Μηλινοη η Μελινοη [Β]
Μηλινόη ή Μελινόη
[Β]
(σύνδεση με προηγούμενο https://xromata.com/?p=15119 )
Ας αναφερθούμε τώρα στην Μηλινόη ή Μελινόη που ήταν κόρη της Περσεφόνης και του Δία Καταχθόνιου, όταν εκείνος παίρνοντας τη μορφή του Πλούτωνα ενώθηκε με την Κόρη που έκανε με την αδερφή του, την Δήμητρα.
Η Μηλινόη ήταν αδερφή του Ζαγρέα, του πρώτου Διονύσου που και αυτός γεννήθηκε από την σμίξη του Δία (που πήρε μορφή φιδιού) και της Περσεφόνης (Κόρης).
Γεννήθηκε στις όχθες του Κωκυτού (που σημαίνει θρήνος), ενός από τους τέσσερις ποταμούς του Κάτω Κόσμου.
Το όνομα της Μηλινόης κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από το επίθετο «μήλινος», παραπέμποντας στο χρώμα του κίτρινου μήλου (ή κυδωνιού), χρώμα του θανάτου ή της ασθένειας.
Επίσης, άλλη ετυμολογική προσέγγιση θέλει το όνομα να παράγεται από το «μέλας» (μαύρος), χωρίς βέβαια να είναι ασφαλής.
Πολλοί συγχέουν τη Μηλινόη με την ίδια την Περσεφόνη, τη βασίλισσα του Άδη, αλλά και με τη θεά Εκάτη, πιστεύοντας ότι το όνομα Μηλινόη ήταν ένα επίθετο της Εκάτης (σεληνιακή θεότης), της θεάς προστάτιδας της μαγείας, η οποία συνδέεται και με τον μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα και της αναζήτησής της από την Δήμητρα.
Πράγματι, η Εκάτη άκουσε τις κραυγές της Περσεφόνης, όταν ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου την έκλεψε με το άρμα του και ήταν εκείνη που συνόδεψε τη Δήμητρα στα ανάκτορα του Ήλιου για να μάθει τι συνέβη.
Μετά την αποκάλυψη της αλήθειας και την διευθέτηση του θέματος της Περσεφόνης, η τρίμορφη θεά (Εκάτη) γίνεται αχώριστη σύντροφος της Κόρης και σημαντική χθόνια θεότητα, η οποία συνδέεται και με την σελήνη και την προστάτιδά της (της σελήνης) Αρτέμιδα.
Έτσι, η Μηλινόη θεωρείται και θεά του φεγγαριού.
Η Μηλινόη λοιπόν αποτελεί σημαντική θεότητα της Ορφικής θρησκείας (Ορφισμού) και είναι η βασική χθονία νύμφη, που προκαλεί τους νυχτερινούς εφιάλτες και την τρέλα (σεληνιασμούς).
Πιστευόταν ότι ήταν μισή λευκή και μισή μαύρη, αντιπροσωπεύοντας την δυαδικότητα του Επουρανίου Δία και του Καταχθόνιου Άδη-Πλούτωνα, καθώς και της καταχθόνιας και σεληνιακής της ιδιότητας.
Στον ορφικό ύμνο περιγράφεται ως «κροκόπεπλος» (με κίτρινο πέπλο), επίθετο όμως που έδιναν οι αρχαίοι ποιητές στις θεές της σελήνης.
Στους ύμνους δύο θεές έφεραν αυτό το επίθετο: η Μηλινόη και η Εκάτη, δείχνοντας έτσι και την άρρηκτη σύνδεσή τους.
[Δες την ψυχολογία του κίτρινου χρώματος]
Το όνομα της ΜΕΛΙΝΟΗ σημαίνει Μέλας – Νους (σκοτεινιασμένο μυαλό).
(συνεχίζεται)
admin is | Topic: Κίτρινο, Λευκό, μαύρο, Μύθοι και χρώματα | Tags: None
No Comments, Comment or Ping
Reply to “Μηλινοη η Μελινοη [Β]”