xromata.com


Verdigris

⊆ October 15th by | ˜ No Comments »

 

Χρώματα βαφές

Οι βαφές κατά την ύστερη αρχαϊκή εποχή

 

Σε προηγούμενα άρθρα, αναφερθήκαμε στα χρώματα βαφές που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος κατά την προϊστορική περίοδο, τα οποία είναι εν χρήσει ακόμα και σήμερα.

Στην πρώιμη αρχαιότητα, πέρα από τα 6 προϊστορικά χρώματα, προστέθηκαν και άλλα οκτώ χρώματα βαφές στον χρωστήρα του ανθρώπου, ενώ στην ύστερη αρχαϊκή εποχή προστέθηκαν άλλα πέντε, τα εξής, κατά την διεθνή αγγλική τους ονομασία:

Red lead

Vermilion

Green earth

Verdigris

Lead white

Ήδη, από αυτά τα 5 χρώματα, αναφερθήκαμε στο Red lead, στο Vermilion και στο Green Earth

Σειρά τώρα έχει το Verdigris

 

 

Verdigris

 

Σύντομη περιγραφή του Verdigris

Το Verdigris είναι η κοινή ονομασία μια πράσινης χρωστικής που παράγεται με την εναπόθεση οξικού οξέος σε πλάκες χαλκού, ή από την φυσική πατίνα που σχηματίζεται όταν ο χαλκός ή ο ορείχαλκος δέχονται την επίδραση κλιματολογικών συνθηκών με την πάροδο του χρόνου όταν εκτίθενται στον αέρα ή το θαλασσινό νερό.  

 

 

Πρόκειται για ένα οξύ του χαλκού, που χρησιμοποιόταν συχνά, από την αρχαιότητα μέχρι τον Μεσαίωνα, την Αναγέννηση και την εποχή του Μπαρόκ.

Είναι ένα μέτρια διαφανές γαλαζωπό πράσινο χρώμα με χαμηλή σταθερότητα.

Σήμερα σπάνια πωλείται ως χρωστική ουσία των καλλιτεχνών λόγω της τοξικής του φύσης.

 

 

Το Verdigris ήταν το πιο ζωντανό πράσινο που υπήρχε μέχρι τον 19ο αιώνα. Συχνά αναμειγνυόταν με, ή απλωνόταν επικαλυπτικά πάνω από λευκό του μολύβδου ή κίτρινο μολυβδο-κασσίτερου, λόγω της διαφάνειας του.

Η πιο αντανακλαστική και ασταθής από όλες τις χρωστικές του χαλκού που συχνά με την πάροδο του χρόνου αμαυρωνόταν σε σκούρο καφέ ή μαύρο.

 

 

Το όνομα verdigris προέρχεται από το γαλλικό Vert-de-Grèce («πράσινο της Ελλάδας»). Η σύγχρονη γαλλική ορθογραφία αυτής της λέξης είναι vert-de-gris ("πράσινο του γκρι"). Χρησιμοποιήθηκε ως χρωστική ουσία σε έργα ζωγραφικής και άλλα αντικείμενα τέχνης (ως πράσινο χρώμα), που εισάγονταν κυρίως από την Ελλάδα (Ελλάδα).

 

 

Πρόκειται για μια τεχνητή χρωστική ουσία που παρασκευαζόταν ειδικά σε αμπελουργικές περιοχές, επειδή το οξικό οξύ είναι υποπροϊόν της οινοποίησης. Χάλκινες πλάκες καλύπτονταν με όξος (ξύδι, απομεινάρια οινοποίησης) και αφήνονταν να παραμείνουν εκεί σε σφραγισμένα δοχεία. Το προκύπτον οξικό οξύ αντιδρά με τον χαλκό, σχηματίζοντας ένα μπλε έως μπλε-πράσινο επίστρωμα που αποξέεται και αλέθεται

Υπάρχουν πολλές ιστορικές συνταγές για την κατασκευή του, όπως αυτή του Πλίνιου που περιγράφει την έκθεση του χαλκού στους ατμούς των σταφυλιών που έχουν υποστεί ζύμωση ή σε κλειστά βαρέλια πάνω από ξύδι.

 

 

Η χημική αντίδραση που εκδηλώνεται μεταξύ του κρασιού και του χαλκού για την παραγωγή του verdigris μπορεί να σχετίζεται με τη διαδικασία οξείδωσης του κρασιού. Μια άλλη μέθοδος, που χρησιμοποιήθηκε στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, αφορούσε την αντίδραση θειικού διαλύματος χαλκού με διαλύματα μολύβδου, βάριου ή οξικού ασβεστίου.  

Η χημική του ονομασία είναι ‘βασικό οξύ του χαλκού’ και ο χημικός τύπος του είναι Cu(OH)2 (CH3COO)2 5 H2O

Πρόκειται για έντονους πράσινους κρύσταλλους διαφορετικών σχημάτων και μεγεθών. Τα σωματίδια μπορεί να ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό ανάλογα με τη μέθοδο παρασκευής, για παράδειγμα τα καλά κρυσταλλωμένα σωματίδια verdigris μοιάζουν σαν θραύσματα μυτών βελόνων. Ενώ τα σωματίδια που δεν έχουν υποστεί κρυσταλλοποίηση μπορεί να φαίνονται σαν διαφανείς κόκκοι. Λόγω των διαφορετικών καταστάσεων, τα σωματίδια είναι δύσκολο να διακριθούν, το ξεχωριστό πράσινο χρώμα τους και η ρητινώδης ποιότητα αποτελούν τις βασικές ενδείξεις για την ταυτότητά τους. Τα σωματίδια παρουσιάζουν πλεοχρωισμό, μερικά από τα οποία γίνονται άχρωμα ενώ άλλα αποκτούν ένα βαθύ πράσινο μπλε χρώμα. Τα σωματίδια είναι συνήθως μεγέθους 1-30μm.

 

 

Το verdigris είναι χρώμα ‘φυγάς’ αντιδρά χημικά όταν έρθει σε επαφή με υδρόθειο και μαυρίζει. Φημίζεται για την καταστροφική του επίδραση βλάπτοντας βαθμιαία την κυτταρίνη των περγαμηνών.

 

 

Τοξικότητα:

Μέτρια τοξικότητα. Το Verdigris περιέχει χαλκό που χαρακτηρίζεται ως τοξικός σε περίπτωση παρατεταμένης εισπνοής ή κατάποσης. Πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή κατά το χειρισμό της χρωστικής ξηρής σκόνης και να αποφεύγεται η εισπνοή της σκόνης.

 


Topic: βαφές, Πράσινο, χρωστικές | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [νθ΄]: το μαύρο στην φυσική

⊆ October 10th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[νθʹ]

 

Το Μαύρο στην φυσική

]

 

-Σου εξιστόρησα λοιπόν Άνθρωπε την ιστορία μου σαν Μαύρο χρώμα, αλλά δεν τελείωσα με την αυτοπαρουσίασή μου, γιατί πέρα από την εξιστόρηση της πορείας μου μαζί σου, έχω να σου παρουσιάσω και άλλες πτυχές μου, όπως ας πούμε την φυσική πλευρά μου, την σχέση μου με την χημεία, την θέση μου στην βιολογία και διάφορα άλλα.

Βεβαίως κάποια από αυτά που θα σου πω, ίσως σου έχουν ξαναειπωθεί εδώ, στην Συνέντευξη με τα Χρώματα, όμως η αυτοπαρουσίασή μου οφείλει να είναι ολοκληρωμένη, οπότε θα τα ξανακούσεις.

Ξεκινώ με την ‘φυσική’ μου κατάσταση. Δηλαδή τί είμαι κατά την φυσική εγώ το μαύρο χρώμα.

Στο ορατό φάσμα, το μαύρο είναι η απορρόφηση όλων των χρωμάτων.

Τί είναι αυτή η απορρόφηση των χρωμάτων;

Γι’ αυτό πρότεινα προηγουμένως, μετά από εμένα, πριν συνεχίσουν την αυτοπαρουσίασή τους τα άλλα χρώματα, να έλθει να μας μιλήσει η Μητέρα Φύση για την εμφάνιση των χρωμάτων.

Επειδή όμως μέχρι να έρθει η Μάνα Φύση να σου εξηγήσει το φαινόμενο αυτό, θα περάσει κάποια ώρα, θα σου πω δυο λόγια για την απορρόφηση.

Στη φυσική, η απορρόφηση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας είναι  η σύλληψη από την ύλη (από τα ηλεκτρόνια που δεσμεύονται στα άτομα για την ακρίβεια) της ενέργειας των φωτονίων και ούτως η μετατροπή της ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας σε εσωτερική ενέργεια του απορροφητή.

