xromata.com


Χρωματα που πρεπει να τρωμε

⊆ October 25th by | ˜ No Comments »

 

Χρώματα που ‘πρέπει’ να τρώμε

(για καλύτερη υγεία)

 

Ένα άρθρο χωρίς πολλά λόγια, με εικόνες που μας υποδεικνύουν τα φυσικά χρώματα (τις φυτικές βιο – χρωστικές) που πρέπει να τρώμε γιατί κάνουν καλό στον οργανισμό μας και βελτιώνουν την υγεία μας:

Τα μωβ χρώματα για μακροζωία

Τα κόκκινα χρώματα για υγιέστερη καρδιά

Τα κίτρινα για τις αρθρώσεις

Τα πράσινα για αποτοξίνωση

 

 

 


Topic: Διατροφή και χρώμα, Κίτρινο, κόκκινο, μωβ, Πράσινο | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρώματα [Ϟγ΄]: Το κοκκινο σε πουλια, έντομα κ.α.

⊆ October 20th by | ˜ No Comments »

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

                                 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[Ϟγ΄]

 

Το Κόκκινο σε πουλιά, έντομα κ.α.

[ι´]

 

-Συνεχίζω, εγώ το κόκκινο, για την παρουσία μου στον κόσμο των πτηνών και αλλού.

Ας δούμε τώρα το κόκκινο στον ιπτάμενο κόσμο.

Στον κόσμο των πουλιών, το κόκκινο χρώμα έχει ιδιαίτερη σημασία.

Πολλά είδη χρησιμοποιούν το κόκκινο χρώμα για να προσελκύσουν συντρόφους ή να αποτρέψουν τους αντιπάλους τους, προσθέτοντας το χρώμα αυτό στα ράμφη, τα φτερά ή ακόμα και στο γυμνό δέρμα τους.

Θυμάσαι που σου ανέφερα το λειρί του κόκορα και της κότας….

Τελευταίως, έχει εντοπισθεί ένα γονίδιο που δημιουργεί ένζυμα που επιτρέπουν σε ορισμένα είδη πουλιών να μετατρέπουν τις κίτρινες χρωστικές από τη διατροφή τους σε κόκκινο χρώμα και στην συνέχεια εναποθέτουν αυτές τις μεταλλαγμένες κόκκινες χρωστικές στα φτερά τους.

Τα γενετικά ευρήματα ανοίγουν το δρόμο για νέα είδη μελετών σχετικά με τον κόκκινο χρωματισμό των πτηνών, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Θέτουν επίσης πολλά νέα και ενδιαφέροντα ερωτήματα.

Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν Άνθρωπε, το πώς εμφανίζεται το κόκκινο χρώμα στον κόσμο των πτηνών είναι ένα θέμα υπό έρευνα και δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα.

Κόκκινο εμφανίζεται στο πτέρωμα κάποιων πουλιών επίσης με τον ίδιο τρόπο που εμφανίζονται τα πράσινα και μπλε χρώματά τους, δηλαδή με την αντανάκλαση του φωτός που βασίζεται στην δομή των φτερών τους.

Μια άλλη ομάδα κόκκινων χρωστικών, οι πορφυρίνες, μπορεί να βρεθεί μόνο σε λίγα είδη πουλιών.

Το 1868, ο Βρετανός χημικός Arthur Herbert Church ανακάλυψε ότι μερικά φτερά είναι χρωματισμένα από μια χρωστική που την ονόμασε τουρακίνη, από τα πουλιά τουράκο στα οποία την βρήκε.

Η τουρακίνη είναι περίπου 7 τοις εκατό χαλκός, γι 'αυτό και εκπέμπει μια τόσο εκτυφλωτική-κόκκινη απόχρωση

Οι παπαγάλοι μπορούν επίσης να πάρουν τα κόκκινα, τα πορτοκάλια και τα κίτρινα χρώματά τους από μια ειδική ομάδα χρωστικών που ονομάζονται ψιτακοφουλβίνες.

Μερικά από τα γνωστότερα κόκκινα πουλιά είναι ο φοινικόπτερος (το φλαμίνγκο) στον οποίο έχουμε αναφερθεί και προηγουμένως, το κόκκινο καναρίνι που οφείλεται σε γενετική διασταύρωση, ο κόκκινος παπαγάλος μακάο, η κόκκινη ίβις και φυσικά ο καρδινάλιος που οφείλει το όνομά του στους καρδινάλιους της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας των οποίων τα ράσα έχουν τα χρώμα αυτού του πουλιού.

Μια άλλη μεγάλη μερίδα υπηκόων του ζωικού βασιλείου είναι τα έντομα που παρουσιάζουν κι αυτά κόκκινα χρώματα είτε ολικώς όπως οι κοχινέλες (κοξινέλ), και κάποιες ολοκόκκινες πασχαλίτσες, είτε μερικώς, όπως οι κόκκινες βούλες που εμφανίζουν στα φτερά τους κάποιες πεταλούδες.

Τα έντομα μπορούν να παράγουν τις χρωστικές τους, ενώ άλλες τις προσλαμβάνουν με την διατροφή τους.

Είναι ολόκληρο κεφάλαιο και άπτεται των βιοχρωστικών των εντόμων που η παραγωγή τους βασίζεται σε πρωτεΐνες, ένζυμα και στην βιοχημεία, που δεν θα το αναλύσουμε τώρα.

Χονδρικά σου λέω πως κόκκινα χρώματα- καθώς και κίτρινα, λευκά κ.α.- αποδίδουν στα έντομα οι πτερίνες και τα ‘ομμόχρωμα’,

Το ίδιο και τα καροτένια, τα οποία δεν μπορούν να παραχθούν από τον ίδιο το έντομο αλλά προσλαμβάνονται διατροφικά, όπως και κάποια φλαβονοειδή που προσλαμβάνονται από τα άνθη και δίνουν κ’ αυτά κόκκινο χρώμα.

Άλλη πηγή κόκκινου χρώματος σε έντομα είναι και οι πορφυρίνες.

Ας μην ξεχνάμε δε και το φαινόμενο της αντανάκλασης του φωτός, που ανάλογα με την δομική κατασκευή των εντόμων μπορεί να αποδώσει κόκκινο χρώμα, όπως επίσης και τα φαινόμενα φθορισμού και φωταύγειας.

Υπάρχουν δε έντομα, που μας χρησιμεύουν σαν πρώτη ύλη παραγωγής εξαιρετικών κόκκινων βαφών, αλλά αυτά θα τα πούμε λίγο αργότερα, όταν θα αναφερθώ στα κόκκινα χρώματα που χρησιμοποιείς Άνθρωπε.

Ένας άλλος τρόπος εμφάνισης του κόκκινου χρώματος σε κάποια ζώα, τελείως διαφορετικός από τα ήδη αναφερθέντα φαινόμενα, πολύ εντυπωσιακός μάλιστα, είναι η χρωματική προσαρμοστικότητα του χαμαιλέοντα προς το περιβάλλον στο οποίο τυχαίνει να βρίσκεται εκείνη την ώρα.

Βέβαια την ικανότητα αλλαγής χρώματος δεν την έχει μόνο ο χαμαιλέοντας. Την έχουν και μερικά κεφαλόποδα μαλάκια, ζώα της θάλασσας, όπως κάποια είδη χταποδιών.

Κάτω από την επιδερμίδα τους τα ζώα αυτά, όπως και τα ψάρια καθώς σου είπα προ ολίγου, έχουν τρεις επιστρώσεις κυττάρων.

Η πρώτη επίστρωση περιέχει ξανθοφόρες και ερυθροφόρες χρωστικές καροτίνες.

Η μεσαία έχει τέτοια δομή που αντανακλά το φως σκορπώντας γαλάζια ακτινοβολία.

Η τελευταία (κατώτερη) επίστρωση αποτελείται από καφετιές μελανίνες που ρυθμίζουν την ποσότητα του φωτός που θα απορροφηθεί.

