xromata.com


Συνεντευξη με τα χρωματα [νβ΄]: εννοιολογια χρωματων

⊆ May 20th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[νβʹ]

 

Εννοιολογία χρωμάτων.

 

-Ήρθε η ώρα να παρουσιαστούν τα ίδια τα χρώματα και να μας μιλήσουν για τον εαυτό τους και τις ιδιότητές τους, μας είπες αγαπητή Ίρις, όμως με ποια σειρά θα παρουσιαστούν, ποιο χρώμα θα μιλήσει πρώτο και ποιο δεύτερο; Νομίζω αγαπητή μου ότι πριν πάρουν τον λόγο τα χρώματα, πρέπει να μιλήσω εγώ η Εννοιολογία, ώστε να μας μιλήσουν στην συνέχεια τα χρώματα με τακτή σειρά.

Λοιπόν Άνθρωπε, είμαι η Εννοιολογία, ή άλλως το εννοιολογικό πλαίσιο, δηλαδή το σύνολο των παραμέτρων, συνθηκών, εννοιών και καταστάσεων που περιβάλλουν και καθορίζουν εννοιολογικά μια οντότητα.

Στην περίπτωση δε των χρωμάτων συνδέομαι άρρηκτα με την Γλωσσολογία, η οποία σαν επιστήμη επιδιώκει τον συσχετισμό της ανάπτυξης και διαμόρφωσης της γλώσσας με τον ανθρώπινο νου και την κοινωνία.

Σε σχέση με την γλωσσολογία, σαν εννοιολογικό πλαίσιο, είμαι το νόημα ενός ‘μηνύματος’ (λέξης), η σχέση του με άλλα τμήματα του μηνύματος και με το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο συνέβη. Με άλλα λόγια είμαι μια διάταξη μέσω της οποίας γίνεται αντιληπτό και καθορίζεται γλωσσολογικά κάποιο μήνυμα.

Εγώ η Εννοιολογία, και η επίκουρός μου Γλωσσολογία, είμαστε δυο επιστήμες απαραίτητες για την κατανόηση των χρωματικών όρων, αλλά και την σειρά αντίληψης των χρωμάτων κατά την διάρκεια της ιστορίας σου Άνθρωπε!

Τί εννοώ παραπάνω; Εννοώ πως ενώ έβλεπες τα χρώματα από τις απαρχές της ύπαρξης σου, δεν νοούσες ακριβώς τί έβλεπες.

Κατάλαβες από πολύ νωρίς την διαφορά σκότους φωτός κι’ αυτό ήταν όλο.

Με την έλευση του φωτός αντιλαμβανόσουν τις αποστάσεις, έβλεπες διάφορα σχήματα κι’ όλα αυτά τα σχήματα σου έστελναν το φως τους (έτσι νόμιζες, αλλά και έτσι είναι) με διαφορετικό τρόπο που δεν μπορούσες να τον προσδιορίσεις.

Όταν έπεφτε το σκοτάδι, τα πάντα χανόντουσαν μέσα στην μαύρη σκοτεινιά του και τίποτα δεν ξεχώριζε, δεν είχε το κάτι διαφορετικό από τα άλλα, όπως γινόταν όταν τα έλουζε το φως της ημέρας.

Έτσι άρχισες να διαχωρίζεις τις έννοιες φως – σκότος, και ότι ήταν φωτεινό, με αποκορύφωμα ό,τι πλησίαζε στο λευκό χρώμα το θεωρούσες ‘φως’, ενώ ότι ήταν σκούρο και πλησίαζε στο μαύρο χρώμα για σένα ήταν σκοτάδι.

Για σένα τότε όλα τα χρώματα, με κορυφή το άσπρο ήταν φως, ενώ ότι δεν φωτιζόταν ήταν μαύρο, σκοτάδι.

Κάποτε πρόσεξες την φωτιά, το δώρο που έκλεψε από τους θεούς ο Προμηθέας και στο χάρισε, και εννόησες ότι και μέσα στο σκοτάδι κάποια πράγματα φέγγουν και κάνουν τα αντικείμενα τριγύρω τους να φαίνονται και να έχουν καθένα τους αυτό το διαφορετικό κάτι, που τα κάνει να ξεχωρίζουν το ένα από το άλλο.

Σου άρεσε η φωτιά γιατί σε ζέσταινε, σε προστάτευε από τα θηρία, σου επέτρεπε να βλέπεις  κι’ ανακάλυψες τρόπους να την ανάβεις μόνος σου να την διατηρείς, να κουρνιάζεις τα βράδια γύρω της, αγναντεύοντας τις κοκκινωπές φλόγες της.

Αυτό το αγνάντεμα της κόκκινης φωτιάς ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα για την λειτουργία της σκέψης σου, όπως ισχυρίζονται οι σημερινοί επιστήμονες.

Κάποια στιγμή (στιγμή, σχήμα λόγου, στην πραγματικότητα μετά από αιώνες αιώνων) άρχισες να ξεχωρίζεις μέσα από το φως, μέσα από το σύνολο των χρωμάτων (χρώματα και φως τα θεωρούσες ένα πράγμα), ένα χρώμα. Το κόκκινο. Όχι τόσο λόγω της κοκκινωπής φωτιάς που έθεσε σε λειτουργία την σκέψη σου, αλλά λόγω ενός άλλου κατακόκκινου στοιχείου, πολύ σημαντικού για την διαβίωσή σου, κι’ αυτό ήταν (και είναι) το κόκκινο αίμα.

Άνθρωπε, γεννιέσαι στο κόκκινο αίμα, πέθαινες (ακόμα και τώρα πεθαίνεις αρκετές φορές) συχνά μέσα στο αίμα, κατακόκκινο αίμα έτρεχε από τα θηράματά σου που σου εξασφάλιζαν την διατροφή σου, γενικά το κόκκινο έπαιζε σημαντικό ρόλο στην διαβίωσή σου, οπότε το εννόησες αρκετά νωρίς, ήταν το πρώτο χρώμα που συνέλαβες σαν έννοια μετά τον διαχωρισμό του δίπολου φως – σκότος (άσπρο – μαύρο).

Μάλιστα για πολλούς αιώνες η έννοια του κόκκινου χρώματος συμπεριλάμβανε και όλα τα άλλα χρώματα, αλλά ακόμα και σήμερα, κάποιες πρωτόγονες γλώσσες, όπως μου λέει η συνεργάτις μου η Γλωσσολογία, έχουν μόνο έναν χρωματικό όρο για όλα τα χρώματα κι’ αυτός είναι το κόκκινο.

Σιγά – σιγά άρχιζες να διαχωρίζεις το κόκκινο σε διαβαθμίσεις, βαθύ κόκκινο – κόκκινο – ανοιχτό κόκκινο, σαν ανοιχτό κόκκινο θεωρούσες το κίτρινο και τα ανοιχτά γήινα χρώματα, τα ξανθά όπως τα αποκαλούσες στα αρχαία ελληνικά, ενώ ό,τι σκουρωπό χρώμα, ακόμα και τα μπλε ή βαθυπράσινα τα έλεγες βαθυκόκκινα. Στην δε αρχαία ελληνική γλώσσα, ήδη κατά την Ομηρική εποχή, είχες αναπτύξει διάφορους λεκτικούς όρους για να διαχωρίζεις τις διάφορες διαβαθμίσεις του κόκκινου χρώματος, όπως ερυθρόν, δαφοινόν, φοινικούν, μίλτον, πορφυρόν, οινωπόν κ.α.

Κάποτε, μετά από αιώνες ολόκληρους, εννόησες ότι τα κιτρινοπράσινα (πράσινα και κίτρινα χρώματα) είναι διαφορετικά από τα κόκκινα κι’ άρχισες να τους δίνεις εννοιολογική οντότητα.

Εδώ τώρα συνέβη η εξής διαφορά. Λαοί που ζούσαν σε περιβάλλον με βλάστηση και η καθημερινότητά τους εξαρτιόταν από αυτήν ανέπτυξαν πρώτα την έννοια του πράσινου χρώματος και μετά από εκατονταετίες διαχώρισαν σαν έννοια το κίτρινο από το πράσινο. Αντιθέτως, λαοί που ζούσαν σε άγονες ή ερημικές περιοχές ανέπτυξαν πρώτα την έννοια του κίτρινου και στην συνέχεια, μετά την πάροδο αιώνων, διαχώρισαν την έννοια του κίτρινου από το πράσινο.

