xromata.com


Γ. Ιττεν: Η μελετη των χρωματων

⊆ September 25th by | ˜ No Comments »

 

[Αυτοί που ασχολήθηκαν με τα χρώματα]


Η μελέτη των χρωμάτων

(κατά Γιοχάννες Ίττεν)


Για τον Γιοχάννες Ίττεν, τον σπουδαίο αυτόν άνθρωπο για τον κόσμο των χρωμάτων, μιλήσαμε πρόσφατα. http://xromata.com/?p=8390

Η συνεισφορά του στην κατανόηση των χρωμάτων είναι μεγάλη και δυνατή. Μέσα στο έργο του, στην εισαγωγή του «Τέχνη του χρώματος», αναφέρει τα εξής για την μελέτη τους:

Τα χρώματα μπορούν να μελετηθούν από διαφορετικές απόψεις.

 

 

 

Ο ΦΥΣΙΚΟΣ μελετά την ενέργεια των ηλεκτρομαγνητικών ταλαντώσεων ή τον τρόπο που συμπεριφέρονται τα φωτεινά σωματίδια που παράγουν το φως, τις διάφορες δυνατότητες παραγωγής των χρωματικών φαινομένων, ιδιαίτερα την ανάλυση του λευκού φωτός στα χρώματα του πρίσματος και το πρόβλημα του χρώματος των σωμάτων.

Μελετά τις μίξεις των χρωματικών φώτων, τα φάσματα διαφορετικών στοιχείων, τον αριθμό των ταλαντώσεων και τα μήκη των διαφόρων χρωματικών κυμάτων. Η μέτρηση και κατάταξη των χρωμάτων ανήκουν στον χώρο έρευνας της φυσικής.

 

 

 

 

 

Ο ΧΗΜΙΚΟΣ μελετά την μοριακή σύσταση της χρωματικής ύλης, ή αλλιώς χρωστικών υλών, τα προβλήματα διατήρησης των χρωμάτων και την αντίστασή τους στο φως, τα συνδετικά υλικά και την προετοιμασία των συνθετικών χρωμάτων. Η χημεία των βαφών περιλαμβάνει σήμερα ένα εξαιρετικά ευρύ πεδίο της βιομηχανικής έρευνας και παραγωγής.

 

 

 

 

Ο ΦΥΣΙΟΛΟΓΟΣ εξετάζει τις διαφορετικές δράσεις του φωτός και των χρωμάτων πάνω στο οπτικό μας σύστημα –μάτι και εγκέφαλο- και μελετά τις συνθήκες και τις ανατομικές λειτουργίες του.

Εδώ οι μελέτες που αφορούν στην φωτεινή – σκοτεινή όραση,  την οπτική εικόνα διαφορετικών χρωμάτων, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Επίσης το φαινόμενο του μετεικάσματος ανήκει στο πεδίο της φυσιολογίας.

 

 

 

 

Ο ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ενδιαφέρεται για τα προβλήματα της δράσης των χρωματικών ακτινοβολιών στην ψυχή και το πνεύμα μας. Ο συμβολισμός, η εκλογή και οι περιορισμοί των υποκειμενικών χρωμάτων είναι σημαντικά θέματα που η ψυχολογία οφείλει να λύσει.

Οι εκφραστικές δράσεις των χρωμάτων, ανήκουν επίσης στο τεχνικό πεδίο του ψυχολόγου.

 

 

 

 

Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ που θέλει να γνωρίσει το αποτέλεσμα των χρωμάτων από αισθητική άποψη, πρέπει να έχει γνώσεις τόσο φυσιολογίας, όσο και ψυχολογίας. Οι συνθήκες που βασιλεύουν στο μάτι και στον εγκέφαλο και οι σχέσεις μεταξύ της πραγματικότητας των χρωμάτων και των επιδράσεων τους πάνω στον άνθρωπο, είναι το σημαντικότερο έργο στο οποίο αφιερώνεται ο καλλιτέχνης δημιουργός.

 

 

 

 

Τα οπτικά, ψυχικά και πνευματικά φαινόμενα συνδέονται με πολλούς και διάφορους τρόπους μέσα στον κόσμο των χρωμάτων και η διευθέτησή τους πρέπει να βασίζεται στην αισθητική μελέτη των χρωμάτων.

Για την καλλιτεχνική εκπαίδευση, την επιστήμη της Τέχνης, για τους αρχιτέκτονες και τους δημιουργούς μόδας, τα προβλήματα υποκειμενικής ευαισθησίας σε καθορισμένα χρώματα είναι ιδιαίτερης σημασίας.

Το αισθητικό πρόβλημα των χρωμάτων μπορεί να εξετασθεί από τριπλή άποψη:

Αισθητή – οπτική άποψη (εντύπωση).

Ψυχική άποψη (έκφραση)

Νοητική – συμβολική άποψη (κατασκευή).

 

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα | Tags: None

Χρωστικές και ιστορια

⊆ September 20th by | ˜ No Comments »

 

Οι χρωστικές στην ιστορία του ανθρώπου

 

 

 

Φυσικές χρωστικές ουσίες, όπως ώχρες και οξείδια του σιδήρου έχουν χρησιμοποιηθεί σαν βαφές από τον άνθρωπο, από την προϊστορική περίοδο. Οι αρχαιολόγοι έχουν αποκαλύψει στοιχεία ότι οι πρωτόγονοι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν βαφές για αισθητικούς λόγους, όπως την διακόσμηση του σώματος. Χρωστικές και εξοπλισμοί άλεσής τους που έχουν βρεθεί σε μια σπηλιά κοντά στην Λουσάκα της Ζάμπια, πιστεύεται ότι ανήκουν στην περίοδο μεταξύ των 350 000 και 400 000 χρόνων π.Χ.

 

 

Πριν από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης, η γκάμα των χρωμάτων που διατίθεντο για τις τέχνες και την διακόσμηση ήταν τεχνικά περιορισμένη. Οι περισσότερες από τις χρωστικές ουσίες που εχρησιμοποιούντο ήταν γη και ορυκτές χρωστικές, ή χρωστικές βιολογικής προέλευσης. Χρωστικές ουσίες από ασυνήθιστες πηγές, όπως φυτικά υλικά ή ζωικά απόβλητα, έντομα και μαλάκια, συλλεγόντουσαν και αποτελούσαν αντικείμενα εμπορικής διαπραγμάτευσης σε μεγάλες αποστάσεις από την πηγή τους. Μερικά χρώματα στοίχιζαν πάρα πολύ, ή ήταν αδύνατον να αναμιχθούν με άλλες διαθέσιμες χρωστικές. Το μπλε και το μωβ χρώμα συσχετίστηκαν με βασιλικούς οίκους λόγω του κόστους τους.

 

 

Βιολογικές χρωστικές ήταν δύσκολο να αποκτηθούν και οι λεπτομέρειες της κατασκευής τους εκρατούντο μυστικές από τους κατασκευαστές.

 

 

Το Tyrian purple (η πορφύρα) είναι ένα χρώμα που κατασκευαζόταν από τις βλέννες ενός συγκεκριμένου είδους μαλακίων, ένα κοχύλι, την πορφύρα. Η παραγωγή της πορφύρας για την χρήση της ως βαφής υφασμάτων είχε αρχίσει ήδη από το 1200 π.Χ. από τους Φοίνικες και συνεχίστηκε από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους μέχρι το 1453 μ.Χ. έως δηλαδή την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Η παραγωγή αυτής της βαφής  ήταν δαπανηρή και περίπλοκη και πράγματα βαμμένα με αυτήν συσχετίστηκαν με την δύναμη και τον πλούτο.

 

 

Ορυκτές χρωστικές επίσης ήταν αντικείμενα εμπορίου σε μακρινές αποστάσεις από την πηγή τους. Ο μόνος τρόπος για να πετύχεις ένα βαθύ, πλούσιο μπλε χρώμα ήταν η εξαγωγή της χρωστικής ενός ημιπολύτιμου λίθου, του λάπιζ λαζούλι και οι καλύτερες πηγές εξαγωγής του πετρώματος αυτού ήταν απομακρυσμένες. Ο Φλαμανδός ζωγράφος του 15ου αιώνα Jan van Eyck δεν περιλάμβανε συνήθως μπλε στους πίνακές του. Εάν κάποιος του ανέθετε να φιλοτεχνήσει την προσωπογραφία του χρησιμοποιώντας μπλε χρώμα, αυτό εθεωρείτο μεγάλη πολυτέλεια. Εάν ο πελάτης ήθελε μπλε χρώμα ήταν υποχρεωμένος να πληρώσει περισσότερα. Όταν ο Van Eyck χρησιμοποιούσε λάπιζ λαζούλι ποτέ δεν το αναμείγνυε με άλλα χρώματα. Το χρησιμοποιούσε ατόφιο, σχεδόν σαν επικαλυπτική διακοσμητική επίστρωση.

 

 

Η απαγορευτική τιμή του λάπιζ λαζούλι ανάγκασε τους καλλιτέχνες να αναζητούν λιγότερο ακριβές χρωστικές ουσίες και να αντικαταστήσουν το χρώμα αυτό με μπλε του αζουρίτη ή την φυτική βιο-χρωστική ίντιγκο που έπαιρναν από το ομώνυμο φυτό.