Με νευρικά σήματα μπορεί ο χαμαιλέων να προβάλλει την εμφάνιση των χρωμάτων κάθε επίστρωσης, ή δυο ή και των τριών μαζί προσαρμόζοντας τον χρωματισμό του ανάλογα με το περιβάλλον του. Έτσι μπορεί να εμφανιστεί ολικώς ή μερικώς κόκκινος.  

Το ίδιο και τα χταπόδια. Μόνο που σ’ αυτά η χρωματική μεταλλαγή βασίζεται σε μυϊκές κινήσεις και στην ικανότητα των μυών να περιστρέφουν και να αυξομειώνουν τα μικρά σφαιρικά κύτταρα που περιέχουν τις διάφορες χρωστικές ουσίες.

 


Topic: ζωα και χρωματα, κόκκινο, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None

Chrome Yellow (κίτρινο του χρωμίου)

⊆ October 15th by | ˜ No Comments »

Χρώματα βαφές

Οι βαφές κατά την Αναγέννηση και την πρώιμη εποχή της εκβιομηχάνισης

 

(Όπως αναγράφονται στον ιστότοπο ‘WebExibits, Pigments through the ages’).

 

Σε προηγούμενα άρθρα, αναφερθήκαμε στα χρώματα βαφές που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος κατά την προϊστορική περίοδο, την πρώιμη και ύστερη αρχαιότητα, τον Μεσαίωνα, κατά την Αναγέννηση έως και την πρώιμη εποχή της εκβιομηχάνισης.

Τώρα θα ασχοληθούμε με τα χρώματα που ανακαλύφθηκαν ή δημιουργήθηκαν κατά την εποχή της εκβιομηχάνισης.

Αυτά είναι, κατά τις αγγλικές ονομασίες τους που χρησιμοποιούνται διεθνώς, τα εξής:

Cobalt green

Cobalt blue

Chrome orange

Emerald green

Chrome yellow

Cadmium yellow  

Lemon yellow

Zinc white

Viridian

Cobalt yellow

Cobalt violet

Cerulean blue

Cadmium red

Titanium white

Ξεκινήσαμε με το Cobalt Green (Πράσινο του Κοβαλτίου) και συνεχίσαμε, το Cobalt Blue (Μπλε του Κοβαλτίου) και το Chrome orange (πορτοκαλί του χρωμίου) και Emerald green (σμαραγδί).

Τώρα θα αναφερθούμε στο Chrome yellow (κίτρινο του χρωμίου).

 

 

 

Chrome yellow (κίτρινο του χρωμίου)

 

Αναφερόμενοι στο κίτρινο του χρωμίου θα συναντήσουμε πολλά κοινά στοιχεία και αναφορές με το ‘αδελφό’ του χρώμα το ‘πορτοκαλί του χρωμίου’.

 

 

Σύντομη περιγραφή του Chrome  yellow (κίτρινο του χρωμίου):

Σχετικά φθηνή κίτρινη χρωστική ουσία με υψηλή ισχύ, αρκετά ανθεκτική στο φως και με χημική σταθερότητα

Τα χρώματα χρωμίου χρησιμοποιούνταν μέχρι το 1816 αλλά σε περιορισμένη βάση. Επειδή η χρωστική ουσία τείνει να οξειδώνεται και να σκουραίνει κατά την έκθεση της στον αέρα με την πάροδο του χρόνου, και περιέχει μόλυβδο, ένα τοξικό, βαρύ μέταλλο, έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από μια άλλη χρωστική ουσία, το κίτρινο καδμίου.

Το όνομα "Κίτρινο του χρωμίου" προέρχεται από το όνομα του χημικού στοιχείου απ’ όπου παράγεται, τόσο αυτό όσο και το αντίστοιχο ‘πορτοκαλί του χρωμίου’, δηλαδή το ΄χρώμιο’ του οποίου η ονομασία προέρχεται από την ελληνική λέξη "chroma" (χρώμα), επειδή πολλές από τις ενώσεις του είναι έντονα χρωματισμένες. Ανακαλύφθηκε από τον Louis Nicolas Vauquelin στον ορυκτό κροκοΐτη (χρωμικό  μόλυβδο) το 1797.

 

 

Το ορυκτό αυτό έχει βαθύ πορτοκαλί χρώμα και είναι μια φυσική μορφή του χρωμικού μολύβδου.

Αναλύθηκε στα τέλη του 1790 από τον περίφημο Γάλλο χημικό Nicolas Louis Vauquelin, ο οποίος αναγνώρισε το νέο στοιχείο χρώμιο ως την πηγή του χρώματος. Ο Vauquelin μελέτησε τις ενώσεις του χρωμίου και διαπίστωσε ότι θα μπορούσε να φτιάξει φωτεινές κίτρινες και πλούσιες πορτοκαλί παραλλαγές του χρώματος του χρωμικού μολύβδου σαν χρωστικές. Τα χρώματα του χρωμίου δεν εξαπλώθηκαν, ωστόσο, μέχρι την ανακάλυψη των ορυκτών που περιέχουν χρώμιο στη Γαλλία, τις ΗΠΑ και τη Βρετανία.

 

 

Η παρασκευή των χρωμάτων από χρωμικό μόλυβδο, συγκεκριμένα του κίτρινου χρώματος, δημοσιεύτηκε από τον Vauquelin στο Annales de Chimie IXX το 1809.

Το κίτρινο του χρωμίου χρησιμοποιείται σαν βαφή από το 1816 έως σήμερα. 

Η τεχνητή ποικιλία της χρωστικής αυτής εξαρτάται από την καταβύθιση ουδέτερων διαλυμάτων αλάτων μολύβδου με χρωμικά ή διχρωμικά διαλύματα.

 

 

Για την Παρασκευή του κίτρινου του χρωμίου απαιτούμενα υλικά είναι:

νιτρικός μόλυβδος (II) (Pb (NO3) 2), χρωμικό κάλιο (K2CrO4)

Διαλύονται το καθένα σε 30 ml απιονισμένου νερού και τα δύο διαλύματα αναμειγνύονται μαζί. Το προκύπτον ίζημα διηθείται και ξηραίνεται σε θερμοκρασία δωματίου.

Οι χρωστικές που παράγονται αποτελούνται από μικροσκοπικά κρυσταλλικά σωματίδια που στις βαθύτερες αποχρώσεις έχουν πιο ορθογώνιο σχήμα.

Οι ελαφρύτερες, πιο κίτρινες αποχρώσεις, έχουν λεπτά σωματίδια.

Αναγνωρίζονται επίσης χημικά από την εναλλαγή τους σε μαύρο σε θειούχο νάτριο. Στο νιτρικό οξύ, η πορτοκαλί χρωστική μεταλλάσσεται σε έντονο κίτρινο, ενώ η κίτρινη επηρεάζεται μόνο ελαφρώς. Σε άλλα οξέα, το κίτρινο γίνεται κόκκινο.

 

 

Το κίτρινο του χρωμίου τείνει να εξασθενεί όταν εκτίθεται στο φως του ήλιου.

Οι πιο σκοτεινές αποχρώσεις γίνονται καστανές με την πάροδο του χρόνου.

Όλα τα χρώματα χρωμίου αμαυρώνονται από το θείο του αέρα και η κίτρινη ποικιλία μερικές φορές γινόταν πράσινη όταν αναμίχθηκε με οργανικές χρωστικές.

 

 

Επειδή η χρωστική ουσία τείνει να οξειδώνεται και να σκουραίνει κατά την έκθεση στον αέρα με την πάροδο του χρόνου και περιέχει μόλυβδο, ένα τοξικό, βαρύ μέταλλο, έχει αντικατασταθεί από το κίτρινο κάδμιο.  

Χημική ονομασία: μόλυβδος (II) -χρωμικό ς.