Πέρα από την σύγχυση του πράσινου με το κίτρινο, το πράσινο συγχεόταν (και συγχέεται πολλάκις ακόμα) με το μπλε χρώμα. Κάποτε, μετά την πάροδο αρκετών πάλι αιώνων, άρχισες να εννοείς την διαφορά του μπλε χρώματος από το πράσινο. Ω! ναι, μην εκπλήσσεσαι! Ο διαχωρισμός αυτός είναι πολύ πρόσφατος, Σε κάποιες γλώσσες δεν έχει συντελεστεί ακόμα. Στην ιαπωνική γλώσσα άρχισε ο διαχωρισμός των δυο αυτών εννοιών (του πράσινου και του μπλε) λίγο μετά τα μέσα του εικοστού αιώνα. «Αόι» είναι η ιαπωνική λέξη που προσδιορίζει τα μπλε και πράσινα χρώματα, ‘αόι’ είναι ο ουρανός, ‘αόι’ η θάλασσα, ‘αόι’ το δάσος, και τουλάχιστον πριν μερικές δεκαετίες στο Τόκυο (δεν γνωρίζω τι γίνεται σήμερα) τα φανάρια της τροχαίας αλλού ήταν πράσινα κι’ αλλού γαλάζια.

Έτσι λοιπόν, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι σχεδόν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου τα χρώματα τοποθετούνται σε εννοιολογικό πλαίσιο με την εξής τακτή σειρά:

1ο στάδιο, το άσπρο – μαύρο (πάντα ανά ζεύγος) προσδιορίζοντας την σχέση φως – σκοτάδι.

2ο στάδιο, κόκκινο, ο πρώτος πραγματικός χρωματικός όρος.

3ο στάδιο, πράσινο ή κίτρινο, αναλόγως (ο δεύτερος χρωματικός όρος).

4ο στάδιο, εάν στο προηγούμενο στάδιο έχει εμφανισθεί το πράσινο, ακολουθεί το κίτρινο σαν τρίτος χρωματικός όρος και αντιθέτως, δηλαδή εάν εμφανίζεται προηγουμένως το κίτρινο ακολουθεί οπωσδήποτε το πράσινο.

5ο στάδιο, μπλε ο τέταρτος χρωματικός όρος, το έκτο χρώμα.

Εμφανίζονται λοιπόν εννοιολογικά σε τακτή σειρά τα χρώματα ως εξής:

1, 2, άσπρο μαύρο (πάντα μαζί ως ζεύγος)

3, κόκκινο

4, 5, πράσινο ή κίτρινο (ανάλογα με το περιβάλλον διαβίωσης)

6, μπλε

Ακολουθούν, όχι πλέον με τακτή σειρά και όχι απαραίτητα όλοι, άλλοι πέντε εννοιολογικοί σχηματισμοί χρωμάτων, ήτοι τα μωβ, πορτοκαλί, γκρι, καφέ και τελευταίο το ροζ που είναι μια προσπάθεια διαχωρισμού των ανοιχτών κοκκινωπών χροιών από την μητρική ομάδα των κόκκινων.

Γενικά, στις πιο ανεπτυγμένες εννοιολογικά ως προς τα χρώματα γλώσσες νοούνται έως, το πολύ, 11 χρωματικές έννοιες.

Αργότερα η Γλωσσολογία θα μας μιλήσει για τον λεκτικό σχηματισμό των ονομασιών των χρωματικών αυτών όρων.

Ας πάρουν όμως τον λόγο στην συνέντευξη τα ίδια τα χρώματα να μας μιλήσει καθένα για τον εαυτό του με την σειρά που σχηματίζονται εννοιολογικά, ξεκινώντας από το κόκκινο που είναι το πρώτο πραγματικό χρώμα, από τα χρώματα του φάσματος, που συνέλαβες Άνθρωπε την έννοιά του.


Topic: εννοιολογία, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Εντομα και κοκκινες βαφές (β)

⊆ May 15th by | ˜ No Comments »

 

Βαφές και χρωστικές από το ζωικό και φυτικό βασίλειο.

[4]

Έντομα και κόκκινες βαφές (β)

 

 

Προ καιρού ξεκινήσαμε την σειρά «βαφές και χρωστικές από το ζωικό και φυτικό βασίλειο και σταματήσαμε στο 3ο άρθρο της σειράς http://xromata.com/?p=10529

σχετικό με τις κόκκινες βαφές που εξάγονται από έντομα.

Συνεχίζουμε από το σημείο που μείναμε, με την πολωνική κοχενίλλη.

 

 

 

Η πολωνική κοχενίλλη (Porphyrophora polonica), όπως οι κερμίδες και τα κοξινέλ, είναι αδύνατα, παρασιτικά έντομα. Ζουν στις ρίζες των διαφόρων βοτάνων -ειδικά του πολυετούς σκλήρανθου- που βρίσκονται στην Κεντρική Ευρώπη και σε άλλα μέρη της Ευρασίας.

 

 

Χρησιμοποιήθηκε από τον Μεσαίωνα στην Ουκρανία, τη Λιθουανία και την Ανατολική Ευρώπη για να συμπληρώσει ή να αντικαταστήσει το σπάνιο και δαπανηρό κόκκινο καρμίνιο.

H συγκομιδή τους γινόταν λίγο πριν φτάσουν τα θηλυκά στο στάδιο ωριμότητας, συνήθως γύρω από την ημέρα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, γι’ αυτό και η βαφή έγινε γνωστή σαν το ‘αίμα του Αγίου Ιωάννη’.

Η πολωνική κοχενίλλη χρησιμοποιήθηκε για τη βαφή μιας ποικιλίας φυσικών υφασμάτων. Η ίδια η χρωστική ουσία περιέχει καρμινικό οξύ, με μικρές ποσότητες κερμεζικού οξέος.

Η σημερινή σπανιότητα της πολωνικής κοχενίλλης και του φυτού που την φιλοξενεί, μπορεί να εντοπιστεί σε εκτεταμένη συγκομιδή κατά τη διάρκεια των αιώνων. Αντί να συλλέγουν μόνο τις προνύμφες, οι θεριστές ξερίζωναν ολόκληρο το φυτό. Μέχρι την εισαγωγή της κοχενίλλης από την Αμερική τον 16ο αιώνα, η πολωνική έντομο – κοχενίλλη ήταν ένα σημαντικό εμπόρευμα.

 

 

Τα έντομα Lac (λάκη = είδος κοκκοειδούς εντόμου όπως οι κερμίδες) δημιουργούν μια κόκκινη βαφή πολύ παρόμοια με εκείνη των κοχενιλλικών και κερμιδικών εντόμων, αλλά είναι επίσης γνωστά για την έκκριση μιας υαλώδους ρητίνης, την shellac (είδος λάκκας) που τα θηλυκά εκκρίνουν πάνω στα δέντρα των δασών στην Ινδία και την Ταϋλάνδη.

 

 

Επίσης, τα έντομα του είδους Laccifer lacca ή Kerria lacca εκκρίνουν μια ρητίνη με την οποία περιβάλλονται για να προστατευθούν μεταξύ της εκκόλαψης και της ωρίμασης σε ενήλικες. Βρίσκονται σε τεράστιες αποικίες σε μια ποικιλία δένδρων στη Νοτιοανατολική Ασία.

Η επίστρωση από ρητίνη που περιβάλλει τα έντομα) αποξέεται από τα δέντρα. Η υδατοδιαλυτή χρωστική ουσία, η οποία προέρχεται κυρίως από το σώμα του εντόμου, λαμβάνεται με υδατική εκχύλιση. Η βαφή αποτελείται από λακκαϊκό οξύ ή ανάλογα λακκαϊκού οξέος.

Το υπόλειμμα υποβάλλεται σε επεξεργασία Η μεταποιημένη γομαλάκκα έχει μικρότερες ποσότητες λακκαϊκών οξέων, αλλά περιέχει την αδιάλυτη στο νερό κίτρινη χρωστική ουσία ερυθρολακκίνη, η οποία συμπυκνώνεται στην εκκρινόμενη ρητίνη.