 

 

Η κατάκτηση του Νέου Κόσμου από την Ισπανία τον 16ο αιώνα εισήγαγε νέες χρωστικές ουσίες και χρώματα. Το καρμίνιο μια κόκκινη χρωστική και βαφή που εξαγόταν από ένα παρασιτικό έντομο, το κοξινέλ, που βρέθηκε στην κεντρική και νότια Αμερική απόκτησε μεγάλο κύρος και αξία στην Ευρώπη. Παράγωγο της αποξήρανσης και κονιορτοποίησης των εντόμων κοξινέλ, το καρμίνιο χρησιμοποιείτο, και χρησιμοποιείται ακόμα, σαν βαφή υφασμάτων, χρωστική τροφίμων, χρωστική καλλυντικών και σχεδόν σε κάθε είδος βαφής.

Οι ιθαγενείς του Περού παρήγαγαν και χρησιμοποιούσαν το κόκκινο χρώμα των κοξινέλ τουλάχιστον από το 700 μ.Χ., αλλά οι Ευρωπαίοι ποτέ δεν είχαν δει το χρώμα αυτό πριν από την κατάκτηση της αυτοκρατορίας των Αζτέκων (σημερινό Μεξικό) από τους Ισπανούς, οι οποίοι έσπευσαν αμέσως να εκμεταλλευθούν εμπορικά το χρώμα αυτό.

 

 

Το καρμίνιο έγινε το δεύτερο σε αξία εξαγόμενο προϊόν της κατακτημένης περιοχής μετά από το ασήμι και είναι αυτό που χρωμάτισε τις λαμπερές κόκκινες ενδυμασίες των καρδιναλίων καθώς και τις κόκκινες στολές των αγγλικών στρατευμάτων.

Η πραγματική πηγή παραγωγής του καρμίνιου, ένα έντομο, είχε φυλαχθεί μυστική έως τον 18ο αιώνα που την αποκάλυψαν οι βιολόγοι.

 

 

Ενώ το καρμίνιο έγινε δημοφιλές στην Ευρώπη, το μπλε παρέμεινε αποκλειστικά το χρώμα που σχετιζόταν με τον πλούτο και το κύρος.

Ο μεγάλος Ολλανδός ζωγράφος Johannes Vermeer συχνά έκανε πλούσια χρήση του λάπιζ λαζούλι, μαζί με το καρμίνιο και το ινδικό κίτρινο για να δώσει ζωντάνια στους πίνακές του.

 


Topic: βαφές, χρωστικές | Tags: None

Ζωων χρωματικη οραση (Β)

⊆ September 15th by | ˜ No Comments »

 

Τί χρώματα βλέπουν τα ζώα;

(Β)

(από την ιστοσελίδα «causes of color / αίτια χρωμάτων»)

 

Η όραση στο ζωικό βασίλειο


Υπάρχει μια τεράστια ποικιλία στις δομές των αμφιβληστροειδών και των νευρικών μηχανισμών σε όλο το ζωικό βασίλειο και μια αντίστοιχη ποικιλομορφία στον ρόλο της χρωματικής όρασης των ζώων, την αντίληψη των χρωμάτων, της συμπεριφοράς των ζώων προς τα χρώματα και της αλληλεπίδρασής τους με το περιβάλλον.

Μεταξύ των ασπόνδυλων, τα μάτια παρουσιάζουν μια εντυπωσιακή ποικιλία σχημάτων, μορφών και αριθμών.

 

 

Ευαισθησία προς το φως έχει παρατηρηθεί σε μικροοργανισμούς, όπως η αμοιβάδα, των οποίων η δραστηριοποίηση αλλάζει κάτω από τις ποικίλες συνθήκες φωτισμού.

Οι γαιοσκώληκες διαθέτουν απλούς φωτοδέκτες που τους κάνουν να αντιδρούν στην παρουσία φωτός και να επιστρέφουν στις σκουληκότρυπες τους μέσα στην γη αμέσως μόλις εκτεθούν στους πολλαπλούς κινδύνους που διατρέχουν από το ηλιακό φως, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται η αφυδάτωση και οι θηρευτές.

 

 

Στην άλλη άκρη του φάσματος, η γαρίδα Mantis έχει πολύπλοκα με περισσότερα από τα διπλάσια ομματίδια (απλούς φακούς κωνικού σχήματος) από αυτά που έχουν οι μέλισσες, και τουλάχιστον μια δωδεκάδα διαφορετικούς φωτοϋποδοχείς. Μια πιθανή αιτία για την πολυπλοκότητα αυτών των ματιών είναι ότι μεγάλο μέρος της χρωματικής επεξεργασίας γίνεται μέσα στο μάτι και όχι στον εγκέφαλο.

Σε αντίθεση, τα μάτια μας στέλνουν ακατέργαστες πληροφορίες στον εγκέφαλο όπου γίνεται η επεξεργασία τους ώστε να αντιληφθούμε τί βλέπουμε. Δεν φαίνεται να υπάρχει ειδικό πλεονέκτημα στο άλλο σύστημα, απλώς το οπτικό σύστημα των γαρίδων εξελίχθηκε κατά έναν τελείως διαφορετικό τρόπο.

 

 

Η μέλισσα έχει πολύπλοκα μάτια που αποτελούνται από περισσότερα των 5 000 ομματιδίων, Μέσα σε κάθε ομματίδιο τα οπτικά κύτταρα που ανιχνεύουν τα χρώματα είναι τοποθετημένα όπως οι φέτες ενός πορτοκαλιού γύρω από το κέντρο του.

Το εύρος της χρωματικής όρασης της μέλισσας και της πεταλούδας εκτείνεται στο υπεριώδες τμήμα του φάσματος.

Τα πέταλα των λουλουδιών που γονιμοποιούν έχουν ειδικά υπεριώδη σχήματα που καθοδηγούν τα έντομα βαθειά μέσα στο λουλούδι.

 

 

Τα ψάρια φαίνεται να έχουν αρκετά καλά αναπτυγμένα οπτικά συστήματα, συγκρινόμενα σε κάποια είδη με αυτά των πουλιών.

Κάποια έχουν φωτοϋποδοχείς με κορυφωμένη ευαισθησία στο τμήμα της υπεριώδους ακτινοβολίας. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι όπως τα πουλιά, κινούνται και αυτά σε ένα μπλε περιβάλλον όπου χρειάζεται να διακρίνουν τις διατροφικές πηγές, αλλά και τους θηρευτές τους, πάνω σε ένα μπλε φόντο.

 

 

Τα οπτικά συστήματα ιχθύων βαθέων υδάτων διαφέρουν από εκείνα των ψαριών που ζουν πλησιέστερα προς την επιφάνεια της θάλασσας, καθώς το φως του περιβάλλοντός τους γίνεται περισσότερο μπλε με την αύξηση του βάθους των νερών. Αυτό αποτελεί έναν άλλον συναρπαστικό τομέα στον χώρο της εν εξελίξει έρευνας. Μέχρι προσφάτως πιστευόταν ότι τα ψάρια των βαθέων υδάτων δεν μπορούσαν να δουν κόκκινη ακτινοβολία επειδή αυτά τα μήκη κύματος του φωτός φιλτράρονται πριν φθάσουν στα βαθειά νερά. Αποδεικνύεται όμως πως κάποια από αυτά τα ψάρια που ζουν στα βαθιά νερά εμφανίζουν φθορισμό κόκκινου φωτός που είναι ορατό σε κοντινές αποστάσεις.

 

 

Αυτό σημαίνει πως το κόκκινο φως έχει κάποιον λειτουργικό ρόλο για τους ιχθείς βαθέων υδάτων. Πιθανώς να λειτουργεί σαν έλξη προς άλλα ψάρια, κάτι που σημαίνει πως η όρασή τους μάλλον επεκτείνεται έως και τις κόκκινες ακτινοβολίες.

 

 

Η χρωματική αντίληψη είναι επίσης καλά αναπτυγμένη και στα ερπετά. Ορισμένα είδη φιδιών έχουν πρόσθετα στα μάτια τους βαθουλώματα θερμικής αντίληψης που επεκτείνουν το εύρος της φασματικής τους αντίληψης και στην περιοχή των υπέρυθρων ακτινοβολιών. Αυτό τα βοηθά στον εντοπισμό πιθανών θηραμάτων ή θηρευτών καθώς η όρασή τους είναι προσηλωμένη χαμηλά στο έδαφος.

 

 

Ενώ τα θηλαστικά έχουν σχετικά αδύναμη χρωματική όραση, ο άνθρωπος και άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά έχουν στην τάξη τους την πιο προηγμένη αντίληψη των χρωμάτων.

Οι σκύλοι έχουν δυο προσδιοριστικούς τύπους κωνίων, γεγονός που υποδηλώνει πως είναι διχρωματικοί με έλλειψη ευαισθησίας στο πράσινο – κόκκινο χρώμα όπως και οι άνθρωποι με ελαττωματική χρωματική αντίληψη (πρωτάνοπες / δευτεράνοπες).

 

 

Οι γάτες είναι τριχρωματικές αλλά σε σχέση με τον άνθρωπο, έχουν πολύ χαμηλότερο ποσοστό κωνίων έναντι των ραβδίων. Αντ’ αυτού, γάτες και σκύλοι έχουν πολύ περισσότερο αναπτυγμένη την αίσθηση της όσφρησης από τον άνθρωπο. Ενώ εμείς βασιζόμαστε κυρίως στην όραση, η αντίληψή τους για τον κόσμο εξαρτάται περισσότερο από οσφρητικά ερεθίσματα.

