xromata.com


Σκεψεις κι’ αποψεις [34]

⊆ April 20th by | ˜ No Comments »

 

Σκέψεις κι’ απόψεις [34]

 

 

 

Οι «Σκέψεις και Απόψεις» φίλων του site, δεν είναι παρά η επανάληψη επιλεγμένων παλαιών comments (με χρονική σειρά ανάρτησης) από την στήλη διαλόγου, γιατί και οι φίλοι της ιστοσελίδας συμβάλλουν στην ανάπτυξή της με τις δικές τους απόψεις.

Κάποιες από αυτές ίσως σας φαίνονται σαν αταίριαστες με το θέμα της ιστοσελίδας, που είναι τα χρώματα, όμως όλες αναπτύχθηκαν από ερεθίσματα που δόθηκαν από κάποιο άρθρο βασισμένο σε αυτά, τα χρώματα δηλαδή και τον κόσμο τους.

Αν ενδιαφέρεστε να δείτε τις προηγούμενες αναρτήσεις κάτω από τον τίτλο ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΙ’ ΑΠΟΨΕΙΣ θα τις βρείτε πηγαίνοντας στo παράθυρο CATEGORIES κάνοντας κλικ με το ποντίκι σας πάνω στην ενότητα «σκέψεις, σχόλια, άρθρα φίλων».

 

 

 

Χαίρομαι JOHNART που σου αρέσουν τα καλά στοιχεία του μπλε χρώματος και δεν το βρίσκεις ουδόλως καταθλιπτικό. Αλίμονο όμως σε όσους έχουν καταθλιπτικές τάσεις και βρίσκονται σε μπλε περιβάλλον!
Πάνος
5-2-11

 

http://xromata.com/?p=2255

 

 

 

Μικρή μου amelia, το φόρεμα της “τουρτένιας” πριγκίπισσας ήταν νόστιμο λόγω της ζάχαρης που είχε και όχι λόγω του μπλε χρώματος. Όταν ξαναπάς σε γενέθλια και έχουν τούρτα με μπλε χρώματα, εσύ να μην φας τίποτε από τα μπλε στολίδια της τούρτας. Το μπλε χρώμα δεν τρώγεται και ούτε υπάρχουν φυσικές χρωστικές μαγειρικής μπλε. Το μπλε χρώμα ζαχαροπλαστικής είναι συνθετικό (παράγεται από πετρέλαιο) και περιέχει Ε133 που ήταν απαγορευμένο στην Ελλάδα και σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες μέχρι πριν λίγα χρόνια που υπέκυψαν στην παντοδυναμία της Αμερικής και αναγκάστηκαν να το δεχτούν!
Α, και κάτι άλλο. Το συνθετικό μπλε χρώμα μαγειρικής αν ψηθεί αλλάζει χρώμα, συνήθως γίνεται μωβέ.
Πάνος
5-2-11

 

http://xromata.com/?p=2255

 

 

 

Χαίρομαι που το ψάχνεις Πάνο – αυτό είναι και η γοητεία μιας συζήτησης -ε…
Δεν ξέρω αν θα ήθελες να ψάξεις λίγο και την έννοια του
“blue print” – κυρίως την μεταφυσική/εσωτεριστική του έννοια, που οπωσδήποτε έχει σχέση και με το Νερό, και με το Μπλε – και με την Πνευματικότητα…

 

Irene Κey

5-2-11

 

http://xromata.com/?p=2255

 

 

 

Εννοείς Γιάννη ότι και τα δυο μήλα -και του Παραδείσου (γνώση) και της Έριδος (καλλίστη)- μας οδηγούν στην τόνωση του εγωισμού, η οποία με τη σειρά της σπέρνει διχόνοιες;
Πάνος
5-2-11

 

http://xromata.com/?p=2227

 

 

 

ΜΗΠΩΣ ΠΑΙΔΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΦΙΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΜΟΥΣΙΚΟΣ, ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΑΧΟΛΗΘΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ Ή ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΗΧΩΝ; (όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας).

ΑΥΓΟΥΣΤΑ
5-2-11

 

http://xromata.com/?p=2255

 

 

 

Τα δύσκολα Irene Key μου αρέσουν μεν, αλλά δεν παύουν να είναι δύσκολα! Θα ήθελα να με βοηθήσεις λίγο, ιδιαίτερα για το σκεπτικό σου προς την εσωτεριστική έννοια που μας οδηγεί το blue print, ώστε να το ψάξω από την ορθή γωνία. Το blue print είναι κάτι που αγνοούσα και απ’ ότι έμαθα πρόκειται για ένα μπλε σχεδιαστικό φιλμ για την απόδοση τεχνολογικών σχεδίων.. κάτι μου ’ρχεται στο νου… περιμένω βοήθημα, κι όποιος άλλος γνωρίζει κάτι, ας το καταθέσει.
Πάνος
5-2-11

Υ.Γ. εξάλλου το blog αυτό ανήκει σε όλους μας και αποβλέπει σε συνεργασίες όπως αναγράφεται στην αρχική του σελίδα:
..το “xromata.com” είναι ένα blog που φιλοδοξεί με τη συνεργασία σας να συγκεντρώσει τα πάντα γύρω από τα χρώματα και τον κόσμο τους.

 

http://xromata.com/?p=2255

 

 

 

 


Topic: σκέψεις σχόλια άρθρα φίλων | Tags: None

Ο χιτών

⊆ April 15th by | ˜ No Comments »

 

Πάσχα, ο Χιτών και το χρώμα του

 

 

 

 


Ο μεγαλύτερος εορτασμός όλων των εβραιογενών αβραμικών θρησκειών είναι το Πάσχα, ονομασία προερχόμενη από το εβραϊκό ‘Pesach’ (פֶּסַח) που σημαίνει ‘πέρασμα’ και συνεκδοχικά άνοιγμα – άνοιξη, κατ’ επέκταση αναγέννηση και δη της φύσης, ένας εορτασμός της Άνοιξης. Γι’ αυτό και εορτάζεται κατά τους εαρινούς μήνες.

Στο Ισλάμ, το Πάσχα (Ραμαντάν) εξαρτώμενο από το σεληνιακό ημερολόγιο εορτάζεται κυκλοτερώς, έχοντας αποσυνδεθεί από τον εορτασμό της άνοιξης, αφού ο εορτασμός του συμπίπτει περιοδικά σε όλες τις εποχές του έτους.

Αντιθέτως, το εβραϊκό και το χριστιανικό Πάσχα, ακολουθώντας το ηλιακό ημερολόγιο, εξαρτώνται από την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας και εορτάζονται πάντα στην καρδιά της Άνοιξης, παραμένοντας ένας μεγάλος εαρινός εορτασμός, όπως συμβαίνει και με το holi (εορτασμό της Άνοιξης και των χρωμάτων) των ινδουιστών.

Το Πάσχα των χριστιανών της δύσης και του βορρά εορτάζεται με μια πολυχρωμία, αφού ο εορτασμός αυτός βασίστηκε στον εκτοπισμένο πλέον από τον χριστιανισμό εορτασμό της εαρινής θεάς Ηόστρε των προχριστιανών αγγλοσαξώνων, εξ ου και τα πολύχρωμα πασχαλινά αυγά.

http://xromata.com/?p=2507

Αντιθέτως, το Πάσχα των ορθοδόξων χριστιανών, βασισμένο στα προχριστιανικά Αδώνεια μυστήρια, των οποίων έχει διατηρήσει πολλά τελετικά και τον συμβολισμό της θυσίας, χρωματικά είναι συνδεδεμένο με το κόκκινο χρώμα, το πρώτο (άνοιγμα) των χρωμάτων, χρώμα του αίματος και της θυσίας, γι’ αυτό και τα πασχαλινά αυγά των ορθοδόξων χριστιανών είναι κυρίως κόκκινα.

http://xromata.com/?p=7100

 

 

 

Μια από τις ελάχιστες (αν όχι η μοναδική) χρωματικές αναφορές της Καινής Διαθήκης, είναι αυτή που αφορά στον χιτώνα που φόρεσαν στον Ιησού περιγελώντας τον οι στρατιώτες του Πόντιου Πιλάτου. Στα 3 από τα 4 Ευαγγέλια το χρώμα του χιτώνα αναφέρεται κόκκινο, ενώ στο ένα προσδιορίζεται απλώς σαν λαμπρό ένδυμα.