Χημικός τύπος: PbCrO4

Κρυσταλλικό σύστημα: Μονοκλινικό – Πρισματικό

 


Topic: βαφές, Κίτρινο, χρωστικές | Tags: None

Πορφυρινες

⊆ October 10th by | ˜ No Comments »

 

Πορφυρίνες

 

Τί είναι οι πορφυρίνες;

Τελευταίως, σε κάποιες από τις αναρτήσεις μας αναφέρονται οι βιο-χρωστικές πορφυρίνες στις οποίες οφείλουν τον (κυρίως κόκκινο) χρωματισμό τους κάποιοι ένζωοι οργανισμοί.

Επειδή επανειλημμένως  έχουμε αναφέρει ότι το ζωικό βασίλειο οφείλει τους χρωματισμούς του σε τρεις κύριες ομάδες χρωστικών, τις αιμοσφαιρίνες, τις μελανίνες και τα καροτένια, το δε φυτικό βασίλειο σε άλλες τρεις, τις χλωροφύλλες, τις φλαβόνες και τα καροτένια (η μόνη κοινή και στα δυο βασίλεια), γεννάται το εξής ερώτημα:

Τί είναι οι πορφυρίνες και πού ανήκουν;

 

 

Κατ’ αρχάς, το όνομα πορφυρίνη προέρχεται από την ελληνική λέξη πορφύρα.

Πορφυρίνες είναι μια κατηγορία υδατοδιαλυτών, αζωτούχων βιολογικών χρωστικών (βιοχρώματα), σε συνδυασμό με μέταλλα και πρωτεΐνες τα παράγωγα των οποίων περιλαμβάνουν τις αιμοπρωτεΐνες.

Η πορφυρίνη της αίμης Β καλείται πρωτοπορφυρίνη IX.

 

 

Οι πορφυρίνες είναι ετεροκυκλικές ενώσεις, παράγωγα της πορφίνης.

Από αυτές προκύπτουν φυσικές χρωστικές ύλες των φυτών και των ζώων.

Αποτελούν πρόδρομα μόρια της αιμοσφαιρίνης, της χλωροφύλλης και των κυτοχρωμάτων και παίζουν σημαντικό ρόλο στο φαινόμενο της αναπνοής.

Δίνουν το κόκκινο χρώμα στο αίμα (αίμη), και το πράσινο στα φύλλα (χλωροφύλλη).

 

 

Οι πορφυρίνες είναι πανταχού παρούσες στα βιολογικά συστήματα.

Είναι το ενεργό κέντρο της αιμοσφαιρίνης και της χλωροφύλλης.

[Η χλωροφύλλη είναι στα φυτά ότι είναι η αιμοσφαιρίνη στα ζώα και τους ανθρώπους, με άλλα λόγια η χλωροφύλλη είναι το αίμα των φυτών].

 

 

Η χλωροφύλλη και η αιμοσφαιρίνη είναι πανομοιότυπες οργανικές ενώσεις και διαφέρουν μόνο σε ένα άτομο στο κέντρο τους όπως φαίνεται και στα σχεδιαγράμματα, η χλωροφύλλη έχει ένα άτομο μαγνησίου, ακριβώς στο κέντρο της, και η αιμοσφαιρίνη ένα άτομο σιδήρου ακριβώς στο κέντρο της!

https://xromata.com/?p=10298 ]

 

 

Οι πορφυρίνες είναι απαραίτητες για τη λειτουργία της αιμοσφαιρίνης που είναι μια πρωτεΐνη στα ερυθρά αιμοσφαίρια η οποία συνδέεται με την πορφυρίνη, συνδέει τον σίδηρο και μεταφέρει οξυγόνο στα όργανα και τους ιστούς.

Η χηλίωση* του σιδηρούχου σιδήρου στην πρωτοπορφυρίνη παράγει αίμη, την προσθετική ομάδα αιμοσφαιρίνης υπεύθυνη για τη σύνδεση οξυγόνου.

*[Η χηλίωση αποτελεί έναν τρόπο αποτοξίνωσης, καθώς απομακρύνει τα βαρέα μέταλλα και τις τοξίνες, από το σώμα]

 

 

Η αιμοσφαιρίνη και η μυοσφαιρίνη είναι χημικά παρόμοια μόρια που περιέχουν ομάδες πορφυρίνης.

Οι πορφυρίνες λοιπόν συνδέονται στενά με τη σύνθεση των ερυθρών αιμοσφαιρίων,

προσδίδοντας έτσι στο οξυγονωμένο αίμα το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα του, το οποίο σκουραίνει  όταν χάνεται το οξυγόνο.

Οι πορφυρίνες όπως και πολλά παράγωγά τους είναι ουσίες πολύ σημαντικές στη χημεία, στην επιστήμη των υλικών, τη φυσική, τη βιολογία και την ιατρική.

 

 

Είναι επίσης άριστες στον ρόλο τους ως μόρια προσδέτες (ligands) και μπορούν να συνδεθούν με σχεδόν κάθε μέταλλο του Περιοδικού Πίνακα.

Βασισμένες σε φυσικά συστήματα, οι πορφυρίνες είναι ιδιαίτερα ευέλικτες και έχουν τη δυνατότητα να υπόκεινται σε πολλές τροποποιήσεις.

 

 

Όμως τα υψηλά επίπεδα πορφυρίνης μπορούν να προκαλέσουν σημαντικά προβλήματα.

Οι πορφυρίνες   αποτελούν επίσης μέρος των ενζυμικών συστημάτων κυτοχρώματος P-450 που δεν υπάρχουν μόνο στο ήπαρ των ανώτερων οργανισμών αλλά και στους μικροβιακούς οργανισμούς.

 


Topic: κόκκινο, χρωστικές | Tags: None

Αυτοι που μας εμαθαν τα χρωματα [18]: Tobias Mayer

⊆ October 5th by | ˜ No Comments »

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

[18]

 

Για να παρακολουθήσετε την σειρά άρθρων υπό τον γενικό τίτλο ‘ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ’ καλό θα είναι να διαβάσετε τo εισαγωγικό 1ο άρθρο που θα βρείτε στον σύνδεσμο https://xromata.com/?p=11228 …..

 

 

 

 

 

Tobias Mayer

 

Tobias Mayer, Γερμανός μαθηματικός και αστρονόμος
b-1723-02-17 in Marbach Württemberg Germany
d-1762-02-20 in Göttingen Germany

 

 

 

Το έγχρωμο τρίγωνο του Tobias Mayer δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1775 από τον φυσικό Göttinger, Georg Christoph Lichtenberg – περισσότερα από 12 χρόνια μετά το θάνατο του Mayer – σε μια έκδοση με τίτλο «όπερα inedita» που περιλάμβανε και άλλα θέματα, μετά από πρόταση του Johann Heinrich Lambert, ο οποίος είχε χρησιμοποιήσει το τρίγωνο του Mayer χρόνια πριν.

Πρόκειται για ένα χρωματικό τρίγωνο που λειτουργεί με τα τρία βασικά χρώματα κόκκινο, κίτρινο και μπλε και δίνει όλες τις μείξεις που προκύπτουν όταν τουλάχιστον το ένα δωδέκατο ενός άλλου χρώματος προστίθεται σε ένα βασικό χρώμα.

Το μαύρο και το λευκό αντιμετωπίζονται ως εκπρόσωποι του φωτός και του σκοταδιού, τα οποία με τη σειρά τους είτε φωτίζουν είτε σκουραίνουν τα χρώματα.

 

 

Το 1758 – περισσότερο από μισό αιώνα μετά την εμφάνιση της «Οπτικής» του Newton – ο Γερμανός μαθηματικός και αστρονόμος Tobias Mayer (1723-1762) έδωσε διάλεξη στην Ακαδημία Επιστημών του Göttingen με τίτλο «De affinitate colorum commentatio» (ιστορικό σύστημα), στην οποία προσπάθησε να εντοπίσει τον ακριβή αριθμό χρωμάτων που το μάτι μπορεί να αντιληφθεί.

