xromata.com


Αυτοι που μας εμαθαν τα χρωματα [4]: Πολυγνωτος

⊆ April 5th by | ˜ No Comments »

 

Για να γνωρίζουμε όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα για τα χρώματα και τον κόσμο τους, που, παρά την πληθώρα γνώσεων που έχει συγκεντρώσει ο Άνθρωπος έως σήμερα, έχουμε ακόμα να μάθουμε πάρα πολλά, κάποιοι κατά την ιστορία της ανθρωπότητας ασχολήθηκαν με το θέμα χρώμα.

Ελάχιστοι από αυτούς ασχολήθηκαν με τα χρώματα γενικότερα, οι περισσότεροι ειδικά με κάποιο συγκεκριμένο θέμα των χρωμάτων που τους ενδιέφερε, ενώ άλλοι ασχολήθηκαν με τον φορέα τους, το φως ή το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα (φορέα του ορατού φωτός).

Σε αυτήν την σειρά άρθρων, υπό τον γενικό τίτλο

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

θα δούμε τί έχει γραφεί, με χρονολογική σειρά, σε δυο αξιόλογους ιστότοπους που έχουν ασχοληθεί με τους ανθρώπους αυτούς.

Ο ένας είναι ο ιστότοπος http://www.color-theory-phenomena.nl/08.00.html που αναφέρεται συνοπτικά στον καθένα τους, ενώ ο άλλος που αναφέρεται κάπως αναλυτικότερα είναι ο ιστότοπος http://www.colorsystem.com/?page_id=31&lang=en

 

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

[4]

 

 

Για να παρακολουθήσετε την σειρά άρθρων υπό τον γενικό τίτλο ‘ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ’ καλό θα είναι να διαβάσετε τo εισαγωγικό 1ο άρθρο που θα βρείτε στον σύνδεσμο http://xromata.com/?p=11228

 

 

 

 

Πολύγνωτος

 

Στον Αριστοτέλη αναφερθήκαμε στα μόλις προηγούμενα άρθρα.

Εκτός αυτών, μια πλειάδα άρθρων για τον βίο του και την περί χρωμάτων θεωρία του, καθώς και για τον μαθητή του Θεόφραστο, έχουν ήδη δημοσιευτεί στον ιστότοπό μας.

Μπορείτε να τα βρείτε και διαβάσετε ανατρέχοντας στην τρίτη στήλη της σελίδας μας, στο ‘κουτάκι’ Select Category, επιλέγοντας την κατηγορία ‘ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΑΝ ΜΕ ΤΟ ΧΡΩΜΑ’

Στην συνέχεια θα αναφερθούμε σε κάποιον που έζησε στην Αθήνα κι’ αυτός, την ίδια εποχή με τους Πλάτωνα και Αριστοτέλη, στον ζωγράφο Πολύγνωτο, ο οποίος όπως είπαμε στο εισαγωγικό μας άρθρο, παραλείπετε από τους καταλόγους των δυο προαναφερόμενων ιστοτόπων στους οποίους βασίζεται κατά κύριο λόγο η σειρά αυτή.

 

 

Ο Πολύγνωτος του οποίου η συμβολή στην ανάπτυξη της κλασσικής ζωγραφικής ήταν καθοριστική, ήταν ζωγράφος της αρχαίας Ελλάδας, που καταγόταν από τη Θάσο και έζησε τον 5ο αι. π.Χ. Ήταν γιος και μαθητής του ζωγράφου Αγλαοφώντα και εργάστηκε στην Αθήνα, όπου απέκτησε μεγάλη φήμη, από το 480 μέχρι το 445 π.Χ.

Έφυγε απ την πατρίδα του νωρίς και πήγε πρώτα στις Πλαταιές και μετά στους Δελφούς από 479-462 πχ.

Το 462 πχ οι Αθηναίοι καταλαμβάνουν την Θάσο. Ο Κίμων τον προσκαλεί στην Αθήνα και συνδέεται φιλικά και με τον Κίμωνα και με την αδελφή του Ελπινίκη.

Έμεινε μετά από αυτό μόνιμα στην Αθήνα και οι Αθηναίοι τιμής ένεκα τον ανακηρύσσουν Αθηναίο Πολίτη.
Πέθανε περί τα έτη 425-420 πχ.