 

 

Η παραγωγή της shellac, της μόνης εμπορικής φυσικής λάκκας, ξεπέρασε την παραγωγή της βαφής προς τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν οι συνθετικές βαφές έγιναν ευρέως διαθέσιμες.

Όσο πιο καθαρή είναι η λάκκα, τόσο υψηλότερη είναι η ποιότητά της.

 

 

Η shellac χρησιμοποιείται σε πλήθος εφαρμογών, όπως βερνίκια, βαφές, μελάνια εκτύπωσης, κερί σφράγισης, χάπια, γλυκά και σοκολάτες.

Η Shellac χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή δίσκων βινυλίου και για να χρωματίσει τις ινδικές στρατιωτικές στολές. Βρίσκεται ακόμη σε ανατολίτικες βαφές χαλιών. Η στιλπνότητα της ενισχύει την εμφάνιση ξηρών καρπών, φρούτων, λαχανικών, χρησιμοποιείται ακόμη και στα ζελέ. Το Shellac διατίθεται σε αποχρώσεις από κίτρινο έως βαθύ πορτοκαλί και μπορεί να λευκανθεί.

 

 

Οι βαφές λάκκας χρησιμοποιούνται σε διάφορους τομείς, πολύ παρόμοιους με εκείνους στους οποίους χρησιμοποιείται οι βαφές από κοξινέλ. Φυσικά υφάσματα όπως μαλλί και μετάξι βάφονται με λάκκες, χρησιμοποιούνται σε καλλυντικά δέρματος και έχουν φαρμακευτικές εφαρμογές.

 

 

Οι Κινέζοι παραδοσιακά χρησιμοποιούν λάκκες για βαφή δερμάτινων. Με προσθήκη σταθεροποιητικών ουσιών, το χρώμα της λάκκας μπορεί να προσαρμοστεί σε αποχρώσεις του κόκκινου, από ιώδες έως καφέ.

 

 

Η λάκκα και τα παράγωγά της παράγονται ακόμη σήμερα, κυρίως στην Ινδία, την Ταϊλάνδη και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Παραγωγοί μικρότερης κλίμακας είναι το Μπαγκλαντές, η Μιανμάρ, το Βιετνάμ και η Σρι Λάνκα.


Topic: βαφές, Διατροφή και χρώμα, κόκκινο, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None

Μουσες και χρωματα [Γ]

⊆ May 10th by | ˜ No Comments »

 

Μούσες και χρώματα

[Γ (συνέχεια)]

 

 

 

Στο Β μέρος του άρθρου «Μούσες και Χρώματα» αναφερθήκαμε στην εξελικτική αριθμητική αύξηση των Μουσών κατά την μυθολογία.

http://xromata.com/?p=10118

Ας προσπαθήσουμε τώρα να δούμε την αύξηση αυτή σε σχέση με τα χρώματα.

Θεωρήσαμε ως ολοφάνερο πως όπου οι Μούσες επικαλούνται ή αναφέρονται και οι εννέα μαζί ως μια, έχουμε αναφορά στο φως, που είναι το σύνολό τους.

 

 

Στη συνέχεια οι Μούσες είναι δύο, χωρίς να αναφέρονται τα ονόματά τους. Οι δυάδα αυτή των Μουσών μας φέρνει στο νου κάθε χρωματική δυάδα, όπως π.χ. τα βασικά και τα παράγωγα χρώματα, τα θερμά και ψυχρά κλπ. ακόμα και την αντίθεση φως – σκότος, που είναι η πρώτη αντιληπτή αντίθεση ως προς το φως, ή ακόμα και την αντίθεση μεταξύ μπλε και κόκκινου χρώματος.

 

 

Κατόπιν οι Μούσες εμφανίζονται ως τρεις, η Μελέτη, η Μνήμη και η Αοιδή, δηλαδή έχουμε την τριαδική εκδήλωση του φωτός με τα τρία βασικά του χρώματα.

 

 

Όμως λίγο αργότερα στις τρεις προηγούμενες προστίθεται και η Θελξινόη και γίνονται τέσσερις. έχουμε δηλαδή τον διαχωρισμό των πράσινο – κίτρινο, όπου το μεν ένα το πράσινο είναι το τρίτο βασικό χρώμα των ακτινοβολιών, ενώ το κίτρινο το τρίτο βασικό χρώμα των χρωστικών ουσιών.

 

 

Μετά οι Μούσες γίνονται πέντε και εδώ η ίδια η μυθολογία τις ταυτίζει με τις πέντε αισθήσεις. Γιατί άραγε; Εάν εκλάβουμε τις Μούσες ως χρώματα, ποια η σχέση των χρωμάτων με τις πέντε αισθήσεις;

Όπως λέει η σύγχρονη επιστήμη, οι αισθήσεις, είναι αυτές που «συλλαμβάνουν» μέρος της δημιουργίας και το μεταβάλλουν μέσω του βασικού τους «εργαλείου» του εγκεφάλου, σε αντιληπτή δημιουργία, σε matrix (matrix= μήτρα, καλούπι, ή άλλως ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπτύσσεται κάτι).

Τα χρώματα σαν δονήσεις που είναι, προέρχονται από το μη αντιληπτό τμήμα της δημιουργίας και μέσω των αισθήσεων γίνονται αντιληπτά.

[Ναι, δεν γίνονται αντιληπτά μόνο με την όραση, αλλά και μέσω της αφής με την θερμοκρασία τους και της ακοής στους συναισθητικούς κλπ.]

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι η ανθρωπότητα, μέχρι πριν λίγους αιώνες, δεν αντιλαμβανόταν και δεν διέκρινε σαν ξεχωριστό το 6ο από τα χρώματα του φάσματος, το πορτοκαλί.

 

 

Στην συνέχεια οι Μούσες γίνονται επτά. Έτσι συντάσσονται με τον σεπτό αριθμό επτά που είναι η επισφράγιση μιας εξάδας, όπου τα έξι χρώματα της Ίριδας, με την διμορφία του μωβ χρώματος εκδηλώνονται σαν επτάδα.

 

 

Τέλος, καταλήγουν σε μια εννεάδα, που όπως ξαναείπαμε πρόκειται για το τετράγωνο του τρία, το τρία εις την δευτέρα δύναμην, δηλαδή μια άλλη σχέση του δυο με το τρία (πλέον αυτής του 2 Χ 3 = 6), που μας δίνει τον τελευταίο μονό αριθμό, με τον οποίο ολοκληρώνονται οι εννέα αριθμοί της μονάδας.  

 

 

 

Σ.σ.: Προσέξατε ότι οι Μούσες δεν αναφέρονται σαν εξάδα ή σαν οκτάδα;

6, όσα δηλαδή είναι τα χρώματα του φάσματος, ή 8 ήτοι 6 + 2 όσα τα χρώματα του φάσματος + άσπρο – μαύρο (ή + κυανό – ματζέντα).

 

(συνεχίζεται)


Topic: μαγικά τετράγωνα, Μύθοι και χρώματα | Tags: None

Φλαβονοειδεις

⊆ May 5th by | ˜ No Comments »

 

Φλαβονοειδείς (Flavonoids)

 

Ο Μάιος μήνας είναι το απόγειο της άνοιξης, όπου έχουν ολοκληρωθεί οι περισσότερες ανθοφορίες και η ανοιξιάτικη γη, βαίνοντας προς το καλοκαίρι (θέρος), έχει πλημμυρίσει με άνθη όλων των χρωμάτων, που πολλά από αυτά θα μεταβληθούν σε καρπούς, εξ ίσου πολύχρωμους.

Όλα αυτά τα χρώματα των ανθών και καρπών οφείλονται σε δυο βασικές ομάδες βιο – χρωστικών ουσιών, τις καροτενοειδείς και τις φλαβονοειδείς.

 

 

Έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στο παρελθόν στις ανθοκυανίνες και τις φλαβόνες, χρωστικές που ανήκουν στην ομάδα των φλαβονοειδών.

Προσπαθώντας να βάλουμε μια τάξη στις φυτοχρωστικές αυτές ουσίες, ας δούμε τι ακριβώς είναι γενικότερα οι ομάδα των φλαβονοειδών, στην οποία υπάγονται οι ανθοκυανίνες, οι φλαβόνες και οι υποδιαιρέσεις τους.