Διάλεξε το κόκκινο, το κίτρινο και το μπλε ως βασικά χρώματα, ενώ το μαύρο και το λευκό θεωρούνταν οι παράγοντες του φωτός και του σκοταδιού, που είτε ξανοίγουν είτε σκουραίνουν τα χρώματα.

Για τον Mayer, είναι σαφές ότι δεν παρατηρούνται οι πολύ μικρές παραλλαγές χρώματος από το μάτι και για αυτό το λόγο η διαφορά μεταξύ των μείξεων δεν μπορεί να είναι ευδιάκριτη.

 

 

Προκειμένου να έχει μια βάση υπολογισμών, ο Mayer υιοθέτησε το σύστημα δώδεκα διαβαθμίσεων – παρόμοια με μια οκτάβα – μεταξύ οποιωνδήποτε δύο βασικών χρωμάτων και ισχυρίστηκε ότι η ανάμειξη του ενός δωδέκατου μέρους ενός χρώματος σε ένα βασικό χρώμα ήταν απαραίτητη για να γίνει αντιληπτή η νέα χροιά. Στην συνέχεια σημείωσε τα εξής προφανή, ότι το κόκκινο χαρακτηρίζεται από r12 (12 μονάδες κόκκινου), το κίτρινο από y12 (12 μονάδες κίτρινου) και μπλε από b12 (12 μονάδες μπλε).

Οι προσμείξεις αξιολογούνται, για παράδειγμα, ως r6y6 (6 μονάδες κόκκινου και 6 μονάδες κίτρινου για να αποδοθεί το πορτοκαλί), b6y6 (6 μονάδες μπλε και 6 μονάδες κίτρινου για να αποδοθεί το πράσινο) ή r6b6 (6 μονάδες κόκκινου και 6 μονάδες μπλε για να αποδοθεί το βιολετί).

Μέσω της τοποθέτησης των καθαρών χρωμάτων r12, b12 και y12 στις γωνίες ενός τριγώνου, ο Mayer κατασκεύασε μια γεωμετρική εικόνα που δηλώνει συστηματικά πώς δημιουργούνται 91 χρώματα, για παράδειγμα r4b5y3 ή r2b8y2.

 

 

 

Το πρωτότυπο τρίγωνο του Mayer έδειχνε μια επίπεδη μορφή με 91 χρωματικά διαμερίσματα, αλλά στο τέλος της διάλεξής του είχε επίσης αναφέρει ότι κάθε ένα από τα κατασκευασμένα (μεικτά) χρώματα θα μπορούσε να τροποποιηθεί προς το φωτεινότερο ή το σκουρότερο, προσθέτοντας έως και τέσσερα μέρη λευκού ή μαύρου. Το άθροισμα των θεωρητικά διακριτών χρωμάτων στο σύστημά του αυξάνεται επομένως κατά 2 x 5 x 91, σε 910.

Η θέση που θα μπορούσε να υιοθετήσει κάθε χρώμα φαίνεται στο σχήμα, με τα υπέρθετα τρίγωνα, όπως περιγράφεται από τον Mayer, αλλά δεν απεικονίζεται γραφικά.

Το βασικό τρίγωνο βρίσκεται στη μεσαία θέση, με γκρι στο κέντρο του.

 

 

Η αναλογία του μαύρου (BK) αυξάνεται προς την κατεύθυνση προς τα κάτω, με το λευκό (W) να προστίθεται προς τα πάνω.

Το R σημαίνει κόκκινο, το Υ για κίτρινο και το C είναι κυανό.

Ωστόσο, η κατασκευή του τριγώνου αυτού περιέχει μια ανωμαλία.

Το γκρίζο κέντρο του βασικού τριγώνου, στην πραγματικότητα, είναι ήδη τόσο σκούρο που η κεντρική περιοχή κάτω από αυτό επαναλαμβάνεται και δεν προσφέρεται για περαιτέρω διαβάθμιση.

 

 

Ο Mayer είναι διάσημος στον κόσμο της αστρονομίας για τις ακριβείς μετρήσεις του και έχει κερδίσει μεγάλη εμπιστοσύνη με τις μεθόδους του για την ανίχνευση σφαλμάτων οργάνων.

Η πιο σημαντική συνεισφορά του έγινε το 1760, όταν μπόρεσε να αποδείξει ότι τα απλανή αστέρια είχαν τη δική τους κίνηση, και δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο ακίνητα όσο είχαν υποτεθεί μέχρι τότε.

 

 

Αν και αυτή η παρατήρηση οφείλει κάτι στη Θεωρία των Ουρανών, που παρουσιάστηκε το 1755 από τον φιλόσοφο Emmanual Kant, παρότρυνε παρόλα αυτά τον Lambert, να προσπαθήσει – από το 1761 και μετά – να προσφέρει μια νέα θεωρία του σύμπαντος στην Κοσμολογία.

Έτσι, ο Mayer έδωσε δύο φορές ώθηση στη σύγχρονη παγκόσμια άποψη, για τα αστέρια και τα χρώματα.


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, τριαδικότητες | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [Ϟβ΄]: το κοκκινο στα ψαρια

⊆ September 30th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

                                 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[Ϟβ΄]

 

Το Κόκκινο στα ψάρια

[θ´]

 

 

-Το κόκκινο σε πουλιά, ψάρια, έντομα…. Ναι, εδώ είμαι και πάλι το κόκκινο χρώμα για να σου μιλήσω Άνθρωπε για την εμφάνιση μου και σε άλλους υπηκόους του ζωικού βασιλείου, όπως ας πούμε στα ψάρια, από τα οποία λέω να ξεκινήσω.

Η μυοσφαιρίνη είναι αυτή που δίνει το κοκκινωπό χρώμα στην σάρκα πολλών ψαριών του ανοιχτού ωκεανού, όπως τόνους, ξιφίες, καρχαρίες, ότι δηλαδή συμβαίνει και με την σάρκα των θηλαστικών και άλλων ζώων.

Ψάρια με σάρκα πορτοκαλί χρώματος γενικά τρέφονται με καρκινοειδή του ωκεανού όπως το κριλ και άλλα που περιέχουν καροτενοειδείς χρωστικές ουσίες.

Στις καροτενοειδείς χρωστικές ουσίες που προσλαμβάνουν με την διατροφή τους τα ψάρια, από τα φύκη, κριλ, γαρίδες, σαλιγκάρια κλπ. που τρώνε, οφείλουν επίσης την κόκκινη εξωτερική τους εμφάνιση, δηλαδή το κόκκινο χρώμα στα λέπια τους.

Σ’ αυτό το κόκκινο χρώμα της εξωτερικής, ολικής ή μερικής, εμφάνισης θέλω να αναφερθώ παρά στην κοκκινωπή σάρκα κάποιων ψαριών.

Δύο από τις κύριες καροτενοειδείς χρωστικές με τις οποίες τρέφονται τα ψάρια για να ενισχύσουν τον χρωματισμό τους είναι οι κόκκινες καροτενοειδείς χρωστικές ασταξανθίνη και κανθαξανθίνη κ.α., που γενικότερα τις ονομάζουμε ‘ερυθρίνες’ και οι κίτρινες ξανθοφύλλες λουτεΐνη και ζεαξανθίνη.

Στα πολύχρωμα ψάρια, ένας συνδυασμός χρωστικών καροτενοειδών και ξανθοφύλλων παράγει τους καλύτερους χρωματισμούς.

Ο εξωτερικός επιφανειακός χρωματισμός των ψαριών παράγεται μέσω εξειδικευμένων κυττάρων που ονομάζονται χρωματοφόρα.