Επειδή, ως γνωστόν, υπάρχουν διαφορές μεταξύ των 4 Ευαγγελίων, σας παραθέτω τα σχετικά αποσπάσματα:

 

 

 

Κατά Ματθαίον (κεφ κζ΄ 28)

 

Και εκδύσαντες αυτόν περιέθηκαν αυτώ χλαμύδα κοκκίνην

 

Κατά Μάρκον (κεφ ιε΄17)

 

Και ενδύουσιν αυτόν πορφύραν και περιτιθέασιν αυτώ πλέξαντες ακάνθινον στέφανον

 

Κατά Λουκάν (κεφ κγ’ 11)

 

Εξουθενήσας δε αυτόν ο Ηρώδης συν τοις στρατεύμασιν αυτού και εμπαίξας περιβαλών αυτόν εσθήτα λαμπράν ανέπεμψεν αυτόν τω Πιλάτω.

(εδώ, εκτός του ότι δεν έχουμε χρωματικό προσδιορισμό της εσθήτας, σε αντίθεση με τα άλλα Ευαγγέλια, έχομε επιπλέον χρονική ανατροπή, διότι ενώ στα άλλα ο περιπαιγμός του Ιησού έγινε στον χώρο του Πόντιου Πιλάτου, στο κατά Λουκάν αυτό συνέβη από τον Ηρώδη προτού σταλεί από αυτόν στον Πιλάτο)

 

Κατά Ιωάννην (κεφ ιθ’ 2)

 

Και οι στρατιώται πλέξαντες στέφανον εξ ακανθών ετέθηκαν αυτού την κεφαλήν και ιμάτιον πορφυρούν περιέβαλον αυτόν.

 

 

 

 

Ο «Χιτών» (The Robe), με θέμα τον χιτώνα του Χριστού είναι ο τίτλος της πρώτης κινηματογραφικής ταινίας που γυρίστηκε σε σύστημα σινεμασκόπ το 1953, με πρωταγωνιστές τους Βίκτορ Μάτσιουρ, Ρίτσαρντ Μπάρτον και Τζην Σίμμονς.

 

 


Topic: Uncategorized, κόκκινο, Μύθοι και χρώματα | Tags: None

Κροκος αυγου και το χρωμα του

⊆ April 10th by | ˜ No Comments »

 

Ο κρόκος των αυγών και τα χρώματά του

 

Είναι η ένατη φορά που ο ιστότοπος αυτός διαβαίνει την χριστιανική πασχαλινή περίοδο και δη την εβδομάδα των Παθών, όπου είθισται, ειδικά την Μεγάλη Πέμπτη, να βάφονται τα πασχαλινά αυγά.

Την πρώτη χρονιά, τότε, το 2009, είχε αναρτηθεί ένα αρθράκι για τα ‘κόκκινα αυγά’ που έκλεινε με ένα ερώτημα, προτρεπτικό για έρευνα, όσων παρακολουθούσαν την ιστοσελίδα. Αυτό ήταν το εξής:

«Αλήθεια, έχουν άραγε οι κρόκοι κάθε είδους αυγών χρώμα κιτρινωπό; Κι’ αν όντως είναι έτσι, γιατί;»

 

http://xromata.com/?p=334

 

 

 

 

Αυτό το ερώτημα τέθηκε γιατί με είχε προβληματίσει η σχέση του κίτρινου χρώματος (του κρόκου) με την ψυχή, ένεκα της αντιστοιχίας του κίτρινου με την ψυχή, η οποία θεωρείται σαν το κέντρο κάθε δημιουργίας και δη ζωικής.

Κατά την θεωρία του πανενθεϊσμού: «Ο κόσμος και το θείο δεν είναι οντολογικά ισοδύναμα, ο Θεός θεωρείται ‘η ψυχή’ (κέντρο κι αρχή) του σύμπαντος, το καθολικό πνεύμα που είναι πανταχού παρόν, πάντοτε, σε κάθε τι και στον καθένα».

Επομένως, ο κρόκος του αυγού, η πηγή της δημιουργίας μιας νέας ζωικής ψυχής, δεν θα μπορούσε να έχει άλλο χρώμα παρά κίτρινο.

Όμως έχουν όλα τα αυγά κίτρινους κρόκους;

 

 

Ναι, τα αυγά σχεδόν όλων των πουλιών έχουν κίτρινο κρόκο (σε διάφορες παραλλαγές του κίτρινου χρώματος), όμως δεν είναι μόνο τα πουλιά που κάνουν αυγά, είναι και άλλα πλάσματα, ερπετά, ψάρια, έντομα, ακόμα και κάποια μαρσιποφόρα θηλαστικά…. Έχουν όλων αυτών τα αυγά κίτρινους κρόκους;

 

 

Έθεσα λοιπόν το ερώτημα αυτό για να συνδράμουν με τις γνώσεις τους και την έρευνά τους οι φίλοι της ιστοσελίδας και όντως συνέδραμαν δυο φίλοι, από τους πολύ δραστήριους, τότε, στην ανάπτυξη των συζητήσεων της ιστοσελίδας, ο ΜΙΧΑΗΛ ALDEBARAN και η Λυδία.

 

Ο Μιχαήλ είχε γράψει:

«Ερευνώντας για τον κρόκο ή λέκιθο, ανακάλυψα ότι αποτελεί αποθήκη τροφής του εμβρύου. Το χρώμα του ποικίλει από ανοικτό κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο έως πράσινο κι ακόμη σχεδόν μαύρο κι εξαρτάται απ’ τις τροφές, που η μητέρα καταναλώνει. Π.χ. οι κόκκινες πιπεριές δίνουν χρώμα κόκκινο.

Κύριοι δράστες όμως είναι τα καροτένια και οι φυλλοξανθίνες = λιποχρώματα (ο κρόκος είναι φορέας λίπους, σε ποσοστό 31-35%), κίτρινες ή πορτοκαλέρυθρες χρωστικές, όπως η ζεαξανθίνη του καλαμποκιού.

Βρήκα πως εκτός απ’ το σύνηθες κίτρινο ή πορτοκαλί, το χρώμα του κρόκου μπορεί να είναι κόκκινο αν η μητέρα φάει κόκκινες πιπεριές, ενώ κάποια φυτά δίνουν πράσινο ή ακόμα και μαύρο, δυστυχώς δίχως άλλες λεπτομέρειες. Αυτό πάντως, δε νομίζω άτι ανατρέπει το σκεπτικό σου, καθώς απ’ τη μία η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα κι απ’ την άλλη κάλλιστα θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε το αναφερόμενο πράσινο ως μια κοντινή στο κίτρινο απόχρωση (κιτρινοπράσινο) και το σχεδόν μαύρο ως ένα σκούρο πράσινο, σαν αυτό του πολύ βρασμένου αυγού.

Εν κατακλείδι, πιστεύω πως πράγματι θα μπορούσαμε όλα αυτά να τα θεωρήσουμε, όπως προείπες, ως παραλλαγές του δισυπόστατου κίτρινου χρώματος (δευτερογενείς και τριτογενείς) είτε προς την πλευρά των ψυχρών είτε προς την πλευρά των θερμών χρωμάτων».

 

 

 

Η Λυδία είχε γράψει:

 

«Όλοι μας χρησιμοποιούμε τα αυγά στη διατροφή μας και λίγο πολύ γνωρίζουμε ότι το χρώμα του κρόκου και ακόμα και η μυρωδιά του εξαρτάται από την τροφή της κότας. Όμως, το γιατί είναι κίτρινος και όχι π.χ. μπλε, αν όλα τα αυγά που υπάρχουν έχουν κίτρινο κρόκο, εδώ θέλει ένα γερό ψάξιμο. Οι πηγές για το συγκεκριμένο θέμα είναι περιορισμένες και δεν προσφέρουν κάτι ιδιαίτερο».

 

 

 

Ναι, η Λυδία είχε δίκιο, οι πηγές για το συγκεκριμένο θέμα είναι περιορισμένες και δυσεύρετες, ακόμα και τώρα παρ’ ότι έχουν περάσει σχεδόν 9 χρόνια έκτοτε. Πάντως τότε, ερευνώντας παράλληλα με τους φίλους το θέμα, είχα απαντήσει ως εξής:

«Όντως για το συγκεκριμένο θέμα, τον κρόκο του αυγού, οι πηγές είναι περιορισμένες και χρειάζεται πολύ ψάξιμο.