 

 

Όσα γνωρίζουμε για την αντίληψη των χρωμάτων από τα διάφορα είδη του ζωικού βασιλείου ωχριούν μπροστά σε όσα πρόκειται να ανακαλύψουμε στο μέλλον. Από τα είδη που έχουν μελετηθεί έως τώρα, την καλύτερη χρωματική όραση παρουσιάζουν τα πουλιά, τα υδρόβια πλάσματα και ορισμένα έντομα. Μεταξύ των εντόμων, γνωρίζουμε ότι οι πεταλούδες και οι μέλισσες έχουν προηγμένη χρωματική αντίληψη.

 

 


Topic: λειτουργίες όρασης χρωμάτων, Φύση και χρώματα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [δ'] : είμαστε 6 ή μήπως 7;

⊆ September 10th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα  και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 


Συνέντευξη με τα χρώματα

 

[δ΄]

 

 

Είμαστε 6, ή μήπως είμαστε7;

 

 

 

 

Τελικά, όπως βλέπεις άνθρωπε, στο κάλεσμά σου για μια συνέντευξη με τα χρώματα, ανταποκριθήκαμε ήδη τα 3 βασικά και τα τρία παράγωγα, δηλαδή η βασική εξάδα των χρωμάτων, τα χρώματα του φάσματος, της Ίριδας, όπως μας αποκαλείς διαφορετικά.

Ω! ναι! Η Ίρις, η θεά των χρωμάτων, είναι αυτή που στο πρόσωπό της εκφράζονται τα ομαδικά χαρακτηριστικά μας, είναι αυτή που μας εκφράζει σαν σύνολο… Σπουδαία, μεγάλη και πανάρχαια θεότητα… Φυσικά και θα αναφερθούμε σε αυτήν κατά την διάρκεια της συνέντευξης.

Προς το παρόν ας ξεδιαλύνουμε μια παρεξήγηση γύρω από την Ίριδα και τα χρώματά της. Είχες καθιερώσει άνθρωπε την άποψη πως τα χρώματα της Ίριδας είναι 7. Αυτή την πληροφόρηση την πέρασες τόσο έντεχνα ώστε ακόμα και σήμερα η πλειονότητα των ανθρώπων είναι σίγουρη πως είμαστε 7 και όχι τα 6 που είμαστε στην πραγματικότητα.

Υπαίτιος γι’ αυτό είναι ο Ισαάκ Νεύτων, στον οποίο βεβαίως και θα αναφερθούμε αναλυτικά κάποια στιγμή. Ο Νεύτων, ο οποίος με το πείραμά του απέδειξε πως το φως διαθλώμενο αναλύεται στα χρώματα της Ίριδας, ήταν μέλος μιας κάποιας μυστικιστικής φατρίας, όπου σαν τις περισσότερες εξ αυτών, θεωρούσαν πολύ σημαντικό τον αριθμό 7, τον ιερό αριθμό, όπως αποκαλείται, τον σεβαστό αριθμό, όπερ και η σημασία του ονόματός του στα ελληνικά, όπου ο σεβαστός καλείται και σεπτός, το αρχικό σίγμα έγινε δασεία και μας έμεινε το δασυνόμενο «επτά» σαν το όνομα αυτού του αριθμού.

http://xromata.com/?p=708

Ένας αριθμός τόσο σημαντικός στα πιστεύω του επιστήμονα εκείνου, δεν υπήρχε περίπτωση να μην βρίσκεται μέσα σε κάτι τόσο σπουδαίο, σαν το φάσμα, του οποίου την λειτουργία μόλις είχε ανακαλύψει, οπότε έψαξε ο Νεύτων, έσπασε το κεφάλι του και το βρήκε. Το μπλε!

Η λωρίδα του μπλε χρώματος διαφέρει αρκετά στις άκρες της. Από την μια είναι πολύ σκούρο, από την άλλη προς το πράσινο, κυανίζει… Οπότε, ιδού η λύση του προβλήματος. Έχουμε δυο μπλε. Ένα σκούρο και ένα ανοιχτό, οπότε με το διπλό μπλε, αυτομάτως τα 6 χρώματα του φάσματος έγιναν 7.

Αχ, κύριε Νεύτωνα! Γιατί έκανες τα εύκολα δύσκολα και μας έριξες σε πλάνη από την οποία ξεφεύγουμε εδώ και μόλις μερικές δεκαετίες;

Μας ήθελες 7; Να μια σωστότερη λύση. 6 εμείς και ένα το σύνολό μας, η Ίρις = 7.

Βεβαίως και υπάρχει μια ορθότερη ταύτισή μας με τον αριθμό 7, αλλά για να την κατανοήσεις άνθρωπε, πρέπει πρώτα να απαντήσουμε στο ερώτημά που μας έθεσες προηγουμένως, όταν αναφερθήκαμε στα παράγωγα χρώματα. Εξέφρασες την απορία «πώς εμείς τα βασικά, παράγουμε, γεννάμε, τα συμπληρωματικά μας παράγωγα χρώματα;» και ζήτησες να στο κάνουμε πιο κατανοητό.

Επειδή δεν σου είναι εύκολο να καταλάβεις μια γέννηση χωρίς πατέρα και μητέρα, χωρίς δηλαδή την ένωση αρσενικού και θηλυκού, όπως συμβαίνει στο είδος σου και στο μεγαλύτερο τμήμα του ζωικού κόσμου, άκουσε αυτό:

Ας υποθέσουμε ότι κι εμείς έχουμε φύλο, είμαστε αρσενικά και θηλυκά και σαν τέτοια ζευγαρώνουμε. Ας πούμε πως εγώ το Κόκκινο, που στατιστικά αποδεδειγμένα με προτιμούν οι γυναίκες, είμαι το θηλυκό. Τότε, το ακριβώς αντίθετό μου (στις ιδιότητες και στην διάταξη) βασικό χρώμα, το μπλε, είναι το αρσενικό. Ζευγαρώνουμε λοιπόν τα δυο μας και παράγουμε, γεννάμε δηλαδή με την ένωσή μας, το μωβ. Εύκολα κατανοητό αυτό, έτσι; Ωραία! Έλα όμως που ζευγαρώνω και με το κίτρινο και παράγουμε το πορτοκαλί. Πολύ καλά θα μου πεις. Είναι και το κίτρινο αρσενικό!

Έλα μου, ντε! Σε ρωτώ με την σειρά μου: «Πώς το κίτρινο, πού αμέσως το θεώρησες αρσενικό, ζευγαρώνει και με το αρσενικό μπλε και γεννούν το πράσινο;»

Μη βιάζεσαι να ανακαλέσεις τόσο απερίσκεπτα και να μου πεις πως έκανες λάθος και πως το κίτρινο είναι θηλυκό, γιατί σ’ αυτήν την περίπτωση πώς μπορεί να ζευγαρώνει και μαζί μου, που είμαι θηλυκό, και δυο θηλυκά να γεννάμε το πορτοκαλί; Άρα, κάτι περίεργο συμβαίνει εδώ. Να το πάρει το ποτάμι; Να το πάρει!

Το κίτρινο είναι ερμαφρόδιτο, αρσενικοθήλυκο. Έχει τόσο αρσενικά, όσο και θηλυκά στοιχεία. Έτσι, με τις αρσενικές του ιδιότητες ζευγαρώνει μαζί μου και γεννάμε το πορτοκαλί, ενώ σαν θηλυκό ζευγαρώνει με το αρσενικό μπλε και παράγουν το πράσινο.

Βλέπεις λοιπόν, γεννάμε κι εμείς, περίπου όπως κι εσείς, ανά δυο γονείς ένα παιδί, τα τρία παράγωγα χρώματα, το πράσινο, το πορτοκαλί και το μωβ, που καθένα τους κληρονομεί στοιχεία κι από τα δυο γονικά χρώματα, όπως κληρονομείτε κι εσείς στο DNA σας τα γονίδια των γονέων σας, μισά από την μάνα σας και μισά από τον πατέρα σας.

Έτσι λοιπόν, το πράσινο αποτελείται από στοιχεία του μπλε και του κίτρινου χρώματος, το πορτοκαλί του κίτρινου και του κόκκινου, ενώ το μωβ έχει κληρονομήσει στοιχεία τόσο από τον μπλε πατέρα του, όσο και από εμένα, την κόκκινη μάνα του. Όμως στην περίπτωση του μωβ τα πράγματα διαφέρουν κάπως (όπως θα δούμε καλύτερα όταν αναφερθούμε στον χρωματικό κύκλο) απ’ ότι στα άλλα δυο παράγωγα.