 

 

Οι φλαβονοειδείς (ή βιοφλαβονοειδή) είναι μια κατηγορία δευτερογενών μεταβολιτών φυτών και μυκήτων.

Χημικώς, οι φλαβονοειδείς έχουν τη γενική δομή ενός σκελετού 15-άνθρακα.

Οι φλαβονοειδείς είναι ευρέως διαδεδομένες στα φυτά εκπληρώνοντας πολλές λειτουργίες.

Οι φλαβονοειδείς είναι οι σημαντικότερες χρωστικές ουσίες των φυτών για τον χρωματισμό των ανθών, παράγοντας κίτρινους ή κόκκινο / μπλε χρωματισμούς στα πέταλα, σε σχεδιασμούς που να προσελκύουν τους επικονιαστές στα φυτά.

 

 

Στα ανώτερα φυτά, οι φλαβονοειδείς εμπλέκονται σε διήθηση των UV (υπεριωδών ακτινοβολών), συμβιωτική δέσμευση αζώτου και βεβαίως την χρώση των ανθών.

Μπορούν επίσης να δράσουν ως χημικοί αγγελιαφόροι, σαν φυσιολογικοί ρυθμιστικές, και αναστολείς του κυτταρικού κύκλου.

Οι φλαβονοειδείς που εκκρίνονται από τη ρίζα του φυτού βοηθούν τα ριζόβια βακτήρια στο στάδιο της συμβιωτικής σχέσης τους με όσπρια, όπως μπιζέλια, φασόλια, τριφύλλι, και σόγια.

 

 

Επιπλέον, ορισμένες φλαβονοειδείς χρωστικές ουσίες έχουν ανασταλτική δραστικότητα έναντι οργανισμών που προκαλούν ασθένειες φυτών,

Πάνω από 5000 φλαβονοειδείς στη φύση έχουν προσδιοριστεί σε διάφορα φυτά και έχουν ταξινομηθεί ανάλογα με τη χημική τους δομή. Συνήθως υποδιαιρούνται στις εξής υποομάδες:

Ανθοκυανίνες, ανθοκυανιδίνες, ανθοξανθίνες, φλαβόνες, φλαβονόλες, φλαβίνες.

 

 

Έχει αποδειχθεί σε εργαστηριακές μελέτες ότι οι φλαβονοειδείς έχουν ευρύ φάσμα βιολογικών και φαρμακολογικών δραστηριοτήτων.

Παραδείγματα περιλαμβάνουν αντιαλλεργικές, αντιφλεγμονώδεις, αντιοξειδωτικές, αντιμικροβιακές αντιμυκητιαστικές, αντικαρκινικές, και αντιδιαρροϊκές δραστηριότητες.

 

 

Επίσης είναι ωφέλιμες κατά καρδιολογικών παθήσεων, όπως έχουν και αντιβακτηριακές ιδιότητες.

Η σύνθεση φλαβονοειδών στα φυτά ευνοείται από τις φασματοσκοπικές χρωματικές ακτινοβολίες του φωτός, τόσο τις υψηλές όσο και τις χαμηλές ενεργειακά ακτινοβολίες.

 

 

 

Συνοπτικά:

Οι φλαβονοειδείς ειναι μια ομάδα φυσικών χρωστικών ουσιών με μεταβλητές φαινολικές δομές. Βρίσκονται σε φρούτα, λαχανικά, σπόρους, φλοιούς, ρίζες, μίσχους, λουλούδια, τσάι και κρασί. Αυτά τα φυσικά προϊόντα είναι γνωστά για τις ευεργετικές τους επιδράσεις στην υγεία και καταβάλλονται προσπάθειες για την απομόνωση των συστατικών που ονομάζονται φλαβονοειδή.

Τα φλαβονοειδή θεωρούνται τώρα ως αναπόσπαστα συστατικά σε μια ποικιλία εφαρμογών για τη θρέψη, τη φαρμακευτική αγωγή, και τις αισθητικές εφαρμογές. Αυτό οφείλεται στις αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις, αντι-μεταλλαξιογόνες και αντι-καρκινογόνες ιδιότητές τους σε συνδυασμό με την ικανότητά τους να ρυθμίζουν τη λειτουργία των κυτταρικών ενζύμων.

 

 

Η έρευνα σχετικά με τα φλαβονοειδή έλαβε πρόσθετη ώθηση με την ανακάλυψη στον ρόλο τους στην μείωση του ποσοστού καρδιαγγειακής θνησιμότητας.

Οι πληροφορίες σχετικά με τους μηχανισμούς λειτουργίας των φλαβονοειδών δεν έχουν ακόμα κατανοηθεί σωστά. Ωστόσο, έχει γίνει  γνωστό εδώ και αιώνες ότι τα παράγωγα φυτικής προέλευσης διαθέτουν ένα ευρύ φάσμα βιολογικής δραστηριότητας.

Οι τρέχουσες τάσεις έρευνας και ανάπτυξης σχετικά με τις φλαβονοειδείς ουσίες σχετίζονται με την απομόνωση, τον προσδιορισμό, τον χαρακτηρισμό και τις λειτουργίες των φλαβονοειδών και, τέλος, με τις εφαρμογές τους στα οφέλη για την υγεία όπου προβλέπεται η χρήση των φλαβονοειδών ως πιθανών φαρμάκων στην πρόληψη των χρόνιων ασθενειών.

 


Topic: Διατροφή και χρώμα, ίαση, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [να΄]: Αρπυιες και Αρκη

⊆ April 30th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[ναʹ]

 

Άρπυιες και Άρκη

Οι αδερφές της Ίριδας.

 

Διακόψαμε στο σημείο όπου σε έβαλα να αναρωτηθείς αν όντως οι αδελφές μου οι Άρπυιες αντιπροσωπεύουν καθαρά και μόνο άγρια καιρικά φαινόμενα.

Για σκέψου λίγο Άνθρωπε. Τί άλλο εκτός από θύελλες μπορεί να είναι οι αδερφές μου οι Άρπυιες.

Ανακεφαλαιώνω:

Όπως σου είπα προηγουμένως, οι γονείς μου, ο Θαύμας και η Ηλέκτρα, το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, εκτός από εμένα έχουν και άλλες κόρες, τις δυο Άρπυιες, την Αελλώ και την Ωκυπέτη.

Για να είναι κι’ αυτές κόρες του Θαύμαντα και της Ηλέκτρας, όπως εγώ η Ίρις, το ‘ορατό φάσμα’, σαν αδερφές μου δεν πρέπει να είναι κι’ αυτές τμήματα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος;

Α! Μάλιστα, το θεωρείς λογικό. Οπότε ποια μέρη του φάσματος είναι; Μέρη καταστρεπτικά για σένα (και όχι μόνο) Άνθρωπε.

Έλα μπράβο, το βρήκες. Σαν κι εμένα είναι κι’ αυτές ακτινοβολίες.

Σαν αδερφές μου στέκουν πλάι μου, από την μια μεριά η μία κι από την άλλη η άλλη. Πρόκειται για τις Υπεριώδεις και τις Υπέρυθρες ακτινοβολίες.

Εγώ είμαι η ορατή από εσένα ακτινοβολία του φωτός –που το αποκαλείς ορατό φάσμα- κι’ αυτές τα αόρατα από εσένα πλαϊνά του.

Ναι, εσύ δεν τις βλέπεις, δεν διαθέτεις τα απαραίτητα εφόδια για να τις δεις, είναι ορατές όμως από άλλα ζώα, έντομα, ζουζούνια και ιδιαιτέρως τις μέλισσες.

Εξ ου λοιπόν, λόγω της μη ορατότητάς τους από εσένα Άνθρωπε και ο μύθος του τυφλού μάντη Φινέα, που τον βασάνιζαν οι αδερφές μου. Τυφλός ο Φινεύς γιατί Άνθρωπε είσαι τυφλός προς αυτές, όπως σου είπα. Μπορείς πλέον στην τωρινή εποχή, με διάφορα εφευρήματά σου να τις εντοπίζεις αλλά δεν μπορείς να τις δεις. Είναι δε καταστρεπτικές γιατί αποβαίνουν μοιραίες για σένα όταν εκτίθεσαι σε αυτές.