Αν πράγματι η βάση κάθε κρόκου είναι το κίτρινο χρώμα, γεννάται το ερώτημα: “Γιατί η ζωή που ξεκινά κι’ αρχίζει μέσα από το αυγό, ξεπηδά μέσα από το κίτρινο χρώμα;

 

 

Αναφερθήκαμε σε πορτοκαλόχρωμους και κόκκινους κρόκους, όμως η χρωματική βάση τους είναι το κίτρινο το οποίο, όπως γράφεις κι εσύ Λυδία και ο ΜΙΧΑΗΛ ALDEBARAN και γνωρίζω κι εγώ, επηρεάζεται και μεταβάλλεται εξαρτώμενο από εξωγενείς παράγοντες, όπως η διατροφή της μητέρας.

Ο κρόκος αποτελεί όντως αποθήκη τροφής του εμβρύου και το απαλοκίτρινο έως κοκκινωπό χρώμα του εξαρτάται από τη διατροφή της μητέρας του αυγού, από τις καροτενοειδείς χρωστικές που περιέχουν οι τροφές που αυτή καταναλώνει, όπως καροτένια, φυλλοξανθίνες, ζεαξανθίνες κλπ. (Γι’ αυτό τα αυγά από τα ορνιθοτροφεία έχουν ανοιχτοκίτρινους κρόκους, αφού τα πουλερικά εκεί τα ταΐζουν κάργα καλαμπόκι, που είναι τίγκα στη ζεοξανθίνη, ενώ οι αλανιάρες κότες μας δίνουν έως και πορτοκαλοκόκκινους κρόκους).

Παρόμοια αυγά με τα πουλιά (με λέκιθο και λεύκωμα) κάνουν διάφορα ερπετά και αμφίβια, όμως ακόμα δεν βρήκα αναφορές για το χρώμα των κρόκων των αυγών τους, εκτός από τις χελώνες και του κροκόδειλου που είναι κίτρινος. Οι πιγκουίνοι επίσης έχουν κοκκινωπούς κρόκους αλλά αυτό συμβαδίζει με την “κίτρινη” θεωρία. Τους θεωρώ ως παραλλαγή του κίτρινου χρώματος, εξαρτωμένου από τη διατροφή.

 

 

Αυτό που θέλω να μάθω είναι αν υπάρχουν αυγά με καθαρά πράσινους ή μωβ ή ό,τι άλλο χρώμα κρόκους. Για μπλε, είμαι μάλλον βέβαιος πως δεν υπάρχουν!
Και κάτι άλλο! Αυτή η διαβάθμιση των κρόκων από το ασπροκίτρινο έως το κόκκινο, μου φέρνει στο νου την “περί χρωμάτων” θεωρία του Αριστοτέλη. Θα έλθει όμως και η στιγμή να αναφερθούμε και σε αυτήν!»

 

 

 

 

Και ήλθε προ πολλού η στιγμή που αναφερθήκαμε στην θεωρία περί χρωμάτων του Αριστοτέλη κατά την οποία «μαύρο – κόκκινο – (πορτοκαλί) – κίτρινο – λευκό, είναι οι εξαρτώμενες από την θερμότητα διαβαθμίσεις ενός και του αυτού χρώματος». http://xromata.com/?p=5008

http://xromata.com/?p=5128

 

 

 


Topic: Κίτρινο, Φύση και χρώματα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [ιδ΄] : Οι τρεις διαστάσεις των χρωματων

⊆ April 5th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα  και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[ιδʹ]

Οι τρεις διαστάσεις των χρωμάτων


-Που λες, άνθρωπε, οι τρεις διαστάσεις των χρωμάτων είναι…

Όμως, πριν σου πω ποιες είναι οι διαστάσεις αυτές, για να τις καταλάβεις καλύτερα, θυμήσου λίγο όσα έχουν ειπωθεί για την συμπαντική νομοθεσία στο [ζ΄] μέρος της συνέντευξής μας.

http://xromata.com/?p=8597

Είχαμε πει τότε, πως η συμπαντική νομοθεσία είναι μια νομοτέλεια, που πάνω σ’ αυτήν βασίζεται όλη η Δημιουργία. Μια νομοτέλεια που δεν δέχεται εξαιρέσεις!

Χωρίς την προΰπαρξη της νομοτέλειας αυτής δεν μπορεί να υπάρξει Δημιουργία. Η Δημιουργία δημιουργείται βάση κανόνων. Χωρίς κανόνες (νόμους) είναι αδύνατον να υπάρξει, αδύνατον να σχηματισθεί οτιδήποτε. Ούτε καν τα χρώματα!

Δύο από τους βασικότερους και πρωταρχικούς αυτούς νόμους είναι ο νόμος της δυάδας, ή δυαδικότητας

http://xromata.com/?p=116

και ο νόμος της τριαδικότητας ή, ορθότερα, της τριαδικής εκδήλωσης

http://xromata.com/?p=126

του οποίου το βασικό αξίωμα μας λέει πως:

«Κάθε μονάδα εκδηλωμένη, εκδηλώνεται τριαδικά».

Επομένως, βάση του αξιώματος αυτού, και το φως σαν μονάδα εκδηλώνεται τριαδικά.

http://xromata.com/?p=136

http://xromata.com/?p=435

Η τριαδικότητα του φωτός δηλώνεται, όπως έχουμε πει και προηγουμένως, με τα τρία βασικά χρώματα που το συνθέτουν, ή αν προτιμάτε, στα οποία αναλύεται.

Για την ακρίβεια, από το 1801, μετά την θεωρία του Thomas Young για τις βασικές ακτινοβολίες του φωτός (σύστημα RGB), μιλάμε πλέον και για χρωματικές ακτινοβολίες, κάτι που έχει ενσκήψει στην καθημερινότητά μας από το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα και μετά, με την τεχνολογική εξέλιξη της τηλεόρασης και των ηλεκτρονικών υπολογιστήρων.

Όμως, για να μην μπερδευόμαστε, εδώ, όταν μιλάμε για χρώματα, αναφερόμαστε στα χρώματα του αφαιρετικού συστήματος, τα γνωστά μας από πολύ παλιά, αντιληπτά σαν βαφές, όπου τα τρία βασικά είναι το κόκκινο, το κίτρινο και το μπλε.

Κάθε ένα από αυτά, σαν ένα από τα τρία χαρακτηριστικά στοιχεία της τριαδικής εκδήλωσης του φωτός, προκύπτει κι’ αυτό με την σειρά του ως μια μονάδα και σαν τέτοια, σαν μονάδα δηλαδή, εκδηλώνεται επίσης τριαδικά.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα παράγωγα χρώματα, αλλά και με όλες τις χρωματικές αποχρώσεις που προκύπτουν από τις προσμίξεις των βασικών χρωμάτων. Όλες αυτές οι αποχρώσεις (υπολογίζεται πως εσύ, άνθρωπε, με το τριχρωματικό οπτικό σου όργανο, μπορείς να διακρίνεις από 9 έως 10 εκατομμύρια αποχρώσεις) εκδηλώνονται τριαδικά, δηλαδή κάθε απόχρωση καθορίζεται από μια τριαδικότητα, τις τρείς διαστάσεις των χρωμάτων, όπως αποκαλούνται, γιατί όπως θα δεις, θυμίζουν αρκετά τις τρεις γνωστές μας διαστάσεις του τρισδιάστατου κόσμου μας, το ύψος, το μήκος και το πλάτος. Ω, ναι! Δεν πρόκειται γι’ αυτές τις ίδιες, απλώς μοιάζουν κάπως.

Χρωματικές διαστάσεις, για την ακρίβεια, καλούνται οι τρεις συντεταγμένες που προσδιορίζουν επακριβώς το κάθε χρώμα, την κάθε χρωματική απόχρωση.