Το μαύρο λοιπόν μπορεί να οριστεί ως η οπτική εντύπωση που παρατηρείται όταν κανένα ορατό φως δεν φτάνει στο μάτι, δηλαδή συλλαμβάνεται όλη η φωτεινή ενέργεια.

Οι χρωστικές ουσίες ή οι βαφές που απορροφούν όλο το φως αντί να το αντανακλούν πίσω στο μάτι "φαίνονται μαύρες".

Μια μαύρη χρωστική ουσία μπορεί, ωστόσο, να προκύπτει και από ένα συνδυασμό αρκετών χρωστικών που απορροφούν συλλογικά όλα τα χρώματα.

Εάν αναμειχθούν κατάλληλες αναλογίες τριών πρωτογενών χρωστικών, το αποτέλεσμα αντανακλά τόσο λίγο φως ώστε να ονομάζεται "μαύρο". Αυτό παρέχει δύο επιφανειακά αντίθετες αλλά στην πραγματικότητα συμπληρωματικές περιγραφές του μαύρου. Το μαύρο είναι η απορρόφηση όλων των χρωμάτων του φωτός ή μια διάταξη συνδυασμών χρωστικών ουσιών πολλαπλών χρωμάτων.

Κι’ αφού μπλέξαμε στα γρανάζια της φυσικής δεν μπορώ να μην αναφερθώ και πάλι στο «Μαύρο Σώμα», το οποίο, όπως σου είπα και προηγουμένως δεν είναι ένα πραγματικό μαύρο σώμα, αλλά μια θεωρητική επινόησή σου Άνθρωπε.

Στη φυσική, το καλούμενο «μαύρο σώμα» είναι ένας τέλειος απορροφητής φωτός, ένα θεωρητικά εξιδανικευμένο φυσικό σώμα που απορροφά όλη την προσπίπτουσα ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, ανεξάρτητα από τη συχνότητα ή τη γωνία πτώσης.

Σύμφωνα με έναν θερμοδυναμικό κανόνα, ένα μαύρο σώμα σε θερμική ισορροπία (δηλαδή σε θεωρητικά σταθερή θερμοκρασία) εκπέμπει ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που ονομάζεται ‘ακτινοβολία μαύρου σώματος’ που είναι η βάση για την θερμική καταμέτρηση ακτινοβολιών.

Αυτός ο μαύρος θεωρητικά τέλειος απορροφητής φωτός σχετίζεται κάπως ή αν θέλεις πλησιάζει αρκετά στην υπέρυθρο ακτινοβολία, αλλά αυτά είναι θέματα που ενδιαφέρουν ειδικά τους φυσικούς, οπότε δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε περισσότερο με εμένα σαν ‘μαύρο σώμα’.

Τώρα, από την άλλη μεριά του ορατού φάσματος, ένα τμήμα της υπεριώδους ακτινοβολίας  ονομάζεται ‘μαύρο φως’ επειδή, αν και το ίδιο είναι αόρατο, προκαλεί φθορισμό πολλών ορυκτών και άλλων ουσιών.

Ω! ναι! Ο φθορισμός, τον οποίο προκαλώ εγώ σαν μαύρο φως είναι ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο στον κόσμο των χρωμάτων, αλλά δεν μας αφορά τώρα.

Είμαι λοιπόν, εκτός από ‘μαύρο χρώμα’, η ‘έλλειψη φωτός’, το ‘μαύρο σώμα’ και το ‘μαύρο φως’. 

Αυτά ως προς τις φυσικές μου καταστάσεις.

Πριν κλείσω όμως με την φυσική, θα ήθελα να σου αναφέρω τα πιο πρόσφατα επιτεύγματά της σχετικά με εμένα.

Πρώτα όμως θα σου θυμίσω, όπως σου έχουμε πει, ότι στην δημιουργία όπου τα πάντα είναι σχετικά προς το απόλυτο, τίποτε δεν υπάρχει στην απόλυτη μορφή του. Έτσι κι’ εμένα Άνθρωπε με υπολογίζεις πως στην πληρέστερη μορφή μου απέχω τρεις μονάδες από την απόλυτη έκφρασή μου, δηλαδή στο 97% της εντελέχειάς μου.

Το 2008 όμως, ερευνητές από το Πολυτεχνείο Troy του Rensselaer της Νέας Υόρκης ανακοίνωσαν τη δημιουργία του τότε πιο σκοτεινού υλικού στον πλανήτη. Ένα υλικό που δημιουργήθηκε από νανοσωλήνες άνθρακα, το οποίο  αντανακλούσε μόνο το 0,045% του φωτός.

Η βασιλεία του κράτησε μέχρι το 2016 που δημιουργήθηκε στην Αγγλία, πάλι από νανοσωλήνες άνθρακα το σημερινό πιο σκοτεινό υλικό, γνωστό ως Vantablack, που απορροφά το 99,96% του ορατού φωτός.

 


Topic: μαύρο, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Η σημασια των χρωματων και η χρηση τους: μπλε

⊆ October 5th by | ˜ No Comments »

 

Η σημασία των χρωμάτων

Και η χρήση τους από γραφίστες και άλλους επαγγελματίες

 

Μπλε (πρωτογενές χρώμα)

(από τον ιστότοπο Color Theory for Designers)

 

Σε προηγούμενο άρθρο αυτής της σειράς, σας υποσχεθήκαμε ότι θα επανέλθουμε λίαν προσεχώς για να δούμε χωριστά και αναλυτικότερα το κάθε χρώμα και την χρήση του.

Ξεκινήσαμε ήδη με το κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο και πράσινο χρώμα και συνεχίζουμε με το μπλε που είναι το ένα από τα τρία βασικά χρώματα της αφαιρετικής μείξης χρωμάτων.

 

 

 

Μπλε (βασικό χρώμα)

 

Το μπλε χρώμα συσχετίζεται συχνά με τη θλίψη στην αγγλική γλώσσα. Το μπλε χρησιμοποιείται επίσης εκτεταμένα για να δηλώνει την ηρεμία και την υπευθυνότητα.

 

 

Τα ανοιχτά μπλε μπορεί να είναι αναζωογονητικά και φιλικά.

Τα σκούρα μπλε είναι πιο δυνατά και αξιόπιστα.

Το μπλε συνδέεται επίσης με την ειρήνη και έχει πνευματικούς και θρησκευτικούς συνειρμούς σε πολλές κουλτούρες και παραδόσεις.

 

 

Η σημασία του μπλε επηρεάζεται ανάλογα από την ακριβή χροιά και τον τόνο του χρώματος.

Στο σχεδιασμό, η ακριβής απόχρωση του μπλε που επιλέγετε θα έχει τεράστιο αντίκτυπο στο πώς αντιλαμβάνονται τα σχέδιά σας.

 

 

Τα ανοιχτά μπλε συχνά χαλαρώνουν και καλμάρουν.

Τα φωτεινά μπλε ενεργοποιούν και ανανεώνουν.

 

 

Τα σκούρα μπλε, όπως το ναυτικό μπλε (navy blue), είναι εξαιρετικά για εταιρικά ή σχέδια όπου η δύναμη και η αξιοπιστία είναι σημαντικά στοιχεία.

 

 

Οι επιφάνειες με φωτεινό μπλε χρώμα προβάλλουν τα γράμματα που είναι τυπωμένα επάνω τους, ενώ το ίδιο το χρώμα συνεισφέρει στην προβολή όλου του θέματος.

 

 

Ένα έντονο μπλε μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν το κύριο χρώμα μιας επιφάνειας, μαζί με άλλες αποχρώσεις για την διαφοροποίηση διαφόρων τμημάτων του θέματος.

 

 

Το μπλε, σε διάφορες αποχρώσεις του στο φόντο, δίνει μια αξιόπιστη και έγκυρη αίσθηση.


Topic: μπλε, χρήση χρωμάτων | Tags: None

Αλλαγη χρωματος ιριδας (εισαγωγη)

⊆ September 30th by | ˜ No Comments »

 

Αλλαγή χρώματος της ίριδας των ματιών

(Εισαγωγή)

 

Μπορεί να αλλάξει χρώμα η ίριδα του ανθρώπινου ματιού;

Προφανέστατη είναι η αρνητική απάντηση, όμως… όμως… υπάρχουν 7 περιπτώσεις κατά της οποίες μπορεί να αλλάξουν τα μάτια μας, φαινομενικά ή και πραγματικά, το χρώμα τους.

 

 

Πριν ασχοληθούμε με αυτές τις 7 περιπτώσεις θέλω να αναφέρω ότι προ καιρού έλαβα στην στήλη των συζητήσεων (DIALOGUE) του ιστότοπου ένα περίεργο ερώτημα από μια κυρία που με ρωτούσε αν γνώριζα κάτι για την μεταμόσχευση ίριδας με σκοπό την αλλαγή χρώματος των ματιών.

