Συνεντευξη με τα χρωματα [ρπ’]: το καφε στην ιστορια
Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.
Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.
Συνέντευξη με τα χρώματα
[ρπ΄]
Το καφέ χρώμα στην ιστορία
[στ΄]
-Συνεχίζω, εγώ το καφέ χρώμα, αναφέροντας την εμφάνιση μου στην ιστορία σου και την χρήση μου από εσένα άνθρωπε.
Στην προϊστορία και αρχαιότητα:
Το καφέ χρώμα χρησιμοποιείται στην τέχνη από τους προϊστορικούς χρόνους.
Στις σπηλαιογραφίες για να αποδοθώ χρησιμοποιήθηκε ούμπρα (umber), μια φυσική χρωστική ουσία από πηλό που αποτελείται από οξείδιο του σιδήρου και οξείδιο του μαγγανίου.
Xρονολογούμαι περίπου από το 40.000 π.Χ.[11].
Ζωγραφιές με καφέ άλογα και άλλα ζώα έχουν βρεθεί στους τοίχους του σπηλαίου Lascaux που χρονολογούνται περίπου 17.300 χρόνια πριν.
Οι γυναικείες φιγούρες σε αρχαίες αιγυπτιακές ζωγραφιές σε τάφους έχουν καφέ δέρμα, βαμμένο με ούμπρα.
Ανοιχτό καφέ (κεραμιδί) χρησιμοποιήθηκε συχνά σε ζωγραφισμένους ελληνικούς αμφορείς και βάζα (ερυθρόμορφους και μελανόμορφους αμφορείς) είτε ως φόντο για μαύρες φιγούρες, είτε το αντίστροφο.
Οι Αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι παρήγαγαν ένα λεπτό κοκκινωπό-καφέ χρώματος μελάνι, που ονομάζεται σέπια, φτιαγμένο από το μελάνι μιας ποικιλίας σουπιών. Αυτό το μελάνι χρησιμοποιήθηκε από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, τον Ραφαήλ και άλλους καλλιτέχνες κατά την Αναγέννηση, και από καλλιτέχνες μέχρι σήμερα.
Στην Αρχαία Ρώμη, τα καφέ ρούχα συνδέονταν με τις κατώτερες τάξεις ή τους βαρβάρους.
Ο όρος για τους πληβείους, ή τους φτωχούς των πόλεων, ήταν "pullati", που σήμαινε κυριολεκτικά "αυτούς που ήταν ντυμένοι στα καφέ".
Μετακλασική ιστορία:
Κατά τον Μεσαίωνα, οι μοναχοί του τάγματος των Φραγκισκανών φορούσαν καφέ ρόμπες, ως ένδειξη της ταπεινότητας και της φτώχειας τους.
Κάθε κοινωνική τάξη αναμενόταν να φοράει ένα χρώμα κατάλληλο για την κοινωνική της θέση.
Το γκρι και το καφέ ήταν τα χρώματα των φτωχών.
Το καφεκόκκινο ήταν ένα χοντρό σπιτικό ύφασμα φτιαγμένο από μαλλί και βαμμένο με ισάτι και ριζάρι για να πάρει μια απαλή γκρι ή καφέ απόχρωση.
Με το νόμο του 1363, οι φτωχοί Άγγλοι ήταν υποχρεωμένοι να φορούν καφεκόκκινα. Κατά τον Μεσαίωνα, οι σκούρες καφέ χρωστικές σπάνια χρησιμοποιούνταν στην τέχνη.
Οι ζωγράφοι και οι εικονογράφοι βιβλίων εκείνης της περιόδου προτιμούσαν φωτεινά, ξεχωριστά χρώματα όπως κόκκινο, μπλε και πράσινο αντί για σκούρα χρώματα.
Τα κόκκινα δεν χρησιμοποιούνταν ευρέως στην Ευρώπη πριν από το τέλος του δέκατου πέμπτου αιώνα.
Ο ζωγράφος και συγγραφέας της Αναγέννησης Τζόρτζιο Βαζάρι (1511–1574) τα περιέγραψε ως μάλλον καινούργια στην εποχή του.
Οι καλλιτέχνες άρχισαν να χρησιμοποιούν πολύ περισσότερα καφέ χρώματα όταν εμφανίστηκε η ελαιογραφία στα τέλη του δέκατου πέμπτου αιώνα.
Κατά την Αναγέννηση, οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούσαν γενικά τέσσερα διαφορετικά καφέ χρώματα:
Ακατέργαστο ούμπρα (umber), τον σκούρο καφέ πηλό που εξορύσσεται από τη γη γύρω από την Ούμπρια, στην Ιταλία.