Οι διαστάσεις αυτές είναι η χροιά, η φωτεινότητα και ο κορεσμός. Στα αγγλικά ονομάζονται hue, lightnessvalue) και saturation, όμως μπορεί να ακούσεις να τις αποκαλούν και με κάποιες παραλλαγές αυτών των ονομασιών, πχ. αντί για lightness ή value να ακούσεις να αποκαλείται η διάσταση αυτή brightness. Δεν έχει και τόση σημασία το πώς ονομάζονται, όσο το νόημα της κάθε μιας από αυτές τις τρεις διαστάσεις, το οποίο βεβαίως θα στο εξηγήσουμε οσονούπω.

Ο συνδυασμός των τιμών αυτών των τριών διαστάσεων προσδιορίζει επακριβώς κάθε χρωματική απόχρωση και την θέση της στην χρωματική σφαίρα. Βλέπεις λοιπόν κι εδώ, άνθρωπε, εμφανέστατα, πως η σχέση των χρωμάτων με τους αριθμούς και τα μαθηματικά είναι άρρηκτη.

Όμως για να κατανοήσεις καλύτερα την έννοια των διαστάσεων αυτών είναι καλύτερα να δώσω τον λόγο στην συμβία μου, χα χα, στην δική μου τριαδική έκφραση, στην στερεομετρική μου μορφή, την Σφαίρα. Στην ιδιαίτερη περίπτωσή μου δε, αυτήν του Χρωματικού Κύκλου, η στερεομετρική μου μορφή εκφράζεται από την Χρωματική Σφαίρα, που δημιουργός της, εμπνευστής της θα έλεγα καλύτερα, ήταν ο γερμανός ζωγράφος Φίλιπ Όττο Ρούνγκε.

Ποιος ήταν αυτός; Μην ανησυχείς! Θα τα πούμε όλα. Ας έρθει πρώτα η Χρωματική σφαίρα να σου εξηγήσει τις τρεις διαστάσεις των χρωμάτων και τον ρόλο τους και θα σου συστήσουμε και τον κύριο Ρούνγκε.

 

 

 


Topic: Συμπαντικοί νόμοι και χρώματα, Συνέντευξη με τα χρώματα, τριαδικότητες, φως, Χρωματικός κύκλος | Tags: None

Τα χρωματα των Μουσων (Α)

⊆ March 30th by | ˜ 2 Comments »

 

Οι 9 Μούσες και τα χρώματα των φορεμάτων τους.

(πρόλογος, Α μέρος)

 

 

Από τις απαρχές της ιστοσελίδας, αλλά και πιο παλιά ακόμη, από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου μου «Τα μυστικά των χρωμάτων», που είχε εκδοθεί στην αυγή του αιώνα μας, το 2002, φανερώνεται η ζεύξη, το πάντρεμα, των δυο μεγάλων ερώτων μου, των χρωμάτων και της μυθολογίας.

Η ζεύξη αυτή είχε αρχίσει λίγα χρόνια πριν, όταν τότε αρθρογραφώντας σε κάποια περιοδικά με θέματα μοιρασμένα στις δυο μεγάλες μου αγάπες, τους μύθους και τα χρώματα, εννόησα πως και τα δυο έχουν μέσα τους κάτι πολύ δυνατό, ότι κρύβουν στα βάθη τους απόκρυφα μυστικά.

Φαίνεται, όπως έλεγα, και συνεχίζω να λέω χαριτολογώντας, πως οι δυο έρωτές μου κατάλαβαν την μεγάλη αγάπη που τους είχα, την αποδέχθηκαν και ανταποκρινόμενοι σ’ αυτήν, άρχισαν να μου αποκαλύπτουν διάφορα από τα μυστικά τους.

Το εναρκτήριο (και πολύ δυνατό) λάκτισμα της σύνδεσής τους ξεκίνησε όταν, παρακινούμενος από τα χρώματα, ερεύνησα τον μύθο της θεάς τους, της Ίριδας, της θεάς του Ουράνιου Τόξου.

 

 

 

 

Καλά, το πόσα μυστικά έχει αυτή η θεά καλοκρυμμένα μέσα στον μύθο της, δεν λέγεται. Κάποια από αυτά τα ανακάλυψε η επιστήμη μόλις τους τελευταίους αιώνες, κάποια πολύ πιο πρόσφατα, ενώ με κάποια άλλα έχει αρχίσει να ασχολείται τελευταίως.

Παράδειγμα; Ορίστε! Στην Θεογονία του ο Ησίοδος, όταν περιγράφει τα όρια του σύμπαντος, λέει πως εκεί που τελειώνει ο κόσμος και ανοίγεται το «μέγα χάος», που το φοβούνται ακόμα και οι θεοί, μόνο η Ίρις μπορεί να πλησιάσει για να παραδώσει κάποιο μήνυμα θεών.

 

 

Μαύρες τρύπες, φως, ταχύτητα φωτός, ταχύτητες χρωμάτων (κάτι πολύ νέο αυτό…), και άλλα πολλά που ψάχνει σήμερα η νέα επιστήμη, σας λένε τίποτε; Σας έρχονται στο νου διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα της Θεογονίας;

Ξεφεύγουμε όμως από το θέμα μας, που είναι ένας πρόλογος την σχέση μύθων και χρωμάτων, για να οδηγηθούμε στις 9 Μούσες και στο χρώμα των φορεμάτων τους.

Πολλά χρόνια πριν την «ζεύξη» μύθων και χρωμάτων, που ανέφερα προηγουμένως, είχα αρχίσει να ασχολούμαι μαζί τους, και με τα δυο θέματα, ας το πούμε επιφανειακά, απλοϊκά, χωρίς να εμβαθύνω. Χρησιμοποιούσα τα χρώματα στην ζωγραφική και αρεσκόμουν στους μύθους σαν αλλόκοτες, περίεργες και γιατί όχι, πολλές φορές σαν χαριτωμένες ιστοριούλες. Μέχρι που ήλθε η στιγμή της μεγάλης στροφής, όπου παράτησα την ζωγραφική και άρχισα να ασχολούμαι με κόμικς. Κόμικς με θέματα από την μυθολογία. Κόμικς γεμάτα χρώματα.

 

 

Τότε, το 1980, ξεκίνησα την μεταφορά σε κόμικς της «Ηροδότου Ιστορίας» μετονομάζοντάς την σε «Ιστορίες από τον Πλανήτη Γάμα Ήτα» (δηλαδή Γη). Ευτύχισα να δω εκτυπωμένες και εκδιδόμενες τις δυο πρώτες ιστοριούλες του Ηρόδοτου, αυτήν με τις περιπέτειες της Ιούς από το Άργος και αυτήν του Γύγη και του Κανδαύλη από την Λυδία, και το όνειρο ξεθύμανε.

[Ο εκδοτικός οίκος ασχολούμενος με την υπό έκδοσην τότε εφημερίδα του (που τελικά δεν εκδόθηκε) παραμέλησε κάπως τις άλλες δραστηριότητές του, μαζί μ’ αυτές και τις δικές μου φιλοδοξίες.]

Όσοι έχετε διαβάσει τον Ηρόδοτο, τον πατέρα της Ιστορίας (η ιστορία του ξεκινά από μυθολογία) γνωρίζετε πως η ιστορία του χωρίζεται σε 9 βιβλία και κάθε ένα από αυτά φέρει το όνομα μιας Μούσας.

Είχα την φαεινή ιδέα να σχεδιάσω τις Μούσες σαν ρομποτάκια που έφεραν μπροστά τους, στο στήθος τους μια οθόνη, όπου εμφανιζόταν η ιστορία που διηγόταν η Μούσα. Διηγόταν λοιπόν η Κλειώ τα πάθη της Ιούς και τσουπ, να σου η ιστορίας της να προβάλλεται στην οθόνη της Μούσας ρομπότ.

 

 

 

Όπως είπαμε προηγουμένως, ο Ηρόδοτος την «Ιστορία» του (που ξεκινά από την μυθολογία και μπαίνει στους ιστορικούς χρόνους, φθάνοντας έως τις αρχές του Πελοποννησιακού πολέμου) την έχει χωρισμένη σε 9 βιβλία, που καθένα τους φέρει το όνομα μιας από τις 9 Μούσες, με την παραδοσιακή τους σειρά, ήτοι: Κλειώ, Ευτέρπη, Θάλεια, Μελπομένη, Τερψιχόρη, Ερατώ, Πολύμνια, Ουρανία και Καλλιόπη.