Το ερώτημα με άφησε έκπληκτο. Δεν είχα ξανακούσει κάτι τέτοιο.

Όμως το να απαντήσω με ένα απλό ΟΧΙ δεν με ικανοποιούσε. Έψαξα λοιπόν, βρήκα άκρη και απάντησα.

Όντως, στις μέρες μας, εδώ και λίγα χρόνια, συμβαίνει αυτό το φαινόμενο.

Δεν πρόκειται για μια από τις 7 περιπτώσεις που προανέφερα.

Πρόκειται για μια άλλη περίπτωση που καλό είναι να αποφεύγεται γιατί (προς το παρόν) έχει ένα ποσοστό επικινδυνότητας η οποία μπορεί να οδηγήσει έως και στην τύφλωση. Κυρίως όμως οι ευελπιστούντες να αποκτήσουν το επιθυμητό χρώμα ματιών, μπορεί να πέσουν θύματα εξαπάτησης.

Συνέβη σε αρκετές περιπτώσεις να πληροφορηθούν οι υποκείμενοι στην αλλαγή χρώματος, λίγο πριν την έναρξη της επέμβασης ότι δεν βρέθηκε το επιθυμητό χρώμα σε μόσχευμα και να δεχθούν κάποιο άλλο ή να τους εμφυτευθεί στην θέση της ίριδας συνθετική ίρις, κάτι σαν τους φακούς επαφής.

 

 

Η πλειονότητα των επιθυμούντων να αλλάξουν χρώμα (και εξαπατημένων) ήταν γυναίκες της αποκαλούμενης μαύρης φυλής, που ήθελαν να ανταλλάξουν το σκούρο χρώμα των ματιών τους με γαλάζιο ή με κάποιο άλλο χρώμα αρκετά ανοιχτότερο από το δικό τους.

Αλλά πριν ξεκινήσουμε με τις 7 περιπτώσεις αλλαγής χρώματος των ματιών, ας θυμηθούμε που οφείλεται ο χρωματισμός της ίριδας του οφθαλμού.

Το χρώμα της Ίριδας του ματιού οφείλεται στην ποσότητα και τους τύπους μελανίνης, άλλων χρωστικών και των πρωτεϊνών που περιέχει ο πυθμένας της ίριδας σε συνδυασμό με την αντανάκλαση του περισσευούμενου φωτός και της διάθλασής που υφίσταται καθώς προσκρούει στα περίπλοκα τοιχώματα της δομής της ίριδας.

 

 

 

Όσο περισσότερη και σκουρότερη μελανίνη υπάρχει συσσωρευμένη στην επίστρωση στην βάση της ίριδας, τόσο περισσότερο φως απορροφάται από αυτήν και τα μάτια έχουν σκούρο χρώμα.

Όσο λιγότερη ή ανοιχτότερης ποιότητας μελανίνη υπάρχει συσσωρευμένη, τόσο λιγότερο φως απορροφάται και τα μάτια φαίνονται ανοιχτότερα.

Όταν η μελανίνη είναι πολύ λίγη τότε απορροφάται από αυτήν ελά χιστο φως, ενώ αντανακλάται το περισσότερο και τα μάτια έχουν χρώμα γαλάζιο.

 

 

Ο χρωματισμός των ματιών κατηγοριοποιείται σε 6 βασικές ομάδες:

Τα Γαλανά, τα Γκρίζα, τα Πράσινα, τα Μελιά (amber), τα hazel (τσακίρικα) και τα Καστανά μάτια.

 

 

Πριν κλείσουμε με την εισαγωγή του θέματος, σας παραθέτουμε τους συνδέσμους προς τις παλαιότερες αναρτήσεις με θέμα ‘το χρώμα των ματιών’:

http://xromata.com/?p=2573

http://xromata.com/?p=2670


Topic: Ίρις και τα χρώματά της | Tags: None

Φυτικες βαφες, ερυθροδανο (madder)

⊆ September 25th by | ˜ No Comments »

 

Βαφές και χρωστικές από το ζωικό και φυτικό βασίλειο.

 

Φυτικές βαφές

[2]

 

Ερυθρόδανο (madder)

 

 

 

 

Το ερυθρόδανο (αλιζαρίνη, ή ρουβία η βαφική, ή ριζάρι) έχει χρησιμοποιηθεί από την αρχαιότητα ως φυτική κόκκινη βαφή για δέρμα, μαλλί, βαμβάκι και μετάξι. Μπορεί να αποδώσει ροζ, πορτοκαλί και μωβ αποχρώσεις καθώς και κόκκινο. Υπάρχουν κάποια στοιχεία που υποδηλώνουν ότι χρησιμοποιήθηκε στην Αρχαία Αίγυπτο.

Ενώ οι καστανόχρωμες και οι μαύρες χρωστικές είναι άφθονες στη φύση, το κόκκινο ήταν πιο δύσκολο να παραχθεί και κατά συνέπεια σπάνιο και δαπανηρό. Για το λόγο αυτό, το κόκκινο ύφασμα παραδοσιακά προοριζόταν για την άρχουσα τάξη και τους πλουσίους.

Η βαφή αυτή εξάγεται από φυτά της ίδιας οικογένειας με τον καφέ (Rubiaceae), αλλά από το γένος Rubia.

 

 

Ανάμεσα σε αυτό το γένος, το είδος Rubia tinctorum παράγει τις υψηλότερες συγκεντρώσεις βαφής.

Η χρωστική επικεντρώνεται στις ρίζες (γι’ αυτό στα ελληνικά το φυτό αυτό καλείται και ριζάρι). Φύεται σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής.

Οι κόκκινες στολές των Βρετανών στρατιωτών βαφόντουσαν με αυτήν την βαφή, αλλά το κόκκινο που εξάγεται από το ερυθρόδανο είναι επιρρεπές στο ξάνοιγμα από το φως του ήλιου, παράγοντας μια σειρά από διάφορες κόκκινες αποχρώσεις.

 

 

Κατά συνέπεια, από τη στιγμή που εισάχθηκε η βαφή από κοχενίλλη, αυτή η ακριβότερη και σταθερή βαφή χρησιμοποιήθηκε για τα παλτά των αξιωματικών.

Για να παραχθεί η βαφή, οι ρίζες του ερυθρόδανου ξηραίνονται, συνθλίβονται και αποκόπτονται. Υπάρχουν πολλές μέθοδοι, αλλά μια δημοφιλής μέθοδος για την εκχύλιση της χρωστικής είναι η τοποθέτηση της αποφλοιωμένης ρίζας σε νερό (κατά προτίμηση σκληρό νερό) σε χαμηλές θερμοκρασίες.

 

 

Ο έλεγχος της θερμοκρασίας είναι κρίσιμος, καθώς το χρώμα μπορεί να αλλάξει σε καφέ σε υψηλότερες θερμοκρασίες (πάνω από 200 ° F). Οι ρίζες περιέχουν αλιζαρίνη με τη μορφή γλυκοσίδης, ρουβυρικού οξέος. Με ξήρανση, ζύμωση, ή επεξεργασία της ρίζας με ασθενές οξύ, το ρουβυλικό οξύ υδρολύεται για να σχηματίσει αλιζαρίνη και άλλα προϊόντα. Για ορισμένα παρασκευάσματα της βαφής χρησιμοποιούνται επίσης αλκοόλες ή αλκαλικά διαλύματα.

 

 

Σε αντίθεση με άλλες χρωστικές, όπως το ίντιγκο, το ερυθρόδανο χρειάζεται σταθεροποιητικό βαφής για να το στερεώσει σε ένα ύφασμα. Οι σταθεροποιητικές ουσίες μπορεί να έχουν συστατικά που δύνανται να αλλοιώνουν κάπως τα χρώματα, αλλά βοηθούν τα άλλα χρώματα να προσκολλώνται καλύτερα στις ίνες. Μια δημοφιλής μέθοδος περιλαμβάνει τη διάλυση της χρωστικής σε ένα διάλυμα θερμής στυπτηρίας (θειικό κάλιο αλουμινίου).

Είναι αρκετά πιο εύκολο να βαφούν ζωικοί ιστοί με ερυθρόδανο, απ’ ότι φυτικές ίνες, που χρειάζονται πιο περίπλοκη διεργασία.

 

 

Ανθρακινόνες, αλιζαζίνη και η πορπουρίνη είναι τα κύρια συστατικά του ερυθρόδανου και η παρουσία τους στο φυτό εντοπίσθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα.

