμμένο σε αυτοκρατορικά ενδύματα και εμφανίζεται σε φωτισμένα χειρόγραφα ως διακοσμητικό των μαξιλαριών (suppia) πάνω στα οποία κάθονταν οι αυτοκράτορες.

 

 

 

 

Δικέφαλος αετός: 

Το έμβλημα που συνδέεται κυρίως με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία είναι ο δικέφαλος αετός.

Δεν είναι βυζαντινής εφεύρεσης, αλλά ένα παραδοσιακό μοτίβο της Ανατολίας που χρονολογείται από τους χρόνους των Χετταίων, και οι ίδιοι οι Βυζαντινοί το χρησιμοποιούσαν μόνο τους τελευταίους αιώνες της Αυτοκρατορίας.

Η ημερομηνία υιοθέτησής του από τους Βυζαντινούς έχει συζητηθεί έντονα από τους μελετητές.

Το 1861, ο Έλληνας λόγιος Γεώργιος Χρυσοβέργης έγραψε ότι υιοθετήθηκε από τους Κομνηνούς το 1048.

 

 

Αν και αυτό δεν βασίστηκε σε κανένα απολύτως στοιχείο, η άποψη αυτή κέρδισε ευρεία αποδοχή και κυκλοφορία.

Η πιο προσεκτική εξέταση των πρωτογενών πηγών από τον Σπυρίδωνα Λάμπρο και τον August Heisenberg έδειξε ότι, αν και ως διακοσμητικό μοτίβο ο δικέφαλος αετός αρχίζει να εμφανίζεται στη βυζαντινή τέχνη κατά τον 10ο/11ο αιώνα, δεν μαρτυρείται με ασφάλεια σε σχέση με τον αυτοκράτορα μέχρι το χρυσόβουλο του Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου το 1301.

Ο Λάμπρος πρότεινε ότι υιοθετήθηκε από χεττιτικά βραχογραφήματα, ενώ ο A. Soloviev υποστήριξε υπέρ μιας όψιμης υιοθεσίας γύρω στο 1288, ως φυλαχτό ενάντια στις πρώτες οθωμανικές επιτυχίες στην Ανατολία, ως συμβολική χειρονομία που επιβεβαίωνε τη βυζαντινή κυριαρχία και στα δύο εδάφη ευρωπαϊκά και ασιατικά.

Ο δικέφαλος αετός έχει αποδειχθεί ότι προέρχεται από τις παραδόσεις της Κεντρικής Ασίας και εξαπλώθηκε στην ανατολική Μεσόγειο με τους Σελτζούκους Τούρκους.

 

 

Στα τέλη του 12ου και καθ' όλη τη διάρκεια του 13ου αιώνα, ο δικέφαλος αετός χρησιμοποιήθηκε στη βόρεια Συρία και την Άνω Μεσοποταμία:

Οι Αρτουκίδες σουλτάνοι της Amida τον χρησιμοποιούσαν ως έμβλημά τους, τα νομίσματα της δυναστείας Zengid τον παρουσίαζαν και ο Saladin και ο Σελτζούκος σουλτάνος Kayqubad το χρησιμοποίησαν επίσης ως διακοσμητικό μοτίβο στα κτίριά τους.

 

 

Αυτή η χρήση μειώθηκε απότομα μετά τη μάχη του Köse Dağ το 1243, καθώς πολλές παραδόσεις των Σελτζούκων προϊσλαμικής προέλευσης εγκαταλείφθηκαν, συμπεριλαμβανομένης της απεικόνισης ζώων.

Το μοτίβο συνεχίζει να εμφανίζεται σποραδικά ως αρχιτεκτονική διακόσμηση τον 14ο αιώνα και σε ορισμένα οθωμανικά νομίσματα τον 15ο αιώνα.

Επιπλέον, ο δικέφαλος αετός μπορεί να χρησιμοποιήθηκε στη Λατινική Αυτοκρατορία που ιδρύθηκε μετά την Τέταρτη Σταυροφορία: σύμφωνα με τον Robert of Clari.

 

 

Ο πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας, ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας, φορούσε ένα μανδύα κεντημένο με αετούς για τη στέψη του και οι κόρες του χρησιμοποιούσαν το ίδιο μοτίβο στα ενδύματά τους.

Ο βυζαντινός ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης αναφέρει ότι οι Λατίνοι αυτοκράτορες έκοψαν χάλκινα νομίσματα με δικέφαλο αετό πάνω τους.

 

 

 

(συνεχίζεται)


Topic: Uncategorized, ιστορία και χρώματα | Tags: None

Αυτοι που μας έμαθαν τα χρωματα [32]: Βίλχελμ Βοντ (β)

⊆ January 30th by | ˜ No Comments »

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

 

[32]

 

 

Wilhelm Wundt (Βίλχελμ Βοντ)

 

[Β]

 

 

 

 

 

Ο αριθμός οκτώ παίζει έναν ξεχωριστό ρόλο και στις δύο διατάξεις του Wundt: συνολικά οκτώ χρώματα εμφανίζονται στον κώνο, με οκτώ χρώματα να εμφανίζονται ξανά στη μεγαλύτερη διατομή μέσω του κέντρου της σφαίρας.