 

 

 

 

(συνεχίζεται)

 


Topic: Εξωλογισμοί, Ίρις και τα χρώματά της, Ιστορήματα με χρώματα, Μύθοι και χρώματα | Tags: None

Ιστορια συμπληρωματικων χρωματων (Α)

⊆ March 25th by | ˜ No Comments »

 

Η ιστορία της θεωρίας των συμπληρωματικών χρωμάτων

(Α)

 

 

 

Τα αποτελέσματα της επίδρασης που ασκούν τα χρώματα το ένα επί του άλλου έχουν παρατηρηθεί από την αρχαιότητα.

Στην διατριβή του ΠΕΡΙ ΧΡΩΜΑΤΩΝ ο Αριστοτέλης σημειώνει ότι όταν κάποιο φως πέφτει πάνω σε ένα χρώμα γίνεται ένας συνδυασμός από τον οποίο προκύπτει μια νέα χροιά.

Ο Άγιος Θωμάς ο Ακινάτης έγραψε ότι το μωβ χρώμα δείχνει διαφορετικό πλάι στο άσπρο απ’ ότι φαίνεται πλάι στο μαύρο και πως το χρυσό φαίνεται πιο εντυπωσιακό πάνω στο μπλε απ’ ότι πάνω στο άσπρο.

 

 

Ο Ιταλός αναγεννησιακός αρχιτέκτονας Λέον Μπατίστα Αλμπέρτι παρατήρησε ότι υπήρχε μια αρμονία (φιλότητα κατά την λατινική έκφραση) μεταξύ ορισμένων χρωμάτων, όπως το κόκκινο με το πράσινο, ή το κόκκινο με το μπλε, ενώ ο Λεονάρντο ντα Βίντσι παρατήρησε ότι οι αρμονικότεροι συνδυασμοί είναι αυτοί μεταξύ των ακριβώς αντίθετων χρωμάτων, αλλά κανείς δεν πρόβαλε μια πειστική επιστημονική εξήγηση για το συμβάν αυτό έως τον 18ο αιώνα.

 

 

To 1704 στην πραγματεία του ΠΕΡΙ ΟΠΤΙΚΗΣ ο Ισαάκ Νεύτων χώρισε έναν κύκλο σε επτά τμήματα, καθένα για ένα από τα χρώματα του φάσματος. Σε αυτήν την εργασία του και σε μια παλιότερη του 1672, παρατήρησε ότι ορισμένα από τα χρώματα ευρισκόμενα αντίθετα το ένα από το άλλο μέσα στον κύκλο, παρουσίαζαν την μεγαλύτερη αντίθεση. Καθόρισε πως αυτά είναι: το κόκκινο προς το μπλε, το κίτρινο προς το βιολετί μωβ και το πράσινο προς το ρόδινο μωβ.

Το 1793, ο γεννημένος στην Αμερική Άγγλος επιστήμονας Benjamin Thompson κόμης του Ράμφορντ, επινόησε τον όρο ‘συμπληρωματικά χρώματα’. Κατά την παραμονή του σε ένα πανδοχείο της Φλωρεντίας έκανε πειράματα με κεριά και τις σκιές τους και παρατήρησε ότι το χρωματιστό φως των κεριών και οι σκιές αυτών των φωτισμών παρουσίαζαν τέλεια αντίθεση χρωμάτων. Σημείωσε πως κάθε χρώμα συντροφεύεται από το συμπληρωματικό του και έγραψε μερικά από τα πρακτικά οφέλη που προέκυπταν από την ανακάλυψή του ως προς την εναρμόνιση αυτή των χρωμάτων στην ένδυση, την διακόσμηση και την ζωγραφική.

 

 

Στις αρχές του 19ου αιώνα, επιστήμονες και φιλόσοφοι σε όλη την Ευρώπη άρχισαν να μελετούν την φύση και την αλληλεπίδραση των χρωμάτων.

Ο γερμανός ποιητής Γκαίτε παρουσίασε το 1810 την δική του θεωρία όπου αναφέρει ότι τα δυο βασικά χρώματα που έχουν την μεγαλύτερη αντίθεση μεταξύ τους είναι το μπλε με το κίτρινο αντιπροσωπεύοντας το μεν κίτρινο το φως, το δε μπλε το σκοτάδι, όπου το κίτρινο είναι φως αμαυρωμένο από σκότος ενώ το μπλε είναι σκοτάδι αποδυναμωμένο από φως. Μεταξύ δε των δυο χρωμάτων, μέσω μιας διαδικασίας, που την αποκάλεσε ‘αυξητική’ γεννιέται ένα τρίτο χρώμα, το κόκκινο.

 

 

Παρέθεσε δε ο Γκαίτε τρία ζεύγη χρωμάτων που κατ’ εκείνον το ένα στέλεχος του ζεύγους «απαιτούσε» την ύπαρξη του άλλου. Τα τρία αυτά ζεύγη είναι τα εξής: Το κίτρινο απαιτεί την ύπαρξη του μωβ, το μπλε χρειάζεται το πορτοκαλί ενώ το πράσινο έχει ανάγκη το ρόδινο χρώμα.

 

 

 

 

Οι ιδέες του Γκαίτε ήταν πολύ προσωπικές και συχνά δεν ήταν σύμφωνες με τις επιστημονικές έρευνες, αλλά υπήρξαν πολύ δημοφιλείς και απέκτησαν πολλούς οπαδούς επηρεάζοντας πολλούς καλλιτέχνες όπως για παράδειγμα τον J. Turner.

(συνεχίζεται)

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Κίτρινο, κόκκινο, Λευκό, μαύρο, μπλε, μωβ, Πορτοκαλί, Πράσινο, συμπληρωματικά χρώματα, Χρωματικός κύκλος | Tags: None

Τρεις ακριβες βαφες: ουλτραμαρίν, βερμιγιόν, ινδικό κίτρινο

⊆ March 20th by | ˜ No Comments »

 

 

Η αντικατάσταση τριών ιστορικών χρωστικών από σύγχρονες συνθετικές βαφές.

 

[Τρεις ακριβές χρωστικές, στην ιστορία των βαφών, και τα σημερινά υποκατάστατά τους.]

 

Πολλές πασίγνωστες ιστορικές χρωστικές ουσίες έχουν αντικατασταθεί με φθηνότερα συνθετικά χρώματα, που έχουν παρόμοια χροιά και γι’ αυτό, παρ’ ότι έχουν τις δικές τους νεότερες ονομασίες, καλούνται παράλληλα με τις παλαιότερες ονομασίες των ιστορικών βαφών.

 

 

(Π.χ. το παλαιό ουλτραμαρίν ήταν οποιοδήποτε έντονο μπλε προέκυπτε από την άλεση των πετρωμάτων του λάπιζ λαζούλι. Σήμερα με την ονομασία ουλτραμαρίν προσδιορίζουμε μια συγκεκριμένη έντονη απόχρωση του μπλε χρώματος).

http://xromata.com/?p=7491

 

 

 

Από αυτά τα παλαιότερα πανάκριβα χρώματα, που για οικονομικούς ή άλλους λόγους, αντικαταστάθηκαν με φθηνότερα συνθετικά, θα αναφερθούμε σε τρία, ήτοι το ουλτραμαρίν, το βερμιγιόν και το ινδικό κίτρινο.

 

 

 

 

Ουλτραμαρίν: Το αρχικό χρώμα που εξαγόταν από τον ημιπολύτιμο λίθο λάπιζ λαζούλι, έχει αντικατασταθεί από μια χαμηλού κόστους σύγχρονη χρωστική ουσία που αποκαλείται «γαλλικό μπλε» και κατασκευάζεται από πυριτικό αργίλιο με προσμίξεις θείου.

Παράλληλα, το Royal blue, μια άλλη ονομασία που δινόταν σε ορισμένες αποχρώσεις του λάπιζ λαζούλι εξελίχθηκε σε ονομασία μιας ελαφρύτερης και φωτεινότερης μπλε απόχρωσης που στην σύγχρονη εποχή παράγεται συνήθως από μίξεις φθάλο μπλε με διοξείδια του τιτανίου, ή από φθηνές συνθετικά παρακευαζόμενες μπλε βαφές.