Τα δερματικά χρωματοφόρα κύτταρα είναι μια βασική χρωματική επιδερμική στοιβάδα στα αμφίβια, τα ερπετά και τα ψάρια που έχει τρία στρώματα κυττάρων:

τα ξανθοφόρα (περιέχουν χρωστικές καροτενοειδών),

τα μελανοφόρα (περιέχουν μελανίνη)

και τα ιριδοφόρα (αντανακλούν τα χρώματα δομικά).

Οι χρωστικές ουσίες στα χρωματοφόρα ταξινομούνται γενικά σε δύο ομάδες:

τις μελανίνες, που δίνουν τα καφέ, γκρι και μαύρα χρώματα

και τα καροτενοειδή που κάνουν τα κόκκινα, πορτοκαλιά και κίτρινα χρώματα.

Τα ιριδοφόρα, που δεν περιέχουν βιο – χρωστικές ουσίες, με την ιδιόμορφη δομή τους αντανακλούν το φως που αποβάλλεται ως περιττό, αποδίδοντας –ανάλογα με την γωνία αντανάκλασης- διάφορα χρώματα καθώς και τους ιριδισμούς των ψαριών.

Το κόκκινο χρώμα του δέρματος και των λεπιών κάποιων ψαριών που μας ενδιαφέρει κυρίως εδώ, αλλά και το πορτοκαλί και το κίτρινο, παράγεται από καροτενοειδή που προέρχονται, όπως σου είπα, από την διατροφή των ψαριών.

Όσο πιο κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας βρίσκεται ένα κόκκινο ψάρι, τόσο πιο κόκκινο φαίνεται γιατί προσκρούει επάνω του περισσότερο λευκό φως.

Το κόκκινο ψάρι απορροφά όλα τα άλλα χρώματα και αντανακλά το κόκκινο.

Ωστόσο, όσο πιο βαθιά πηγαίνει το ψάρι, τόσο λιγότερο κόκκινο θα φαίνεται, επειδή στο βάθος της θάλασσας εισέρχεται όλο και λιγότερο λευκό φως, οπότε η κόκκινη αντανάκλαση από τα ψάρια γίνεται πιο αδύναμη.

Όσο πιο βαθειά πάμε, φθάνουμε στην άβυσσο όπου υπάρχουν ψάρια που με το φαινόμενο της φωταύγειας παράγουν κόκκινο φως.

Τώρα το πώς και το γιατί συμβαίνει αυτό χρειάζεται ολόκληρο μάθημα για να εξηγηθεί και δεν μας αφορά εδώ.

Απλώς, θέλω να σου πω και να ξέρεις, πως εγώ το κόκκινο, υπάρχω και φεγγοβολώ, χάρη κάποιων ψαριών, ακόμα και στα βαθειά νερά της αβύσσου.

Γνωστά μας κόκκινα ψάρια είναι τα κοκκινόψαρα, το λυθρίνι που το πραγματικό του όνομα είναι ‘ερυθρίνη’ και οφείλεται στο χρώμα του, η συναγρίδα, τα μπαρμπούνια, οι κουτσομούρες, το φαγκρί, και αρκετά άλλα, όπως η κόκκινη καλόγρια, ο καρδινάλιος, ο κρεμμυδάς, ο γουρλομάτης, ο μπαλάς, ο κοκκινόχανος κ.α. και φυσικά τα κόκκινα χρυσόψαρα, οι κυπρίνοι.

Κάποια από τα ψάρια αυτά κοκκινίζουν ακόμα περισσότερο όταν ψηθούν.

Το ίδιο παθαίνουν, όπως σου είπα προηγουμένως, όταν σου μιλούσα για το αίμα, αστακοί, γαρίδες, καβούρια που έχουν γκρίζο ή άλλο χρώμα και όταν μαγειρεύονται παίρνουν κόκκινο χρώμα

Αυτό οφείλεται σε μια κόκκινη χρωστική της ομάδας των καροτενοειδών, την ασταξανθίνη, που βρίσκεται στα κελύφη ή τα λέπια των ψαριών, τυλιγμένη σε μια πρωτεΐνη που καλύπτει το κόκκινο χρώμα. Με την υψηλή θερμοκρασία του ψησίματος η πρωτεΐνη αυτή ξεδιπλώνεται και ελευθερώνει την κόκκινη χρωστική.

Αρκετά όμως είπαμε για το κόκκινο χρώμα σε ψάρια και άλλα θαλασσινά είδη.

Σειρά έχουν και άλλοι ‘κόκκινοι’ υπήκοοι του ζωικού βασιλείου, με τους οποίους θα συνεχίσουμε….


Topic: Γιατί έχει χρώμα....., ζωα και χρωματα, κόκκινο, τριαδικότητες, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None

Διαφανεια των ορυκτων

⊆ September 25th by | ˜ No Comments »

 

Διαφάνεια ή Αδιαφάνεια των ορυκτών

 

 

 

Μία από τις τρεις ιδιότητες των ορυκτών είναι η διαφάνεια.

https://xromata.com/?p=12192

Η διαφάνεια (Transparency), είναι μια συνάρτηση του τρόπου με τον οποίο το φως αλληλεπιδρά με την επιφάνεια μιας ουσίας.

Υπάρχουν μόνο τρεις πιθανές αλληλεπιδράσεις.  

Εάν το φως εισέρχεται και εξέρχεται από την επιφάνεια της ουσίας με σχετικά αδιατάρακτο τρόπο, τότε η ουσία αναφέρεται ως διαφανής (transparent).

Εάν το φως μπορεί να εισέλθει και να εξέλθει από την επιφάνεια της ουσίας, αλλά με διαταραγμένο και παραμορφωμένο τρόπο, τότε η ουσία αναφέρεται ως ημιδιαφανής (translucent).

Εάν το φως δεν μπορεί καν να διεισδύσει στην επιφάνεια της ουσίας, τότε η ουσία αναφέρεται ως αδιαφανής (opaque).

 

 

Πολλές ουσίες που είναι διαφανείς μπορούν εύκολα να περιέχουν ελαττώματα και παραμορφώσεις που θα περιορίσουν τη διαδρομή μιας φωτεινής δέσμης μέσω μιας ουσίας και θα την κάνουν ημιδιαφανή.

 

 

 

Η διαφάνεια, δεν είναι πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό για ένα ορυκτό.

Ωστόσο, μπορεί να έχει σημασία εάν όλες οι άλλες ιδιότητες του είναι ασαφείς και μπορεί να παρέχει κάποια διασφάλιση της ταυτοποίησης του, εάν χρειάζεται.

 

 

Σίγουρα εάν ένα άγνωστο ορυκτό είναι ημιδιαφανές, ένας συλλέκτης θα αισθανόταν μάλλον ανόητος να το αναγνωρίσει ως κάποιο ορυκτό που είναι πάντα αδιαφανές!

Είναι σπάνιο για ένα αδιαφανές ορυκτό να έχει ημιδιαφανή τμήματα, ωστόσο, ορισμένα ημιδιαφανή ορυκτά μπορούν να γίνουν αδιαφανή από εγκλείσματα ή καιρικές επιπτώσεις.

Ο σφαλερίτης (Sphalerite) είναι ένα παράδειγμα ενός κανονικά αδιαφανούς ορυκτού  που συχνά εκπλήσσει τους συλλέκτες με ένα περιστασιακά διαφανές δείγμα.

 

 

Παρόλο που ένα διαφανές ορυκτό θα έχει πάντα κάποια δείγματα που είναι ημιδιαφανή (λόγω ελαττωμάτων, κ.λπ.), είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε εάν ένα ορυκτό είναι συνήθως διαφανές ή αντίστροφα.

 

 

Κάποιο ορυκτό που είναι ημιδιαφανές μπορεί ποτέ να μην είναι διαφανές και γνωρίζοντας το αυτό είναι κάτι πολύ χρήσιμο για έναν συλλέκτη.