Ποια από τις δυο αυτές ακτινοβολίες είναι η Αελλώ και ποια η Ωκυπέτη; Εδώ στην ταύτισή τους μας βοηθά το όνομα της Ωκυπέτης που σημαίνει ‘αυτή που πετά γρήγορα’, η οποία ονομάζεται και Ωκυπόδη = ταχύπους, αυτή που κινείται γρήγορα, που έχει μακριά πόδια (όπως το μεγαλύτερο από το ορατό φάσμα μήκος κύματος των υπέρυθρων ακτινοβολιών).

Εφόσον το μήκος κύματος της Υπέρυθρης ακτινοβολίας είναι μεγαλύτερο από αυτό του ορατού φωτός, ας θεωρήσουμε ότι η Υπέρυθρη ακτινοβολία απλώνεται ταχύτερα / μακρύτερα, είναι Ωκύπους, η Ωκυπέτη.

Επομένως δια της εις άτοπον απαγωγής, η Αελλώ νοείται ως η Υπεριώδης ακτινοβολία.

Κοίτα να δεις τώρα Άνθρωπε, κάτι άλλο κοινό που έχω με τις δυο αδερφές μου. Έχουμε συνδεθεί και οι τρεις μας με ανέμους.

Εγώ έχω ζευγαρώσει με τον άνεμο Ζέφυρο, είναι ο σύζυγός μου, ενώ οι δυο Άρπυιες κυνηγήθηκαν από τους φτερωτούς (ανέμους) γιούς του Βορέα Ζήτη και Κάλαϊ, κατά την Αργοναυτική εκστρατεία….

Τί λες Άνθρωπε; Να σου θυμίσω τον μύθο αυτόν;

Ε! όχι! Η αφήγηση θα πάει εις μάκρος και ξεφεύγουμε πολύ, κάνοντας μεγάλη κοιλιά στην συνέντευξη. Μπορείς να τον βρεις μόνο σου αν θέλεις να τον διαβάσεις. Το ίδιο ξεφεύγουμε και αν προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τον ρόλο των ανέμων προς εμάς, τα τμήματα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος.

Τί ακριβώς αντιπροσωπεύουν οι άνεμοι αυτοί; Ποια η σχέση τους με το φάσμα; Να τους θεωρήσουμε σαν τις δυνάμεις του ηλεκτρομαγνητισμού;

Να τους θεωρήσουμε σαν τις ελκτικές δυνάμεις του μαγνήτη και του ήλεκτρου;*

*[Η πρώτη γραπτή μαρτυρία για την ελκτική ιδιότητα του ήλεκτρου και του μαγνήτη είναι η αναφορά του Διογένη Λαέρτιου στην βιογραφία του Θαλή ότι:

«Ο Αριστοτέλης και ο Ιππίας λένε ότι ο Θαλής απέδιδε ψυχή και στα άψυχα στηριζόμενος στον μαγνήτη λίθο και το ήλεκτρον»].

Αυτά είναι θέματα που άπτονται της φυσικής, οπότε συνεχίζουμε με τα άλλα αδέλφια μου, τον ποταμό Υδάσπη και την Άρκη.

Για τον αδερφό μου Υδάσπη, δεν έχουμε πολλά να πούμε. Ίσως η «γέννηση» του να είναι απλά μια επινόηση για την σύνδεσή μου με την ανατολική περιοχή της γης, συγκεκριμένα την Ινδία και τον ινδουισμό και τα ενεργειακά κέντρα σου Άνθρωπε, αλλά αυτά θα μας τα αναπτύξουν αργότερα τα τσάκρας, όταν θα κληθούν κι’ αυτά να μιλήσουν στην συνέντευξη των χρωμάτων.

Πάμε τώρα στην άλλη μου την αδελφή, την Άρκη!

Ω! ναι! Εκτός από τις Άρπυιες έχω και άλλην αδελφή, δίδυμη, την Άρκη.

Σαν δίδυμες που είμαστε μοιάζουμε πολύ! Η διαφορά μας είναι πως ενώ τα δικά μου φτερά είναι χρυσά κι’ αστράφτουν (το ηλιακό φως), τα δικά της έχουν τα χρώματα του ουράνιου τόξου και ιριδίζουν.

Η μεγάλη μας όμως διαφορά (και η ουσιώδης) είναι ότι κατά την Τιτανομαχία καταταγήκαμε σε διαφορετικά στρατόπεδα. Εκείνη με τους Τιτάνες κι’ εγώ με τους Θεούς.

Ανήκουσα στην παράταξη των ηττημένων, η δίδυμη αδελφή μου τιμωρήθηκε και εταρταρώθηκε (κλείστηκε στα Τάρταρα) μαζί με άλλους Τιτάνες, ο δε Ζευς της έκοψε τα ιριδίζοντα φτερά της, τα οποία αργότερα τα έκανε γαμήλιο δώρο στην Θέτιδα κατά τον γάμο της με τον Πηλέα.

Η Θέτις στην συνέχεια χάρισε τα φτερά της Άρκης στον γιό της, τον Αχιλλέα, ο οποίος εξ αυτού ονομάστηκε και Ποδάρκης (γρηγοροπόδαρος), ήτοι ο ‘έχων στους πόδας τα φτερά της Άρκης’.

Τώρα, για να καταλάβεις τί είναι η αδελφή μου η Άρκη, οφείλω να σου αποκαλύψω Άνθρωπε κάτι για την μυστηριώδη και παρεξηγημένη Τιτανομαχία.

Όλοι οι Τιτάνες εκπροσωπούν δυναμικές ιδιότητες της μιας ανώτερης και μοναδικής αρχής, που εσύ αποκαλείς αρχική ενέργεια ή Θεό.

Θεός σημαίνει αυτό που κινείται και φαίνεται κι’ εσύ Τον αντιλαμβάνεσαι από τα αποτελέσματά Του.

Όμως, όπως σου εξήγησα προηγουμένως, μιλώντας για τον παππού μου Ωκεανό, την διαστημική σούπα, εσύ αντιλαμβάνεσαι (βλέπεις τα θεϊκά αποτελέσματα) μόνο μόλις κατά το 5% του συνόλου. Δηλαδή, με άλλα λόγια, μόνο περίπου το 5% διαδραματίζει ρόλο στον χωροχρόνο όπου ζεις. Το υπόλοιπο 95% δεν αφορά στον κόσμο σου. Αυτοί είναι οι «ηττημένοι» Τιτάνες.

Η Τιτανομαχία δεν ήταν παρά η πάλη μεταξύ των δυνάμεων που θα λειτουργούν και επικρατήσουν στον δικό σου κόσμο Άνθρωπε, με νικητές τους Κρονίδες, τα παιδιά του Χωροχρόνου σου, τα τέκνα του Κρόνου και της Ρέας, τους Ολύμπιους, δηλαδή Τιτάνες που θεοποιήθηκαν και όλους τους άλλους που παραστάθηκαν στο πλευρό τους, όπως εγώ, ο Προμηθέας, η Ρέα κ.α. που συνυπάρχουμε μαζί τους. Οι υπόλοιποι Τιτάνες, που δεν έχουν θέση στον κόσμο σου, εταρταρώθηκαν, δηλαδή απομακρύνθηκαν από τον χώρο σου, αφού δεν έχουν νόημα ύπαρξης σε αυτόν, δηλαδή δεν σου γίνονται αντιληπτοί. Ανάμεσα σε όλους αυτούς και η δίδυμη αδερφή μου η Άρκη. 

Ναι, είμαστε δίδυμες! Είμαστε και οι δυο μας ‘χρώματα’. Εγώ το μικρό χρωματικό φάσμα, ορατό από εσένα κι’ εκείνη ίσως όλα τα χρώματα που υπάρχουν απ’ άκρη σε άκρη του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, που εσύ δεν αντιλαμβάνεσαι, ίσως τα χρώματα της σκοτεινής ύλης, ίσως και τα δυο μαζί… ποιος ξέρει….

Πάντως Άνθρωπε, αν δεν σου γίνονται κατανοητά αυτά που σου είπα, αρκέσου στην απλούστερη εξήγηση που δίνουν κάποιοι, θεωρώντας την Άρκη σαν το δεύτερο εξασθενισμένο ουράνιο τόξο που εμφανίζεται ενίοτε μαζί μου στον ουρανό.

Όμως, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να μας παρουσιαστούν τα ίδια τα χρώματα και να μας μιλήσουν για τις ιδιότητές τους.