Σε αντίθεση με το πράσινο και το πορτοκαλί, στο μωβ χρώμα τα γονικά στοιχεία είναι πολύ πιο ευδιάκριτα, τόσο που το μωβ εμφανίζεται με δυο διαφορετικές όψεις. Την κοκκινωπή του όψη, όπου κυριαρχούν τα χαρακτηριστικά του κόκκινου γονέα και την πλευρά όπου επικρατούν όσα κληρονόμησε από τον άλλον γονέα, το μπλε.

http://xromata.com/?p=277

Είναι κάτι σαν σιαμαίο δίδυμο, με δυο σώματα. Έχει συνάμα δύο μορφές. Την κοκκινωπή μορφή του κι αυτήν που μπλεδίζει. Κάτι ας πούμε, σαν την δίχρωμη ινδουιστική θεότητα Χαριχάρα, που είναι ένας συνδυασμός του Βισνού με τον Σίβα.

http://xromata.com/?p=4975

Ονομάζεται (η θεότητα αυτή) και Σανκαραναραγιάνα, όπου η μια πλευρά της, η Σανκάρα ή Χάρα, είναι ο λευκός Σίβα, ενώ η άλλη πλευρά, η Ναραγιάνα ή Χάρι, είναι ο μπλε Βισνού. Ας μην τα μπλέξουμε όμως με την ινδουιστική θεότητα που είναι άσπρη – μπλε.

Εδώ, στην περίπτωση του μωβ χρώματος έχουμε ένα δίμορφο παράγωγο χρώμα που για διευκόλυνσή μας ονομάζουμε τις μορφές του, την μια μωβ-μπλε ή βιολέ και την άλλη που κοκκινίζει μωβ-ροζέ ή ροδοπόρφυρη. Παίρνουμε λοιπόν τις δυο μορφές του μωβ χρώματος, τις προσθέτουμε στα άλλα 5 χρώματα του φάσματος και έχουμε το σεπτόν επτά, που ήθελε και ο σερ Άιζακ Νιούτον, ο Νεύτωνας, όπως τον λέμε στα ελληνικά.

 

 


Topic: Αριθμοί και χρώματα, Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Ίρις και τα χρώματά της, Κίτρινο, κόκκινο, μπλε, μωβ, Πορτοκαλί, Πράσινο, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Σκεψεις κι αποψεις [31]

⊆ September 5th by | ˜ No Comments »

 

Σκέψεις κι’ απόψεις [31]

 

Οι «Σκέψεις και Απόψεις» φίλων του site, δεν είναι παρά η επανάληψη επιλεγμένων παλαιών comments (με χρονική σειρά ανάρτησης) από την στήλη διαλόγου, γιατί και οι φίλοι της ιστοσελίδας συμβάλλουν στην ανάπτυξή της με τις δικές τους απόψεις.

Κάποιες από αυτές ίσως σας φαίνονται σαν αταίριαστες με το θέμα της ιστοσελίδας, που είναι τα χρώματα, όμως όλες αναπτύχθηκαν από ερεθίσματα που δόθηκαν από κάποιο άρθρο βασισμένο σε αυτά, τα χρώματα δηλαδή και τον κόσμο τους.

Αν ενδιαφέρεστε να δείτε τις προηγούμενες αναρτήσεις κάτω από τον τίτλο ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΙ’ ΑΠΟΨΕΙΣ θα τις βρείτε πηγαίνοντας στo παράθυρο CATEGORIES κάνοντας κλικ με το ποντίκι σας πάνω στην ενότητα «σκέψεις, σχόλια, άρθρα φίλων».

 

 

 

Πάνο καλησπέρα,

πολύ ενδιαφέρων ο διάλογος που έχει αναπτυχθεί στο θέμα της αρσενικής και θηλυκής αρχής και στο κατά πόσο ενυπάρχουν στον άνθρωπο.

Παραθέτω την πιο κάτω άποψη που διάβασα σε βιβλίο του Aivanhov με τον ελληνικό τίτλο “Η μύηση στην επιστήμη των γεωμετρικών σχημάτων” η οποία αρχικά με βοήθησε να σχηματίσω άποψη σχετικά με το θέμα των δύο φύλων.

Το σχήμα του εξαγράμμου (το αστέρι με τις έξι κορυφές) αποτελείται από δύο τρίγωνα που διασταυρώνονται μεταξύ τους : το τρίγωνο με την κορυφή προς τα κάτω αντιπροσωπεύει την αρσενική αρχή και το τρίγωνο με την κορυφή προς τα επάνω τη θηλυκή ….

“Η εξωτερική εμφάνιση είναι εκείνη που κάνει να προσδιορίζεται ένα άτομο σαν άντρας ή γυναίκα . Εσωτερικά όμως κάθε άντρας φέρνει μία γυναίκα μέσα του και κάθε γυναίκα έναν άντρα. Ο άνθρωπος είναι άντρας ή γυναίκα ανάλογα με το ποιά αρχή επικρατεί, η αρσενική αρχή ή η θηλυκή , όμως η αντίθετη αρχή κοιμάται μέσα του και κάποια μέρα μπορεί να εκδηλωθεί με τέτοια δύναμη που ορισμένοι άντρες και ορισμένες γυναίκες νιώθουν μάλιστα την ανάγκη να αλλάξουν φύλο. Αυτό αποδεικνύει πολύ καλά ότι ο άντρας περιέχει μέσα του τη θηλυκή αρχή και η γυναίκα την αρσενική… Το σχήμα των διασταυρωμένων τριγώνων είναι το σύμβολο όλων εκείνων των όντων που κατόρθωσαν να αναπτύξουν μέσα τους τις δύο αρχές , την αρσενική και τη θηλυκή , αυτήν που εκπέμπει και αυτήν που δέχεται. Έχουν τη δύναμη και την απλότητα, είναι ανδρόγυνα , είναι τέλειοι.

Εκείνος που αντιπροσωπεύει ένα μόνο τρίγωνο- του άντρα ή της γυναίκας – είναι αδύναμος, ανάπηρος. Γι αυτό και αναζητά το άλλο μισό του, το άλλο τρίγωνο , για να σχηματίσει μαζί του τη σφραγίδα του Σολομώντα”

Δεν ξέρω πως θα σου φανεί η άποψη αυτή. Προσωπικά όσο την επεξεργάζομαι τόσο πιο ξεκαθαρίζω και ορίζω άποψη για τα φύλα και τη μεταξύ τους σχέση.

Καλό ξημέρωμα

ROULA
7-12-10

 

http://xromata.com/?p=2084

 

 

 

Την αμαρτία JOHNART μου την είχαν διδάξει κι εμένα όπως ακριβώς την περιγράφεις, ώσπου έμαθα την πραγματική της έννοια, την αρχαιοελληνική. Αμαρτάνω σημαίνει δεν πετυχαίνω τον στόχο μου. Ο οπλίτης που έριχνε το ακόντιό του και δεν πετύχαινε τον εχθρό, αμάρτανε.

Αμαρτία λοιπόν είναι κάθε πράξη που με απομακρύνει από τον στόχο μου. Ποιός είναι αυτός; Η επάνοδος στην πηγή μου! Πώς επιτυγχάνεται; Η επάνοδος έχει την αφετηρία της στην εσωτερική ισορροπία. Μόνο αφού επιτευχθεί αυτό το πολύ δύσκολο έργο ανοίγει μπροστά μας η ατραπός της επανόδου.

Το τρίπτυχο Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια που ανέφερες είναι αυτό που μας καθοδηγεί στην αμαρτία, όπου η φουκαριάρα η οικογένεια (λόγω αμάθειας, η αμαρτωλή) είναι έρμαιο των δυο πρώτων. Μας επιβάλλει λίγο – πολύ τις επιταγές τους πιστεύοντας πως έτσι μας καθοδηγεί προς το καλό μας.
Όσο για τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα… αυτά είναι ανθρώπινα πάθη που μας τυφλώνουν έτσι ώστε να χάνουμε για τα καλά τον στόχο μας.

Πάνος
8-12-10

 

http://xromata.com/?p=2084

 

 

Καλημέρα Πάνο !

Σχετικά με την αμαρτία. Η άποψή μου είναι ότι δεν υπάρχει αμαρτία. Θεωρώ ότι είναι μία λέξη που μας την έχουν επιβάλλει γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσαν κάποιοι να επιβληθούν, να ηγούνται . Βέβαια συμφωνώ με την άποψή σου, ότι κάνουμε ενάντια στον εαυτό μας, στον σκοπό μας θα το εξέφραζα ως “άσκοπο” και όχι αμαρτία γιατί θεωρώ ότι η λέξη σαν λέξη δεν προέρχεται εκ των άνωθεν. Είναι δικό μας δημιούργημα. Και ηχητικά (δονητικά) να το πάρουμε έχει εντονότερη δόνηση η αμαρτία από το άσκοπο. Ίσως και γι’ αυτό μας την έχουν παρουσιάσει και με χρώμα κόκκινο.

Κατερίνα!

13-12-10

 

http://xromata.com/?p=2084

 

 

Φίλε Γιάννη, συμφωνώ με τα περί Θεού και Εωσφόρου και μου αρέσουν όπως τα γράφεις. Ίσως οι περισσότεροι μπερδεύονται με τη λέξη “πτώση”. Αν την μετατρέψουμε σε “αντίθεση” (απέναντι, αντίθετη ή ανάποδη θέση) τα πράγματα θα ήταν πιο κατανοητά;
Τόσο η ΙΟΑΝΝΑ όσο κι’ εγώ του δώσαμε το παρατσούκλι “Περιοριστικός Νόμος” (και το εννοούμε). Ο περιορισμός δεν είναι μια αντίθεση στο απεριόριστο του Θεού;

Ήλπιζα ότι θα διάβαζα πολλές απόψεις για το “εωσφορικό θέμα” όμως φαίνεται ότι πολλοί το θεωρούν taboo ή τους τρομάζει. Ίδωμεν…

Πάνος
14-12-10

 

http://xromata.com/?p=2074

 

 

Συνεχίζω JOHNART τις απαντήσεις στα ερωτήματά σου. Είχαμε μείνει στο 3ο όπου ρωτάς αν “μπορεί να κάνουμε παιχνίδι και με τη μία αλλά και με την άλλη μας φύση”;

Τί να απαντήσω; Είναι θέμα κουλτούρας, ελευθερίας του περιβάλλοντος που μας περιτριγυρίζει (ήθη, οικογένεια, θρησκευτικότητα, ιστορική εποχή κλπ.).