Η συνθετική αλιζαρίνη φτιάχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και είναι μια από τις πρώτες φυσικές χρωστικές που παράχθηκαν συνθετικά.

Σήμερα, η χρήση φυτικών βαφών είναι σπάνια, έχοντας αντικατασταθεί από συνθετικές βαφές.

 


Topic: βαφές, κόκκινο, χρωστικές | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [νη’]: ιστορια του μαυρου από τον 17ο αιωνα και μετα

⊆ September 20th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[νηʹ]

 

Μέλαν – Μαύρο – Σκότος

Η ιστορία του μαύρου από τον 17ο αιώνα και μετά

 

[ε]

 

-Σου εξιστόρησα Άνθρωπε την ιστορία μου σαν Μαύρο χρώμα, για την ακρίβεια την ιστορική συμπορεία μου μαζί σου, από τις απαρχές της δικής σου ιστορίας έως λίγο πριν τον 17ο αιώνα μ. Χ., απ’ όπου θα συνεχίσω την αφήγησή μου.

Κατά τον 16ο και 17ο αιώνα ενώ, όπως σου είπα, το μαύρο ήμουν το χρώμα που φορούσαν οι Καθολικοί ηγεμόνες της Ευρώπης, όμως έγινα επίσης και το εμβληματικό χρώμα της αντίπαλης του καθολικισμού Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης στην Ευρώπη, αλλά και των Πουριτανών στην Αγγλία και την Αμερική.

Ο John Calvin, ο Philip Melanchthon (προσέχεις το ελληνοποιημένο όνομά του; Περιέχει το Μέλαν) και άλλοι προτεστάντες θεολόγοι καταγγέλλουν τους πλούσια χρωματισμένους και διακοσμημένους εσωτερικούς χώρους των ρωμαιοκαθολικών εκκλησιών.

Έβλεπαν το κόκκινο χρώμα, που φορούσε ο Πάπας και οι Καρδινάλιοί του, ως χρώμα πολυτέλειας, αμαρτίας και ανθρώπινης αφροσύνης.

Σε ορισμένες πόλεις της βόρειας Ευρώπης, οι όχλοι επιτέθηκαν σε εκκλησίες και καθεδρικούς ναούς, έσπασαν τα παράθυρα από βιτρό και κατέστρεψαν τα αγάλματα και τη διακόσμηση.

Κατά το διαμαρτυρόμενο δόγμα, τα ρούχα των προτεσταντών έπρεπε να είναι σοβαρά, απλά και διακριτικά. Τα φωτεινά χρώματα εξορίστηκαν από την ενδυματολογία τους και αντικαταστάθηκαν από μαύρα, καφέ και γκρίζα ενώ. συνίστατο στις γυναίκες και τα παιδιά τους να φορούν λευκά

Κατά το δεύτερο ήμισυ του 17ου αιώνα, η Ευρώπη και η Αμερική βίωσαν μια επιδημία φόβου προς την μαγεία, η οποία συνδέθηκε με το μαύρο χρώμα.

Οι άνθρωποι τότε πίστευαν ευρέως στην εμφάνιση του διαβόλου συνήθως με τη μορφή μαύρου ζώου, συχνά κατσίκας, σκύλου, λύκου, αρκούδας, ελαφιού ή κόκορα, συνοδευόμενου από μαύρες γάτες, μαύρα φίδια και άλλα μαύρα πλάσματα. Αυτή ήταν η προέλευση της εκτεταμένης δεισιδαιμονίας σχετικά με τις μαύρες γάτες και άλλα μαύρα ζώα.

Καταλαβαίνεις τί υπέφεραν τότε από την ανθρώπινη ανοησία όλα αυτά τα μαύρα ζώα.

Στη μεσαιωνική Φλάνδρα, σε μια τελετή που ονομαζόταν Kattenstoet, μαύρες γάτες ριχνόντουσαν από τα καμπαναριά εκκλησιών για να αποκρούουν την μαγεία.

Οι δίκες μαγισσών, που τις συνέδεαν με το μαύρο χρώμα, ήταν κοινές τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Κατά τη διάρκεια των περιβόητων δικών μαγισσών του Salem στη Νέα Αγγλία το 1692-93 δεκαεννέα γυναίκες και άνδρες κρεμάστηκαν ως μάγοι και μάγισσες.

Τον 18ο αιώνα, κατά την εποχή του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, το μαύρο υποχωρεί σαν χρώμα της μόδας. Το Παρίσι έγινε η πρωτεύουσα της μόδας και τα παστέλ, τα μπλε, τα πράσινα, τα κίτρινα και τα λευκά έγιναν τα χρώματα της αριστοκρατίας και των ανώτερων τάξεων. Αλλά μετά τη Γαλλική Επανάσταση, το μαύρο έγινε πάλι το κυρίαρχο χρώμα.

Στη συνέχεια, το μαύρο έγινε το χρώμα της βιομηχανικής επανάστασης, η οποία βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στον μαύρο άνθρακα και αργότερα στο μαύρο πετρέλαιο.

Χάρη στον καπνό του άνθρακα, τα κτίρια των βιομηχανικών περιοχών των μεγάλων πόλεων της Ευρώπης και της Αμερικής σταδιακά αμαυρώθηκαν, έγιναν γκρίζα, σκούρα, μαύρα.

Ο Charles Dickens και άλλοι συγγραφείς περιέγραψαν τους σκοτεινούς δρόμους και τους γεμάτους κάπνα ουρανούς του Λονδίνου.

Μια διαφορετική θεώρηση του μαύρου έπαιξε σημαντικό ρόλο στο ρομαντικό κίνημα της λογοτεχνίας. αφού το μαύρο ήταν το χρώμα της μελαγχολίας, του κυρίαρχου θέματος του ρομαντισμού.

Τα μυθιστορήματα της εποχής γεμίζουν με κάστρα, ερείπια, σκοτεινά μπουντρούμια, καταιγίδες και συναντήσεις στα μαύρα μεσάνυχτα.

Οι κορυφαίοι ποιητές του κινήματος εμφανίζονταν ντυμένοι στα μαύρα, συνήθως με ένα λευκό πουκάμισο και ανοιχτό κολάρο και ένα κασκόλ απρόσεκτα ριγμένο πάνω από τον ώμο τους.

Ο Percy Bysshe Shelley και ο Λόρδος Byron συνέβαλαν στη δημιουργία του διαρκούς στερεοτύπου του ρομαντικού ποιητή.

Η εφεύρεση νέων, φθηνών συνθετικών μαύρων βαφών και η εκβιομηχάνιση της κλωστοϋφαντουργίας έκαναν τα μαύρα ρούχα καλής ποιότητας διαθέσιμα για πρώτη φορά στο γενικό πληθυσμό.

Τον 19ο αιώνα, σταδιακά το μαύρο ρούχο έγινε το πιο δημοφιλές επαγγελματικό ένδυμα της ανώτερης και μεσαίας τάξης στην Αγγλία, την Ευρώπη γενικότερα και την Αμερική.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, το μαύρο έγινε επίσης το χρώμα του αναρχισμού, ενώ προς τα μέσα του 20ο αιώνα, το μαύρο ήταν το χρώμα του ιταλικού και του γερμανικού φασισμού.

Στην δεκαετία του 1950, το μαύρο έγινε σύμβολο της ατομικότητας και της διανοητικής και κοινωνικής εξέγερσης. Το μαύρο ήταν το χρώμα εκείνων που δεν αποδεχόντουσαν καθιερωμένους κανόνες και αξίες.

Στο Παρίσι μαύρα φορούσαν αριστερίζοντες διανοούμενοι, όπως η Juliette Greco, καθώς και τα μέλη του κινήματος Beat (οι Μπήτνικς) στη Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανσίσκο.

Την ίδια δεκαετία μαύρα δερμάτινα σακάκια φορέθηκαν από συμμορίες μοτοσικλετιστών, όπως οι Hells Angels και από περιθωριακές συμμορίες των δρόμων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Επίσης στη δεκαετία του 1950 το μαύρο ήταν το χρώμα του αμερικανικού κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων, που ήταν ένας αγώνας για την πολιτική ισότητα των Αφροαμερικανών. Το κίνημα της Μαύρης Δύναμης αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και την δεκαετία του '70 έχοντας σαν σύνθημα το σλόγκαν "Black is Beautiful" (Το Μαύρο είναι Όμορφο).

Μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα, το μαύρο ήταν το εμβληματικό χρώμα της υποκουλτούρας των punk και των goth. Η μόδα Goth, η οποία εμφανίστηκε στην Αγγλία τη δεκαετία του '80, ήταν εμπνευσμένη από τα μαύρα πένθιμα φορέματα της βικτοριανής εποχής.