 


Topic: Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα και Φως, Ίρις και τα χρώματά της, Μύθοι και χρώματα, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Φυσικα χρωματισμενα αυγα

⊆ April 25th by | ˜ No Comments »

 

Αυγά χρωματισμένα φυσικά

 

 

 

 

Διάγουμε την Εβδομάδα των Παθών που μας οδηγεί στον εορτασμό του Πάσχα

http://xromata.com/?p=9931

που ένα από τα βασικά έθιμά του είναι τα βαμμένα αυγά.

Εάν θέλετε να ανατρέξετε στα όσα έχουμε αναφέρει μέχρι τώρα για τα ‘πασχαλινά αυγά’, για διευκόλυνσή σας, σας παραθέτουμε τον σύνδεσμο που θα σας οδηγήσει σ’ αυτά.

http://xromata.com/?p=7077 (πασχαλινά αυγά)

Έχοντας εξαντλήσει τα σχετικά με το Πάσχα ‘χρωματικά θέματα’, εφέτος θα αναφερθούμε στα χρωματισμένα από την φύση τους αυγά, όπου σε κάποια από αυτά έχει βάλει λιγάκι το χεράκι του και ο άνθρωπος κι’ έτσι στην εποχή μας έχουμε κότες που κάνουν πράσινα, γαλάζια ή ροζ αυγά.

 

 

Διόλου απίθανο, με την επέμβαση του ανθρώπου, στο μέλλον να έχουμε και κότες που θα γεννούν κόκκινα αυγά, οπότε θα αποφεύγουμε το βάψιμό τους για τον εορτασμό του Πάσχα, κάτι που μπορούμε να το κάνουμε και τώρα εάν δεν θεωρούμε απαραίτητα τα κατακόκκινα αυγά  στο αναστάσιμο τραπέζι μας, αλλά αρκούμαστε στην ποικιλία των χρωμάτων των αυγών που γεννούν σήμερα οι κότες.

 

 

http://xromata.com/?p =8660 (αυγά κότας)

Στο βασίλειο των πτηνών, τα διάφορα πουλιά γεννούν αυγά διαφόρων μεγεθών και χρωμάτων. Στο θέμα αυτό είχαμε αναφερθεί παλαιότερα στο άρθρο στο οποίο θα σας οδηγήσει ο κατωτέρω σύνδεσμος:

http://xromata.com/?p=8651 (χρώμα αυγών)

 

 

Αξιοπερίεργο είναι ότι το μεν κέλυφος των αυγών ποικίλλει χρωματικά, ο κρόκος όμως έχει πάντα κιτρινωπό χρώμα. Μπορεί ο κρόκος να έχει χρώμα από σχεδόν λευκοκίτρινο έως βαθυκίτρινο ή και βαθύ πορτοκαλί (συνήθως εξαρτάται, ιδιαιτέρως στις κότες, από την διατροφή του πτηνού) όμως η βάση του είναι το κίτρινο χρώμα.

http://xromata.com/?p=8983 (κρόκος)

 

 


Topic: Uncategorized, Φύση και χρώματα | Tags: None

Red Lead

⊆ April 20th by | ˜ No Comments »

 

Χρώματα βαφές

Οι βαφές κατά την ύστερη αρχαϊκή εποχή

 

Σε προηγούμενα άρθρα, αναφερθήκαμε στα χρώματα βαφές που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος κατά την προϊστορική περίοδο, τα οποία είναι εν χρήσει ακόμα και σήμερα.

Στην πρώιμη αρχαιότητα, πέρα από τα 6 προϊστορικά χρώματα, προστέθηκαν και άλλα οκτώ χρώματα βαφές στον χρωστήρα του ανθρώπου, ενώ στην ύστερη αρχαϊκή εποχή προστέθηκαν άλλα πέντε, τα εξής, κατά την διεθνή αγγλική τους ονομασία:

Red lead

Vermilion

Green earth

Verdigris

Lead white

 

 

 

 

 

Red lead (κόκκινος μόλυβδος / μίνιο)

 

 

Σύντομη περιγραφή του Red lead*:

*χρωστική του οξειδίου του μολύβδου

 

Το red lead είναι μια λεπτόκοκκη χρωστική ουσία με καλή καλυπτικότητα και σταθερότητα.

 

 

Ο κόκκινος μόλυβδος ήταν μια από τις πρώτες χρωστικές που παρασκευάστηκαν τεχνητά και είναι ακόμα εν χρήσει.

Λόγω της φωτεινότητάς του ήταν ένα από τα αγαπημένα χρώματα των Βυζαντινών και των Περσών και χρησιμοποιήθηκε ευρέως στα ευρωπαϊκά μεσαιωνικά χειρόγραφα και σε πίνακες ζωγραφικής.

 

 

Το χρώμα του κόκκινου μόλυβδου είναι γνωστό και με την ονομασία μίνιο, προερχόμενη από την ονομασία του ποταμού ‘Μίνιο’, (rio Minho) του μεγαλύτερου ποταμού της ισπανικής Γαλικίας.

 

 

Η χημική του ονομασία είναι ‘οξείδιο μολύβδου (ΙΙ,ΙV)’, ενώ ο χημικός τύπος του είναι Pb3O4.

 

 

Επειδή, λόγω της φωτεινότητάς του, το χρησιμοποιούσαν πολύ στις μικρογραφίες που διακοσμούσαν μεσαιωνικά χειρόγραφα, προέκυψε το λατινικό ρήμα ‘miniare’ και από αυτό η λέξη μινιατούρα.

 

 

Οι βαφές που προέκυπταν από το οξείδιο του μολύβδου χρησιμοποιήθηκαν από τους αρχαίους Έλληνες, τους Ρωμαίους, τους μεσαιωνικούς Ευρωπαίους και μετέπειτα, έως τον 19ο αιώνα, ενώ στον 20ο αιώνα έπαψε να παράγεται σαν βαφή για καλλιτέχνες λόγω της τοξικότητάς της, αλλά και του αμαυρώματός της με την πάροδο των ετών.

 

 

Στην Ευρώπη είχε χρησιμοποιηθεί κυρίως σε πίνακες και ζωγραφική χειρογράφων και λιγότερο σε τοιχογραφίες και ξυλογραφίες ενώ αντιθέτως χρησιμοποιήθηκε ευρέως για τοιχογράφηση από τους Κινέζους και κεντρικούς Ασιάτες.

Σήμερα χρησιμοποιείται σαν έντονη κόκκινη ή πορτοκαλί χρωστική ουσία στην κατασκευή μπαταριών, σε γυαλιά και υαλοπίνακες μολύβδου (μολυβδύαλος) και σαν αστάρι ανθεκτικό στην σκουριά.

 

 

Ο κόκκινος μόλυβδος είναι εξαιρετικά τοξικός και πρέπει να δίνεται μεγάλη προσοχή στον χειρισμό της χρωστικής ξηράς σκόνης για να αποφευχθεί η εισπνοή της ή η κατάποση της χρωστικής αυτής σε οποιαδήποτε μορφή.

Έχει κακή ανθεκτικότητα. Ο κόκκινος μόλυβδος μπορεί να αποχρωματιστεί από αέριους ρύπους όπως πχ. το υδρόθειο. Αντιδρά με μερικές χρωστικές ουσίες που περιέχουν ελεύθερες ποσότητες θείου όπως για παράδειγμα το κίτρινο του καδμίου.

 

 

Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σαν ακουαρέλα καθώς ενδέχεται να σκουραίνει όταν εκτίθεται σε υγρασία ή φως.

 

 

Σαν βαφή, όταν αναμειγνύεται με έλαια είναι σταθερότερη οπότε είναι καταλληλότερη σαν ελαιόχρωμα ή σαν εγκαυστική βαφή. Επίσης είναι καλή σαν τέμπερα.

Έχει παρατηρηθεί ότι ξεθωριάζει στις τοιχογραφίες λόγω σχηματισμού θειικού μολύβδου από την αλληλοεπίδρασή της με την υγρασία και τους ατμοσφαιρικούς υδροθειικούς ρύπους.

Η αρχική πορτοκαλοκόκκινη χροιά του μεταβάλλεται σε ανοιχτό ροζ από τον ήλιο, ή σε καφεκόκκινο ανάλογα με τις περιβαλλοντικές επιρροές.