Ο χώρος και ο χρόνος στον οποίο διαβιούμε μας επιβάλλει τις νόρμες του τις οποίες ακολουθούμε με υποταγή ή αντιδρούμε επαναστατώντας προς αυτές. Σε καταπιεστικά περιβάλλοντα συμπεριφερόμαστε ανάλογα καταπιέζοντας την δεύτερή μας φύση προς δόξαν της φαινομένης. Σε ελεύθερα περιβάλλοντα ψαχνόμαστε, πειραματιζόμαστε, δοκιμάζουμε κλπ. Αυτό αφορά τόσο στη σεξουαλική μας ζωή, όσο και στον ψυχισμό μας που είναι και το σοβαρότερο, γιατί η επιδιωκόμενη εξισορρόπηση αφορά στον ψυχισμό μας.

Σε καταπιεστικά καθεστώτα η εξισορρόπηση επέρχεται δύσκολα. Σε ελεύθερα πάλι, υπάρχει ο κίνδυνος της παραπλάνησης.

Πάντως ακόμα και σε συντηρητικές εποχές και καθεστώτα έχουν καθιερωθεί εορτές (όπως απόκριες κλπ.) όπου για κάποιο διάστημα οι άντρες ντύνονται και συμπεριφέρονται γυναικεία, κάτι το θεμιτό λόγω εθίμου. Έτσι έρχονται σε επαφή με τη γυναικεία τους φύση, έστω και για λίγο, κάτω από το άλλοθι του αστεϊσμού. Υπάρχει ανάλογη πρόβλεψη και για τις γυναίκες (όπως οι “εκκλησιάζουσες” στην αρχαιότητα) όμως οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη από εθιμική κάλυψη, γιατί συχνά η σκληρή καθημερινότητα και διαβίωση τις κάνει να εκδηλώνουν την ανδρική φύση τους, χωρίς δε το όνειδος που υφίστανται οι άνδρες όταν εκδηλώνουν τη θηλυκή τους πλευρά.

Πάνος

14-12-10

 

http://xromata.com/?p=2084

 

 

Άργησα λίγο ROULA να σου απαντήσω (λόγω φόρτου εργασιών) όμως ήλθε η ώρα. Πολύ ωραία όσα γράφεις. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Aivanhov με τον ελληνικό τίτλο “Η μύηση στην επιστήμη των γεωμετρικών σχημάτων”, όμως από τον τίτλο του και μόνο φαντάζομαι ότι είναι πολύ ενδιαφέρον.

Μου άρεσε ο διαχωρισμός του εξάκτινου αστέρα σε αρσενικό και θηλυκό τρίγωνο. Συμβαδίζει με μια εργασία που έχει κάνει η “ομάδα χρωμάτων” όπου ο καθοδικός (αρσενικός) αστέρας είναι μπλε και αντιστοιχεί στο πνεύμα, ενώ ο αντίθετος ανοδικός (θηλυκός) είναι κόκκινος και αντιστοιχεί στην ύλη.

Συμπτωματικά (τί είναι άραγε σύμπτωση;) με το που άρχισε η ανάπτυξη στα comments μας περί της εσωτερικής συνύπαρξης των δυο φύλων σε κάθε άνθρωπο, έτυχε να παρευρεθώ σε ομιλίες που έθιξαν αυτό το συγκεκριμένο θέμα.

Μάλιστα εχθές παραβρέθηκα σε μια ομιλία – παρουσίαση της “Κριναετίδας” όπου ένα από τα βασικά σημεία της διάλεξης αναφερόταν στην οπισθοδρόμηση της ανθρωπότητας, εδώ και αιώνες, λόγω της καταπίεσης του ενός φύλου από το άλλο, αντί της αποδοχής και εξισορρόπησης, με αντίκρισμα την καταπίεση της γυναίκας από τον άνδρα, ενώ σήμερα παρερμηνεύεται η επιδιωκόμενη ισότητα (αντί ισοτιμίας) των δυο φύλων, επιφέροντας νέα μελλούμενα δεινά.

Σταματώ εδώ, συμφωνώντας με την διατύπωσή σου ότι: Εκείνος που αντιπροσωπεύει ένα μόνο από τα δυο τρίγωνα, είναι αδύναμος (κι ας δείχνει δυνατός), ΑΝΑΠΗΡΟΣ (κι ας φαίνεται αρτιμελής).
Φίλοι, είμαστε όλοι μας (καθένας με τα ποσοστά του) αδύναμοι και ανάπηροι, γι’ αυτό προκαλούμε τόσο πόνο στην Ανθρωπότητα.

Μόνο όταν εξισορροπήσουμε το μπλε με το κόκκινο θα πετύχουμε το τέλειο φωτεινό μωβ, το συμπαντικό φως.
Πάνος
20-12-10

 

http://xromata.com/?p=2084

 

 

 


Topic: σκέψεις σχόλια άρθρα φίλων | Tags: None

Τσακρας και χρωματα: vishuddha

⊆ August 30th by | ˜ No Comments »

 


 

Τσάκρας και χρώματα

 

 

Vishuddha

 

Βισούντχα, το μπλε τσάκρα



Το βισούντχα, το τσάκρα του λαιμού, είναι το πέμπτο από τα κύρια τσάκρας και τοποθετείται στην περιοχή του λαιμού, στη βάση του λάρυγγα. Επειδή συνδέεται με τον ήχο και την ομιλία, σχετίζεται με το στόμα και τα αυτιά, όπως (λόγω της θέσης του) και με τον θυρεοειδή αδένα, στο ενδοκρινικό σύστημα του ανθρώπου, ο οποίος επίσης βρίσκεται στην περιοχή της βάσης του λαιμού και παράγει ορμόνες απαραίτητες για την ανάπτυξη και ωρίμανση. Υπερβολικό στρες και φοβίες, όπως και φοβία (δειλία) της εξωτερίκευσης της ομιλίας, λέγεται ότι επηρεάζουν το τσάκρα του λαιμού και μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα του θυρεοειδούς. Το τραγούδι είναι ένας ακίνδυνος και ωφέλιμος τρόπος για την τόνωση του τσάκρα του λαιμού, ενώ αντιθέτως το τρίψιμο ή ένα χτύπημα στην περιοχή αυτή μπορεί να καταστεί επιβλαβές.

 

 

Παρ’ ότι θεωρείται και αποκαλείται «το μπλε τσάκρα» περιγράφεται σαν λευκό με 16 ρόδινα ή καπνισμένα πέταλα, ενώ στο κέντρο του, μέσα στο περικάρπιό του υπάρχει ένα ανεστραμμένο προς τα κάτω μπλε τρίγωνο, στο κέντρο του οποίου βρίσκεται μια λευκή κυκλική περιοχή σαν πανσέληνος. Αυτή η περιοχή αντιπροσωπεύει το στοιχείο του αιθέρα, ενώ αντιπροσωπεύεται από την θεότητα Αμπάρα. Ο θεός Αμπάρα είναι επίσης λευκός, με τέσσερα χέρια, καθισμένος πάνω σε έναν άσπρο ελέφαντα. Ο ελέφαντας είναι το ζώο που αντιστοιχεί σε αυτό το τσάκρα.

 

 

Ο ήχος μαντρά του τσάκρα βισούντχα είναι η συλλαβή «χαμ» που αναγράφεται επάνω του, ενώ επ’ αυτής βρίσκεται η θεότητα Σαντασίβα, με τα 5 πρόσωπα που αντιπροσωπεύουν τις πέντε αισθήσεις.

 

 

Το βισούντχα τσάκρα είναι γνωστό σαν κέντρο κάθαρσης, όπου ρέει το νέκταρ αμρίτα διαχωριζόμενο στην αγνή μορφή του και σε δηλητήριο. Συνδέεται με την δημιουργικότητα και την αυτό-έκφραση.

Πιστεύεται ότι όταν το βισούντχα είναι κλειστό επιφέρει φθορά και θάνατο, ενώ αν είναι ανοιχτό μετατρέπει τις αρνητικές εμπειρίες σε σοφία και μάθηση. Η επιτυχία ή αποτυχία της ζωής ενός ανθρώπου λέγεται πως εξαρτάται από την κατάσταση αυτού του τσάκρα, δηλαδή εάν είναι καθαρό ή μολυσμένο. Το αίσθημα ενοχής μπλοκάρει αυτό το τσάκρα και δεν επιτρέπει στην κουνταλίνη να το διαπεράσει και να κινηθεί προς τα επάνω.

Όπως είπαμε και ανωτέρω, σχετίζεται με τον αιθέρα, την ακοή και την δράση της ομιλίας.