Ο Αριστοτέλης τον αποκαλεί «αγαθόν ηθογράφον».

Από τα έργα του τίποτε δε διασώθηκε, ωστόσο αναφέρονται και περιγράφονται με πολλές λεπτομέρειες από τον Παυσανία. Εκτός από τον Αριστοτέλη, επίσης ο Πλίνιος, ο Φιλόστρατος, ο Αιλιανός και ο Λουκιανός αναφέρουν και εκφράζουν ευμενείς κρίσεις για τα έργα του

Ο Πολύγνωτος ζωγράφισε πάνω σε ξύλινους πίνακες, σε τοίχους και πάνω σε μάρμαρα, χρησιμοποιώντας την εγκαυστική τέχνη.

Σ` αντίθεση με τους αρχαϊκούς καλλιτέχνες που παρέθεταν τις διάφορες σκηνές σαν σε ζωφόρο, ο Πολύγνωτος. προσπάθησε να συνενώσει τις διάφορες μορφές σε μια μόνο σκηνή, ζωγραφίζοντάς τες πάνω σε διάφορες γραμμώσεις, που υποδήλωναν τη διαφοροποίηση του χώρου και το ανάγλυφο του εδάφους.

Ο Πολύγνωτος, μαζί με τον Μίκωνα, έκαναν τα σημαντικότερα βήματα στην ζωγραφική παρουσίαση του διαστήματος και του χώρου.

 

 

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Πλίνιου, ήταν ο πρώτος που ζωγράφισε γυναίκες με διαφανή ρούχα και έδωσε έκφραση στα πρόσωπα απεικονίζοντας τα στόματα μισάνοιχτα, ενώ μέχρι τότε οι αρχαϊκοί καλλιτέχνες ζωγράφιζαν ανέκφραστα και δύσκαμπτα πρόσωπα.

Όπως αναφέρει ο Αριστοτέλης, ζωγράφιζε τους ανθρώπους πιο όμορφους και πιο ηθικούς.

Σύμφωνα με τις κρίσεις του Αιλιανού ο Πολύγνωτος. ζωγράφιζε με ακρίβεια και φρόντιζε να αποδίδει το πάθος και το ήθος των προσώπων.

Η τέχνη του είχε μεγάλη επίδραση στις διάφορες αγγειογραφίες της εποχής του. Σύμφωνα με τις πηγές, έργα του Πολύγνωτου υπήρχαν στην Ποικίλη Στοά (Ιλίου Πέρσις), στο ναό της Αρείας Αθηνάς (η παράσταση του φόνου των μνηστήρων από τον Οδυσσέα), στους Δελφούς (η παράσταση των Επτά επί Θήβας), στην Πινακοθήκη των Προπυλαίων της Ακρόπολης (ζωγραφιές του Οδυσσέα και του Φιλοκτήτη, του Ορέστη και του Αίγισθου, αναπαραστάσεις της αρπαγής του Παλλάδιου, της θυσίας της Πολυξένης κ.ά).

 

 

Η σημαντικότερη όμως προσφορά του Πολύγνωτου ήταν η αναλυτική χρήση των χρωμάτων με τα οποία δουλεύει η φύση ως επί το πλείστον στο υλικό της μέρος (και όχι στο ψευδαισθησιακό, όπως το χρώμα της θάλασσας και του ουρανού που ενώ είναι διαφανή στην πραγματικότητα, φαίνονται γαλάζια, μπλε).

Τα καθαρά και έντονα χρώματα πχ κόκκινο, κίτρινο, μπλε κλπ, υπάρχουν στο υλικό μέρος της φύσης σε αναλογία μικρότερη του 1/1000.

Η ζωγραφική όφειλε να μιμείται τον χρωματικό τρόπο της φύσης. Πρόκειται για την περίφημη «Πολυγνώτεια τετραχρωμία». Τα χρώματα αυτά είναι: το άσπρο, το μαύρο, το κεραμιδί (χοντροκόκκινο), η ώχρα και όλα τα παράγωγά τους (το γκρι, το καφέ, το πράσινο, το κίτρινο, το πορτοκαλί, το ροζ, κλπ.).