Σκουραίνει εμφανέστερα εάν χρησιμοποιηθεί σαν υδατόχρωμα ή τέμπερα.


Topic: βαφές, ιστορία και χρώματα, κόκκινο, χρωστικές | Tags: None

Περι φωτος και χρωματων [D]

⊆ April 15th by | ˜ No Comments »

 

Συνοπτικά περί Φωτός και Χρωμάτων

 

[Από τον ιστότοπο “The Physics Hypertextbook”]

[D]

 

Τα βασικά χρώματα του ανθρώπινου οπτικού συστήματος είναι τα κόκκινο, πράσινο, μπλε.*

*[τα βασικά χρώματα των ακτινοβολιών]

 

 

Κανένας συνδυασμός δυο βασικών χρωμάτων δεν δύναται να παράγει ένα τρίτο βασικό χρώμα.

Οι συνδυασμοί των 3 βασικών χρωμάτων παράγουν μια ευρύτερη κλίμακα αποχρώσεων, ευρύτερη από οποιαδήποτε άλλη μπορεί να παραχθεί με την χρήση οιωνδήποτε άλλων 3 χρωμάτων.

 

 

Οι συνδυασμοί των βασικών χρωμάτων ακολουθούν τους κανόνες της προσθετικής μείξης χρωμάτων, ήτοι:

 

 

Κόκκινο + πράσινο = κίτρινο

Πράσινο + μπλε = κυανό (cyan)

Μπλε + κόκκινο = ματζέντα

Κόκκινο + πράσινο + μπλε = άσπρο

Έλλειψη φωτός = μαύρο

Στα συστήματα που λειτουργούν με την προσθετική μείξη χρωμάτων περιλαμβάνονται:

Φωτογραφικά και κινηματογραφικά φιλμ (εκτυπώσεις, φωτογραφικές διαφάνειες slides, αρνητικά)

Τηλεοράσεις και οθόνες ηλεκτρονικών υπολογιστήρων (crt, led, lcd, πλάσμα)

 

 

Τα παράγωγα χρώματα του ανθρώπινου οπτικού συστήματος είναι τα: κυανό (cyan), ματζέντα και κίτρινο

 

 

Ένα δευτερεύον συμπληρωματικό χρώμα σχηματίζεται αφαιρώντας ένα πρωτεύον χρώμα από το λευκό φως.

Κάθε δευτερεύον χρώμα είναι το συμπληρωματικό χρώμα ενός πρωτεύοντος χρώματος.

Αφαιρώντας από το άσπρο φως το κόκκινο έχουμε κυανό (το συμπληρωματικό του κόκκινου).

Αφαιρώντας από το άσπρο φως το πράσινο έχουμε ματζέντα (το συμπληρωματικό του πράσινου).

Αφαιρώντας από το άσπρο φως το μπλε έχουμε κίτρινο (το συμπληρωματικό του μπλε).

 

 

Κάθε πρωτεύον (βασικό) χρώμα είναι συμπληρωματικό ενός δευτερεύοντος (παράγωγου) χρώματος   

Αφαιρώντας από το άσπρο φως το κυανό έχουμε κόκκινο (που συμπληρώνεται από το κυανό).

Αφαιρώντας από το άσπρο φως την ματζέντα έχουμε πράσινο (που συμπληρώνεται από την ματζέντα).

Αφαιρώντας από το άσπρο φως το κίτρινο έχουμε μπλε (που συμπληρώνεται από το κίτρινο).

Ο συνδυασμός συμπληρωματικών χρωματικών ακτινοβολιών φωτός παράγει φως που φαίνεται λευκό. Ως αποτέλεσμα αυτού, τα συμπληρωματικά χρώματα ονομάζονται μερικές φορές ‘αντίθετα χρώματα’, ήτοι:

Κόκκινο + κυανό (ήτοι μπλε + πράσινο) = λευκό

Πράσινο + ματζέντα (ήτοι μπλε + κόκκινο)= λευκό

Μπλε + κίτρινο (ήτοι κόκκινο + πράσινο)= λευκό

 

 

Οι συνδυασμοί των δευτερευόντων χρωμάτων ακολουθούν τους κανόνες της αφαιρετικής μείξης χρωμάτων (χρωστικές), όπου:

Κυανό + ματζέντα = μπλε

Ματζέντα + κίτρινο = κόκκινο

Κίτρινο + κυανό = πράσινο

Κυανό + ματζέντα + κίτρινο = μαύρο (αν και η ποιότητα αυτού του προκύπτοντος μαύρου είναι ασθενής).

 

[συνεχίζεται]

 


Topic: Κίτρινο, κόκκινο, κυανό, λειτουργίες όρασης χρωμάτων, Λευκό, ματζέντα, μαύρο, Μίξεις χρωμάτων, μπλε, Πράσινο, προσθετική μίξη, συμπληρωματικά χρώματα, φως | Tags: None

Τα μαυρα λαστιχα των αυτοκινητων

⊆ April 10th by | ˜ 2 Comments »

 

Γιατί τα λάστιχα των τροχών των αυτοκινήτων είναι μαύρα;

 

 

 

Με τόσα πολλά χρώματα που υπάρχουν τριγύρω μας, μήπως αναρωτιέστε γιατί τα ελαστικά των αυτοκινήτων είναι πάντα απλώς μαύρα; Τα ίδια τα αυτοκίνητα έρχονται σε δεκάδες αποχρώσεις, αλλά όχι τα ελαστικά τους.

 

 

Η γόμα του καουτσούκ από την οποία κατασκευάζονται τα λάστιχα των αυτοκινήτων έχει γαλακτώδες λευκό χρώμα, αλλά η αιθάλη που προστίθεται στα ελαστικά ως σταθεροποιητικό χημικό συστατικό, καθιστά το ελαστικό μαύρο.

 

 

Ο μαύρος άνθρακας συνδυάζεται με άλλα πολυμερή για να δημιουργήσει την σύνθεση του πέλματος του ελαστικού. Η προσθήκη αιθάλης στο ελαστικό αυξάνει την αντοχή και την δύναμη του ελαστικού ενώ σκουραίνει το χρώμα του.

Η αιθάλη είναι ένα σημαντικό πρόσθετο στο ελαστικό καθώς μπορεί να επεκτείνει τη διάρκεια ζωής του ελαστικού, διεξάγοντας την θερμότητα μακριά από τα μέρη του αυτοκινήτου που τείνουν να ζεσταίνονται λόγω τριβής κατά τη διάρκεια της οδήγησης, όπως και το πέλμα του ελαστικού.

 

 

Ο μαύρος άνθρακας προστατεύει το ελαστικό και από τις καταστρεπτικές επιδράσεις της υπεριώδους ακτινοβολίας και του όζοντος, δύο γνωστά στοιχεία που συμβάλλουν στην φθορά του ελαστικού. Και επειδή η αιθάλη κάνει το ελαστικό πιο ισχυρό, κάνει  πιο αξιόπιστη την κίνηση του αυτοκινήτου, προσδίδοντας ασφάλεια στον οδηγό του οχήματος.

 

 

Το μαύρο χρώμα του ελαστικού αποτελεί επίσης μια πρακτική επιλογή ως προς τα θέματα καθαρισμού. Αν τα ελαστικά είχαν χρώμα ανοιχτότερο, θα ήταν δύσκολο να τα κρατήσουμε καθαρά και ωραία. Θα χρειαζόντουσαν ώρες για την απομάκρυνση των κηλίδων και των λεκέδων μετά από ένα μακρύ οδικό ταξίδι.

 

 

Εν ολίγοις, τα ελαστικά δεν υπάρχουν για ομορφιά αλλά για  λειτουργικότητα. Αν θέλετε να τα διανθίσετε χρωματικά, μπορείτε να προσθέσετε ελκυστικές ζάντες ή τάσια. Τα ελαστικά διευκολύνουν τον βελτιωμένο χειρισμό, την άνεση και την ισχύ φρεναρίσματος.

 

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν ένα ασφαλές ελαστικό από ένα όμορφο.

 


Topic: Uncategorized, Γιατί έχει χρώμα....., μαύρο | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [ν’]: Ωκεανος

⊆ April 5th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[νʹ]

 

Ωκεανός, ο παππούς της Ίριδας.