 

 

Στην πραγματικότητα, αν πάρουμε ως βάση τα τρία βασικά χρώματα του Maxwell, θα υπάρχουν οκτώ βασικά χρώματα που αντιπροσωπεύουν τα εξωτερικά όρια της αντίληψης του χρώματος του ματιού.

Από τρία συστατικά, μπορούν να παραχθούν οκτώ συνδυασμοί στους οποίους ανήκουν τόσο το μαύρο (το οποίο δεν περιέχει κύριο χρώμα) όσο και το λευκό (το οποίο περιέχει και τα τρία βασικά χρώματα).

 

 

Σε αυτό το σημείο είναι απαραίτητη μια ειδική σημείωση σχετικά με την έννοια του χρωματικού κύκλου που εμφανίζεται και στα δύο συστήματα του Wundt, η οποία μπορεί φυσικά να αναχθεί στον Newton.

Φαίνεται εξαιρετικό να συνεχίζουμε να απεικονίζουμε χρώματα μέσω ενός κλειστού κύκλου αφού γνωρίζουμε ότι το ορατό ηλεκτρομαγνητικό φάσμα (μεταξύ 400 nm [μπλε] και 700 nm [κόκκινο]) είναι ανοιχτό.

[Σημ. συν: Είναι όντως ανοιχτό;]

 

 

Αλλά ο κύκλος των χρωμάτων δεν υπάρχει, στην πραγματικότητα.

Υπάρχει μόνο στο μυαλό μας — το εποικοδομητικό επίτευγμα της αντίληψής μας.

[Σημ. συν: Είναι όντως; Σε έναν κόσμο, όπως τον δικό μας, όπου πραγματική ευθεία δεν υφίσταται (δες γεωμετρία των φράκταλς, αλλά και γεωμετρία του ρήμαν) πιθανότατα το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα μεταδίδεται σε τεθλασμένη μορφή και στο ακριβώς κέντρο του, όπου και το ορατό φως, να σχηματίζεται κύκλος (loop) στην ένωση του οποίου συμπίπτουν τα δυο ακραία αντίθετα μωβ χρώματα, το βιολετί και το πορφυρό].

 

 

Τα χρώματα δείχνουν ότι η αντίληψή μας είναι στην πραγματικότητα τόσο επιλεκτική όσο και εποικοδομητικά-επιλεκτική, επειδή δεν λαμβάνονται όλα τα μήκη κύματος του φωτός από το μάτι.

Εποικοδομητικά, γιατί οι ιδιότητες (τα χρώματα) προκύπτουν από φυσικά ερεθίσματα (φως διαφορετικών μηκών κύματος).

Με την ανάμειξη δύο μηκών κύματος, που παραμένουν φυσικά διαχωρίσιμα, δημιουργείται ένα τρίτο χρώμα που από φυσιολογική άποψη δεν διαχωρίζεται.

 

 

Το λευκό και το μωβ μπορούν εδώ να προκύψουν μόνο με την ανάμειξη (και όχι ως καθαρά χρώματα).

[Σημ. συν: Εδώ εξηγείται η ταύτιση των δυο αυτών χρωμάτων στο 7ο ανώτερο τσάκρα, όπως και στον χρωματισμό της Άρτεμης = Σελήνης που τα χρώματά της είναι αργυρό (= λευκό) ή μωβ)].

 

 

Μπορούμε ακόμα να αναρωτηθούμε γιατί τα μάτια μας είναι ευαίσθητα μόνο σε εκείνα τα μήκη κύματος μεταξύ 400 nm και 800 nm;

Μπορούμε να βρούμε την απάντηση στην ατμόσφαιρα, η οποία επιτρέπει μόνο τη διείσδυση περιορισμένων μηκών κύματος.

Η ατμόσφαιρα του πλανήτη μας είναι στην πραγματικότητα ένα «οπτικό παράθυρο» το οποίο, για όλους τους πρακτικούς σκοπούς, αντιστοιχεί στην αισθητηριακή μας αντίληψη.

Τα μάτια μας είναι επομένως ευαίσθητα ακριβώς σε εκείνο το τμήμα στο οποίο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα του φωτός που φτάνει στη γη είναι στο αποκορύφωμά του. Αυτό το μέγιστο βρίσκεται στην πράσινη περιοχή, στη μέση των φασματικών χρωμάτων — και στην ίδια περιοχή στην οποία ο von Bezold εκχωρεί τον μεγαλύτερο χώρο στον κύκλο του.

 

 

Οι βιολόγοι μιλούν εδώ για τον «προσαρμοστικό χαρακτήρα» της αντίληψης.

Η μόνη ακτινοβολία που φτάνει σε εμάς είναι το φως που βλέπουμε.