Ένας άλλος παράγοντας είναι ότι ένα διαφανές ορυκτό μπορεί να έχει τόσο έντονο χρώμα ώστε να φαίνεται αδιαφανές.

 

 

Ο αζουρίτης (Azurite) είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτού, καθώς οι εξαιρετικά βαθείς μπλε διαφανείς κρύσταλλοι του μπορεί να φαίνονται σκούροι και αδιαφανείς. Ωστόσο, εσωτερικά ρήγματα κοντά στην επιφάνεια, και μερικές φορές τα κρυστάλλινα άκρα, όταν παρατηρούνται σε έντονο φως, μπορούν να αποκαλύψουν το πραγματικό χρώμα και τη διαφάνεια.

 


Topic: Φύση και χρώματα | Tags: None

Ροδοφυτα φυκη

⊆ September 20th by | ˜ No Comments »

 

Εξετάζοντας τα χρώματα των 6 κυρίαρχων βασιλείων του πλανήτη μας, ασχοληθήκαμε και με το βασίλειο των πρωτίστων.

Στα πρώτιστα υπάγονται και τα φύκη, τα οποία κατηγοριοποιούνται σε 7 τύπους, εκ των οποίων οι 6 φέρουν ονομασίες ανάλογες με το κυρίαρχο χρώμα τους, ήτοι:

τα Χρυσόφυτα, τα Πυρόφυτα, τα Χλωρόφυτα, τα Ροδόφυτα, τα Φαιόφυτα και τα Χανθόφυτα.

https://xromata.com/?p=12096

Ας δούμε την κάθε ομάδα χωριστά. Ξεκινήσαμε με τα Χλωρόφυτα, συνεχίσαμε με τα Φαιόφυτα (ή καφετιά φύκη), ας δούμε τώρα τα ροδόφυτα φύκη.

 

 

 

Ροδόφυτα Φύκη

 

Αναφερθήκαμε έως τώρα στα χλωρόφυτα (πράσινα φύκια) που κύριο χαρακτηριστικό τους είναι το πράσινο χρώμα, τα φαιόφυτα (καφετιά φύκια) ας δούμε τώρα τα ροδόφυτα ή κόκκινα φύκη.

https://xromata.com/?p=12260

https://xromata.com/?p=12292

 

 

Κύριο χαρακτηριστικό των ροδόφυτων είναι το κοκκινωπό χρώμα αυτών των φυκών που προκύπτει από τις χρωστικές φυκοερυθρίνη και φυκοκυανίνη. *

*[χρωστικά πρωτεϊνικά παράγωγα χλωροφύλλης]

Αυτές καλύπτουν τις άλλες χρωστικές, Χλωροφύλλη α, βήτα-καροτένιο και μια σειρά από μοναδικές ξανθοφύλλες.

Η φυκοερυθρίνη  αντανακλά το κόκκινο φως και απορροφά το μπλε φως.

 

 

Επειδή το μπλε φως διεισδύει στο νερό σε μεγαλύτερο βάθος από το φως μεγαλύτερου μήκους κύματος, δηλαδή το κόκκινο, αυτές οι χρωστικές, οι φυκοερυθρίνες, επιτρέπουν στα κόκκινα φύκια να κάνουν φωτοσύνθεση και να ζουν σε κάπως μεγαλύτερα βάθη από τα περισσότερα άλλα "φύκια".

Μερικά ροδόφυτα έχουν πολύ λίγη φυκοερυθρίνη και μπορεί να εμφανίζονται πράσινα ή κάπως μπλε από τη χλωροφύλλη και άλλες χρωστικές ουσίες που υπάρχουν σε αυτά.

 

 

Τα κύρια διατροφικά αποθέματα τους είναι συνήθως το φλοριδικό άμυλο και η φλοριδοσίδη. Απουσιάζει το πραγματικό άμυλο όπως εκείνο των υψηλότερων φυτών και των πράσινων φυκών.

Τα τοιχώματα είναι κατασκευασμένα από κυτταρίνη, αγάρ και καραγενάνες, δύο πολυσακχαρίτες, ευρείας εμπορικής χρήσης.

Πολλά κόκκινα φύκια τρώγονται: πιο γνωστά μεταξύ αυτών είναι το dulse (Palmaria palmata) και το Carrageen Moss.

Στην Ασία, τα ροδόφυτα είναι σημαντικές πηγές τροφίμων, όπως το nori.

 

 

Η υψηλή περιεκτικότητα σε βιταμίνες και πρωτεΐνες αυτού του φαγητού το καθιστά ελκυστικό, όπως και η σχετική απλότητα της καλλιέργειας των ροδόφυτων, η οποία ξεκίνησε στην Ιαπωνία πριν από περισσότερα από 300 χρόνια.

Τα κόκκινα φύκια Kappaphycus και Betaphycus είναι πλέον οι πιο σημαντικές πηγές καραγενάνης, ένα συνηθισμένο συστατικό στα τρόφιμα, ιδιαίτερα στα γιαούρτια, γάλα, σοκολάτες και πουτίγκες.

 

 

Τα Gracilaria, Gelidium, Pterocladia και άλλα κόκκινα φύκια χρησιμοποιούνται στην παρασκευή του πολύ σημαντικού αγάρ, που χρησιμοποιείται ευρέως ως μέσο ανάπτυξης για μικροοργανισμούς, στα τρόφιμα και βιοτεχνολογικές εφαρμογές.

Υπάρχουν περίπου 6.500 είδη κόκκινα φύκια (Rhodophyta), η συντριπτική πλειονότητα των οποίων είναι θαλάσσια.

 

 

Αυτά βρίσκονται παλιρροϊκά και υποβρύχια σε βάθη έως 40 μέτρων, ή περιστασιακά ακόμα και σε 250 m βάθος.

Μερικά ροδόφυτα είναι επίσης σημαντικά στον σχηματισμό τροπικών υφάλων, μια δραστηριότητα στην οποία συμμετέχουν εδώ και εκατομμύρια χρόνια.

 

 

Σε ορισμένες ατόλες του Ειρηνικού, τα κόκκινα φύκια συνέβαλαν πολύ περισσότερο στη δομή του υφάλου από άλλους οργανισμούς, ακόμη περισσότερο και από τα κοράλλια. Αυτά τα ροδόφυτα που χτίζουν ύφαλο ονομάζονται κοραλλιοειδή φύκια επειδή εκκρίνουν γύρω από τον εαυτό τους ένα σκληρό κέλυφος ανθρακικού άλατος, με τον ίδιο τρόπο που κάνουν τα κοράλλια.


Topic: κόκκινο, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None

Emerald green (σμαραγδι)

⊆ September 15th by | ˜ No Comments »

 

Χρώματα βαφές

Οι βαφές κατά την Αναγέννηση και την πρώιμη εποχή της εκβιομηχάνισης

 

(Όπως αναγράφονται στον ιστότοπο ‘WebExibits, Pigments through the ages’).

 

Σε προηγούμενα άρθρα, αναφερθήκαμε στα χρώματα βαφές που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος κατά την προϊστορική περίοδο, την πρώιμη και ύστερη αρχαιότητα, τον Μεσαίωνα, κατά την Αναγέννηση έως και την πρώιμη εποχή της εκβιομηχάνισης.

Τώρα θα ασχοληθούμε με τα χρώματα που ανακαλύφθηκαν ή δημιουργήθηκαν κατά την εποχή της εκβιομηχάνισης.

Αυτά είναι, κατά τις αγγλικές ονομασίες τους που χρησιμοποιούνται διεθνώς, τα εξής:

Cobalt green

Cobalt blue

Chrome orange

Emerald green

Chrome yellow

Cadmium yellow

Lemon yellow

Zinc white

Viridian

Cobalt yellow

Cobalt violet

Cerulean blue

Cadmium red

Titanium white

Ξεκινήσαμε με το Cobalt Green (Πράσινο του Κοβαλτίου) και συνεχίσαμε, το Cobalt Blue (Μπλε του Κοβαλτίου) και το Chrome orange (πορτοκαλί του χρωμίου).