 

 

Χρησιμοποιούσε μόνο τα τέσσερα κύρια κατ’ αυτόν χρώματα: μαύρο, άσπρο, κίτρινη ώχρα, κόκκινο και τις αποχρώσεις τους, γιατί δεν ήθελε να εντυπωσιάζει τον θεατή με δυνατούς χρωματισμούς.

Ο Πλάτωνας επίσης, αναφέρει ότι αν ζωγραφίζοντας κανείς ένα πρόσωπο δεν χρησιμοποιήσει Πολυγνώτεια χρώματα, αλλά κάποια άλλα, θα χάσει την φυσική χροιά του ανθρώπινου προσώπου.

 

 

Η χρήση των «Πολυγνώτειων χρωμάτων» χαρακτηρίζει ολόκληρη την αρχαία Ελληνική ζωγραφική (Αρχαϊκή, κλπ) αιώνες πριν τον Πολύγνωτο. Η προσφορά του Πολύγνωτου έγκειται στην μεγαλύτερη ανάλυση των χρωμάτων αυτών, δηλαδή στην παραγωγή περισσότερων χρωματικών διαβαθμίσεων πάνω σε αυτή την χρωματική κλίμακα.

 

 

Τα χρώματα αυτά, αποδίδουν την αίσθηση της συνέχειας και της ενότητας της συμφωνίας και της συνοχής και γι’ αυτό αποτελούν την αναγωγή στο Εν, στην συμπαντική ενότητα (το Εν ταυτίζεται με τον Δία, τον Θεό, τον Νου, την Ειμαρμένη, αλλά και με πολλά άλλα ονόματα με τα  οποία επονομάζεται αυτή η ανώτατη θεότητα του παντός όπως μας λέει ο Ζήνων ο Κιτιεύς).
Δίκαια λοιπόν έχει αποκληθεί και «τετραχρωμία της Φιλότητας (Αγάπης)» καθώς αυτή είναι η αναγωγή προς την μία των πάντων αρχή, η ένωση με το πάν, με το Έν.

Η Πολυγνώτειος χρωματική κλίμακα χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα από διάφορους γνωστούς ζωγράφους.

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Ζωγράφοι και ζωγραφική, ιστορία και χρώματα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [ξϚ΄]: το μαυρο στις θρησκειες

⊆ March 30th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[ξϚ΄]

 

 

Μαύρο και θρησκείες.

[ιγ΄]

 

Θρησκεία:

-Κατά την χριστιανική θεολογία, εγώ το μαύρο ήμουν το χρώμα του σύμπαντος πριν ο Θεός δημιουργήσει το φως.

Σε πολλούς θρησκευτικούς πολιτισμούς, από την Μεσοαμερική έως την Ωκεανία, την Ινδία και την Ιαπωνία, ο κόσμος δημιουργήθηκε από ένα αρχέγονο σκοτάδι, όπως και κατά την Ορφική θεογονία, ο Φάνης, ο Δημιουργός Έρως βγήκε από το αυγό του κόσμου το οποίο γέννησε η Μαύρη Νυξ.

Επίσης στην ‘Θεογονία’ του Ησιόδου, η Μαύρη Νυξ αναφέρεται σαν ένα από τα πρώτα πρόσωπα της Κοσμογονίας.

Στην Βίβλο το φως της πίστης και του χριστιανισμού συχνά έρχεται σε αντίθεση με το σκοτάδι της άγνοιας και της παγανισμού.

Στον Χριστιανισμό, ο διάβολος ονομάζεται συχνά «πρίγκιπας του σκότους».

Οι ιερείς και οι πάστορες των Ρωμαιοκαθολικών, Ανατολικών Ορθοδόξων και Προτεσταντικών εκκλησιών συνήθως φορούν μαύρα, όπως και οι Βενεδικτίνοι μοναχοί, που θεωρούν το μαύρο σαν το χρώμα της ταπεινότητας και της μετάνοιας.

Στο Ισλάμ, το μαύρο, μαζί με το πράσινο, παίζουν σημαντικό συμβολικό ρόλο. Είναι το χρώμα της μαύρης παντιέρας του στρατού του Μωάμεθ. Χρησιμοποιείται επίσης ως σύμβολο σεβαστό τόσο από τους σιίτες ,όσο και από τους σουνίτες μουσουλμάνους σχετικό προς την έλευση του Mahdi (επερχόμενου παράκλητου).