 

 

 

 

 

Ο Wilhelm Max Wundtb, Γερμανός φυσιολόγος και ψυχολόγος

Γεννήθηκε στις -1832-08-16 στο Neckarau της Γερμανίας,

Απεβίωσε στις -1920-08-31 στο Grossbothen της Γερμανίας.

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [ρλγ’]: Η ψυχολογια του μπλε

⊆ January 25th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

 

[ρλγ΄]

 

 

Μπλε

 

[γ΄]

 

 

Η ψυχολογία του μπλε χρώματος

 

-Τώρα, στην «Συνέντευξη με τα χρώματα», θα σου μιλήσω, εγώ το μπλε, για τις σχέσεις μου με την ψυχολογία, τις ιδιότητές μου και πως αυτές επιδρούν επάνω σου Άνθρωπε, διαμορφώνοντας τον ψυχισμό σου.

Το μπλε, λοιπόν, είμαι χρώμα ψυχρό (σου έχει ήδη αναλυθεί από την αρχή της συνέντευξης, το πώς και γιατί θεωρούμε ψυχρό) και δημιουργώ την αίσθηση της υποχώρησης – απομάκρυνσης σε αντίθεση με το αντίθετο μου κόκκινο χρώμα που δίνει την εντύπωση της επέλασης και της επεκτατικότητας.

Κύρια συγκινησιακή μου ιδιότητα είναι αυτή της ψυχρότητας, γι’ αυτό Άνθρωπε, αν βρεθείς κλεισμένος σε μπλε χώρο / περιβάλλον, έχεις την εντύπωση πως ο χώρος είναι ψυχρότερος από την πραγματική θερμοκρασία της στιγμής. Αυτό έχει αποδειχθεί πειραματικά εδώ και αρκετές δεκαετίες.

Εάν μου προσθέσεις μικρή ποσότητα ματζέντας χάνω την ψυχρότητά μου, ενώ με λίγο κίτρινο μέσα μου γίνομαι πρασινομπλέ έως τυρκουάζ και προσλαμβάνω μεγάλη ορατότητα, γιατί σαν καθαρό μπλε είμαι χρώμα στο οποίο το μάτι εστιάζεται δύσκολα.

Όταν σκουραίνω υπαινίσσομαι σκότος, νύχτα, έλλειψη φωτός.

Κατά τον Γκαίτε, λίγο φως στο σκοτάδι το κάνει να φαίνεται μπλέ (ενώ σε αντίθεση, ελάχιστο σκότος στο λευκό το κιτρινίζει).

Πολύ λίγο μπλε μέσα ή πλάι στο άσπρο, εντείνει την εντύπωση του αγνού λευκού.

Όπως σου είπα μόλις προ ολίγου, έχει αποδειχθεί πειραματικά ότι μπλε χώροι σου δίνουν την εντύπωση χαμηλότερης θερμοκρασίας από την πραγματική.

Έχει επίσης αποδειχθεί από έρευνες πως το μπλε καταστέλλει τον μεταβολισμό, ξεκουράζει τους μυς, έχει καταπραϋντική δράση στο κεντρικό νευρικό σύστημα, βραδύνει τους σφυγμούς, ελαττώνει την πίεση, ενώ σε περιπτώσεις ασθενειών ή εξάντλησης αυξάνεται η ανάγκη σου για το χρώμα αυτό.

Αντιπροσωπεύω την γαλήνη, την ηρεμία, την τάξη και συμβολίζω την σταθερότητα.

Εγώ το μπλε, υπονοώ τα Ουράνια, την αλήθεια, την αιωνιότητα, αφοσίωση, ειρήνη, νομιμοφροσύνη, αγνότητα, υπερηφάνεια, σοφία, ενώ σχετίζομαι με τον διαλογισμό και την χαλάρωση.

Το μπλε είναι μια χρωματική αναπαράσταση δυο βασικών βιολογικών αναγκών:

Φυσιολογικά της ηρεμίας και ψυχολογικά της ευφορίας, όπου ευφορία είναι η ησυχία συν ευχαρίστηση.

Οποιοσδήποτε βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση αισθάνεται γαλήνιος, κατασταλαγμένος και ασφαλής.

Το μπλε είναι το χρώμα που αντιστοιχεί στο Πνεύμα, έχει την αχρονικότητα της αιωνιότητας και αντιπροσωπεύει την παράδοση και τις αιώνιες αξίες.

Είναι πολύ δημοφιλές χρώμα αλλά διαφορετικές χροιές του έλκουν διαφορετικές ομάδες ανθρώπων.

Τα αρνητικά του στοιχεία, όπως παγωνιά, νωθρότητα, θλίψη, κατάθλιψη, απομόνωση είναι απλώς επεκτάσεις των θετικοτήτων του.

Ψυχολογικά αυξάνει την ευαισθησία του ατόμου το οποίο και πληγώνεται ευκολότερα.

Ας δούμε τώρα τί γράφει για τις ψυχολογικές επιδράσεις του μπλε ο Ελβετός Μαξ Λούσερ στο περίφημο χρωμοτέστ του συμπληρωματικά προς τα όσα ήδη σου ειπώθηκαν. 