Από την δεκαετία του 1990 και ύστερα, το μαύρο, σαν ένα από τα 4 ιερά χρώματα του ισλάμ,  έγινε το λάβαρο πολλών ισλαμικών εξτρεμιστικών, τζιχαντικών ομάδων.

Τώρα, εγώ το μαύρο, ως προς την πιο σύγχρονη μόδα:

Στην ανδρική μόδα, το μαύρο σταδιακά παραχώρησε την κυριαρχία του στο navy blue (σκούρο μπλε), ιδιαίτερα στα επαγγελματικά κοστούμια.

Τα μαύρα βραδινά και επίσημα κουστούμια γενικά φοριούνται όλο και λιγότερο.

Το 1960, ο John F. Kennedy ήταν ο τελευταίος Αμερικανός Πρόεδρος που στην ορκωμοσία του φορούσε επίσημο μαύρο κουστούμι.

Στην γυναικεία μόδα, το μαύρο επανεντάχθηκε το 1926 από την Coco Chanel, ενώ από πολλούς μόδιστρους θεωρήθηκε ως το χρώμα της πεμπτουσίας   της απλότητας και της κομψότητας.

Ένα από τα πιο διάσημα μαύρα φορέματα του 20ου αιώνα σχεδιάστηκε από τον Hubert de Givenchy και φορέθηκε από τον Audrey Hepburn το 1961 στην κινηματογραφική ταινία «Breakfast at Tiffany's».

Ω, Άνθρωπε, κάνοντας αναδρομή στην ιστορία μου θυμάμαι πολλά που έχω να σου πω, κάπου δε υπεισέρχομαι και σε λεπτομέρειες. Ελπίζω να μην σε κούρασα με όλα αυτά γιατί δεν τελείωσα ακόμα. Έχω κι’ άλλα να σου πω για μένα, το μαύρο χρώμα.

 


Topic: ιστορία και χρώματα, μαύρο, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Χρωματικες αντιθεσεις (στην τυπογραφία)

⊆ September 15th by | ˜ No Comments »

 

Χρωματικές Αντιθέσεις

(στην τυπογραφία / οπτικές παρουσιάσεις)

 

 

 

Κάθε οπτική παρουσίαση περιλαμβάνει σχέσεις προβολής στοιχείων – πλαισίου βάθους (φόντο).

Αυτή η σχέση μεταξύ ενός προβαλλόμενου στοιχείου και του γύρω του πεδίου (εδάφους – φόντου) αναδεικνύει μια εμπειρική σχέση αντίθεσης.

Όσο περισσότερο ένα αντικείμενο έρχεται σε αντίθεση με το περιβάλλον του, τόσο πιο ορατό γίνεται.

Μερικοί συνδυασμοί είναι δύσκολο να διαβαστούν εξαιτίας του χαμηλού   επιπέδου αντίθεσης μεταξύ προβαλλομένων στοιχείων και πλαισίου (φόντου), όπως:

Κίτρινο κείμενο σε λευκό φόντο.

 

 

Μπλε κείμενο σε μαύρο φόντο.

 

 

Όταν δημιουργούμε εικόνες που προορίζονται να διαβαστούν, είναι σημαντικό να προσφέρουμε προς τον θεατή αρκετή αντίθεση ανάμεσα στο επίπεδο προβολής (φόντο, είτε πρόκειται για χαρτί, είτε για οθόνη) και στα προβαλλόμενα στοιχεία ώστε το κείμενο να είναι ευδιάκριτο.

Οι ιδανικές παρουσιάσεις κειμένων οφείλουν να έχουν μια αντίθεση τουλάχιστον 80% μεταξύ στοιχείων και πλαισίου.

Το μαύρο κείμενο σε λευκό φόντο είναι ιδανικό.

Εάν δεν υπάρχει αρκετή αντίθεση ανάμεσα τους, ο θεατής θα ταλαιπωρηθεί για να διαβάσει το κείμενο λόγω πρόκλησης κόπωσης των ματιών του.

Ταυτόχρονη Αντίθεση

Μερικοί συνδυασμοί χρωμάτων μπορεί να προκαλέσουν ψευδαισθήσεις (μετεικάσματα) όταν τοποθετηθούν μαζί όπως:

Κόκκινο κείμενο σε μπλε φόντο

 

 

Ένα περιστατικό γνωστό ως «ταυτόχρονη αντίθεση» (ή chromostereopsis /χρωμοστερέοψη) μπορεί να συμβεί όταν τα αντιτιθέμενα χρώματα τοποθετούνται σε κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Το κείμενο μπορεί να φαίνεται να δονείται ή να σκιάζει. Καταπόνηση των ματιών και κόπωση θα προκύψουν εάν ένας θεατής επικεντρωθεί σε ένα έγγραφο που εμφανίζει παρόμοιες ιδιότητες για παρατεταμένο χρονικό διάστημα.

 

 

 

Οπτική Πληροφόρηση και Δυσχρωματοψία

Ο σχεδιασμός οπτικών εγγράφων ή σήμανσης απερίσκεπτα ως προς το συνολικό επίπεδο χρωματικής αντίθεσης μεταξύ στοιχείων – πλαισίου μπορεί να αποβεί προβληματικός για άτομα με προβλήματα χρωματικής όρασης.

 

 

Όπως πχ. κατόψεις κτηρίων όπου σημειώνονται οι διάφοροι χώροι (συνέβη και σε νοσοκομεία), χάρτες μετρό, λεωφορειακών γραμμών ή οδικοί χάρτες, όπου δυστυχώς χρησιμοποιούνται συνήθως κόκκινο και πράσινο χρώμα, δεν διευκολύνουν λειτουργικά τα δυσχρωματικά άτομα.

[Το ίδιο συμβαίνει και με τα φανάρια της τροχαίας, γι’ αυτό τελευταίως σε κάποιες χώρες τα πράσινα φανάρια αντικαθίστανται με φανάρια λευκού χρώματος]

 

 

Σε ένα οπτικό έγγραφο που χρησιμοποιεί το χρώμα για τη συσχέτιση σημαντικών πληροφοριών, εάν παραβλέπονται όλοι οι προαναφερόμενοι παράγοντες, είναι βεβαιωμένο ότι χάνονται πληροφορίες ή δυνητικά παρεξηγούνται, όταν το χρώμα δεν χρησιμοποιείται σωστά.

 

 

Όταν επιλέγετε συμπληρωματικά χρώματα, τα πλήρως κορεσμένα χρώματα θα προσφέρουν το υψηλότερο επίπεδο αντίθεσης. Η επιλογή από αποχρώσεις μέσα στην οικογένεια του χρώματος, μειώνει τη συνολική αντίθεση της σύνθεσης.

 


Topic: Δυσχρωματοψία, συμπληρωματικά χρώματα, Συνδυασμοί χρωμάτων, χρήση χρωμάτων | Tags: None

Ιω – Ηω – Ιρις – Ισις

⊆ September 10th by | ˜ No Comments »

 

Ιώ – Ηώ – Ίρις – Ίσις

 

 

Πριν από εννέα χρόνια είχαμε αναρτήσει ένα άρθρο, όπου ταυτίσαμε την παμπάλαια Μεγάλη Θεά Ίριδα των αρχαίων Ελλήνων με την Ίσιδα, την Μεγάλη Θεά της Αρχαίας Αιγύπτου, βασισμένοι στην «Ωγυγία» του Αθανασίου Σταγειρίτη, όπου ταυτίζεται η Ιώ του Άργους με την θεά της Αιγύπτου*, αλλά και στην αντικατάσταση του συμφώνου του ονόματος της Ίριδας από το ‘Ρ’ στο αμέσως επόμενό του γράμμα στην ελληνική αλφάβητο, το ‘Σ’.

 

 

http://xromata.com/?p=1188

*[η Ιώ ήλθεν εις την Αίγυπτον, ένθα αναλαβούσα την προτέραν μορφήν δια της επαφής του Διός, εγέννησε τον Έπαφο… και τέλος ωνομάσθη Ίσις και ετιμήθη ως θεά.]

 

 

Πριν ξεκινήσουμε με την ανάπτυξη αυτού του άρθρου, επειδή βασίζεται στα γράμματα των ονομάτων των ηρωίδων και την μετατροπή τους, σας παραθέτουμε την σημασία των γραμμάτων αυτών, όπως την αναφέρει στο βιβλίο του «Ιστορία γενέσεως της ελληνικής γλώσσας» ο Η. Λ. Τσατσόμοιρος.

Τα γράμματα από τα οποία σχηματίζονται τα ονόματα των τεσσάρων αυτών μυθολογικών προσώπων είναι τα: ιώτα, ωμέγα, ήτα, ρο, σίγμα.