Ο διαλογισμός πάνω σ’ αυτό το τσάκρα επιφέρει απόκρυφες δυνάμεις, απομακρύνει ασθένειες, το γήρας και κινδύνους.

 

 

Το βισούντχα θεωρείται ως το μπλε τσάκρα, οπότε καλό είναι να θυμηθούμε τις ιδιότητες του μπλε χρώματος μπαίνοντας στους πιο κάτω συνδέσμους:

http://xromata.com/?p=1906

http://xromata.com/?p=2255

http://xromata.com/?p=6995

 

 


Topic: μπλε, τσάκρας | Tags: None

Γκαιτε: Η θεωρια των χρωματων (Β)

⊆ August 25th by | ˜ No Comments »

 

«Η θεωρία των χρωμάτων» του Γκαίτε

(Β)


 

 

Συνεχίζουμε, όπως υποσχεθήκαμε στο τέλος του Α μέρους της «Θεωρίας των χρωμάτων» του Γκαίτε, από το σημείο στο οποίο είχαμε σταματήσει στην προηγούμενη ανάρτηση, δηλαδή στην αναφορά της κριτικής του Louis Bertrand Castel για το πείραμα του Νεύτωνα, όπου ισχυριζόταν ότι ο Νεύτων ενδιαφερόταν μόνο για μια ειδική περίπτωση και πως το εύρος του χρωματικού φάσματος εξαρτιόταν από την απόστασή του από το πρίσμα.

 

 

Ενώ λοιπόν ο Νεύτων παρατήρησε το χρωματικό φάσμα πάνω σε ένα σταθερό σημείο σε μια ορισμένη απόσταση από το πρίσμα, ο Γκαίτε έκανε τις παρατηρήσεις του πάνω σε μια λευκή επιφάνεια την οποία απομάκρυνε σταδιακά από το πρίσμα, καταλήγοντας στην θεωρία ότι αυτό (το φάσμα) που ξεκινάει από το άχρωμο φως εξαρτάται από τις εξωτερικές συνθήκες για να αποδώσει το φαινόμενο των χρωμάτων.

Είναι δύσκολο να παρουσιάσει κανείς την «θεωρία των χρωμάτων» του Γκαίτε, γιατί ο ίδιος απέφευγε την δημιουργία μιας πραγματικής θεωρίας, λέγοντας πως σκοπός του δεν ήταν η εξήγηση του φάσματος αλλά η κατανόησή του, μέσω της οποίας θα αποκαλυφθεί ο χαρακτήρας των χρωμάτων χωρίς να χρειάζεται η προσφυγή σε σχετικά αντιληπτά φαινόμενα όπως το «μήκος κύματος» ή τα «σωματίδια».

 

 

O Schopenhauer στην εισαγωγή του έργου του “On vision and colors” γράφει:

Ο Γκαίτε μας παρέδωσε επακριβώς αυτό που υπόσχεται με τον τίτλο της εξαίρετης δουλειάς του «Στοιχεία για μια θεωρία του χρώματος». Πλήρη και σημαντικά στοιχεία, πλούσιο υλικό για μελλοντικές θεωρίες επί των χρωμάτων. Δεν μας εφοδίασε με μια πραγματική εξήγηση της ουσιώδους φύσης των χρωμάτων.

«Πιστεύω ότι αυτό που πραγματικά ερευνούσε ο Γκαίτε δεν ήταν η φυσιολογική αλλά η ψυχολογική θεωρία των χρωμάτων» έγραψε αργότερα, το 1931, ο Ludwig Wittgenstein.

Όντως, αυτό αποφαίνεται από τις μετέπειτα μελέτες του στον χρωματικό κύκλο, αποδίδοντας στα χρώματα αισθητικά ποιοτικά γνωρίσματα, κάτω από τον τίτλο: Αλληγορική, Συμβολική, Μυστικιστική χρήση των χρωμάτων.

 

 

Θα επανέλθουμε λοιπόν σύντομα για την παρουσίαση αυτής της θεώρησης του Γκαίτε, όπως και για την άποψή του περί σκότους, που δεν το θεωρούσε σαν έλλειψη φωτός, όπως ο Νεύτων, αλλά σαν τον πολικό του αντίποδα.

 

 

Αυτή είναι μια από τις 9 διαφοροποιήσεις του Γκαίτε από τον Νεύτωνα σχετικά με τις «ιδιότητες του φωτός».

Οι διατυπώσεις ως προς τις ιδιότητες του φωτός από τον Νεύτωνα έγιναν το 1704, του Γκαίτε το 1810.

Άλλη μια από τις 9 αυτές διαφορές είναι ότι κατά τον Νεύτωνα το λευκό φως αναλύεται σε 7 καθαρά χρώματα, ενώ κατά τον Γκαίτε τα καθαρά χρώματα είναι δυο, το μπλε και το κίτρινο. Τα υπόλοιπα είναι διαβαθμίσεις αυτών των δυο*

 

 

[* εδώ ο Γκαίτε πλησιάζει την θεωρία περί χρωμάτων του Αριστοτέλη, αλλά και την σύγχρονη επιστημονική θεώρηση ότι οι μονοκύτταροι πρόγονοί μας αντιλαμβάνονταν μόνο αυτά τα δυο χρώματα].

 

 

 

Ο Νεύτων υποστήριζε ότι τα χρώματα στα οποία αναλύεται το φως, όταν ανασυντεθούν αποδίδουν ξανά λευκό φως. Ο Γκαίτε ισχυριζόταν ότι αν τα χρώματα συνδυασθούν αποδίδουν διαβαθμίσεις του γκρίζου.*

[* σήμερα είναι πλέον γνωστό ότι και οι δυο ισχυρισμοί ευσταθούν. Ο μεν πρώτος, του Νεύτωνα, ισχύει για την προσθετική μίξη (μίξη ακτινοβολιών) ο δε άλλος, του Γκαίτε, για την αφαιρετική μίξη (μίξη βαφών)].

 

 

 

Τέλος, ο Νευτώνειος χρωματικός κύκλος είναι ασύμμετρος και αποτελείται από 7 χρώματα, ενώ αυτός του Γκαίτε αποτελείται από 6 χρώματα και είναι συμμετρικός.

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα και Φως, Χρωματικός κύκλος | Tags: None

Συνεντευξη [γ΄] : Ποσα ειμαστε; 6,7,8;

⊆ August 20th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα  και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

 

[γ΄]

 

Πόσα είμαστε άραγε; 6; 7; 8;

 

 


Άνθρωπε, μας κάλεσες, εμάς τα χρώματα, για μια συνέντευξη, χωρίς να καθορίσεις Πόσα; και Ποια; να έρθουμε.

Αποφασίσαμε λοιπόν να έλθουμε και να ξεκινήσουμε κατ’ αρχάς την συνέντευξη, εμείς τα τρία, τα κατ’ αρχήν βασικά και στην συνέχεια, επειδή προβλέπουμε πως η συνέντευξη αυτή θα διαρκέσει αρκετά, θα κληθούν και άλλα εκτός από εμάς, συνεπικουρικά.

Συστηνόμαστε λοιπόν: Εμείς, τα τρία βασικά, είμαστε το κόκκινο, το κίτρινο και το μπλε. Γιατί μας λένε βασικά; Γιατί είμαστε η τριπλή βάση από την οποία ξεπηδούν τα χιλιάδες χρώματα που αντικρίζεις άνθρωπε. Όλα παράγονται από τις μεταξύ μας αναμίξεις και από την σχέση μας με το φως και την έλλειψή του, που την αποκαλείς «σκοτάδι».

http://xromata.com/?p=153

Βεβαίως, όπως έχεις ανακαλύψει τελευταίως (εδώ και περίπου έναν αιώνα, μόνο) δεν είμαστε η μοναδική βασική τριάδα χρωμάτων. Υπάρχουν και άλλες δυο τριάδες βασικών χρωμάτων, κάπως διαφοροποιημένες από εμάς, αλλά εμείς είμαστε τα βασικά χρώματα του επιπέδου σου, του επιπέδου των βαφών, αυτά που γνώριζες εξ αρχής, ανά τους αιώνες, τα πιο οικεία σου, τα χρώματα της «αφαιρετικής μίξης», όπως μας αποκάλεσες τελευταίως, για να μας ξεχωρίζεις από τις άλλες δυο τριάδες,

http://xromata.com/?p=173

τα άλλα δυο συστήματα μίξης χρωμάτων είναι αυτό που έχεις αποκαλέσει RGB ή άλλως «προσθετική μίξη»,

http://xromata.com/?p=198

και το σύστημα CMYK, που είναι ένας συνδυασμός των δυο αντίθετων συστημάτων ανάμιξης, της αφαιρετικής και της προσθετικής.

http://xromata.com/?p=214

Αργότερα θα έλθουν και αυτά εδώ, στον χώρο της συνέντευξης, να μας μιλήσουν για τον εαυτό τους, οπότε προς το παρόν ξεκινάμε εμείς τα τρία.

Αρχίζω εγώ το Κόκκινο. Γιατί κάνω εγώ την αρχή; Χα! Γιατί είμαι η αρχή, η αρχή σε πολλά σημεία του κόσμου μας, του κόσμου των χρωμάτων, όπως θα φανεί κατά την διάρκεια της συνέντευξης. Γι’ αυτό εξάλλου βρίσκομαι και στην αρχή, στην άκρη του Ουράνιου Τόξου.