Κατ’ αρχάς ο αριθμός 1 των καρτών του απλού χρωμοτέστ του Λούσερ αντιστοιχεί σε ένα βαθύ, πολύ σκούρο μπλε.

Διαβάζουμε λοιπόν στο βιβλίο του Λούσερ τα εξής για την μπλε κάρτα:

«Όταν το μπλε εκλέγεται στην πρώτη θέση τότε, ή υπάρχει ανάγκη για συναισθηματική ηρεμία, γαλήνη, αρμονία και ευχαρίστηση, ή υπάρχει ψυχολογική ανάγκη για ανάπαυση, ησυχία και ανάκτηση δυνάμεων.

Όποιος προτιμά το μπλε, θέλει ένα ήρεμο, εύτακτο περιβάλλον, ελεύθερο από ενοχλήσεις και ταραχές, στο οποίο τα γεγονότα κυλούν ομαλά και λίγο πολύ σε παραδοσιακά πλαίσια. 

Όταν το μπλε επιλέγεται καθαρά για την αξία του σαν χρώμα και όχι σαν εκπλήρωση κάποιας ανάγκης (π.χ. επιθυμία απόκτησης ηρεμίας), τότε συνεπάγεται πνευματική ηπιότητα, ηρεμία συμπεριφοράς και φροντίδα για μια ηθική και τίμια αντιμετώπιση προβλημάτων.

Όταν το μπλε απορρίπτεται, η ανάγκη για αταραξία και αμοιβαία εμπιστοσύνη στις σχέσεις του απορρίπτοντος παραμένει ανικανοποίητη.

Οι υπάρχουσες συναισθηματικές ή επαγγελματικές σχέσεις απορρίπτονται σαν φορτικές, αποκαρδιωτικές, καταπιεστικές, σαν ένας κλοιός από τον οποίο το άτομο θέλει να ξεφύγει, φθάνοντας ακόμα και στο σημείο να εγκαταλείψει σπίτι ή δουλειά.

Όταν όμως οι υποχρεώσεις δεν του επιτρέπουν κάτι τέτοιο, τότε τείνει να ξεφύγει πνευματικά σε μια αναπληρωματική δραστηριότητα.

Η απόρριψη του μπλε λοιπόν σημαίνει διάσπαση δεσμών (ή τουλάχιστον την επιθυμία διάσπασής τους) και καταλήγει σε ανήσυχη ή ασυνεπή συμπεριφορά και σε ένα βαθμό πνευματικής έξαψης.

Σαν αποτέλεσμα μπορεί να θιγεί η ικανότητα συγκέντρωσης και στα παιδιά αυτό μπορεί να πάρει την μορφή δυσκολίας στην μάθηση.

Σε ενήλικες, αν η ένταση αυτή συνεχιστεί επί μακρόν, μπορεί να επιφέρει διαταραχές του νευρικού συστήματος που επιδρούν στην καρδιά και την κυκλοφορία.

Όταν η απόρριψη του μπλε οδηγεί εγείρει μια αναπληρωτική προτίμηση για το πράσινο χρώμα, τότε δηλώνεται μια στασιαστική απαίτηση για ανεξαρτησία.

Όταν αναπληρωτικά προτιμάται το κόκκινο σημαίνει επιθυμία ερεθισμάτων. Τότε μια ανικανοποίητη ανάγκη για συναισθηματική πλήρωση εκδηλώνεται με παθιασμένη συμπεριφορά ή με σεξουαλικότητα, ή ακόμα με την μορφή μιας ρωμαλέας και περιπετειώδους συμπεριφοράς.

Όταν σαν αναπλήρωση επιλέγεται το κίτρινο σημαίνει αναζήτηση διεξόδου από τις δυσκολίες.

Θα επανέλθουμε….

 

 

 


Topic: μπλε, Συνέντευξη με τα χρώματα, Ψυχολογία και χρώματα | Tags: None

Αυτοι που μας έμαθαν τα χρωματα [32]: Wilhelm Wundt (Α)

⊆ January 20th by | ˜ No Comments »

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

 

[32]

 

 

Wilhelm Wundt (Βίλχελμ Βοντ)

 

[A]

 

 

 

Η ψυχολογία εμφανίστηκε ως νέα επιστήμη προς τα τέλη του 19ου αιώνα.

Ένας από τους πρώτους πρωτοπόρους της, ο Wilhelm Wundt (1832-1920), βοήθησε στην καθιέρωση του πειραματικού κλάδου της ψυχολογίας και στην εξασφάλισή της ως εμπειρικής επιστήμης.

Είχε σπουδάσει φυσιολογία και φιλοσοφία και, κατά τη διάρκεια της ζωής του ως ερευνητής και ετοίμασε τα θεμέλια για μια «Φυσιολογική Ψυχολογία» — τον τίτλο του δίτομου εγχειριδίου του που χρονολογείται από το 1887, το οποίο κυκλοφορεί ακόμη σήμερα στην αγορά ως τυπικό έργο.