Εφόσον η συνθετική ουλτραμαρίνη χημικώς είναι παρόμοια με το χρώμα που έβγαινε από το λάπιζ λαζούλι, τελικά διατήρησε το αρχικό όνομά της (ουλτραμαρίν), ενώ η ονομασία ‘γαλλικό μπλε’ υιοθετήθηκε, κατά την δεκαετία του 1990 από την βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας και ένδυσης,  σαν το όνομα μιας απόχρωσης του μπλε, η οποία όμως δεν έχει τίποτε κοινό με την ιστορική χροιά της χρωστικής ουλτραμαρίν.

 

 

 http://www.webexhibits.org/pigments/indiv/overview/ultramarine.html

 

 

 

 

 

Βερμιγιόν: Το βαθύ κόκκινο – πορτοκαλί χρώμα που παραγόταν από μια τοξική χημική ένωση υδραργύρου, προτιμούμενο από τους κλασικούς ζωγράφους, όπως ο Τιτσιάνο, έχει αντικατασταθεί στις παλέτες των μοντέρνων ζωγράφων από διάφορες σύγχρονες συνθετικές χρωστικές ουσίες, συμπεριλαμβανομένων των κόκκινων του καδμίου.

Αν και γνήσιες βαφές βερμιγιόν μπορούν ακόμα να αγοραστούν από τους καλλιτέχνες, ιδίως για την συντήρηση έργων τέχνης, λίγοι κατασκευαστές χρωμάτων τις παράγουν, λόγω θεμάτων νομικής ευθύνης. Επίσης, λίγοι είναι πλέον οι καλλιτέχνες που τις αγοράζουν επειδή έχουν αντικατασταθεί από σύγχρονες βαφές που είναι λιγότερο δαπανηρές και λιγότερο τοξικές, όπως και λιγότερο αντιδραστικές προς άλλες χρωστικές. Ως αποτέλεσμα, η γνήσια βερμιγιόν βαφή είναι δυσεύρετη. Τα σύγχρονα συνθετικά βερμιγιόν χρώματα ονομάζονται Vermillon Hue (χροιά βερμιγιόν) για να διακρίνονται από τα γνήσια βερμιγιόν χρώματα.

 

 

http://www.webexhibits.org/pigments/indiv/overview/vermilion.html

 

 

 

 

 

 

Ινδικό κίτρινο: Το κίτρινο αυτό κάποτε παραγόταν από την συλλογή ούρων βοοειδών που εκτρέφοντο αποκλειστικά με φύλλα μάνγκο. Ολλανδοί και Φλαμανδοί ζωγράφοι του 17ου και 18ου αιώνα προτιμούσαν το χρώμα αυτό για την λαμπρότητά του και τις ιδιότητες φωταύγειας που είχε και συχνά το χρησιμοποιούσαν για να αντιπροσωπεύσουν με αυτό το ηλιακό φως. Όταν ο Vermeer ζωγράφισε το «Κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι» ο χορηγός του σχολίασε ότι ο Vermeer χρησιμοποίησε κάτουρα αγελάδας για να ζωγραφίσει την σύζυγό του.

Επειδή όμως η διατροφή με φύλλα μάνγκο ήταν θρεπτικά ανεπαρκής για τα βοοειδή κηρύχτηκε ως απάνθρωπη και απαγορεύτηκε, ως εκ τούτου η κατασκευή κίτρινης βαφής με αυτόν τον τρόπο σταμάτησε.

Σύγχρονες χροιές του ινδικού κίτρινου σήμερα φτιάχνονται από συνθετικές χρωστικές ουσίες.

 

 

http://www.webexhibits.org/pigments/indiv/overview/indianyellow.html

 

 


Topic: βαφές, Κίτρινο, κόκκινο, μπλε, χρωστικές | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [ιγ΄]: Κρυα/ψυχρα,θερμα/ζεστα χρωματα

⊆ March 15th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα  και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[ιγʹ]

Κρύα και ψυχρά χρώματα, θερμά και ζεστά χρώματα


-Πριν προχωρήσουμε σε περαιτέρω θέματα, τώρα που αναφερθήκαμε στα ψυχρά και τα θερμά χρώματα θέλω να διευκρινίσω κάτι. Τόσο στα μεν, όσο και στα δε, επεμβαίνει και πάλι ο νόμος της δυάδας χωρίζοντάς την κάθε ομάδα σε δυο κατηγορίες, με λεπτή μεν διαφορά μεταξύ τους, που όμως καλό είναι να την γνωρίζεις άνθρωπε ώστε να χρησιμοποιείς σωστά τα χρώματα, ειδικά αν ασχοληθείς με εξειδικευμένη χρήση τους, αλλά ακόμα και αν απλώς τα χρησιμοποιείς σε διακοσμητικές ή γραφιστικές εφαρμογές.

Ω! ναι! Τα χρώματα επηρεάζουν τόσο πολύ την ψυχοσύνθεσή σου, που καλό είναι να ξέρεις τα πάντα γύρω από την επίδρασή τους αυτή, που συνήθως είναι ακαριαία. Σου επιβάλλονται σε χρόνους που πλησιάζουν τους χρόνους της ταχύτητάς τους… όμως θα έρθει και η ώρα που θα θίξουμε αυτό το σπουδαίο κεφάλαιο της σχέσης τους με το υποσυνείδητό σου και την ψυχολογία σου…

Έλεγα λοιπόν ότι τόσο τα ψυχρά όσο και τα θερμά χρώματα διαχωρίζονται σε δύο υποομάδες. Τα μεν πρώτα στα Κρύα και Ψυχρά χρώματα, τα δε άλλα στα Θερμά και στα Ζεστά.

Κρύα χρώματα θεωρούνται τα πολύ καθαρά μπλε χρώματα, που στην φωτεινότερη όψη τους είναι πολύ δυνατά και θυμίζουν κρύο, πάγο, χιόνι. Τα συναισθήματα που προκαλούν τα Κρύα χρώματα –μπλε, πράσινο, γαλαζοπράσινο- είναι ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που προκαλούνται από τα Θερμά χρώματα. Τα κρύα μπλε χρώματα επιβραδύνουν τον μεταβολισμό σου άνθρωπε –ω! ναι, είναι πειραματικά αποδεδειγμένο- μετριάζουν τους παλμούς σου και χαμηλώνουν την αρτηριακή σου πίεση, ενώ σου παρέχουν μια αίσθηση ηρεμίας.

Τα Ψυχρά χρώματα βασίζονται κι αυτά στο κρύο μπλε, διαφέρουν όμως από τα Κρύα χρώματα από την προσθήκη κίτρινου στην σύνθεσή τους, το οποίο δημιουργεί κιτρινοπράσινο, πράσινο, πρασινομπλέ. Τα Ψυχρά χρώματα, σαν το τυρκουάζ της θάλασσας ή το χλωροπράσινο της εαρινής βλάστησης, υπάρχουν στην φύση και σαν την ανοιξιάτικη ευφορία, σου προσδίδουν ένα συναίσθημα αναζωογόνησης. Οι ψυχρές αποχρώσεις είναι καταπραϋντικές και προκαλούν ηρεμία και γαλήνη όπως, ίσως έχεις προσέξει, γίνεται με το ατένισμα μιας ήσυχης γαλάζιας θάλασσας ή στην θέα ενός καταπράσινου άλσους που σου επιφέρει την αίσθηση κάποιας δροσιάς.

http://xromata.com/?p=4581

Από την άλλη σαν Θερμά χρώματα εννοούμε τα πολύ κόκκινα χρώματα, τα κόκκινα στην καθαρότερη μορφή τους.

Αυτά τα κόκκινα δίνουν την εντύπωση πως προβάλλονται προς τα έξω και τραβούν ασυναίσθητα την προσοχή. Είναι επιθετικά και δυνατά και δείχνουν σαν να δονούνται μέσα στον χώρο που καταλαμβάνουν.

Η ένταση του κόκκινου χρώματος σε επηρεάζει άνθρωπε ποικιλοτρόπως. Σου αυξάνει την αρτηριακή πίεση και τον ερεθισμό του νευρικού συστήματος. Βεβαίως και είναι πειραματικά αποδεδειγμένες αυτές οι επιδράσεις του κόκκινου χρώματος επάνω σου.

Τα Ζεστά χρώματα είναι κι αυτά κόκκινες αποχρώσεις, ηπιότερες από τις θερμές κατακόκκινες γιατί ενέχουν κίτρινο χρώμα μέσα τους που κάνει τα Ζεστά χρώματα να διαφέρουν ουσιωδώς από τα Θερμά.