Ας δούμε την σημασία των γραμμάτων αυτών:

Η (ήτα) σημαίνει ‘φως’, με νοηματικές προεκτάσεις ‘ήλιος’, ‘ημέρα’.

Ι (ιώτα) σημαίνει ‘ακτίς’, ‘οξύς ήχος’, με κωδικές σημασίες ‘κατευθύνειν’, καθοδηγείν’, ‘ίσχειν’.

Ρ (ρο) σημαίνει ‘ροή’, με νοηματικές προεκτάσεις ‘ρέζω (ενεργώ)’, ‘ρίπτω’, ‘ριπή’, ‘ρίζα’.

Σ (σίγμα) σημαίνει ‘παλίνδρομος κίνηση’, με κωδικές σημασίες ‘σείειν’, ‘σήμα’, με νοηματικές προεκτάσεις ‘σεύω (ελαύνω)’, σχάζω (σκορπίζω).

Ω (ωμέγα) σημαίνει ‘ωρανός (ο μέγιστος χώρος).

Τώρα ας δούμε τον συσχετισμό των ηρωίδων μας και την σημασία των ονομάτων τους.

 

 

Αυτές είναι, με την σειρά αναφοράς, οι Ιώ, Ηώ, Ίρις και Ίσις.

Πρόκειται για μια ιέρεια (της Ήρας), μία ελάσσονα θεότητα, μια (πάλαι ποτέ Μεγάλη) θεότητα και μια Μεγάλη Θεά (το ένα στέλεχος της τριάδας Ισις, Όσ-ιρις-, Ώρος).

Με την σειρά που αναφέρονται και με την μετάλλαξή τους, από την μία στην άλλη, μας αποκαλύπτουν το ‘μυστήριο της όρασης.

 

 

Πρώτη η αρχοντοπούλα του Άργους (άργος – λαμπερός) η Ιώ με την οποία συν-ζεύεται ο Ζευς και την καθιστά σε εν-δια-φέρουσα (φέρει εντός της τον δια-χωρισμό) η οποία διαχωρίζει το φως από το σκοτάδι, την έλευση της ημέρας από την νύχτα.

Το όνομά της «Ιώ» σημαίνει τις πρώτες ι = ακτίνες που εισβάλουν στο σκότος και απλώνονται αμυδρά στον ω = μέγιστο χώρο.

 

 

Είναι η έλευση των πρώτων ακτινών του λαμπερού φωτός (εξ ου και η καταγωγή της από το Άργος) που συμβάλουν στον ερεθισμό των ραβδίων του οφθαλμού τα οποία αρχίζουν να διαχωρίζουν το φως από το σκότος.

Στην συνέχεια, η Ιώ, με αλλαγή του αρχικού φωνήεντος γράμματος του ονόματός της από ‘ι’ σε ‘η’, γίνεται η Ηώ, η θεά της αυγής, η ανατολή της ημέρας.

 

 

Το φως δυναμώνει κι’ ενισχυμένο πλέον αρχίζει να επιδρά στα κωνία του ματιού κάνοντάς τον να διαχωρίζει τις χρωματικές ακτινοβολίες του φωτός και να αρχίζει να ορά καλύτερα τον έγχρωμο κόσμο που μας περιβάλλει.

Η Ηώ αυξάνεται και η αυγή παραχωρεί την θέση της στην ημέρα όπου εμφανίζεται η Ίρις σε πλήρη ισχύ.

 

 

Η Ίρις είναι οι ι = ακτίνες που ρ = ρέουν ι = καθοδηγώντας τα ς = σήματα (την σήμανση) της έγχρωμης φύσης προς τον εγκέφαλό μας, όπου συντελείται το μεγάλο μυστήριο της Ίσιδας,

 

 

όπου Ίσις σημαίνει ι = ακτίνες (ακτινοβολίες) που με σ = παλίνδρομο κίνηση ελαύνουν σχάζοντας και με ι = ισχύ σηματοδοτούν την πλήρη οπτική πληροφόρηση αποτυπώνοντάς την στον εγκέφαλό μας, το μόνο σημείο όπου οι δονήσεις του ορατού φάσματος λαμβάνουν την εντύπωση χρωμάτων.

 


Topic: Uncategorized, Εξωλογισμοί, Μύθοι και χρώματα | Tags: None

Μετεικασμα

⊆ September 5th by | ˜ No Comments »

 

Στον ιστότοπο UCSB ScienceLine (University of California, Santa Barbara) τίθενται επιστημονικά ερωτήματα στα οποία δίδονται απαντήσεις από μια ομάδα καθηγητών/σπουδαστών.

Ένα από τα ερωτήματα αφορά στο φαινόμενο του ‘μετεικάσματος’ και είναι το εξής: «Γιατί βλέπω πράσινες κηλίδες αφού έχω εστιαστεί αρκετά σε ένα κόκκινο χρώμα;»».

Σας παραθέτουμε την απάντηση του UCSB

 

 

Γιατί συμβαίνει το Μετείκασμα;

Γιατί βλέπω πράσινες κηλίδες αφού έχω εστιαστεί αρκετά σε ένα κόκκινο χρώμα;

 

Το μετείκασμα, που στην αγγλική ορολογία λέγεται "after-image" (εικόνα μετά), συμβαίνει επειδή οι εικόνες που "βλέπουμε" δημιουργούνται από τον εγκέφαλο με βάση τα σήματα που του στέλνουν τα μάτια μας.

 

 

Τα σήματα που στέλνονται είναι αρκετά ακριβή, αλλά ο εγκέφαλός μας («το μάτι του νου») επιλέγει τι θέλει να δει.

Αν μπορούσατε να ανοίξετε τον βολβό του οφθαλμού, θα βλέπατε ότι είναι μια κοίλη σφαίρα γεμάτη με υγρό.

Ας δούμε τώρα την ανατομία του ματιού και την λειτουργία της όρασης:

 

 

Το φως εισέρχεται μέσα από την κόρη στο εμπρόσθιο μέρος του ματιού και χτυπά στον αμφιβληστροειδή στο πίσω μέρος του.

Ο αμφιβληστροειδής περιέχει πολλούς μικροσκοπικούς αισθητήρες που συλλέγουν το φως. Τα ραβδία είναι οι αισθητήρες που μας επιτρέπουν να διακρίνουμε το φως από το σκοτάδι και λειτουργούν πολύ καλά όταν δεν υπάρχει αρκετό φως.

 

 

Σε αυτήν την απάντηση μας ενδιαφέρουν τα κωνία επειδή αυτά μας επιτρέπουν να βλέπουμε τα χρώματα.

Όταν μια συγκεκριμένη χρωματική ακτινοβολία φωτός χτυπά σε μια συγκεκριμένη θέση στον αμφιβληστροειδή, όπου βρίσκεται το αντίστοιχό της κωνίο, στέλνει ένα μήνυμα στον εγκέφαλο.

Ας πούμε ότι μια κόκκινη ακτινοβολία προσκρούει σε ένα κωνίο του αμφιβληστροειδούς που ανταποκρίνεται μόνο στο κόκκινο φως.

Αυτό το κωνίο στέλνει ένα σήμα στον εγκέφαλο, στο εγκεφαλικό κέντρο της όρασης, που του δηλώνει ότι ‘κάτι κόκκινο’ υπάρχει εδώ.

Το ίδιο κάνουν και τα υπόλοιπα κωνία που ανταποκρίνονται στην κόκκινη ακτινοβολία.

Η χημική αντίδραση, η υπεύθυνη για την σηματοδότηση αυτή, συμβαίνει απίστευτα γρήγορα.

 

 

Στη συνέχεια το κωνίο χρειάζεται λίγο χρόνο για να ανακάμψει. Εσείς εξακολουθείτε να βλέπετε κόκκινο, αλλά κάποια κωνία ανακάμπτουν ενώ άλλα κωνία στέλνουν το σήμα. Είναι σαν, ας πούμε οι συνάδελφοι να εργάζονται με βάρδιες για να εκτελεστεί το μεγάλο έργο. Η δουλειά συνεχίζεται, αλλά όλοι οι εργάτες είναι κουρασμένοι. Τώρα όταν κοιτάξτε μακριά αλλού, πέρα από το κόκκινο ερέθισμα, όλα τα εξαντλημένα κόκκινα κωνία στέλνουν ασθενέστερα σήματα.

Το λευκό φως αποτελείται από όλα τα χρώματα. Καθώς κοιτάζετε κάτι λευκό βλέπετε μεν όλα τα χρώματα, αλλά τώρα τα κόκκινα κωνία σας στέλνουν ένα πιο αδύναμο σήμα. Τα μπλε και πράσινα κωνία στέλνουν ένα ισχυρότερο σήμα, οπότε η λευκή επιφάνεια φαίνεται σαν να έχει μια πράσινο – μπλε κουκκίδα στο κέντρο της.