 

 

Ο Wundt μπόρεσε να επιστρέψει σε μια μορφή ψυχοφυσικής που αναπτύχθηκε κυρίως από τον Gustav Fechner (1801-1887) και ερεύνησε τις σχέσεις μεταξύ των μετρήσιμων φαινομένων του φυσικού κόσμου και της βιωμένης (ψυχικής) εικόνας τους – δηλαδή της αντίληψης.

Το γεγονός ότι μικρότερες διαφορές στη φωτεινότητα μπορούν να γίνουν αντιληπτές στο σκοτάδι έκανε τον Fechner να διακινδυνεύσει το συμπέρασμα ότι η ορατή αύξηση στη διέγερση (αύξηση της φωτεινότητας) διατηρούσε μια σταθερή σχέση με το βασικό ερέθισμα (την ίδια τη φωτεινότητα).

Ο Φέχνερ επίσης οραματίστηκε ότι η επίδραση αυτής της σχέσης ήταν συνεχής και εφαρμόστηκε επίσης στις πιο μικροσκοπικές («απειροελάχιστες») αλλαγές.

 

 

Έτσι εξήγαγε τον περίφημο νόμο του Φέχνερ, ο οποίος καθιερώνει μια σχέση μεταξύ των διαφορών στην αίσθηση της φωτεινότητας από τη μια πλευρά και της έντασης ή των αντίστοιχων διαφορών μεταξύ των χρωματικών αποχρώσεων από την άλλη.

(Για να είμαστε πιο ακριβείς, πρέπει να μιλήσουμε για τον νόμο Fechner-Weber, ο οποίος δηλώνει ότι μια αριθμητική πρόοδος στις αντιλήψεις απαιτεί μια γεωμετρική πρόοδο στα ερεθίσματά τους.)

 

 

Ο Wundt ενθουσιάστηκε με το νόμο του Fechner και προσπάθησε να τον επεκτείνει. Αντί για μια σύνδεση μεταξύ ερεθίσματος και αντίδρασης, έφτασε στο σημείο να οραματιστεί μια αλληλεπίδραση μεταξύ ερεθίσματος και αίσθησης, αν και αυτή δεν διατυπώθηκε ποτέ πειστικά.

Η σχέση του Φέχνερ δεν είναι στην πραγματικότητα ένας νόμος με την αληθινή έννοια της λέξης, αλλά στην καλύτερη περίπτωση μια προσέγγιση των πραγματικών συνθηκών. Μετά από τον αρχικό ενθουσιασμό, λοιπόν, η ψυχοφυσική έχει γίνει κάτι σαν περιθωριακή επιστήμη.

Ο Wundt ασχολήθηκε εξαντλητικά με τα χρώματα και ουσιαστικά σχεδίασε δύο συστήματα, τα οποία σχεδιάστηκαν και τα δύο από την αρχή της αντίθεσης (η οποία μπορεί επίσης να προέλθει από τα πολικά χαρακτηριστικά του εμπειρικού κόσμου όπως ο ενθουσιασμός και η ηρεμία ή η ευημερία και ο πόνος).

Εκτός από ένα αρχικό σύστημα σε σχήμα σφαίρας που χρονολογείται από το 1874, το οποίο έκλινε προς το διάγραμμα Forsius, ο Wundt οραματίστηκε μια κωνική κατασκευή που θύμιζε Chevreul και Lambert.

 

 

 

Εισήγαγε αυτόν τον κώνο για πρώτη φορά το 1893 στη δεύτερη έκδοση του «Vorlesungen über die Menschen- und Thierseele [Διαλέξεις για την ψυχή του ανθρώπου και των ζώων]».

Απουσιάζει στην πρώτη έκδοση του 1863.

Δεν είναι γνωστό γιατί στην πραγματικότητα αποφάσισε να το συμπεριλάβει, αφού μέχρι το 1874 είχε ήδη περιγράψει την πολύ πιο πληροφοριακή σφαίρα του.

Το κύριο ενδιαφέρον του Wundt ήταν στα συστήματα χρωμάτων.

Ήθελε να μάθει περισσότερα για τη διαδικασία της αντίληψης τους- αυτές τις συνθήκες συνείδησης «που δεν μπορούν να διαχωριστούν σε πιο απλά συστατικά», όπως έγραψε στο Physiological Psychology, το οποίο περιέχει επίσης τη χρωματική σφαίρα του:

 

 

Όπου το λευκό (WE) και το μαύρο (SC) είναι τοποθετημένα στους πόλους και ο ισημερινός περιλαμβάνει οκτώ χρώματα – πράσινο (GR), πράσινο-μπλε (GB), μπλε (BL), βιολετί (VI), μοβ (PU), κόκκινο (RO), κίτρινο (GE) και κίτρινο -πράσινο (GG) — που σχηματίζουν έναν κύκλο με γκρι στο κέντρο του.