Στον Ινδουισμό, η θεά Kali, θεά του χρόνου και της αλλαγής, απεικονίζεται με μαύρο ή σκούρο μπλε δέρμα, φορώντας ένα κολιέ που κοσμείται με κομμένα κεφάλια και χέρια.

Το όνομά της σημαίνει "η μαύρη". Καταστρέφει τον θυμό και το πάθος σύμφωνα με την ινδουιστική μυθολογία.

Πέρα από τον συσχετισμό της Μαύρης θεάς Κάλι του ινδουισμού, ένας άλλος θεός από το ελληνορωμαϊκό πάνθεον που ταυτίζεται με τον χρόνο είναι ο Κρόνος, λατινικά Σάτουρν, που κι’ αυτού το χρώμα είναι το μαύρο.

Ο Κρόνος ήταν Τιτάνας, πατέρας των 6 πρωταρχικών Ολυμπίων θεών και οι αλχημιστές, κατά την παραδοσιακή αλχημεία του προσδίδουν το μαύρο χρώμα, καθώς και στον ομώνυμο πλανήτη που του αντιστοιχεί, τον πλανήτη Κρόνο.

Μια μικρή παρένθεση αφού όπως τα έφερε ο λόγος σου μίλησα για αλχημεία, πρέπει να ολοκληρώσω το θέμα λέγοντάς σου ότι στους πίνακες της παραδοσιακής μεσαιωνικής αλχημείας στο Μαύρο χρώμα αντιστοιχούν ο θεός Κρόνος, ο πλανήτης Κρόνος, σαν μέταλλο ο μόλυβδος, σαν πέτρωμα το διαμάντι (μην ξεχνάς ότι κατάγεται από τον μαύρο άνθρακα) σαν ζώδια τα ζώδια του Αιγόκερου και του Υδροχόου καθώς και το Σάββατο, η έβδομη μέρα.

Κλείνοντας την μικρή αλχημική παρένθεση, επιστρέφω στις θρησκείες, όπου θα ήθελα να αναφερθώ και σε άλλες λεπτομέρειες και σε άλλες θρησκείες και την σχέση μου με αυτές, όμως η παρουσίασή μου θα πάει έτσι εις μάκρος, και επειδή έχω και άλλα λίγα ακόμα να σου πω για να ολοκληρώσω με την παρουσίασή μου, τελειώνω τα περί κράτους και θρησκειών με μια μικρή επανάληψη των όσων σου είπα για το ισλάμ λέγοντάς σου Άνθρωπε, ότι για τους μουσουλμάνους το μαύρο είμαι ένα από τα τέσσερα ιερά χρώματα (τα άλλα τρία είναι το άσπρο, το πράσινο και το κόκκινο) γιατί μαύρη ήταν η ιστορική σημαία που ανέμιζε ο Μωάμεθ κατά την ισλαμική παράδοση, ένα εσχατολογικό σύμβολο προαγγελίας της έλευσης του Mahdi (παράκλητου) και έχω καταλήξει να γίνω η παντιέρα σύμβολο των εξτρεμιστών ισλαμιστών και τζιχαντιστών.

Πέρα όμως από την μαύρη παντιέρα τους, βρίσκομαι σήμερα σαν ένα από τα χρώματα 59 εθνικών σημαιών.

Δεν θα σου απαριθμήσω τις χώρες αυτές που η σημαία τους περιέχει μαύρο χρώμα, σου λέω όμως ότι πρόγονος των σημερινών εθνικών σημαιών ήταν τα οικόσημα, οι θυρεοί, τα ιπποτικά αυτά σήματα που ήταν σε μεγάλη ακμή στον μεσαίωνα. Οι θυρεοί πέρα από πάνινες σημαίες και άλλες υφασμάτινες αποτυπώσεις τους, συχνά εμφανιζόντουσαν σε μεταλλικά, ξύλινα, πέτρινα και άλλα αντικείμενα ανεπίδεκτα βαφής, οπότε τα χρώματα των θυρεών αποδιδόντουσαν με ένα ορισμένο κωδικό γραμμικών σκαλισμάτων. Εγώ, το μαύρο χρώμα αποδιδόμουνα με τον συνδυασμό οριζοντίων και κάθετων ραβδώσεων.

