Πως τα χρωματα επηρεαζουν τον κινηματογραφο
Πώς τα χρώματα επηρεάζουν τις κινηματογραφικές
αφηγήσειςκαι τις κινηματογραφικές σκηνές
[Α]
Για τα χρώματα στον κινηματογράφο έχουμε αναρτήσει στο παρελθόν πολλά άρθρα.
[Μπορείτε να διαβάσετε τα σχετικά άρθρα εάν επιλέξετε το ‘κινηματογράφος και χρώμα’ μπαίνοντας στο κουτάκι ‘select category’ που βρίσκεται στην τρίτη στήλη του ιστότοπου, κάτω από τον μπλε προβολέα]
Για να σας εισάγουμε και πάλι στο ενδιαφέρον αυτό θέμα και να παρακολουθήσετε καλύτερα όσα αναφέρονται σε αυτό το άρθρο, σας παραθέτουμε 3 σχετικούς προηγούμενους συνδέσμους (links).
Τα χρώματα προκαλούν συγκεκριμένα συναισθήματα.
Επομένως, χρησιμοποιούνται για να προκαλέσουν συγκεκριμένα εφέ στην επιφάνεια στην οποία εμφανίζονται ή στο μυαλό των παρατηρητών που τα συλλογίζονται.
Στην αρχιτεκτονική, το χρώμα παίζει θεμελιώδη ρόλο στον ορισμό του σχήματος.
Τα υλικά στη φυσική τους κατάσταση διαθέτουν ήδη εγγενή χρωματισμό, ο οποίος γίνεται αντιληπτός με συγκεκριμένο τρόπο. Ωστόσο, όταν βάφονται σε κάποιον χρωματισμός, η αντίληψη του παρατηρητή μεταβάλλεται, δημιουργώντας συσχετίσεις μεταξύ διαφορετικών αισθήσεων που σχετίζονται με το ίδιο αντικείμενο.
Αυτός ο μετασχηματισμός που προκαλείται από το χρώμα συμβαίνει σε διάφορα οπτικά μέσα, που εκτείνονται από τρισδιάστατα περιβάλλοντα όπως η αρχιτεκτονική έως στατικές και κινητές δυσδιάστατες μορφές όπως χαρακτικά, φωτογραφίες, πίνακες ζωγραφικής και ταινίες.
Το χρώμα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το φως:
τα αντικείμενα φαίνεται να έχουν χρώμα λόγω της απορρόφησης και της ανάκλασης ορισμένων μηκών κύματος φωτός.
Τα κωνικά κύτταρα των ματιών (κωνία) ανιχνεύουν αυτά τα μήκη κύματος και στέλνουν σήματα στον εγκέφαλο, ο οποίος επεξεργάζεται τις πληροφορίες για να δημιουργήσει την αίσθηση του χρώματος.
Στην ουσία του, το χρώμα εκδηλώνεται μέσω των διαφόρων μηκών κύματος φωτός που φωτίζουν το περιβάλλον, αλλά η αληθινή του ουσία έγκειται στις πολύπλοκες νευρωνικές διεργασίες μέσα στα μάτια και τον εγκέφαλο, οι οποίες τελικά διαμορφώνουν (και αλλάζουν) την αντίληψη του κόσμου.
Αυτό σημαίνει ότι τα χρώματα είναι ουσιαστικά αφηρημένα και εντελώς υποκειμενικά.
Οι συσχετίσεις και οι αντιστοιχίες ορισμένων τόνων με ορισμένα συναισθήματα μπορούν να ποικίλλουν ανάλογα με την ιστορική περίοδο και το κοινωνικό πλαίσιο.
Ένα κοινό έδαφος στην εμπειρία του χρώματος είναι ότι το ανθρώπινο μάτι – όταν λειτουργεί όπως αναμένεται – βλέπει τον κόσμο με χρώμα.
Ο κινηματογράφος είναι ικανός να καταγράψει τη ζωή και τον κόσμο με κάποια ειλικρίνεια.
Δεν ήταν εύκολη η εισαγωγή χρωμάτων στον κινηματογράφο.
Χωρίς την τεχνολογία για τη σύλληψη έγχρωμων εικόνων, οι ταινίες χρωματίζονταν χειροκίνητα μέχρι την ανάπτυξη της διαδικασίας Technicolor.
Αυτή η διαδικασία κατέγραφε εικόνες που είχαν ήδη χρωματιστεί κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Παρά την αντίσταση των κριτικών και των σκηνοθετών, οι οποίοι πίστευαν ότι σημαντικές πτυχές της ταινίας – όπως η υποκριτική ή η αφήγηση – θα χάνονταν με την «απόσπαση της προσοχής» του χρώματος, οι έγχρωμες ταινίες δεν απορρίφθηκαν.
Άλλωστε, ο κόσμος είναι έγχρωμος.
Η δυαδικότητα μεταξύ μαύρου – λευκού και χρώματος εξερευνάται στον κινηματογράφο, αρθρώνοντας αντίθετες ιδέες.
Ο Μάγος του Οζ (σκηνοθέτης Βίκτορ Φλέμινγκ, διεύθυνση φωτογραφίας Χάρολντ Ρόσον, 1939) παρουσιάζει τον πραγματικό κόσμο ως νωχελικό και μονότονο χωρίς χρώματα, και, από την είσοδο της Ντόροθι στο κόσμο του Οζ, τα χρώματα ζωντανεύουν και μας δίνουν έναν πιο δυναμικό κόσμο.
Από την άλλη πλευρά, στο Pleasantville (σκηνοθέτης Γκάρι Ρος, διεύθυνση φωτογραφίας Τζον Λίντλεϊ, 1998), ο τέλειος, ισοπεδωμένος και φανταστικός κόσμος είναι όλος σε ασπρόμαυρο.
Χρωματίζεται καθώς πλησιάζει μια αντιφατική και αντικρουόμενη πραγματικότητα.
Σε αυτές τις δύο περιπτώσεις, η χρήση του χρώματος συμβαίνει μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας σε αντίθετα άκρα, γεγονός που θα μπορούσε να ενισχύσει τη μεταβλητότητα αυτού που σχετίζεται με το χρώμα.
admin is | Topic: κινηματογράφος και χρώμα, Τέχνες και χρώματα | Tags: None
No Comments, Comment or Ping
Reply to “Πως τα χρωματα επηρεαζουν τον κινηματογραφο”