Ζεστά χρώματα είναι το πορτοκαλοκόκκινο, το πορτοκαλί, το πορτοκαλοκίτρινο. Σε αντίθεση με τα κατακόκκινα που στιγμιαία σου λένε ‘πρόσεξε’, ‘στάσου’, ‘δες’, ‘κίνδυνος’, τα Ζεστά είναι ενθαρρυντικά, διεγείρουν ένα μεγαλύτερο φάσμα συναισθημάτων, κυρίως ήπιων ή τρυφερών, σου προκαλούν αυθορμητισμό και την αίσθηση φιλόξενου περιβάλλοντος.

http://xromata.com/?p=4575

Αυτά προς το παρόν για τα χρώματα και τις «συναισθηματικές» τους θερμοκρασίες.

Όμως τώρα, νομίζω ήλθε η ώρα να μιλήσουμε για τις τρεις διαστάσεις των χρωμάτων, γιατί όπως είπαμε και αυτά, σαν «μονάδες» που είναι, οφείλουν να εκδηλώνονται τριαδικά (βάση του νόμου της τριαδικής εκδήλωσης που αναφέραμε όταν μιλούσαμε για τους συμπαντικούς νόμους, θυμάσαι;). Η τριαδικότητα των χρωμάτων, και εδώ όταν σου λέω  των χρωμάτων εννοώ όλων, μα όλων, των χρωματικών αποχρώσεων, εκδηλώνεται τρισδιάστατα. Ναι! Με τρεις διαστάσεις! Όχι βεβαίως με τις γνωστές μας διαστάσεις ύψος, πλάτος, μήκος. Με άλλες, διαφορετικές.

Ποιες είναι αυτές, ρωτάς; Περίμενε λίγο και θα στις πω.

 


Topic: δυαδικότητες, Κίτρινο, κόκκινο, μπλε, Πορτοκαλί, Πράσινο, Συνέντευξη με τα χρώματα, Ψυχολογία και χρώματα | Tags: None

Χρωματική όραση πουλιών

⊆ March 10th by | ˜ No Comments »

 

Τί χρώματα βλέπουν τα ζώα;

(Δ)

(από την ιστοσελίδα «causes of color / αίτια χρωμάτων»)

 

Γιατί χρειάζονται τα πουλιά χρωματική όραση;

 


Υπάρχει μια ισχυρή αντιστοιχία μεταξύ του βιότοπου, της πρότυπης συμπεριφοράς διαφόρων ειδών πουλιών και των φασματικών ευαισθησιών τους.

Όλα τα ιπτάμενα πτηνά ίπτανται στο περιβάλλον του ουρανού και βασίζονται σε μια συνολική οπτική αντίληψη του τρισδιάστατου χώρου, όπως αυτός φαίνεται από ψηλά.

Πουλιά που τρέφονται με σπόρους και καρπούς, μέσα στον θόλο του δάσους, πρέπει να διακρίνουν ανάμεσα στο πράσινο τα χρώματα των επιλεγμένων τροφών τους.

 

 

Υδρόβια πουλιά ζουν σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχούν διαφορετικά χρώματα και κάποια από αυτά τα πουλιά πρέπει να εστιάζουν την όρασή τους μέσα στο νερό.

Ένα από τα πλεονεκτήματα της υπεριώδους όρασης που διαθέτουν κάποια από τα πουλιά, είναι η επισήμανση από ίχνη που άφησε το θήραμά τους. Τα ούρα και τα περιττώματα των ποντικών είναι ορατά στο υπεριώδες φάσμα, έτσι ώστε ξεχωρίζουν από το ομοιόμορφο χρώμα ενός καλλιεργημένου αγρού, στα μάτια ενός θηρευτού, όπως το κιρκινέζι (είδος γερακιού).

Αρπακτικά, όπως τα γεράκια, έχουν την οξύτερη όραση πτηνών, ώστε να εντοπίζουν τα θηράματά τους από μεγάλα ύψη.

 

 

Γεράκια και αετοί έχουν πενταπλάσια κωνία απ’ όσα έχει ο άνθρωπος στο μάτι του. Ο αμφιβληστροειδής του αετού είναι πολύ μεγαλύτερος του ανθρώπινου.

 

 

Ενώ τα περισσότερα πουλιά έχουν πλευρικά μάτια, που τους παρέχουν ένα ευρύτερο οπτικό πεδίο, τα αρπακτικά έχουν μετωπικά μάτια που τους προσδίδουν αυξημένη διοπτρική όραση και αντίληψη του βάθους.

 

 

Ημερόβια πτηνά τείνουν να έχουν αυξημένη ευαισθησία στην υπεριώδη ακτινοβολία, με πολύ περισσότερα κωνία από τα ραβδία, ενώ νυκτόβια είδη, όπως οι κουκουβάγιες έχουν οπτική ευαισθησία κλίνουσα προς το υπέρυθρο άκρο του φάσματος και έχουν ένα υψηλό ποσοστό ραβδίων στους οφθαλμούς τους.

 

 

 

ΑΝΟΙΚΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ:

Πολλά μυστήρια παραμένουν σχετικά με τα πουλιά και τις αισθήσεις τους. Πολλά είδη μεταναστεύουν ετησίως σε μεγάλες αποστάσεις και οι ερευνητές προσπαθούν να καθορίσουν τί προκαλεί τις μεταναστεύσεις αυτές και πως πλοηγούνται τα πουλιά.

 

 

Μπορεί τα πουλιά να είναι ικανά να ανιχνεύουν την πόλωση του φωτός και να υπολογίζουν την θέση του ήλιου στον ουρανό, ή μπορεί να διαθέτουν κάποια όργανα μέσα τους που ανιχνεύουν το μαγνητικό πεδίο της γης, τα οποία λειτουργούν σαν ενσωματωμένες πυξίδες.

Αποδημητικά πουλιά που πετούν την νύχτα χρειάζονται διαφορετικά συστήματα πλοήγησης.

Συγκριτικά με τα αντίστοιχά τους μεταναστευτικά ωδικά πτηνά που πετούν την ημέρα, αυτά που πετούν κατά την διάρκεια της νύχτας έχουν διευρυμένο τμήμα του εγκεφάλου το οποίο ελέγχει προφανώς την πτυχή της νυχτερινής μετανάστευσης.

 

 

Το μέλλον μας υπόσχεται πολλές αποκαλύψεις καθώς διευρύνεται η κατανόηση της πτητικής όρασης.

Θα είμαστε σε θέση να αποκτήσουμε νέες γνώσεις σχετικά με την εξέλιξη, την φυσιολογία και την συμπεριφορά των πουλιών.

 


Topic: Φύση και χρώματα | Tags: None

Πορτοκαλι και πορτοκαλι

⊆ March 5th by | ˜ No Comments »

 

Πορτοκαλί και Πορτοκάλι

Η μεταξύ τους σχέση.

 

Πριν λίγο καιρό, αναρτήσαμε ένα άρθρο με τίτλο «Πορτοκαλί, το πρώτον και το έσχατον», το οποίο τελείωσε με την εξής παράγραφο:

«Η ονομασία που δώσαμε στο πορτοκαλί χρώμα, τότε που το διαχωρίσαμε σαν ξεχωριστό χρώμα, κάπου εκεί στον μεσαίωνα περίπου, συμβαδίζει με την πορεία του φρούτου από το οποίο πήρε το όνομά του και θα ασχοληθούμε με το θέμα αυτό σε ένα επόμενο άρθρο».

 

 

Ήρθε λοιπόν η ώρα να ασχοληθούμε με την ονομασία αυτού του χρώματος και την σχέση του με το φρούτο από το οποίο πήρε την ονομασία του.

Πριν όμως ασχοληθούμε με αυτό το φρούτο, θα αναφερθούμε λίγο σε ένα άλλο, το μήλο. Γιατί; Για να θυμηθούμε, ή να καταλάβουμε τί σημαίνει «εννοιολογική εξέλιξη».

Στο μήλο είχαμε αναφερθεί πολύ παλαιότερα, στις «χρωματικές συνομιλίες» όταν αναρωτηθήκαμε για το πιο ήταν πιθανόν το χρώμα του μήλου του Παραδείσου.