Μια ανάσα τώρα και θα συνεχίσω με το μαύρο στα ρούχα σου Άνθρωπε.

 

 


Topic: Κοινωνική ζωή και χρώματα, μαύρο, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Χρωματα φωτιας

⊆ March 25th by | ˜ No Comments »

 

Το χρώμα της φωτιάς

 

 

 

Όταν μιλάμε για την φωτιά λέμε πως έχει κόκκινο χρώμα. Είναι όντως κόκκινο το χρώμα της φωτιάς και από τι εξαρτάται ο χρωματισμός της;

Ας δούμε τί αναγράφεται για το χρώμα της, -τα χρώματά της, θα έλεγα καλύτερα- στον ιστότοπο ‘wonderopolis’:

 

 

Εύκολα γοητευόμαστε από το τρεμόπαιγμα των φλογών της φωτιάς.

Απολαμβάνουμε να βλέπουμε τα διαφορετικά χρώματα που παίρνουν ο φλόγες της καθώς καίγονται λαμπρά.

 

 

Ενώ η πλειοψηφία των φλογών αιωρείται μεταξύ των αποχρώσεων του πορτοκαλί και του κίτρινου, διακρίνουμε επίσης και άλλα χρώματα, όπως το κόκκινο, το λευκό και το μπλε. Τί είναι αυτό που προκαλεί την φλόγα να καίγεται με διαφορετικά χρώματα;

Οι επιστήμονες ορίζουν την καύση (αυτό που ονομάζουμε φωτιά) ως αντίδραση μεταξύ ενός καυσίμου, όπως το φυσικό αέριο, το πετρέλαιο ή το ξύλο, με μια οξειδωτική ένωση, όπως το οξυγόνο.

 

 

Η καύση δημιουργεί θερμότητα και φως.

Μπορούμε να αισθανόμαστε εύκολα τη θερμότητα από την καύση και μπορούμε να δούμε το εκπεμπόμενο φως με τη μορφή φλόγας.

Οι φλόγες παίρνουν διαφορετικά χρώματα για διάφορους λόγους.

Δύο από τους σημαντικότερους παράγοντες είναι η θερμοκρασία και η χημική σύνθεση του καυσίμου.

Ας ρίξουμε κατ’ αρχάς μια ματιά στο αποτέλεσμα που έχει η θερμοκρασία στο χρώμα των φλογών.

 

 

Οι κόκκινες φλόγες αντιστοιχούν σε θερμοκρασίες από 980ºF έως 1.800ºF. Οι φλόγες μετατρέπονται σε πορτοκαλί όταν η θερμοκρασία φτάσει τους 2.000ºF με 2.200ºF.

Όταν οι θερμοκρασίες πλησιάσουν 2.400ºF έως 2.700ºF, οι φλόγες εμφανίζονται λευκές.

Μπορούμε να δούμε αυτές τις διαφορές των χρωματισμών της φωτιάς παρατηρώντας μια φλόγα από κερί ή από ένα κομμάτι καυσόξυλου.

Το τμήμα της φλόγας που βρίσκεται πλησιέστερα στο κερί ή στο ξύλο είναι συνήθως λευκό, αφού η θερμοκρασία είναι συνήθως μεγαλύτερη κοντά στην πηγή καυσίμου.

 

 

Όσο μακρύτερα από την πηγή καυσίμου φτάνει η φλόγα, η θερμοκρασία μειώνεται, οδηγώντας στο μεγαλύτερο μέρος της φλόγας που είναι συχνά πορτοκαλί ενώ το άκρο της είναι κόκκινο.

Υπάρχει ένα άλλο χρώμα που παρατηρούμε να εμφανίζεται σε τακτική βάση σε φλόγες: το μπλε.

Για παράδειγμα, εάν έχετε μια σόμπα αερίου στο σπίτι ή έχετε προσέξει να λειτουργεί ένα γκαζάκι, γνωρίζετε ότι οι φλόγες του φυσικού αερίου είναι κυρίως μπλε.

 

 

Ομοίως, το τμήμα μιας φλόγας που βρίσκεται πλησιέστερα σε ένα κερί ή ένα κομμάτι ξύλου μπορεί επίσης να έχει μπλε αναμεμειγμένο με το λευκό χρώμα.