Όταν συνδυάζομαι, αναμιγνύομαι, ζευγαρώνω τέλος πάντων με το μπλε χρώμα, παράγουμε το μωβ, το χρώμα που βρίσκεται στην άλλη άκρη του τόξου.

Ζευγαρώνοντας με το κίτρινο, παράγουμε το πορτοκαλί, που τόσο πολύ μας μοιάζει, ώστε το μπερδεύεις συχνά με τους γονείς του, εμάς, το κόκκινο και το κίτρινο. Ναι, έτσι είναι, γι’ αυτό και το αποκάλεσες «μιμιτή» γιατί μιμείται τέλεια τους γονείς του, εμάς, τόσο καλά, που άργησες πολύ να εννοήσεις πως πρόκειται για άλλο χρώμα. Σου πήρε αρκετούς αιώνες για να το καταλάβεις τούτο και γι’ αυτό παλιά, όταν μας μετρούσες μας έβγαζες 5 και όχι 6.

Τα άλλα δυο βασικά χρώματα το μπλε με το κίτρινο, όταν ζευγαρώσουν, όταν συνδυαστούν δηλαδή, παράγουν το πράσινο, το τρίτο παράγωγο χρώμα.

3 λοιπόν εμείς τα βασικά (γιατί καλούμαστε βασικά θα το πούμε σε λίγο) και 3 τα παράγωγα, είμαστε συνολικά 6.

Τα 3 παράγωγα χρώματα, δηλαδή το πράσινο, το πορτοκαλί και το μωβ, ονομάζονται ορθώς «συμπληρωματικά» χρώματα, γιατί καθένα τους συμπληρώνει ένα από εμάς τα βασικά.

Πώς μας συμπληρώνει; Απλούστατα:

Κάθε βασικό χρώμα συμπληρώνεται από το παράγωγο χρώμα που γεννήθηκε από την ένωση των δυο άλλων βασικών, έτσι κάθε ένα μας από τα βασικά χρώματα μαζί με το συμπληρωματικό του (αυτό που προέκυψε από το ζευγάρωμα – ανάμιξη των δυο άλλων βασικών), αποτελεί και πάλι την τριάδα των βασικών χρωμάτων.

Δηλαδή, εγώ το κόκκινο έχω για συμπληρωματικό μου το πράσινο, που αποτελείται από μπλε και κίτρινο, άρα είμαστε παρέα τα τρία βασικά, όταν με συμπληρώνει, δηλαδή στέκεται πλάι μου, ενώνεται μαζί μου, το πράσινο

Το μπλε συμπληρώνεται από το πορτοκαλί, παράγωγο δικό μου (του κόκκινου) με το κίτρινο, ενώ το κίτρινο συμπληρώνεται από το χρώμα που αποτελείται από κόκκινο και μπλε, δηλαδή το μωβ.

Μην ξεχνάς δε, ότι αναφερόμαστε μόνο στην αφαιρετική μίξη χρωμάτων, δηλαδή την ανάμιξη των χρωστικών ουσιών. Ποιες είναι αυτές; Κάνε υπομονή. Δεν μπορούμε να τα πούμε όλα μαζί από την αρχή.

Για την ώρα όμως πρέπει να επιτρέψουμε την είσοδο στον χώρο της συνέντευξης και στα τρία συμπληρωματικά μας. Επιμένουν πως δεν είναι σωστό που τα αφήσαμε απ’ έξω, γιατί αποτελούμε την άρρηκτη εξάδα του φάσματος. Ότι τα 6 είμαστε ένα…. Ωω! Ναι! Το 6 που είναι 1. Μάλιστα! Μελλοντικά θα το καλέσουμε κι’ αυτό, το 6, όπως και άλλους αριθμούς, στην συνέντευξη μας… Τί σχέση έχουν οι αριθμοί με τον μυστηριώδη κόσμο των χρωμάτων; Ε! έχουν! Και οι αριθμοί και οι ήχοι… Αυτά όμως ας τ’ αφήσουμε για αργότερα.

Προς το παρόν, τώρα που ήρθαν και τα συμπληρωματικά μας, ας συνεχίσουμε με το ερώτημα «Πόσα είμαστε τελικά;» 6,7 ή 8;

 


Topic: Αριθμοί και χρώματα, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Παναγια και χρωματα

⊆ August 15th by | ˜ No Comments »

 

Η Παναγία και τα χρώματα

 

 

 

Άλλος ένας δεκαπενταύγουστος, που ως συνήθως, τα τελευταία χρόνια, φροντίζουμε ώστε το άρθρο αυτής της ημέρας να είναι σχετικό με την Θεομήτορα, την μεγάλη αυτή θηλυκή μορφή του ελληνορθόδοξου χριστιανισμού, που σήμερα εορτάζεται η μνήμη της.

Βεβαίως το θέμα μας πρέπει να σχετίζεται κάπως με τα χρώματα και εδώ είναι η δυσκολία, γιατί δεν υπάρχουν πολλές χρωματικές λαβές για τέτοια σύνδεση.

Στο παρελθόν αναφερθήκαμε στο φόρεμα της Παναγίας, δηλαδή γιατί και με ποιους χρωματισμούς βάφονται τα ενδύματα της Παρθένου στα διάφορα εικονίσματα, (θα βρείτε τους αντίστοιχους συνδέσμους, αν ανοίξετε τον παρακάτω σύνδεσμο που θα σας οδηγήσει στο περυσινό άρθρο), ενώ πέρυσι είχαμε ένα αφιέρωμα στην «Παναγιά του βουδισμού», την θεά Κάννον.

 

 

http://xromata.com/?p=7412

 

 

 

Οι καθολικοί πάλι, με την πάροδο του χρόνου, έχουν καθιερώσει ένα τυπικό ένδυμα για την Παρθένο Μαρία, που αποτελείται από λευκό χιτώνα και μπλε μανδύα, προσδίδοντας στο άσπρο την έννοια της άσπιλου αγνότητας και διάφορες συμβολικές επεξηγήσεις για το μπλε (το χρώμα του ουρανού και της θάλασσας) ξεχνώντας μάλλον ότι το μπλε χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τον χρωματισμό του ενδύματος της Παναγίας, τιμής ένεκεν, επειδή υπήρξε ένα πανάκριβο χρώμα, αν και ο επικεφαλής ερευνητής επί θεμάτων της Παρθένου Μαρίας, Fr Johann Roten, του καθολικού πανεπιστημίου του Dayton, σημειώνει:

 

 

«Ο βαθύς μπλε μανδύας της Παρθένου, έχει βυζαντινή προέλευση, ανάγεται στο 500 μ.Χ. και είναι χρώμα αυτοκράτειρας. Είναι το χρώμα που συσχετίζεται με την βασιλεία, την ειρήνη και την φύση (ουρανός και θάλασσα), γι’ αυτό και η καλλιτεχνική παράδοση απεικονίζει την βασίλισσα του ουρανού και της γης ντυμένη στα μπλε».*

 

 

 

*[Μπλε, όχι όμως βαθύ σκούρο, αλλά ανοιχτό, γαλαζωπό, είναι το χρώμα μιας άλλης παλαιότερης βασίλισσας του ουρανού και της γης, της θεάς Ήρας]

Επίσης, κατά την καθολική παράδοση, αναφέρονται τα χρώματα που φορούσε η Παναγία σε εμφανίσεις της σε τρία οράματα, ήτοι:

Όταν εμφανίσθηκε στην Γουαδελούπη το 1531, στον Χουάν Ντιέγκο, φορούσε ροζ χιτώνα και μπλε μανδύα με χρυσά αστέρια.

Η Παναγία της Λούρδης, όταν εμφανίστηκε στην Μπερναντέτ, το 1858, φορούσε ένα απλό λευκό χιτώνα και μανδύα με μπλε υφασμάτινη μαντήλα – ζώνη.

Στο θαύμα της Φατίμα, στην Πορτογαλία το 1917, εμφανίστηκε στα παιδιά που την είδαν, ντυμένη στα λευκά με χρυσό τελείωμα στον λευκό μανδύα της και χρυσή κορώνα στο κεφάλι.

 

 

Αυτά όσον αφορά τα χρώματα της Παναγίας σε οράματα, συμβολισμούς κλπ. και η αποδοχή τους εξαρτάται από τον βαθμό θρησκευτικής πίστης καθενός που τα διαβάζει.

Άλλη μια σύνδεση της Παναγίας με τα χρώματα είναι η λαϊκή παράδοση κατά την οποία το Ουράνιο Τόξο καλείται «το ζωνάρι της Παναγιάς».

 

 

Αυτό το πολύχρωμο ζωνάρι, δεν έχει καμία σχέση με την «Τίμια ζώνη της Θεοτόκου», που λέγεται ότι την έπλεξε η ίδια η Μαρία από τρίχες καμήλας, της οποίας η Κατάθεση εορτάζεται στις 31 Αυγούστου.

