Πως τα χρωματα επηρεαζουν τον κινηματογραφο [Β]
Πώς τα χρώματα επηρεάζουν τις κινηματογραφικές
αφηγήσεις και τις κινηματογραφικές σκηνές
[B]
( Σύνδεση με το προηγούμενο
https://xromata.com/?p=14956 )
Οι συσχετισμοί των θερμών τόνων με το σφρίγος, το δράμα και την ευγλωττία, και των ψυχρών τόνων με την ηρεμία και τη λεπτότητα, υπάρχουν στη σημασιολογία της τέχνης εδώ και αιώνες.
Η Natalie Kalmus, επικεφαλής του τμήματος τέχνης στην Technicolor, ενίσχυσε περαιτέρω αυτές τις αντιστοιχίες.
Προκειμένου να διασφαλίσει ότι η κάμερα και το φιλμ αποτύπωναν με ακρίβεια τα χρώματα, επέλεξε σχολαστικά χρώματα για τα σκηνικά και τα κοστούμια που συμπλήρωναν καλύτερα τις δυνατότητες εγγραφής του εξοπλισμού.
Μέρος της χρωματικής ανάλυσης της Kalmus ευθυγραμμίζεται με την «κοινή λογική»: για παράδειγμα, το μπλε συμβολίζει την αρμονία και την ηρεμία, ενώ το γκρι συνδέεται με τη θλίψη και την αβεβαιότητα.
Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι ισχυρισμοί ακούγονται ασυνήθιστοι στη σύγχρονη εποχή, όπως η ηρεμιστική επίδραση του λεμονί κίτρινου ή η έννοια του αδιαφανούς πράσινου που αντιπροσωπεύει την τεμπελιά ή τον φθόνο.
Ο υποκειμενικός (και μεταβλητός) χαρακτήρας των χρωμάτων καθιστά τη χρήση τους σαν ένα ακόμη μέσο επικοινωνίας.
Τα χρώματα συνδέονται με πολιτικές θέσεις και χρησιμοποιούνται ως ένδειξη υπέρ ή κατά μιας συγκεκριμένης πλευράς.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια του Pedro Almodóvar όχι μόνο προσθέτουν στους χαρακτήρες του – και στον τρόπο ζωής τους – αλλά και μεταφέρουν τη συναισθηματική ατμόσφαιρα των πλοκών του.
Η βαριά χρωματική παλέτα έχει γίνει η υπογραφή του σκηνοθέτη. Ωστόσο, είναι ενδιαφέρον να σκεφτεί κανείς ότι, μαζί με τα σενάριά του, τα χρώματα «ωρίμασαν» από τους επαναστατικούς νέους στους ενήλικες του 21ου αιώνα.
Η παλέτα χρωμάτων του Wes Anderson είναι πολύχρωμη αλλά πολύ λιγότερο έντονα χρωματισμένη.
Οι παστέλ αποχρώσεις κυριαρχούν, συμβάλλοντας σε μια πιο λεπτή και παιχνιδιάρικη ανάγνωση των ταινιών του.
Ο συνδυασμός των χρωμάτων συμπληρώνει τις ιδιαιτερότητες των χαρακτήρων, τις αλληλεπιδράσεις τους και τις καταστάσεις που παρουσιάζονται.
Ενώ τα χρώματα του Anderson φέρνουν θετικές αισθήσεις, η Sofia Coppola χρησιμοποιεί τα παστέλ με πιο μελαγχολικό τρόπο στις ταινίες της.
Και στις δύο περιπτώσεις, το ξεθώριασμα των χρωμάτων – όπως η διχοτομία του ασπρόμαυρου και των χρωμάτων – φέρνει αντίθετες ιδέες με τους ίδιους τόνους.
Ο συνδυασμός συναισθημάτων και χρωμάτων είναι απλός στην ταινία Hero (σκηνοθεσία Zhang Yimou, διεύθυνση φωτογραφίας Christopher Doyle, 2002), όπου οι διαφορετικές εκδοχές της ιστορίας χρωματίζονται ανάλογα με την ένταση των συναισθημάτων των χαρακτήρων.
Η ερμηνεία επαναλαμβάνει την ηγεμονική σύγκριση – από τα ταραγμένα κόκκινα στα ηρεμιστικά μπλε και πράσινα και στο κατευνασμένο λευκό – και, κατά κάποιο τρόπο, αντιπροσωπεύουν την πορεία του ατόμου στην πρακτική του Ζεν Βουδισμού, του οποίου ο στόχος είναι η αποσύνδεση από τα συνηθισμένα.
Αν και η ομάδα δήλωσε ότι η επιλογή χρώματος για την ταινία ήταν καθαρά αισθητική, η συγκεκριμένη ερμηνεία εξαρτάται από τον θεατή, καθώς και από την αντίληψη των αποχρώσεων που χρησιμοποιούνται.
Η υποκειμενική ανάγνωση των χρωμάτων επιτρέπει την δημιουργική εξερεύνηση σε διαφορετικά πεδία γνώσης.
Παρόλο που υπάρχει μια ορισμένη ομογενοποίηση των εικόνων, ειδικά σε εσωτερικούς χώρους, ο περιβάλλοντας κόσμος εξακολουθεί να είναι πολύχρωμος.
Το νόημα, η συσχέτιση και η χρωματική αντιστοιχία παραμένουν αρκετά ανοιχτά για διαφορετικούς συνδυασμούς.
Οι οθόνες των ταινιών το αποδεικνύουν.
admin is | Topic: κινηματογράφος και χρώμα, Τέχνες και χρώματα, χρήση χρωμάτων | Tags: None
No Comments, Comment or Ping
Reply to “Πως τα χρωματα επηρεαζουν τον κινηματογραφο [Β]”