 

 

Στην περίπτωση της χρωματικής σφαίρας, είναι δυνατή η απομάκρυνση από τη μεγαλύτερη επιφάνεια διατομής (μέσω του κέντρου της) προς δύο κατευθύνσεις.

Με τον κώνο, υπάρχει μόνο μία διαδρομή, από το λευκό κέντρο της κυκλικής βάσης μέχρι τη μαύρη άκρη.

Αυτή η κυκλική βάση χωράει μόνο έξι χρώματα: κίτρινο, πράσινο, μπλε, μωβ, κόκκινο και πορτοκαλί.

 

 

Φυσικά, το αποτέλεσμα αυτού του περιορισμού είναι ότι διαφορετικά χρώματα θα αντιπαρατίθενται μεταξύ τους σε καθένα από τα συστήματα του Wundt.

 

(συνεχίζεται)


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα | Tags: None

Γραμμές Blaschko

⊆ January 15th by | ˜ No Comments »

Οι άνθρωποι στην πραγματικότητα έχουν στο δέρμα

 

τους ραβδώσεις

 

και άλλα περίεργα σημάδια

 

 

Γραμμές Blaschko

 

 

 

Πριν από αρκετό καιρό είχαμε ανεβάσει ένα άρθρο με τίτλο «Γιατί οι γυναίκες έχουν (χρωματο)λωρίδες».

https://xromata.com/?p=7304

 

 

Τελικά μπορεί στις γυναίκες να γίνονται (κάτω από ειδικές συνθήκες) εμφανέστερες αυτές οι περίπου ‘αόρατες’ ραβδώσεις, αλλά δεν τις έχουν μόνο οι γυναίκες.

Οι ραβδώσεις και τα χρωματικά ‘μπαλώματα’ του δέρματος υπάρχουν εξίσου και στα δυο φύλα.

 

 

Ας δούμε αναλυτικότερα τι γράφεται γι’ αυτό το θέμα στο ‘science alert’:

 

Οι άνθρωποι έχουν αόρατα μοτίβα δέρματος, λόγω μιας ιδιορρυθμίας στο πώς σχηματίζεται το περιβάλλον δερματικό στρώμα μας.

[Σ. σ.: Η λέξη χρώμα κατάγεται από την αρχαιοελληνική ΧΡΩΣ που σήμαινε γενικότερα ‘επιφάνεια πραγμάτων’ και επί του ανθρώπου ‘δέρμα’]

 

 

Παρόλο που όλοι δεν μπορούμε να δούμε την δική μας εκδοχή ραβδώσεων ή χρωστικών μπαλωμάτων, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι εκεί.

Σε αντίθεση με ορισμένες δυαδικτιακές φήμες, στην πραγματικότητα δεν μπορούν να τις δουν άλλα ζώα (όχι, η γάτα σας δεν μπορεί να δει τις αόρατες ρίγες σας), αλλά αυτά τα μπαλώματα και οι ρίγες μπορεί να εμφανιστούν με διαφορετικές δερματικές παθήσεις, συμπεριλαμβανομένου του εκζέματος και της λεύκης.

Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, ο Γερμανός δερματολόγος Alfred Blaschko είχε μελετήσει το δέρμα περισσότερων από 150 ασθενών. Σημείωσε τα μοτίβα των σπίλων, των σημαδιών και άλλων δερματικών παθήσεων στο σώμα τους και ανακάλυψε ότι φαίνονταν να ακολουθούν καθορισμένες γραμμές.

 

 

Οι γραμμές φαινόταν να υπάρχουν κατά τη γέννηση και δεν ακολουθούσαν κανένα άλλο γνωστό σύστημα του σώματος, όπως αγγεία ή νεύρα. Αντίθετα, δημιουργούν σαρωτικά τόξα στο στήθος, ορεινά σχήματα στην πλάτη και στροβιλιζόμενες θηλιές στα οπίσθια.

Περισσότερες λεπτομέρειες, συμπεριλαμβανομένων των σπειρών του τριχωτού της κεφαλής και των στριφογυρισμάτων του λαιμού, προστέθηκαν στον χάρτη 100 χρόνια αργότερα από τον γιατρό Rudolph Haple.

Αυτές οι γραμμές Blaschko (όπως αποκαλούνται πλέον) πιστεύεται τώρα ότι εντοπίζουν τα ταξίδια που έκαναν τα κύτταρά μας καθώς χωρίστηκαν και μεγάλωσαν στο δέρμα το οποίο μας περιτυλίγει τώρα, κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης. Συγκεκριμένα, έλκονται από τα μονοπάτια των κερατινοκυττάρων – του κύριου κυττάρου στην επιφανειακή μας επιδερμίδα – και των μελανοκυττάρων – των κυττάρων βαθιά στην επιδερμίδα που είναι υπεύθυνα για τη χρωστική του δέρματός μας.

 

 

Τα μελανοκύτταρα σχηματίζονται στη νευρική ακρολοφία ενός εμβρύου ενώ είμαστε ακόμα μόνο μια μάζα μερικών εκατοντάδων κυττάρων.