Η τίμια αυτή ζώνη δεν θα μας απασχολήσει σε αυτό το άρθρο. Πάντως για όλους όσοι ενδιαφέρεστε να μάθετε τα σχετικά με αυτήν, σας παραθέτουμε τον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.agiazoni.gr/article.php?id=26322138942156739831

Εδώ, μας ενδιαφέρει το «ζωνάρι της Παναγιάς» σαν Ουράνιο Τόξο, αλλά δυστυχώς, πέρα από την παραδοσιακή λαϊκή έκφραση δεν βρίσκουμε τίποτα σχετικό για την ταύτιση της ζώνης της Θεομήτορος με το ουράνιο αυτό φαινόμενο, εκτός και εάν υποθέσουμε ότι την στιγμή που ανερχόμενη στους Ουρανούς, καθώς έριξε την ζώνη της στον Απόστολο Θωμά, τον μόνο από τους Αποστόλους που είδε την Θαυμαστή Μετάστασή Της και την παρακάλεσε να του δώσει για ευλογία την Ζώνη της, την στιγμή εκείνη εμφανίστηκε το Ουράνιο Τόξο και έτσι συνδυάστηκαν μεταξύ τους. Τί να πούμε; Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε.

Υποθέσεις και σκέψεις μπορούμε να κάνουμε γενικότερα για την παρουσία του θηλυκού στοιχείου στα διάφορα θρησκεύματα, όπου στις τρεις επικρατούσες εβραιογενείς Αβραμικές θρησκείες, δηλαδή την ιουδαϊκή, τον χριστιανισμό και το ισλάμ, το θηλυκό στοιχείο εκλείπει, εκτός από την περίπτωση της Θεομήτορος του χριστιανισμού, η οποία είναι αποδεκτή και σεβαστή και από το ισλάμ.

Στις άλλες μονοθεϊστικές (με πολυθεϊστική ανάλυση) θρησκείες, όπως την αρχαιοαιγυπτιακή, τον ολυμπισμό και τον ινδουισμό, το θηλυκό στοιχείο είναι ισοδύναμο του αρσενικού.

 

 

Μάλιστα, στην τελευταία περίπτωση, οι καταγόμενοι από ινδουιστές χριστιανοί, κάποιες φορές απεικονίζουν την Παναγία με τα χρώματα (λευκό και χρυσό) που αποδίδονται στην Σαρασουάτι, την σύζυγο του Δημιουργού Βράχμα.

http://xromata.com/?p=4985

Εδώ όμως σταματάμε γιατί ανοίγει ένα άλλο μεγάλο θέμα που πιθανόν να μας απασχολήσει μελλοντικά.

Τις ευχές μας σε όλους όσοι γιορτάζετε σήμερα και Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού σε όλους!

 


Topic: Uncategorized, Μύθοι και χρώματα | Tags: None

Γιοχαννες Ιττεν

⊆ August 10th by | ˜ No Comments »

 

Γιοχάννες Ίττεν

(Αυτοί που ασχολήθηκαν με τα χρώματα)


 

 

Για τον χρωματικό κύκλο έχουμε μιλήσει πολύ παλιά, πριν αρκετά χρόνια, στο ξεκίνημα της ιστοσελίδας αυτής. Πρόκειται για ένα βασικό εργαλείο για την κατανόηση των χρωμάτων, τον διαχωρισμό τους σε ψυχρά και θερμά χρώματα και την χρησιμοποίησή τους σε διάφορες εφαρμογές.

http://xromata.com/?p=252

Ο απλός αυτός χρωματικός κύκλος περιέχει τα 3 βασικά – πρωτογενή χρώματα και τα τρία παράγωγά τους – δευτερογενή χρώματα.

Ο Γιοχάννες Ίττεν ανέπτυξε τον χρωματικό κύκλο έτσι ώστε να εμφανίζει και τα 6 τριτογενή χρώματα, ένα εργαλείο πολύ πιο αναλυτικό από τον απλό κύκλο. Έτσι, ο κύκλος του Ίττεν με τις 12 βασικές χρωματικές αποχρώσεις, αλλά και με την ανάπτυξή τους από 3 σε 6 κι’ από 6 σε 12, είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για όσους ασχολούνται με τα χρώματα και τους ποικίλους αρμονικούς συνδυασμούς τους.

 

 

Ο κύκλος αυτός δεν είναι το μοναδικό χρωματικό έργο του Γιοχάννες Ίττεν ο οποίος ασχολήθηκε με τους συνδυασμούς και τις σχέσεις μεταξύ των χρωμάτων, με τα μετεικάσματα κ.α.

Πριν αναρτήσουμε ένα άρθρο στην παρουσίαση και ανάλυση του κύκλου του Ίττεν, ας πούμε λίγα λόγια γι’ αυτόν τον άνθρωπο, που είναι ένας από αυτούς που ασχολήθηκαν και αφιερώθηκαν στα χρώματα και τον κόσμο τους.

 

 

Ο Ελβετός Γιοχάννες Ίττεν (Johannes Itten) γεννήθηκε στο Λίντεν της Ελβετίας στις 11 Νοεμβρίου του 1888 και πέθανε στις 25 Μαρτίου του 1967 στην Ζυρίχη. Αφιέρωσε όλη του την ζωή στην μελέτη του χρώματος. Μετά την απόκτηση του πτυχίου του σαν καθηγητής της Μέσης Εκπαίδευσης, άρχισε να συγκεντρώνει τις πρώτες θεωρητικές γνώσεις περί χρώματος στην Στουτγκάρδη, από το 1913 έως το 1916,  στον κύκλο του Άντολφ Χέλτζελ, που δίδασκε στην Ακαδημία της Στουτγκάρδης, επηρεασμένος από την «Θεωρία των χρωμάτων» του Γκαίτε και τον «χρυσό αριθμό φ».

 

 

Η ζωγραφική του Ίττεν και αφετέρου οι συστηματικές μελέτες του, του επέτρεψαν να επαληθεύσει και να τροποποιήσει όλες τις χρωματικές θεωρίες που του ήταν προσιτές. Σαν τον φυσικό που εξετάζει τις φυσικές και χημικές ιδιότητες των χρωμάτων, έτσι αντιμετώπιζε ο Ίττεν τα καλλιτεχνικά και πρακτικά προβλήματα που θέτει το χρώμα στον ζωγράφο και στον άνθρωπο που δουλεύει με αυτό.

Η σπουδαιότητα του καλλιτεχνικού έργου του Γιοχάννες Ίττεν για την μοντέρνα τέχνη του 20ου αιώνα είναι αναμφισβήτητη.

 

 

Η θεωρία του, όπως εκτίθεται μέσα στο έργο «Τέχνη του χρώματος», που εκδόθηκε και έγινε γνωστή σε πολλές χώρες, χαρακτηρίζεται από μια αδιαφιλονίκητη ενότητα, οφειλόμενη στις γνώσεις του μεγάλου ζωγράφου και τις εμπειρίες του προοδευτικού παιδαγωγού, που ήταν οι δυο θεμελιώδεις τάσεις της προσωπικότητάς του.

Η υποκειμενική αντίληψη του χρώματος από την μια πλευρά, οι αντικειμενικοί νόμοι της χρωματομετρίας από την άλλη, αποτελούν τους δυο πόλους αυτής της πραγματείας.

Κατά τον Ίττεν, θα πρέπει να αποκτήσουμε μια σφαιρική γνώση των αντικειμενικών νόμων του χρώματος, που μελετώνται με βάση τον χρωματικό κύκλο, την χρωματική σφαίρα και τις χρωματικές αντιθέσεις.

Ο Ίττεν στο έργο του «Η τέχνη του χρώματος» διατύπωσε μια θεωρία με αδιαφιλονίκητη ενότητα, που υπακούει πλήρως σε κανόνες και νόμους. Οτιδήποτε αναφέρει το τεκμηριώνει και επιστημονικά, όταν αυτό είναι εφικτό, αλλά και με την ευαισθησία του ζωγράφου, αφού αντικείμενο της μελέτης του είναι το χρώμα, ένα αντικείμενο που δεν έχει μόνο υλική υπόσταση, αλλά όπως αναφέρει ο ίδιος και ψυχική και πνευματική.

 

 

Ο Ίττεν υπήρξε ακόλουθος του μαζντασνανισμού (mazdaznan), ενός νέο-ζωροαστρικού θρησκεύ- ματος που ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα, που υποστήριζε ότι η γη πρέπει να αποκατασταθεί σε έναν κήπο (παράδεισο) όπου η ανθρωπότητα θα μπορούσε να συνεργάζεται και να επικοινωνεί με τον Θεό.

Ήταν αυστηρά χορτοφάγος και διαλογιζόταν, θεωρώντας αυτά σαν μέσα για να αναπτύξει την εσωτερική του κατανόηση και διαίσθηση, κύρια πηγή –κατ’ αυτόν- καλλιτεχνικής έμπνευσης και πρακτικής.

 

 

Ο μυστικισμός του και ο σεβασμός που ενέπνεε σε πολλούς φοιτητές του, οι οποίοι τον ακολούθησαν στα πιστεύω του, τον έφεραν σε ρήξη με τον Walter Gropius, ο οποίος ήθελε να αλλάξει την κατεύθυνση της σχολής Bauhaus της Βαϊμάρης προς την μαζική παραγωγή αντί της αποκλειστικά ατομικής καλλιτεχνικής έκφρασης. Το ρήγμα αυτό οδήγησε τον Ίττεν, το 1923, στην παραίτησή του από τη σχολή Bauhaus και την άμεση αντικατάστασή του.

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Χρωματικός κύκλος | Tags: None