Τώρα θα αναφερθούμε στο Emerald green (σμαραγδί).

 

 

 

 

Emerald green (σμαραγδί)

 

Σύντομη περιγραφή του Emerald green (σμαραγδί πράσινο):

 

Το σμαραγδί πράσινο ήταν μια βαφή που αναπτύχθηκε σε μια προσπάθεια βελτίωσης του πράσινου του Scheele το 1808, εμπορικά διαθέσιμη από το 1814 ως το 1900 που απαγορεύτηκε η χρήση της.

Το Scheele's Green εφευρέθηκε το 1775 από τον Carl Wilhelm Scheele. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, είχε σχεδόν αντικαταστήσει τις παλαιότερες πράσινες χρωστικές με βάση τον ανθρακικό χαλκό.

 

 

Το Scheele's Green, που ονομαζόταν επίσης Schloss Green και Paris Green ήταν ένα κιτρινοπράσινο χρώμα που παραγόταν  από όξινο αρσενίτη χαλκού (CuHAsO 3).

Λόγω της τοξικότητάς  και της αστάθειας του χρώματος αυτού που αμαυρωνόταν παρουσία σουλφιδίων και διαφόρων χημικών ρύπων, έγιναν χημικές προσπάθειες βελτίωσής του και παρήχθη μια νέα καλύτερη πράσινη χρωστική ουσία με λαμπρό έντονο μπλε-πράσινο χρώμα που έγινε γνωστό στην Αγγλία ως σμαραγδένιο πράσινο εκτοπίζοντας γρήγορα το πράσινο του Scheele.

 

 

Δυστυχώς, επίσης δεν ήταν σταθερό χημικά και ήταν πολύ δηλητηριώδες, ως εκ τούτου χρησιμοποιήθηκε μόλις μέχρι το 1900.

 

 

Επειδή ήταν πολύ φθηνό στην κατασκευή, το σμαραγδένιο πράσινο χρησιμοποιήθηκε όχι μόνο ως χρώμα ζωγραφικής  καλλιτεχνών αλλά και ως οικιακό χρώμα χρησιμοποιούμενο ευρέως σε μοτίβα ταπετσαρίας.

 

 

Αυτό έκανε τα πράσινα ταπετσαρισμένα δωμάτια παγίδες θανάτου, και στη δεκαετία του 1860 η εφημερίδα British Times εξέφρασε ανησυχία για την πιθανότητα να σκοτώνονται μικρά παιδιά από τις θανατηφόρους  αναθυμιάσεις που προέρχονταν από τους τοίχους της κρεβατοκάμαράς τους.

Πιστεύεται ότι ο θάνατος του Ναπολέοντα στην εξορία στην Αγία Ελένη επιταχύνθηκε με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή από τις αναθυμιάσεις της πράσινης ταπετσαρίας με την οποία ήταν επιστρωμένοι οι τοίχοι του σπιτιού όπου ήταν έγκλειστος.

 

 

Δυστυχώς, δεν ήταν μόνο ταπετσαρίες που ήταν βαμμένες με το σμαραγδένιο πράσινο (με βάση το αρσενικό) αλλά και τα πράσινα ρούχα που είχαν γίνει πολύ της μόδας τότε.

Η εφημερίδα Times αποκάλυψε ότι βρέθηκαν υψηλά επίπεδα αρσενικού στις βαμμένες πράσινες κάλτσες, ενώ οι ιατρικές αναφορές για τις κακές επιδράσεις των πράσινων φορεμάτων στην υγεία αφθονούσαν.

Μια εικόνα μόδας του 1848 από το περιοδικό ‘La Mode’ δείχνει φορέματα πιθανότατα βαμμένα με πράσινο αρσενικό, αλλά και το πράσινο μελάνι που χρησιμοποιήθηκε για το τύπωμα ήταν φτιαγμένο από χαλκό-αρσενικό άλας.

 

 

Η αγγλική ονομασία του χρώματος "Emerald green" προέρχεται από το λατινικό smaragdus > σμάραγδος (ελληνικά) = πολύτιμος λίθος με πράσινο χρώμα.

 

 

Άλλες ονομασίες με τις οποίες ήταν γνωστό το χρώμα αυτό ήταν: Πράσινο του Παρισιού (Paris green), πράσινο της Βερόνας (Veronese green), πράσινο της Σβενφούρτης (Schweinfurt green).

Επρόκειτο όπως είπαμε για τεχνητό (χημικό, όχι φυσικό) χρώμα, με χημική ονομασία Copper(II)-acetoarsenite (Χαλκός (II) –ακετοαρσενίτης.

Ο χημικός του τύπος ήταν Cu(CH3COO)2 · 3 Cu(AsO2)2 και το κρυσταλλικό του σύστημα μονοκλονικό.


Topic: βαφές, Πράσινο, χρωστικές | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [Ϟα΄]: το κοκκινο στα ζωα

⊆ September 10th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[Ϟα΄]

 

Το Κόκκινο στα ζώα

[η´]

 

-Επανέρχομαι Άνθρωπε, εγώ το Κόκκινο χρώμα, για να συνεχίσω την αναφορά μου ως προς την σχέση μου με το ζωικό βασίλειο κι’ εσένα βεβαίως που είσαι μέλος του.

Σου είπα πως το κόκκινο χρώμα στα ζώα οφείλεται στο κόκκινο αίμα τους, δηλαδή στην αιμογλομπίνη (ή αιμοσφαιρίνη) και τις αίμες της που είναι κατακόκκινες όταν οξυγονώνονται.

Θα μου πεις αναρωτώμενος «και το κόκκινο χρώμα των κοκκινομάλληδων, αλλά και στο τρίχωμα άλλων ζώων που τα θεωρούμε κόκκινα, όπως οι αλεπούδες, τα λεγόμενα ΄κόκκινα’ άλογα κ.α. οφείλεται κι’ αυτό στο αίμα;»

Θα σου απαντήσω: Βεβαίως Όχι!

Ε, τότε;

Άκου λοιπόν…

Με ανάγκασες προηγουμένως να αναφερθώ εν τάχει στις χρωστικές που χρωματίζουν το βασίλειό σου.

Θα σου τις ξαναπώ. Δεν πειράζει. Εξ άλλου όπως λέγεται:

«Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως».

Όμως τώρα θα τις αναφέρω λίγο εκτενέστερα.

Το ζωικό βασίλειο (και όλοι οι υπήκοοί του) χρωματίζεται από τρεις κύριες ομάδες βιο – χρωστικών ουσιών.

Αυτές είναι η αιμογλομπίνη, οι μελανίνες και τα καροτένια.

Η αιμογλομπίνη, ή ορθότερα στα ελληνικά αιμοσφαιρίνη (γιατί globe = σφαίρα) είναι σχεδόν ταυτόσημη με το αίμα αφού είναι η πρωτεΐνη του αίματος η οποία προσδένει οξυγόνο.

Παράγεται από τον ίδιο τον οργανισμό του ζώου και προσλαμβάνει ιχνοστοιχεία και οξυγόνο από το περιβάλλον.

Το χρώμα της είναι κόκκινο και ευθύνεται για τον υποδόριο κόκκινο χρωματισμό των ζώων, ενώ η «αδελφή» της (ας πούμε χονδρικά, μια παραλλαγή της) η μυοσφαιρίνη (myoglobin) είναι υπεύθυνη για το καφε-κόκκινο χρώμα των μυών και του κόκκινου κρέατος.

Οι μελανίνες κατηγοριοποιούνται σε δυο βασικές ομάδες – κατηγορίες, τις ευμελανίνες και τις φαιομελανίνες.

Οι πρώτες δίνουν χρώμα από καστανό έως πολύ βαθύ καστανό, σχεδόν μαύρο, ενώ οι δεύτερες αποδίδουν πορτοκαλοκόκκινα έως καστανά χρώματα, κυρίως στο τρίχωμα των ζώων.