Το μπλε χρώμα δείχνει μια θερμοκρασία ακόμα θερμότερη από αυτήν του λευκού. Οι μπλε φλόγες εμφανίζονται συνήθως σε θερμοκρασία μεταξύ 2.600ºF και 3.000ºF.

Οι μπλε φλόγες έχουν περισσότερο οξυγόνο και θερμαίνονται επειδή τα αέρια καίγονται με μεγαλύτερη θερμοκρασία απ’ ότι τα οργανικά υλικά, όπως το ξύλο.

Όταν φυσικό αέριο αναφλέγεται σε έναν καυστήρα, μια σόμπα, τα αέρια καίγονται γρήγορα σε πολύ υψηλή θερμοκρασία, αποδίδοντας κυρίως μπλε φλόγες.

 

 

Ενώ οι διακυμάνσεις της θερμοκρασίας αντιπροσωπεύουν τα περισσότερα από τα χρώματα που είναι ορατά στις φλόγες, η χημική σύνθεση του καυσίμου μπορεί επίσης να είναι ένας σημαντικός παράγοντας για το χρώμα της φλόγας.

 

 

Για παράδειγμα, τα κοινά ορυκτά καύσιμα, όπως το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο, αποτελούνται κυρίως από ενώσεις υδρογονανθράκων οι οποίες εκπέμπουν φως στο μπλε τμήμα του φάσματος.

Άλλα χημικά στοιχεία εκπέμπουν τα δικά τους μοναδικά μήκη κύματος φωτός όταν καίγονται. Για παράδειγμα, το λίθιο παράγει μια ροζ φλόγα, ενώ το βολφράμιο παράγει μια πράσινη φλόγα.

 

 


Topic: Γιατί έχει χρώμα....., κόκκινο | Tags: None

Lead tin yellow

⊆ March 20th by | ˜ No Comments »

 

Χρώματα βαφές

Οι βαφές κατά τον Μεσαίωνα

 

(Όπως αναγράφονται στον ιστότοπο ‘WebExibits, Pigments through the ages’).

Σε προηγούμενα άρθρα, αναφερθήκαμε στα χρώματα βαφές που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος κατά την προϊστορική περίοδο, την πρώιμη και ύστερη αρχαιότητα, τα περισσότερα των οποίων είναι εν χρήσει ακόμα και σήμερα.

Στον Μεσαίωνα πέρα από τα προαναφερθέντα χρώματα, που παρέμειναν όλα εν χρήσει, εκτός από το Egyptian Blue, προστέθηκαν άλλα πέντε χρώματα βαφές στον χρωστήρα του ανθρώπου, τα εξής, κατά την διεθνή αγγλική τους ονομασία:

Ultramarine

Lead tin yellow

Smalt

Indian yellow

Copper resinate

Αρχίσαμε την αναφορά σ’ αυτά τα 5 χρώματα ξεκινώντας από το Ultramarine. Συνεχίζουμε τώρα με το Lead tin yellow

 

 

 

 

 

Lead tin yellow

(κίτρινο του κασσίτερου)

 

Σύντομη περιγραφή του Lead tin yellow:

Ένα αδιαφανές κίτρινο με καλή επικάλυψη. Είναι ένα οξείδιο μολύβδου – κασσιτέρου, που ανακαλύφθηκε το 13ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον 18ο, αλλά πιο πολύ χρησιμοποιήθηκε από τον 15ο έως τον 17ο αιώνα.

Συνήθως χρησιμοποιείται σε μείξεις με πράσινες και γήινες χρωστικές ουσίες. Υπάρχουν δύο τύποι Lead tin yellow, ο τύπος Ι και ο τύπος ΙΙ.

 

 

Ο τύπος Ι είναι οξείδιο μολύβδου-κασσιτέρου και απαντάται συχνότερα σε παλιές ζωγραφιές.

Ο τύπος II είναι μια δεύτερη ποικιλία οξειδίου μολύβδου-κασσιτέρου που μπορεί να περιέχει ελεύθερο οξείδιο κασσιτέρου και πρόσθετο πυρίτιο. Ενδεχομένως και οι δύο τύποι χρησιμοποιήθηκαν σαν αδιαφανοποιητές στην αρχαία υαλουργία.