 

-Σου έλεγα, λοιπόν, Άνθρωπε, πριν με παρακαλέσεις να σταματήσω για λίγο, ότι από τους τέσσερεις προγεννήτορες μου, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου δηλαδή, θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα στον παππού μου τον Ωκεανό, γιατί αν αναφερθώ και στους τέσσερεις, θα ξημεροβραδιαστούμε.

Για να καταλάβεις δε τι εννοώ λέγοντας πως θα ξημεροβραδιαστούμε, ένα μόνο πράγμα θα σου πω, εν συντομία, για κάθε μια από τις γιαγιάδες μου.

Η μία, η εκ πατρός γιαγιά, η Τιταία – Γαία, είναι η πρωταρχική χαοτική ύλη, μητέρα των Τιτάνων, η δε άλλη η Τηθύς (ήπερ σημαίνει η γεννήτωρ πάντων θάλασσα, ) και κατόπιν Θέτις, είναι η θέτουσα εις τάξιν το χάος.

Καταλαβαίνεις που πρόκειται να μας σύρει αυτή η συζήτηση, οπότε…, οπότε θα ασχοληθώ λίγο με τον παππού μου Ωκεανό, τον Τιτάνα Ωκεανό, ώστε να καταλάβεις την σπουδαιότητα και τις καταβολές της οικογένειάς μου, τις απαρχές μου.

Ο παππούς Ωκεανός… για ποιόν Ωκεανό μιλάμε; Φυσικά όχι για κάποιον από τους πέντε ωκεανούς της γης, του πλανήτη σου, όπως τους έχεις ορίσει εσύ. Εδώ μιλάμε για τον Ωκεανό που περιτριγύριζε την γη (εννοώντας το Σύμπαν) όπως αναφέρεται στην ελληνική μυθολογία:

«Ο Ωκεανός συνέστη τον τελευταίο κύκλο όστις περιέζωνε τον Ουρανό και την Γαία, ενώ στους ύμνους του Ομήρου ο Ουρανός περιγράφεται ως «ο αποτελών την εσχάτη περιφέρεια της ασπίδος του Αχιλλέως».

Σε παλαιότερους μύθους αναφέρεται ότι το Χάος αποτελούσε την πρώτη οντότητα η οποία κατόπιν ταυτίστηκε με τον Ωκεανό.

Το 1816, στην ‘Ωγυγία ή Αρχαιολογία’ του, ο Αθανάσιος Σταγειρίτης γράφει:

«Ο Ωκεανός ήτο ο πρεσβύτατος των Τιτάνων. Ούτος ήτο, κατά τινας, ο αρχαιότατος των Θεών και εξ αυτού εγεννήθησαν οι άλλοι θεοί και οι άνθρωποι».

Αλλά και μύθοι άλλων λαών φέρουν τον Ωκεανό σαν πρώτιστο θεό.

Κατά τους Αιγυπτίους: πρώτος θεός ήτο ο Νουν (Ωκεανός) και δεν υπάρχει παλαιότερος θεός από τον Ωκεανό. Μετά από αυτόν γεννήθηκαν οι άλλοι θεοί.

Κατά τους Σουμέριους: πρώτος θεός ήταν ο Ενκί (Ωκεανός), ο ύψιστος, ο αυτογέννητος, αυτός είναι το ύδωρ.

Κατά τους Ινδούς: εν αρχή υπήρχε μόνο το ύδωρ, ο αρχέγονος Ωκεανός.

Ο παππούς μου ο Ωκεανός λοιπόν, είναι το πρωταρχικό ύδωρ, το νερό της δημιουργίας, αυτό που η τωρινή επιστήμη αποκαλεί «διαστημική σούπα». Ναι, του άλλαξε το όνομα, Από Ωκεανό τον ονόμασε σούπα. Δεν βαριέσαι, το ίδιο κάνει. Υγρό το ένα, υγρό και το άλλο.

Μας λέει ο Peter Kalmus που ασχολείται με πειράματα σωματιδιακής φυσικής στις Ηνωμένες Πολιτείες:

«Το πρώιμο σύμπαν ήταν απίστευτο, μια πυκνή αρχέγονη σούπα από στοιχειώδη σωματίδια, που συγκρούονταν συνεχώς μεταξύ τους σε καταπληκτικά μεγάλες ενέργειες.

Γύρω στα 10-6 δευτερόλεπτα η μέση ενέργεια είχε πέσει και τα κουάρκ μπορούσαν να ενωθούν δημιουργώντας αδρόνια, και λίγο αργότερα σταθερά πρωτόνια και (σχετικά σταθερά) νετρόνια, παρ' όλο που η πυκνότητα ήταν ακόμα μερικές εκατοντάδες χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από την πυκνότητα του νερού……»

Να λοιπόν ποιος είναι ο παππούς μου ο Ωκεανός.

Είναι το ‘μέσον’ μέσα στο οποίο πλέουμε, κολυμπάμε, ανάμεσα στην ύλη και την ενέργεια, όπου εσύ, με τα εφόδια που διαθέτεις Άνθρωπε, είσαι εγκαταστημένος και αντιλαμβάνεσαι τον χώρο στις τρεις διαστάσεις του, όπου όλες οι μορφές της αντιληπτής από εσένα ύλης, στον κόσμο σου, όπως τον γνωρίζεις έως τώρα, συντελούνται από περίπου εκατό διαφορετικά είδη στοιχείων. Αυτή είναι η βαρυονική ύλη, μόλις το 4,9% του συνόλου (το άλλο 95,1% είναι η σκοτεινή ύλη) μέσα στην οποία διαδραματίζω τον ρόλο μου, εγώ η εγγονή του.*

*[ Σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία το Σύμπαν αποτελείται σε ποσοστό περίπου 96% από μη ορατή ύλη, την μυστηριώδη σκοτεινή ύλη καθώς και την σκοτεινή ενέργεια. Αυτά που βλέπουμε στο Σύμπαν δηλαδή η ορατή ύλη αποτελεί μόλις το 4%. Οι επιστήμονες αναφέρουν την ορατή ύλη ως «βαρυονική ύλη» και αυτή περιλαμβάνει τα πρωτόνια, τα νετρόνια και τα ηλεκτρόνια, όλα δηλαδή τα συστατικά από τα οποία αποτελούνται τα άτομα της ύλης που είναι τα «δομικά στοιχεία» των κοσμικών σωμάτων (άστρων, πλανητών, αερίων, σκόνης κλπ).]

Ας αφήσουμε όμως τον παππού μου κι’ ας ασχοληθούμε με άλλα μέλη της οικογένειάς μου, τις αδερφές μου τις Άρπυιες. Τις τερατόμορφες «κακές» Άρπυιες, που προκαλούν τόσα δεινά στους ανθρώπους.

Σας μπερδεύουν αυτές οι αδερφές μου οι Άρπυιες που πλέον τις ταυτίζετε με τους θυελλώδεις ανέμους… φαινομενικά έτσι είναι, οι δυο αδελφές μου, η Αελλώ και η Ωκυπέτη είναι οι καταστρεπτικές θύελλες…

Μάλιστα σε πολύ νεώτερες μυθοπλασίες έχει προστεθεί και μια τρίτη Άρπυια, με το όνομα Θύελλα, ίσως για να εκφρασθεί μια τριαδικότητα και για να τονισθεί με την ονομασία της νεώτερης –υποτιθέμενης- αδελφής μου πως οι Άρπυιες είναι καθαρά άγρια καιρικά φαινόμενα. Πάντως σε όλους τους αυθεντικούς, παλαιότερους μύθους, αναφέρονται μόνο οι δυο Άρπυιες, η Αελλώ και η Ωκυπέτη!

Θα μου πεις τώρα, με το δίκιο σου Άνθρωπε, ποια σχέση μπορεί να έχουν σαν θύελλες, οι τερατόμορφες φτερωτές αδερφές μου, οι Άρπυιες, με τα χρώματα που είναι το θέμα μας, πώς γίνεται εγώ η πανέμορφη Ίρις να έχω αδερφές μου αυτά τα τέρατα;

Είναι όμως μόνο αυτό; Θύελλες; Μήπως πρόκειται για κάτι άλλο, πιο σημαντικό; Ποιο σχετικό με την αδερφή τους, την θεά των χρωμάτων;

 


Topic: Ίρις και τα χρώματά της, Μύθοι και χρώματα, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None