Οι μελανίνες παράγονται από τον ίδιο τον οργανισμό του ζώου, σε εξειδικευμένα κύτταρα της επιδερμίδας του, τα μελανινοκύτταρα. Δεν προσλαμβάνονται, ούτε μπορούν να ενισχυθούν από εξωτερικούς του οργανισμού παράγοντες.

Η τρίτη ομάδα, τα καροτένια ή καροτενοειδή, είναι κίτρινες, πορτοκαλί και κόκκινες χρωστικές

Τα καροτενοειδή παράγονται κυρίως στα φυτά, στα φύκη, στα φωτοσυνθετικά βακτήρια και κάποια είδη μυκήτων. Τα ζώα δεν μπορούν να τα βιοσυνθέσουν, οπότε πρέπει να τα λαμβάνουν μέσω της διατροφής τους.

Ω! Ναι, Άνθρωπε. Θα μπορούσα να σου πω περισσότερα γι’ αυτές τις βιο-χρωστικές, αλλά εδώ δεν κάνουμε μάθημα χρωστικών ουσιών.

Σου τα είπα αυτά συγκεντρωτικά για να μπορέσεις να καταλάβεις πώς και από τί χρωματίζεται το ζωικό βασίλειο….

Τί είπες; Τα πράσινα και μπλε χρώματα στα ζώα;

Αυτά δεν οφείλονται σε βιο-χρωστικές αλλά σε διάθλαση και αντανάκλαση του φωτός. Είναι ένα τελείως διαφορετικό κεφάλαιο που δεν μας αφορά εδώ.

Εδώ, τώρα, μιλάω για εμένα, το κόκκινο χρώμα και το θέμα μου σ’ αυτό το σημείο είναι το κόκκινο (και μόνον το κόκκινο) στα ζώα.

Ανακεφαλαιώνω λοιπόν εν περιλήψει τα περί ζωικών βιο-χρωστικών και κόκκινου χρώματος:

Η αιμοσφαιρίνη δίνει κόκκινο χρώμα στα ζώα.

Από τις μελανίνες, οι φαιομελανίνες αποδίδουν από πορτοκαλί έως καστανοκόκκινο χρώμα, κυρίως στα τριχώματα των ζώων.

Τα καροτένια, ανάλογα με το είδος τους δίνουν από κίτρινα έως κόκκινα χρώματα. Όταν χρησιμοποιείς Άνθρωπε τον όρο "κόκκινο" αναφερόμενος στον φυσικό χρωματισμό κάποιων ζώων, αναφέρεσαι συνήθως σε ένα καφετί, κοκκινωπό-καφέ ή πορτοκαλοκόκκινο χρώμα και όχι σ’ αυτό καθ’ αυτό το κόκκινο χρώμα.

Με αυτήν την έννοια χρησιμοποιείται το κόκκινο χρώμα για να περιγράψει τα χρώματα της τρίχας και της γούνας διαφόρων ζώων όπως τα βοοειδή, τους σκύλους, την κόκκινη αλεπού, τους κόκκινους σκίουρους, ελάφια, άλογα κ.α.

Οι αρχαίοι Έλληνες, στην ομηρική εποχή, χρησιμοποιούσαν δυο από τις ονομασίες που είχαν για τα διαφορετικά κόκκινα, όταν αναφέρονταν στο κοκκινωπό χρώμα ζώων, το δαφοινόν και το φοινικούν.

Δαφοινός δράκων (Β 308), Δαφοινόν δέρμα λέοντος (Κ 23), Φοινήεντα δράκοντα (Μ 219), Ίππον τόσον φοίνιξ (Ψ 449), αλλά και Οίνοπε βόε (Ν 703) μας λέει ο Όμηρος στην Ιλιάδα του.

Μάλιστα μέχρι σήμερα μας έμεινε και χρησιμοποιούμε την ονομασία ‘φοινικόπτερος’ για το φλαμίνγκο, πουλί γνωστό από την αρχαιότητα (το αναφέρει και ο Αριστοφάνης στους ‘όρνιθές’ του) που πήρε την ονομασία του από το φοινικούν – κόκκινο χρώμα του πτερώματός του.

Πάμε τώρα στο είδος σου, στον Άνθρωπο, όπου έχουμε τους κοκκινομάλληδες ή κοκκινοτρίχηδες όπως αποκαλείς κάπως περιφρονητικά μερικές φορές τους συνανθρώπους σου με κοκκινωπό τρίχωμα.

Ναι! Οι πολιτισμικές αντιδράσεις για τους κοκκινομάλληδες ποικίλλουν από την γελοιοποίηση έως τον θαυμασμό, από την γοητεία έως τον φόβο και διάφοροι θρύλοι αναφέρουν σαγηνευτικές κοκκινομάλλες νεράιδες και στυγερούς κοκκινοτρίχηδες πειρατές.

Πάντως θρυλικός έχει μείνει στην ιστορία –γιατί πρόκειται για ιστορικό πρόσωπο- ο αρχιναύαρχος του οθωμανικού στόλου και τρομερός κουρσάρος της Μπαρμπαριάς και του Αιγαίου Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα που μετονομάστηκε έτσι από την κόκκινη γενειάδα του (μπάρμπα = γένι, ρόσα = κόκκινο).

Επί τη ευκαιρία σου αναφέρω πως το ελληνικό επώνυμο Ρούσος σημαίνει Κόκκινος και πως κάποιος από τους προγόνους της οικογένειας με αυτό το επώνυμο πρέπει να ήταν κοκκινομάλλης.

Ρούσος επίσης είναι ένα σύνηθες όνομα που δινόταν σε κοκκινωπά άλογα.

Τα κόκκινα μαλλιά οφείλονται στην έλλειψη ή μειωμένη ποσότητα ευμελανίνης στο τρίχωμα του κοκκινομάλλη και την επικράτηση της φαιομελανίνης.

Αναλόγως του ποσοστού επικράτησης της φαιομελανίνης, τα φυσικά ‘ονομαζόμενα ως κόκκινα’ μαλλιά έχουν χρώματα από πυρόξανθα (σχεδόν πορτοκαλιά) έως κοκκινοκάστανες αποχρώσεις.

Τα φυσικά κόκκινα μαλλιά, οφείλονται σε γονιδιακή κληρονομικότητα και εμφανίζονται στο 1–2% περίπου του ανθρώπινου πληθυσμού.

Εμφανίζονται συχνότερα (2-6%) σε άτομα με καταγωγή από τη Βόρεια ή τη Δυτική Ευρώπη και λιγότερο συχνά σε άλλους πληθυσμούς.

Υπάρχει μια σχετική αντίληψη για τις κοκκινομάλλες γυναίκες που τις θεωρεί σαν ‘φλογερά’ άτομα. Το πιο βέβαιο πάντως είναι –για τις ερωτικές σου περιπτύξεις-  πως το δέρμα των κοκκινομάλληδων ατόμων έχει μια κάπως στυφότερη γεύση από αυτήν των άλλων ανθρώπων.

Αυτά για τους κοκκινομάλληδες και τα ζώα με ‘κόκκινο’ τρίχωμα, που στην ουσία δεν είναι επακριβώς κόκκινο όπως το ονομάζουμε.

Δυο άλλοι κόσμοι του ζωικού βασιλείου που εμφανίζουν κόκκινο χρώμα, πολύ έντονο μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις, περιμένουν να αναφερθώ σε αυτούς.

Οι κάτοικοι του εναέριου κόσμου, τα πουλιά, και οι υπήκοοι του υδάτινου κόσμου, τα ψάρια κ.α.

Οπότε συνεχίζουμε μαζί τους σε λίγο….  


Topic: ζωα και χρωματα, κόκκινο, Συνέντευξη με τα χρώματα, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None