Σε αυτό το στάδιο ανάπτυξης στα θηλυκά, τα κύτταρα αρχίζουν να επιλέγουν τυχαία ποιο χρωμόσωμα Χ θα περικλείσουν, καθώς χρειαζόμαστε μόνο ένα από αυτά ενεργό ανά κύτταρο, αλλά έχουμε κληρονομήσει δύο, ένα από την μητέρα και ένα από τον πατέρα.

Έτσι, μερικά από τα εμβρυϊκά κύτταρα που δημιουργούν τα κύτταρα του δέρματός μας θα έχουν το χρωμόσωμα Χ του μπαμπά, ενώ άλλα έχουν το χρωμόσωμα της μαμάς.

Όλα τα κύτταρα που διαιρούνται από αυτά τα πρώιμα κύτταρα θα διατηρούν την ίδια επιγενετική ρύθμιση χρωμοσώματος Χ, που σημαίνει ότι μια ολόκληρη σειρά Blaschko θα μοιράζεται επίσης αυτήν την έκδοση του DNA, ενώ η γραμμή δίπλα μπορεί να είναι η ίδια ή θα μπορούσε να έχει το άλλο Χ.

 

 

Έτσι ορισμένα από τα μοτίβα παρουσιάζονται ως γραμμές, ενώ άλλα βγαίνουν ως μεγαλύτερες κηλίδες.

Τέτοια συνονθυλεύματα γενετικών μοτίβων ονομάζονται μωσαϊκισμός και μπορεί να συμβούν με μεταλλάξεις που συμβαίνουν νωρίς στην ανάπτυξη, επίσης όχι μόνο με χαρακτηριστικά που συνδέονται με το χρωμόσωμα Χ.

Καθώς το χρώμα της ανθρώπινης χρωστικής καθορίζεται από περισσότερα από ένα γονίδιο στο χρωμόσωμα Χ, συνήθως δεν μπορείτε να δείτε αυτό το φαινόμενο στους ανθρώπους.

Ωστόσο, σε άλλα ζώα, τα γονίδια χρώματος του τριχώματος συνδέονται αποκλειστικά με το χρωμόσωμα Χ τους. Έτσι καταλήγουμε στις γάτες calico.

 

 

Οι χρωματικές τους κηλίδες σηματοδοτούν ξεκάθαρα πού βρίσκεται καθένας από τους δύο διαφορετικούς τύπους κυττάρων, η μία ομάδα με το χρωμόσωμα Χ της μαμάς και η άλλη με το χρωμόσωμα του μπαμπά.

 

 

Η Σελήνη είναι καθαρόαιμη γάτα Σφιγξ. Ο πατέρας της είχε χρώμα πορτοκαλί και η μητέρα της γκρίζο.

Στο δέρμα της είναι εμφανέστατες οι γραμμές Μπλάσκο, δηλαδή οι περιοχές όπου κυριαρχούν τα γονίδια του πατέρα της

και οι περιοχές όπου κυριαρχούν τα γονίδια της μητέρας της

 

Αλλά ορισμένες συνθήκες μπορούν επίσης να κάνουν αυτές τις γραμμές Blaschko ορατές και στους ανθρώπους, όπως σε έξαρση δερματικών ασθενειών ή κάτω από υπεριώδη φωτισμό.

 

 

Οι μεταλλάξεις που περιλαμβάνουν κύτταρα που παράγουν χρώμα μπορεί να οδηγήσουν σε μελαγχρωματικό μωσαϊκό που παρουσιάζεται ως ραβδώσεις και στροβιλισμούς που ακολουθούν τις γραμμές Blaschko.

Οι τύποι 1a και 1b στην παρακάτω εικόνα είναι οι πιο τυπικές ποικιλίες, ενώ οι άλλες είναι λιγότερο κοινές.

 

 

Ένα άλλο σπάνιο αλλά ακραίο παράδειγμα μωσαϊκισμού στους ανθρώπους είναι ο χιμαιρισμός.

Χιμαιρισμός είναι όταν δύο διαφορετικά γονιμοποιημένα ωάρια συγχωνεύονται για να σχηματίσουν ένα ενιαίο άτομο. Μπορούν να καταλήξουν σε έναν τυχαίο συνδυασμό δύο γενετικά διαφορετικών τύπων δέρματος που συνήθως εμφανίζονται ως μοτίβο σκακιέρας μωσαϊκισμού (τύπος 2)

Μερικοί ερευνητές υποπτεύονται ότι αυτές οι γραμμές μπορεί επίσης να εξηγήσουν τον τρόπο με τον οποίο εξαπλώνονται τα εξανθήματα, όπως η δερματίτιδα από τον δηλητηριώδη κισσό.

 

 

Πιο κοινές δερματικές παθήσεις όπως το έκζεμα και η ψωρίαση μπορεί επίσης να ακολουθούν τα ίδια μοτίβα.