Σας παραθέτουμε τον σχετικό σύνδεσμο

http://xromata.com/?p=2227

αλλά για όλους όσοι δεν θέλετε να τον διαβάσετε (ή διαβάζοντάς τον ξεφύγετε από το θέμα μας) αντιγράψαμε την επίμαχη παράγραφο, όπου αναγράφεται πως κάποτε η λέξη μήλο σήμαινε κάθε καρπό και αργότερα οι διάφοροι καρποί διαχωρίστηκαν (με την εννοιολογική εξέλιξη) μεταξύ τους και πήραν τις ονομασίες με τις οποίες τους αποκαλούμε σήμερα.

Στα αρχαία ελληνικά η λέξη «μήλον» προσδιόριζε γενικά κάθε καρπό, κάθε γέννημα που συνείσφερε στη διατροφική οικονομία μιας οικογένειας ή ομάδας. Μήλο λοιπόν σήμαινε κάθε καρπό (γέννημα) δέντρου, αλλά και κάθε γέννημα (καρπό) αιγοπροβάτων και βοοειδών. Έτσι λοιπόν, με τη λέξη μήλο, οι αρχαίοι Έλληνες εννοούσαν καρπούς δέντρων, αλλά και κατσικάκια, προβατάκια και μικρά βόδια. Αργότερα, η λέξη μήλο αναφερόταν για κάθε στρογγυλό καρπό που κρεμόταν από τα κλαδιά οπωροφόρων δέντρων.

 

 

«Με τη γλωσσική εξέλιξη, άρχισαν τα διάφορα μήλα να προσδιορίζονται με διάφορα επίθετα, κυρίως τοπωνυμικά και να διαχωρίζονται οι διάφοροι καρποί από τη γενική έννοια μήλο αποκτώντας ο καθένας ξεχωριστή ταυτότητα. Έτσι αρχίσαμε να διακρίνουμε τα μήλα της Κυδωνίας, το Κυδώνιο μήλο, δηλαδή το κυδώνι από τα Περσικά μήλα (ροδάκινα), τα Μηδικά μήλα (κίτρα) τα μήλα των Εσπερίδων (πορτοκάλια) και τα Αρμενικά μήλα (βερίκοκα). Και όλα αυτά από τα καθεαυτού μήλα που κράτησαν για πάρτη τους την γενική ονομασία χωρίς επιθετικό προσδιορισμό».

Έτσι λοιπόν, τα μηδικά μήλα ονομάστηκαν κίτρα και βάφτισαν με το όνομά τους το κίτρινο χρώμα, ενώ τα πορτοκάλια, που βάφτισαν με το όνομά τους το πορτοκαλί χρώμα, ήταν τα κινέζικα (σινικά) μήλα, όπως ακόμα ονομάζονται σε κάποιες γλώσσες, σαν τα ολλανδικά όπου το πορτοκάλι λέγεται sinaasappel, apelsin στα σουηδικά και china στα ισπανικά του Πουέρτο Ρίκο. Όμως η ονομασία αυτή «κινέζικο μήλο» ουδόλως συσχετίσθηκε με το χρώμα στο οποίο αναφερόμαστε, το οποίο «βαφτίσθηκε» με τις άλλες δυο ονομασίες του φρούτου που επεκράτησαν διεθνώς, το πορτοκαλί και το orange.

 

 

Ας δούμε πρώτα πώς ονομάστηκε το κινέζικο μήλο πορτοκάλι. Το όνομα του συνδέεται με την Πορτογαλία, από τα λιμάνια της οποίας λέγεται ότι εισάγονταν τα φρούτα αυτά στην Ευρώπη. Όταν, λίγο πριν το 800 μ. Χ. άρχισε να σχηματίζεται (σαν κομητεία τότε) η σημερινή Πορτογαλία, ονομαζόταν Portus Cale = ζεστό λιμάνι. Έτσι τα φρούτα ταυτίστηκαν ονομαστικά με την περιοχή εισαγωγής τους, το ζεστό λιμάνι, την κομητεία Portucale και τους πορτογάλους εμπόρους που τα έφερναν. Έτσι, τα γλυκά πορτοκάλια ονομάστηκαν ανάλογα σε αρκετές γλώσσες, όπως «πορτοκάλι» στα ελληνικά, portokall στα αλβανικά, στα βουλγαρικά портокал (portokal), στα περσικά پرتقال (porteghal) και برتقال (bourtouqal) στα αραβικά, στα τουρκικά portakal και στα ρουμάνικα portocală. Επίσης σε νοτιο-ιταλικές διαλέκτους, όπως πχ. τα ναπολιτάνικα, το πορτοκάλι λέγεται portogallo ή purtuallo, σε αντίθεση με την ιταλική του ονομασία arancia.

 

 

Αυτό το ιταλικό “arancia” που αυτομάτως μας παραπέμπει στην δεύτερη ονομασία orange του φρούτου, πηγάζει από την σανσκριτική λέξη για το δέντρο της πορτοκαλιάς (नारङ्ग nāraṅga), Η σανσκριτική αυτή ονομασία έφθασε σε ευρωπαϊκές γλώσσες μέσω της περσικής نارنگ (nārang) και της αντίστοιχης αραβικής نارنج (nāranj), ονομασία που έμεινε και σε πολλές από τις γλώσσες που χρησιμοποιούν τον όρο ‘πορτοκάλι’, όπως τα ελληνικά, διαχωρίζοντας τον πικρό καρπό (νεράντζι) από τον γλυκό (πορτοκάλι).

 

 

To αραβικό naranj έγινε στα παλιά καταλανικά auranja, από εκεί μεταφέρθηκε στην γαλλική σαν pomme dorange (μήλο της πορτοκαλιάς) για να εισέλθει από εκεί στην αγγλική γλώσσα ως orange περίπου κατά τον 14ο αιώνα, βαφτίζοντας με το ίδιο όνομα και το χρώμα του φρούτου, που εκείνη την περίοδο διαχώρισε εννοιολογικά την θέση του σαν αυτόνομο χρώμα. Το 1512 έχουμε την πρώτη αγγλική καταγραφή της λέξης orange σαν ονομασία του χρώματος.

Πέρα όμως από την αραβική ονομασία του νεραντζιού naranj που θεωρείται πρόγονος της αγγλικής ονομασίας orange του πορτοκαλιού, υπάρχει και άλλος περίπου ομόηχος «πρόγονος» της λέξης, που ευθύνεται περισσότερο για την ονομασία orange του χρώματος και όχι τόσο του φρούτου.

Αυτός είναι ο ρωμαιο – κελτικός οικισμός Aurausio στην περιοχή Αβινιόν της Γαλλίας που μετά το 1160 κατέληξε να γίνει η Ηγεμονία του Orange, παραφθορά του Aurasio που οφείλεται σε σύγχυση με την ονομασία orange του φρούτου, επειδή τεράστιες ποσότητες πορτοκαλιών, ερχόμενες από το λιμάνι της Μασσαλίας, περνούσαν από το Aurasio για να διοχετευτούν στην βορειότερη Ευρώπη.

 

 

Η ηγεμονία αυτή ισχυροποιήθηκε σε έναν από τους πιο σημαντικούς βασιλικούς οίκους της Ευρώπης του 16ου και 17ου αιώνα, τον οίκο House of OrangeNassau ο οποίος επέλεξε σαν χρώμα του, ποιο άλλο; το πορτοκαλί, κάνοντάς το σύμβολο σε διάφορους πολέμους απελευθερωτικούς (Ολλανδία κατά Ισπανίας, Ολλανδοί Μπούερς της Νοτίου Αφρικής κατά των Άγγλων) και θρησκευτικούς (Ιρλανδοί προτεστάντες κατά καθολικών) καθιστώντας το χρωματικό έμβλημα σε διάφορες σημαίες.

 

 

Έτσι κατέληξε το πορτοκαλί χρώμα (oranje) να είναι το εθνικό χρώμα της Ολλανδίας, αφού οι βασιλείς της κατάγονται από τoν οίκο House of Orange, χωρίς να σχετίζεται με τα πορτοκάλια (που στα ολλανδικά δεν ονομάζονται oranges αλλά sinaasappel), αλλά με την περιοχή καταγωγής των βασιλέων της.

 

 


Topic: εννοιολογία, ιστορία και χρώματα, Πορτοκαλί | Tags: None