 

 

Η πρώιμη παραγωγή κίτρινου μολύβδου-κασσίτερου τύπου II συνδέθηκε με τη βιομηχανία γυαλιού και κεραμικής. Η κατασκευή του πιθανότατα προηγείται εκείνης του μολύβδου-κασσιτέρου κίτρινου τύπου Ι, δεδομένου ότι εμφανίζεται ως παραπροϊόν κατά την κατασκευή του κρυστάλλων μολυβιού.

 

 

Η παλαιότερη συνταγή για το κίτρινο μολύβδου-κασσίτερου τύπου ΙΙ βρίσκεται στο χειρόγραφο της Μπολόνια, που γράφτηκε στο πρώτο μισό του 15ου αιώνα.

Το κίτρινο μολυβδο-κασσίτερου II έχει βρεθεί κυρίως σε πίνακες φλωρεντινής, βενετσιάνικης και βοημικής τέχνης. Χρησιμοποιήθηκε σε έργα του Giotto, di Cione, του Veronese και του Tintoretto.

 

 

Τα στοιχεία που χρειάζονται για την παραγωγή του lead tin yellow είναι τα PbO ή PbO2 ή Pb3O4 (minium) και SnO2

Μείγμα τριών μερών οξειδίου του μολύβδου (PbO, PbO2 ή minium) και ενός μέρους οξειδίου του κασσιτέρου (SnO2) θερμαίνεται σε θερμοκρασίες μεταξύ 650 και 800 ° C.

 

 

Οι χαμηλότερες θερμοκρασίες αποδίδουν πιο πορτοκαλί χρώμα, οι υψηλότερες θερμοκρασίες αποδίδουν πιο λεμονί χρώμα.

 

 

Ορισμένοι τύποι κίτρινου μολύβδου-κασσιτέρου παρασκευάζονται σε τετηγμένο γυαλί.

Οι χημικοί τύποι του Lead tin yellow είναι:

Pb2SnO4 (τύπος Ι)

Pb (Sn, Si) 03 (τύπος II)

Οι χημικές ονομασίες του είναι:

Κασσιτερικός μόλυβδος (τύπος Ι)

Πυριτικό οξείδιο μολύβδου κασσιτέρου (τύπος II)

 

 

Είναι ανθεκτικό χρώμα στο φως, αλλά πολύ τοξικό γιατί περιέχει μόλυβδο που είναι δηλητηριώδης. Πρέπει να δίδεται ιδιαίτερη προσοχή κατά το χειρισμό της χρωστικής ουσίας σε σκόνη για να αποφεύγεται η εισπνοή της.

 


Topic: βαφές, Κίτρινο, χρωστικές | Tags: None

Αυτοι που μας εμαθαν τα χρωματα [3]: Αριστοτελης – Πλατων

⊆ March 15th by | ˜ No Comments »

 

Για να γνωρίζουμε όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα για τα χρώματα και τον κόσμο τους, που, παρά την πληθώρα γνώσεων που έχει συγκεντρώσει ο Άνθρωπος έως σήμερα, έχουμε ακόμα να μάθουμε πάρα πολλά, κάποιοι κατά την ιστορία της ανθρωπότητας ασχολήθηκαν με το θέμα χρώμα.

Ελάχιστοι από αυτούς ασχολήθηκαν με τα χρώματα γενικότερα, οι περισσότεροι ειδικά με κάποιο συγκεκριμένο θέμα των χρωμάτων που τους ενδιέφερε, ενώ άλλοι ασχολήθηκαν με τον φορέα τους, το φως ή το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα (φορέα του ορατού φωτός).

Σε αυτήν την σειρά άρθρων, υπό τον γενικό τίτλο

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

θα δούμε τί έχει γραφεί, με χρονολογική σειρά, σε δυο αξιόλογους ιστότοπους που έχουν ασχοληθεί με τους ανθρώπους αυτούς.

Ο ένας είναι ο ιστότοπος http://www.color-theory-phenomena.nl/08.00.html που αναφέρεται συνοπτικά στον καθένα τους, ενώ ο άλλος που αναφέρεται κάπως αναλυτικότερα είναι ο ιστότοπος http://www.colorsystem.com/?page_id=31&lang=en

 

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

[3]

 

 

Για να παρακολουθήσετε την σειρά άρθρων υπό τον γενικό τίτλο ‘ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ’ καλό θα είναι να διαβάσετε τo εισαγωγικό 1ο άρθρο που θα βρείτε στον σύνδεσμο http://xromata.com/?p=11228

 

Αριστοτέλης – Πλάτων

(συνέχεια από ….)