Έτσι, ενώ είναι διασκεδαστικό να εικάζεις πώς μπορεί να μοιάζει το μοναδικό σετ γραμμών Blaschko, η κατανόηση αυτών των μοτίβων μπορεί να βοηθήσει τους γιατρούς να διαγνώσουν και δερματικές παθήσεις.

 


Topic: βάψιμο ανθρώπου, ζωα και χρωματα, Φύση και χρώματα | Tags: None

Τυποι χρωμαισθησιας

⊆ January 10th by | ˜ No Comments »

 

Διάφοροι τύποι χρωμαισθησίας

 

Στην συναισθησία έχουμε ήδη αναφερθεί αρκετές φορές έως τώρα.

Η συναισθησία είναι μια νευρολογική κατάσταση κατά την οποία συνδέονται δύο ή περισσότερες αισθήσεις.

Ιστορικά, η πιο συχνά περιγραφόμενη μορφή συναισθησίας είναι η σύνδεση μεταξύ ήχου (ακοής) και όρασης, π.χ. η όραση χρωμάτων στο άκουσμα μουσικής.

 

 

Αυτή η ιδιαίτερη μορφή συναισθησίας καλείται ‘χρωμαισθησία’.

Μελετώντας κανείς τον κόσμο της συναισθησίας και βυθιζόμενος μέσα στις διάφορες πτυχές του, ανακαλύπτει έναν αξιοπερίεργο μυστηριώδη κόσμο που φωλιάζει στον εγκέφαλό μας.

Αυτός ο συναισθητικός κόσμος, η μελέτη του οποίου βρίσκεται ακόμα στα σπάργανα, πιστεύω πως θα μας αφήνει κατάπληκτους όσο ερευνάται και εμβαθύνουμε σε αυτόν.

 

 

Όταν πρωτογνώρισα τον συναισθητικό κόσμο έμεινα έκπληκτος.

Τον γνώρισα όταν μελετώντας την ψυχολογία των χρωμάτων έμαθα βάσει αυτής πως όλοι οι άνθρωποι διαθέτουμε μια ελαφρά γενική συναισθησία η οποία μας κάνει να συνδέουμε χρώματα με γεύσεις, αρώματα, ήχους…

Θύμωσα όταν έμαθα πως την ιδιότητά μας αυτήν την χρησιμοποιεί εμπορικά η προώθηση αγαθών (marketing), βασισμένη στις έρευνες χρωμο-τεστ του ελβετικού ιδρύματος Μαξ Λούσερ.

Στην συνέχεια έμαθα ότι πέρα από αυτήν την μικροσυναισθησία που διαθέτουμε όλοι μας, υπάρχουν τα καλούμενα ‘συναισθητικά άτομα’, δηλαδή συνάνθρωποι μας που κάποια από τις μορφές συναισθησίας είναι καθημερινό βίωμά τους, σε άλλους λιγότερο και σε άλλους περισσότερο, κάτι που τους κάνει ιδιαίτερους και πολλές φορές κάνει δύσκολη την ζήση τους ανάμεσα στους απλούς, κοινούς ανθρώπους.

 

 

Όπως καταλαβαίνετε η συναισθησία είναι ένα θέμα πολύπλοκο που μάλλον θα μας απασχολήσει αρκετά.

Όπως είπα προηγουμένως, όσο εμβαθύνεις στην μελέτη της, τόσο απλώνονται μπροστά σου πολλές πτυχές της, κάτι που σ’ εμένα ασκεί μια γοητεία, όπως υποθέτω και σε κάποιους από εσάς!

 

 

Στο άρθρο αυτό θα αναφερθούμε στην ΧΡΩΜΑΙΣΘΗΣΙΑ και στις διάφορες μορφές της.

Η χρωμαισθησία είναι ένα γενικό όνομα που δίνεται σε κάθε τύπο συναισθησίας που επαγωγέας της είναι ο ήχος και δέκτης της ενέργειάς του είναι η χρωματική όραση.

(Σημ. συν.: Υπάρχει και η αντίστροφη μορφή).

Όλοι οι ακόλουθοι τύποι συναισθησίας ανήκουν στην γενική ομάδα της χρωμαισθησίας:

 

 

 

 

Musical note-colour(=tone-colour) = μουσικές νότες / μουσικοί τόνοι – χρώματα

Chord-colour = συγχορδία – χρώματα

Timbre-colour (and timbre colour/shape) = φωνητική χροιά (ηχητικό σχήμα) – χρώματα

Key signature-colour = κλειδιά τονικότητας – χρώματα

Musical mode-colour = μουσικός τρόπος (ρυθμός) – χρώματα

Song-colour, musical genre-colour = μουσικό είδος – χρώματα

General sounds-colour (and general sounds-colour/shape) = γενικοί ήχοι / σχήματα – χρώματα

Voice-colour (and voice-colour/shape) = τόνος φωνής – χρώματα

 

Όλους αυτούς τους χρωμαισθητικούς τύπους θα τους εξετάσουμε λίαν προσεχώς.


Topic: ήχος και χρωμα, Συναισθησία | Tags: None