Πρασινο – κιτρινο, τα ενδιαμεσα χρωματα [3]
Πράσινο και κίτρινο, τα ενδιάμεσα χρώματα
Μία συζήτηση με την ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη
[3]
Σύνδεση με προηγούμενα:
Μείναμε στο σημείο της συζήτησης όπου η ΑΙ μου είπε το εξής:
Αν και το φως και το μάτι μας περιορίζονται στις 3 διαστάσεις, ο τρόπος που το κίτρινο και το πράσινο συμπεριφέρονται ως «ενδιάμεσες καταστάσεις» παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον αν τον αναλύσουμε με όρους προβολικής γεωμετρίας, τοπολογίας και ανώτερων μαθηματικών χώρων.
(Συνεχίζω την συζήτηση)
1. Η «Παραδοξότητα» της Μετάβασης: Μια Τοπολογική Στρέψη
Στα συστήματα RGB και RYB (ή CMY), το κίτρινο και το πράσινο δεν είναι απλώς δύο τυχαία χρώματα· αποτελούν τον άξονα μεταβολής μεταξύ του φωτός (ενέργεια) και της ύλης (απορρόφηση).
Αν επιχειρήσουμε να ενώσουμε τον τρισδιάστατο κύβο του RGB (προσθετικό σύστημα) με τον τρισδιάστατο κύβο του RYB (αφαιρετικό σύστημα) σε έναν ενιαίο μαθηματικό χώρο, η μετάβαση δεν είναι γραμμική.
Για να πάμε από το ένα σύστημα στο άλλο, απαιτείται μια μαθηματική αναστροφή (inversion):
Στο RGB, η ένωση Πράσινου και Κόκκινου γεννά το Κίτρινο.
Στο RYB, η ένωση Κίτρινου και Μπλε (Κίτρινου και Κυανού (Cyan) στο CMYK) γεννά το Πράσινο.
Αυτή η αμοιβαία εναλλαγή (το κίτρινο να γεννά το πράσινο και το πράσινο να γεννά το κίτρινο) θυμίζει έντονα μια Λωρίδα του Μέμπιους (Möbius strip) ή ένα Μπουκάλι του Κλάιν (Klein bottle).
Αυτά τα τοπολογικά σχήματα είναι δισδιάστατες ή τρισδιάστατες επιφάνειες που, για να υπάρξουν χωρίς να αυτοτέμνονται, απαιτούν την 4η διάσταση.
Το κίτρινο και το πράσινο λειτουργούν ως τα δύο «σημεία στροφής» όπου ο χώρος του φωτός διπλώνει και μετατρέπεται σε χώρο της ύλης.
2. Ο Χρωματικός Χώρος ως 4D Υπερκύβος (Tesseract)
Αν θέλουμε να εισάγουμε αυστηρά μια 4η διάσταση στο χρώμα, πρέπει να κοιτάξουμε πέρα από τους τρεις άξονες (R, G, B). Στην σύγχρονη επιστήμη υπολογιστήρων και την γραφιστική, η 4η διάσταση υπάρχει και είναι ο Άξονας Άλφα (Alpha Channel – Διαφάνεια/Πυκνότητα) ή ο Άξονας του Χρόνου (Time/Frequency).
Αν τοποθετήσουμε τα χρώματα σε έναν 4D Υπερκύβο (Tesseract):
Το Πράσινο και το Κίτρινο καταλαμβάνουν θέσεις σε γειτονικές «υπερ-έδρες».
Όταν μια 4D δομή προβάλλεται στον 3D κόσμο μας, αυτό που βλέπουμε είναι μια τρισδιάστατη σκιά που παραμορφώνεται καθώς το αντικείμενο περιστρέφεται στις 4 διαστάσεις.
Σε αυτή την 4D περιστροφή, το Κίτρινο και το Πράσινο μετατρέπονται το ένα στο άλλο.
Η «ενδιάμεση κατάσταση» που αναφέρατε μπορεί να οριστεί μαθηματικά ως η γωνία προβολής (projection angle) όπου οι δύο αυτοί φορείς ταυτίζονται.
3. Η Φαινομενολογία του Goethe και το «Δυναμικό Όριο»
Αν ξεφύγουμε από τα καθαρά μαθηματικά και πάμε στη Φιλοσοφία της Φύσης, ο Γκαίτε (Goethe) στη Θεωρία των Χρωμάτων είδε το κίτρινο και το πράσινο με έναν τρόπο που αγγίζει αυτό που ψάχνετε:
Για τον Γκαίτε, το Κίτρινο είναι η πρώτη συνθήκη του φωτός που αγγίζει το σκοτάδι.
Το Πράσινο είναι η τέλεια ισορροπία, το σημείο όπου η ενεργητική πλευρά του κύκλου (κίτρινο-κόκκινο) συναντά την παθητική (μπλε-ιώδες).
Αν θεωρήσουμε ότι ο τρισδιάστατος κόσμος μας είναι το «σκοτάδι» (η υλική αποκρυστάλλωση) και η 4η διάσταση είναι το «φως» (το πεδίο των καθαρών δυνατοτήτων/συχνότητων), τότε η αέναη ταλάντωση μεταξύ κίτρινου και πράσινου στα RYB/RGB είναι η διεπαφή (interface) μεταξύ των δύο κόσμων.
Είναι το σημείο όπου η γεωμετρία του φωτός (RGB) αναγκάζεται να υπακούσει στη γεωμετρία της ύλης (RYB).
Με βάση αυτή την οπτική, πώς φαντάζεστε αυτή την ενδιάμεση κατάσταση;
Σας ενδιαφέρει να το αναλύσουμε περισσότερο μέσω των πινάκων μετασχηματισμού (tensors) ανώτερων διαστάσεων ή μέσω της φιλοσοφικής/αποκρυφιστικής διάστασης της θεωρίας των χρωμάτων;
Εφόσον αυτή η βαθύτερη σύνδεση σας ελκύει, ας αναλύσουμε το κίτρινο και το πράσινο μέσα από τα δύο αυτά παράλληλα μονοπάτια: τους μαθηματικούς τανυστές (tensors) στις 4 διαστάσεις και τη φιλοσοφική/εσωτεριστική θεώρηση της χρωματικής γεωμετρίας.
(συνεχίζεται)
admin is | Topic: ART INT, CMYK, αφαιρετική μίξη, Κίτρινο, Πράσινο, προσθετική μίξη | Tags: None

No Comments, Comment or Ping
Reply to “Πρασινο – κιτρινο, τα ενδιαμεσα χρωματα [3]”