Ακατέργαστη σιένα, μια κοκκινωπή-καφέ γη που εξορύσσεται κοντά στη Σιένα, στην Τοσκάνη.·
Ψημένη ούμπρα (burned umber), τον πηλό της Ούμπρια που θερμαίνεται μέχρι να γίνει πιο σκούρα η χροιά του.
Ψημένη σιένα (burned Sienna), που θερμαίνεται μέχρι να γίνει σκούρο κοκκινωπό καφέ.
Στηn Βόρεια Ευρώπη, ο Γιαν βαν Άικ χρησιμοποίησε σκούρα γήινα καφέ χρώματα στα πορτρέτα του για να τονίσει τα φωτεινότερα χρώματα.
Σύγχρονη ιστορία:
17ος και 18ος αιώνας:
Ο 17ος και 18ος αιώνας είδαν την μεγαλύτερη χρήση του καφέ.
Οι Caravaggio και Rembrandt χρησιμοποίησαν καφέ για να δημιουργήσουν εφέ φωτοσκίασης, όπου το θέμα εμφανιζόταν μέσα από το σκοτάδι.
Ο Rembrandt άρχισε επίσης να χρησιμοποιεί νέα καφέ χρωστική ουσία, που ονομάζεται Cassel earth ή Cologne earth (γη της Κολωνίας).
Αυτό ήταν ένα φυσικό γήινο χρώμα που αποτελούνταν από πάνω από ενενήντα τοις εκατό οργανική ύλη, όπως χώμα και τύρφη.
Χρησιμοποιήθηκε από τους Rubens και Anthony van Dyck, και αργότερα έγινε κοινώς γνωστό ως Van Dyck brown.
19ος και 20ός αιώνας:
Το καφέ χρώμα ήταν γενικά μισητό από τους Γάλλους ιμπρεσιονιστές, οι οποίοι προτιμούσαν τα φωτεινά, καθαρά χρώματα.
Η εξαίρεση μεταξύ των Γάλλων καλλιτεχνών του 19ου αιώνα ήταν ο Paul Gauguin, ο οποίος δημιούργησε φωτεινά καφέ πορτρέτα των ανθρώπων και των τοπίων της Γαλλικής Πολυνησίας.
Στα τέλη του 20ού αιώνα, το καφέ έγινε ένα κοινό σύμβολο στη δυτική κουλτούρα για το απλό, φθηνό, φυσικό και υγιεινό.
Τα μεσημεριανά γεύματα σε σακούλες μεταφέρονταν σε απλές καφέ χάρτινες σακούλες.
Τα πακέτα τυλίγονταν σε απλό καφέ χαρτί.
Το μαύρο ψωμί και η μαύρη ζάχαρη θεωρούνταν πιο φυσικά και υγιεινά από το λευκό ψωμί και τη λευκή ζάχαρη.
Πριν κλείσω το παρόν άρθρο, σου αναφέρω εν συντομία τι μας λέει η επιστήμη και η φύση για την οπτικά του καφέ χρώματος.
Το καφέ είναι ένα σκούρο πορτοκαλί χρώμα.
Μπορεί να θεωρηθεί ως σκούρο (αμαυρωμένο) πορτοκαλί, αλλά μπορεί επίσης να δημιουργηθεί με άλλους τρόπους.
Στο χρωματικό μοντέλο RGB, το οποίο χρησιμοποιεί κόκκινο, πράσινο και μπλε φως σε διάφορους συνδυασμούς για να δημιουργήσει όλα τα χρώματα στις οθόνες υπολογιστήρων και τηλεοράσεων, δημιουργείται με ανάμειξη κόκκινου και πράσινου φωτός.
Όσον αφορά το ορατό φάσμα, το "καφέ" αναφέρεται σε αποχρώσεις μεγάλου μήκους κύματος, κίτρινο, πορτοκαλί ή κόκκινο, σε συνδυασμό με χαμηλή φωτεινότητα ή κορεσμό.
Δεδομένου ότι το καφέ μπορεί να καλύπτει ένα ευρύ φάσμα του ορατού φάσματος, χρησιμοποιούνται σύνθετα επίθετα όπως κόκκινο καφέ, κιτρινωπό καφέ, σκούρο καφέ ή ανοιχτό καφέ.
Ως χρώμα χαμηλής έντασης, το καφέ είναι ένα τριτογενές χρώμα στο σύστημα (RYB).
Ένα μείγμα των τριών αφαιρετικών βασικών χρωμάτων είναι καφέ.
Θα επανέλθουμε στο καφέ χρώμα οσονούπω.
admin is | Topic: Ζωγράφοι και ζωγραφική, ιστορία και χρώματα, καφέ, καστανό, Κοινωνική ζωή και χρώματα, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None
No Comments, Comment or Ping
Reply to “Συνεντευξη με τα χρωματα [ρπ’]: το καφε στην ιστορια”