 

 

Επικεντρωθείτε για 20 δευτερόλεπτα στην κουκίδα που βρίσκεται στον κόκκινο κύκλο και μετά στρέψτε αμέσως το βλέμμα σας στην κουκίδα που βρίσκεται στην λευκή επιφάνεια.

 

 

Το ερώτημα που τέθηκε έχει να κάνει με την λειτουργία της χρωματικής όρασης.

Όπως είπαμε, στο πίσω μέρος του ματιού μας υπάρχουν κύτταρα ειδικά σχεδιασμένα για να ανιχνεύουν το φως μιας συγκεκριμένης χρωματικής ακτινοβολίας.

Τώρα, υπάρχουν τόσα πολλά χρώματα, ώστε θα υποθέταμε ότι θα πρέπει για να μπορούμε να δούμε όλα τα χρώματα που βλέπουμε θα έπρεπε να έχουμε πολλά διαφορετικά χρωματοσυλλεκτικά κύτταρα.

Το μάτι μας όμως έχει κύτταρα που έχουν κατασκευαστεί για να συλλέγουν μόνο κόκκινο, πράσινο και μπλε φως.

 

 

Εάν βλέπουμε ένα χρώμα που υπάρχει ανάμεσα στην κόκκινη και πράσινη ακτινοβολία του φάσματος, όπως το κίτρινο, ο οφθαλμός μας θα στείλει στον εγκέφαλο λίγα σήματα από την κόκκινη ακτινοβολία, λίγα από την πράσινη, αυτός (ο εγκέφαλος) θα τα αναμείξει και θα πάρει την πληροφόρηση της ύπαρξης κίτρινου χρώματος.

 

 

Αυτό εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι έγχρωμες τηλεοπτικές εκπομπές. Υπάρχουν πολλές μικρές κόκκινες, πράσινες και μπλε κουκίδες σε μια τηλεοπτική μετάδοση, η ανάμειξη των οποίων σχηματίζει όλα τα εμφανιζόμενα στην οθόνη χρώματα.

 

 

 

Έτσι λειτουργεί και ο οφθαλμός μας.

Τώρα, εάν εστιαστούμε αρκετό χρόνο σε κάτι κόκκινο, τα κωνία που βλέπουν την κόκκινη ακτινοβολία θα «κουραστούν», θα γίνουν λιγότερο ευαίσθητα στον ερεθισμό που δέχονται από την κόκκινη ακτινοβολία οπότε αν ξαφνικά τραβήξουμε το βλέμμα μας από την κόκκινη επιφάνεια που κοιτάζαμε και το στρέψουμε αλλού, τα προερχόμενα σήματα από τις πράσινες και μπλε ακτινοβολίες θα φαίνονται ισχυρότερα από τα εξασθενισμένα κόκκινα και γι’ αυτό θα βλέπουμε το μετείκασμα πρασινο – μπλε κηλίδων.

 

 

Επικεντρωθείτε για 20 δευτερόλεπτα στην κουκίδα που βρίσκεται στον τρίχρωμο κύκλο και μετά στρέψτε αμέσως το βλέμμα σας στην κουκίδα που βρίσκεται στην λευκή επιφάνεια.

Θα δείτε τα συμπληρωματικά χρώματα των τριών ακτινοβολιών.

 

 

 

Επικεντρωθείτε για 20 δευτερόλεπτα στο αρνητικό φιλμ της φωτογραφία και μετά στρέψτε αμέσως το βλέμμα σας στην κουκίδα που βρίσκεται στην λευκή επιφάνεια.

Θα δείτε το πρόσωπο της κοπέλας στα φυσικά του χρώματα.

 


Topic: Κίτρινο, κόκκινο, λειτουργίες όρασης χρωμάτων, Πράσινο, Το μάτι του νου, Φύση και χρώματα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [νζ’]: ιστορία του μαυρου

⊆ August 30th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[νζʹ]

 

Μέλαν – Μαύρο – Σκότος

Η ιστορία του μαύρου

[δ]

 

Λοιπόν Άνθρωπε, θα σου διηγηθώ την ιστορία μου. Πριν όμως ξεκινήσω την εξιστόρησή μου, θα σου πω εν συντομία λίγα πράγματα για μένα, αρκετά από τα οποία στα έχω ήδη πει.

Το μαύρο είμαι το πιο σκούρο από τα χρώματα, γιατί η εμφάνισή μου είναι το αποτέλεσμα της απουσίας ή της πλήρους απορρόφησης του ορατού φωτός.

Συχνά χρησιμοποιούμαι συμβολικά ή απεικονιστικά για να αντιπροσωπεύσω το σκοτάδι, ενώ το αντίθετό μου, το λευκό αντιπροσωπεύει το φως.

Η αντίθεση μαύρο – άσπρο συχνά χρησιμοποιείται για να περιγράψει αντιθέσεις όπως της άγνοιας προς την αλήθεια, του κακού και του καλού, των Σκοτεινών Εποχών έναντι Εποχών Διαφωτισμού.

Από τον Μεσαίωνα, το μαύρο ήμουν το συμβολικό χρώμα της επισημότητας και της εξουσίας και για το λόγο αυτό εξακολουθώ να φοριέμαι από δικαστές, ειρηνοδίκες και άλλους εξουσιαστές και επισήμους.

Το μαύρο σαν βαφή, είμαι ένα από τα πρώτα χρώματα που χρησιμοποίησαν οι καλλιτέχνες από τον καιρό της νεολιθικής εποχής και είμαι ένα από τα λιγοστά χρώματα της ζωγραφικής των σπηλαίων.

Τον 14ο αιώνα με φορούσαν βασιλείς, κληρικοί, δικαστές και κυβερνητικοί αξιωματούχοι σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης.

Έγινα το χρώμα που φορούσαν οι Άγγλοι ρομαντικοί ποιητές, επιχειρηματίες και πολιτικοί τον 19ο αιώνα και ήμουν ένα από τα πιο σημαντικά χρώματα μόδας του 20ού αιώνα.

Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, έγινα το χρώμα του πένθους, και κατά τη διάρκεια των αιώνων συσχετίζομαι συχνά με το θάνατο, το κακό, τις μάγισσες και τη μαγεία.

Σύμφωνα με έρευνες στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, είμαι το χρώμα που συνδέεται συνηθέστερα με το πένθος, το τέλος, τα μυστικά, τη μαγεία, τη δύναμη, τη βία, το κακό αλλά και με την κομψότητα.

Κάτι άλλο τώρα, το μελάνι!

Η ελληνική του ονομασία οφείλεται σε εμένα το μαύρο, το μέλαν, γιατί το μαύρο μελάνι είναι το πιο κοινό χρώμα που χρησιμοποιείται για την εκτύπωση βιβλίων, εφημερίδων και εγγράφων, καθώς παρέχει την υψηλότερη αντίθεση με το λευκό χαρτί στο οποίο τυπώνεται και επομένως είμαι το ευκολότερο χρώμα για ανάγνωση.

Ομοίως, το μαύρο κείμενο σε μια λευκή οθόνη είναι η πιο κοινή μορφή που χρησιμοποιείται στις οθόνες υπολογιστήρων.

Πάμε στην ιστορία μου τώρα, ξεκινώντας από την παλαιολιθική περίοδο.

Το μαύρο σαν βαφή ήμουν ένα από τα πρώτα χρώματα που χρησιμοποιήθηκαν στην τέχνη.

Το σπήλαιο του Lascaux στη Γαλλία περιέχει σχέδια ταύρων και άλλων ζώων, σχεδιασμένων ή βαμμένων με μαύρο χρώμα, που έχουν ζωγραφίσει παλαιολιθικοί καλλιτέχνες πριν από 18.000 – 17.000 χρόνια.

Ξεκίνησαν οι πρωτόγονοι πρόγονοί σου από τότε να με χειρίζονται σαν βαφή χρησιμοποιώντας ξυλάνθρακες, ενώ αργότερα παρήγαγαν πιο ζωντανές μαύρες βαφές από την καύση οστών ή άλεσης σκόνης από οξείδιο του μαγγανίου.

Η ιστορία διαδέχεται την προϊστορία φθάνοντας στην Αρχαία Αίγυπτο, όπου για τους αρχαίους Αιγυπτίους, εγώ το μαύρο χρώμα είχα θετικές συσχετίσεις. Ήμουν το χρώμα της γονιμότητας και του πλούτου καθώς ήμουν το μαύρο χώμα της εύφορης ιλύος με την οποία σκέπαζε την χώρα ο Νείλος όταν πλημμύριζε.

Ήμουν όμως συνάμα και το χρώμα του Άνουβι, του μαύρου κυνοκέφαλου ψυχοπομπού θεού του κάτω κόσμου, που παίρνοντας την μορφή ή την κεφαλή ενός μαύρου τσακαλιού, πρόσφερε προστασία από το κακό στους νεκρούς.

Νεκρικό χρώμα λοιπόν το μαύρο για τους αρχαίους Αιγυπτίους, το ίδιο και για τους αρχαίους Έλληνες, για τους οποίους εγώ το μαύρο ήμουν το χρώμα του κάτω κόσμου, ο οποίος χωριζόταν από τον κόσμο των ζωντανών από τον ποταμό Αχέροντα, του οποίου το νερό ήταν μαύρο.

Εκείνοι που είχαν διαπράξει τις χειρότερες αμαρτίες αποστέλλονταν στο Τάρταρα, το πιο βαθύ και σκοτεινότερο σημείο του κάτω κόσμου.

Στο κέντρο του Άδη ήταν το παλάτι του Πλούτωνα, του βασιλιά του κάτω κόσμου, που καθόταν πάνω στον μαύρο εβένινο θρόνο του.

Το μαύρο ήμουν ένα από τα σημαντικότερα χρώματα που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες καλλιτέχνες. Ένα από τα τέσσερα χρώματα της Πολυγνώτειας χρωματικής κλίμακας. (Τα άλλα τρία ήταν το λευκό, το κόκκινο και η ώχρα).

Τον 6ο αιώνα π.Χ., άρχισαν να κατασκευάζουν μελανόμορφα κεραμικά και αργότερα ερυθρόμορφα με μαύρες φιγούρες, χρησιμοποιώντας μια εξαιρετικά πρωτότυπη τεχνική, ενώ αργότερα αντιστρέφοντας την διαδικασία, ζωγράφιζαν κόκκινα φιγούρες πάνω σε ένα γυαλιστερό μαύρο φόντο.

Από την αρχαία Ελλάδα περνάμε στην αρχαία Ρώμη, όπου στην κοινωνική ιεραρχία της, το πορφυρό ήταν το χρώμα που προοριζόταν για τον αυτοκράτορα, το κόκκινο ήταν το χρώμα που φορούσαν οι στρατιώτες (κόκκινοι μανδύες για τους αξιωματικούς, κόκκινοι χιτώνες για τους στρατιώτες)., λευκό το χρώμα που φορούσαν οι ιερείς, ενώ μαύρα φορούσαν οι τεχνίτες και οι χειροτέχνες, ένα μαύρο από βαφές που δεν ήταν σταθερές και ανθεκτικές, έτσι ώστε τα μαύρα ρούχα τους σύντομα κατέληγαν σε ξεθωριασμένα γκρίζα ή καφετιά.

Και στην Ρώμη επίσης το μαύρο ήταν το χρώμα του θανάτου και του πένθους. Τον 2ο αιώνα π.Χ., οι Ρωμαίοι άρχοντες άρχισαν να φορούν μαύρη toga, που ονομαζόταν toga pulla, σε τελετές κηδειών.

Η οικογένεια του αποθανόντος φορούσε επίσης μαύρα χρώματα για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ μετά από ένα συμπόσιο που σήμαινε το τέλος του πένθους, αντάλλαζαν την μαύρη toga με μια άσπρη.

Στην ρωμαϊκή ποίηση, ο θάνατος ονομάστηκε hora nigra, η μαύρη ώρα.

Οι γερμανικοί και σκανδιναβικοί λαοί λάτρευαν τη δική τους θεά της νύχτας, την Νωττ, η οποία διέσχιζε τον ουρανό πάνω σε ένα άρμα που το έσερνε μαύρο άλογο.

Φοβόντουσαν επίσης την Hel, τη θεά του βασιλείου των νεκρών, της οποίας το δέρμα ήταν μαύρο στη μία πλευρά και κόκκινο από την άλλη. Θεωρούσαν επίσης ιερό το  μαύρο κοράκι. Πίστευαν ότι ο Οντίν, ο βασιλιάς του σκανδιναβικού πανθέου, είχε δύο μαύρα κοράκια, τον Χουγκίν και τον Μουνίν, τα οποίοι τον υπηρετούσαν ως πράκτορές του, ταξιδεύοντας στον κόσμο γι’ αυτόν, παρακολουθώντας και ακούγοντας.

Από τον αρχαίο κόσμο περνάμε στον Μεσαίωνα, όπου όπως σου είπα και προηγουμένως, το μαύρο συνηθίζεται να συνδέεται με το σκοτάδι και το κακό.

Στα μεσαιωνικά έργα ζωγραφικής, ο διάβολος απεικονίζεται συνήθως σε ανθρώπινη μορφή με μαύρα φτερά και μαύρο δέρμα.

Στον μεσαιωνικό κόσμο το μαύρο συμβόλιζε τόσο τη δύναμη όσο και την μυστικότητα.

Το έμβλημα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Γερμανίας ήταν ένας μαύρος αετός.

Ο περίφημος Μαύρος Ιππότης που εμφανίζεται στην ποίηση του Μεσαίωνα ήταν μια αινιγματική φιγούρα, κρύβοντας την ταυτότητά της, συνήθως τυλιγμένη σε μυστικότητα

Στην πρώιμη μεσαιωνική εποχή, οι πρίγκιπες, οι ευγενείς και οι πλούσιοι συνήθως φορούσαν φωτεινά χρώματα. Το μαύρο ήταν σπάνιο χρώμα στις γκαρνταρόμπες τους. Η μόνη εξαίρεση ήταν η γούνα της ζιμπελίνας. Αυτή η γυαλιστερή μαύρη γούνα, ήταν η καλύτερη και ακριβότερη γούνα στην Ευρώπη. Εισαγόταν από τη Ρωσία και την Πολωνία και συνήθως στόλιζε τις άκρες των φορεμάτων των βασιλέων.

Όμως κατά τον 14ο αιώνα, η σχέση σου Άνθρωπε προς εμένα το μαύρο στον ενδυματολογικό σου τομέα άρχισε να αλλάζει. Ανακαλύφθηκαν μαύρες βαφές υψηλής ποιότητας που άρχισαν να κατακλύζουν την αγορά, επιτρέποντας τα ενδύματα να βάφονται με ένα πλούσιο βαθύ μαύρο χρώμα..

Οι δικαστές και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι άρχισαν να φορούν μαύρα ρούχα, ως ένδειξη της σπουδαιότητας και της σοβαρότητας των θέσεών τους.

Ένας άλλος λόγος ήταν το ψήφισμα νομοσχεδίων σε ορισμένα μέρη της Ευρώπης, το οποίο απαγόρευε τη χρήση δαπανηρών ρούχων και ορισμένων χρωμάτων από οποιονδήποτε εκτός από τα μέλη των ευγενών οικογενειών. Οι περίφημοι φωτεινοί κόκκινοι μανδύες από τη Βενετία και τα υφάσματα στο μπλε του παγωνιού από τη Φλωρεντία επιτρεπόταν να φοριούνται μόνο από τους άρχοντες, οπότε οι πλούσιοι τραπεζίτες και έμποροι της βόρειας Ιταλίας αντέδρασαν φορώντας μαύρα ρούχα και φορέματα, φτιαγμένα με τα πιο ακριβά υφάσματα.

Η αλλαγή αυτή των πλουσίων προς το πιο λιτό, αλλά κομψό μαύρο επηρέασε γρήγορα τους βασιλιάδες και τους άρχοντες. Η επίδραση του μαύρου ξεκίνησε από την βόρεια Ιταλία, όπου δούκες, κόμητες και ηγέτες άρχισαν να φορούν μαύρα. Η προτίμηση προς τα μαύρα ρούχα στη συνέχεια εξαπλώθηκε στη Γαλλία, μετακομίζοντας στην Αγγλία στο τέλος της βασιλείας του βασιλιά Ριχάρδου Β (1377-1399), όπου όλοι οι δικαστικοί άρχισαν να φορούν μαύρα.

Από το 1419-20, η μόδα του μαύρου χρώματος κατέκλυσε την Ισπανία, όπου έγινε το χρώμα των Ισπανών Αψβούργων.

Μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα, έγινα το χρώμα που φορούσαν σχεδόν όλοι οι μονάρχες και οι δικαστικοί της Ευρώπης.

Πλησιάζουμε όμως την εξιστόρησή μου προς τους πιο κοντινούς προς το σήμερα καιρούς, οπότε λέω να πάρουμε μια ανάσα και συνεχίζουμε.

 


Topic: ιστορία και χρώματα, μαύρο, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None