 

 

 

Στο προηγούμενο άρθρο σταματήσαμε αναφέροντας το ‘παράδοξο’ ότι:

‘Σε μια πραγματικότητα τόσο πλούσια σε χρώματα όπου ζούμε, στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν χρώματα, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται αυτό.’

Τα χρώματα είναι ιδέες.

 

 

Καθώς προχωρούμε, κινούμενοι από τον κλασικό κόσμο προς το σήμερα, θέλουμε να εξοικειωθούμε με την προέλευσή τους, τόσο στον κόσμο που μας περιβάλλει, όσο και σ’ αυτόν που είναι μέσα στο μυαλό μας.

Γι’ αυτό, κάποιοι άνθρωποι, ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ, από την αρχαιότητα έως σήμερα, ασχολήθηκαν με το μυστηριώδες αυτό θέμα που καλείται ‘Χρώμα’, προσφέροντάς μας τις γνώσεις που προέκυψαν από τις έρευνές τους, ώστε να μάθουμε τον κόσμο των χρωμάτων.

Ταυτόχρονα, θα πρέπει σταδιακά να μάθουμε να ασχολούμαστε με το λεξιλόγιο του χρώματος με έναν ακριβέστερο φυσικό τρόπο, χωρίς να καταστρατηγούμε την εμβέλειά του.

Βλέπουμε και παράγουμε μια φαινομενικά ατέλειωτη αφθονία χρωμάτων.

Ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς, κατά τον πρώτο αιώνα, ήταν ο πρώτος που το παρατήρησε όταν θαύμασε τα χρώματα γύρω από τον λαιμό ενός περιστεριού καθώς εκινείτο κάτω από το φως του ήλιου.

Εκείνη την στιγμή μπορεί να είχε επιβεβαιωθεί στον άνθρωπο της αρχαιότητας κάτι που δεχόμαστε τώρα χωρίς αμφιβολία, δηλαδή ότι η πληθώρα των χρωμάτων είναι πραγματικά τόσο πλούσια και άφθονη ώστε δεν μπορούμε να κατονομάσουμε όλες τις αποχρώσεις και τους τόνους της, τουλάχιστον χωρίς τη βοήθεια συστηματικής τάξης.

 

 

Επομένως, είναι τελείως φυσικό, κατά τη διάρκεια της ιστορίας, να επιδιώκουμε να επινοήσουμε ένα σύστημα χρωμάτων.

Θα διερευνήσουμε κάποιες από αυτές τις προσπάθειες και με αυτόν τον τρόπο θα διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει σαφής τελική ή αντικειμενική λύση στο πρόβλημα της διάταξης των χρωμάτων του κόσμου μας σε μια ξεχωριστή σειρά.

Η ιστορία των χρωματικών συστημάτων παραμένει τόσο ανοιχτή όσο και η ιστορία των ίδιων των ανθρώπων.

Αν επικεντρώσουμε την προσοχή μας στα «μείγματα» χρωμάτων (τις αποχρώσεις), θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τόσες πιθανές παραλλαγές, ώστε σύντομα θα υπάρξει σύγχυση εάν δεν καταλαβαίνουμε τι ακριβώς συνδυάζεται σε κάθε περίπτωση.

 

 

Το κόκκινο και το πράσινο φως, για παράδειγμα, όταν αναμειγνύονται σχηματίζουν μαζί ένα διαφορετικό χρώμα από αυτό που σχηματίζουν αναμειγνυόμενα τα κόκκινα με τα πράσινα υδατοχρώματα.

 

 

Ο Αριστοτέλης ήταν ίσως ο πρώτος που ερεύνησε τις μείξεις χρωμάτων και σε αυτόν τον τομέα απέτυχε.

Πειραματίστηκε με το φως της ημέρας, το οποίο σπάνια είναι άχρωμο (θα το εξετάσουμε αργότερα), ώστε να πέσει πάνω σε ένα λευκό μαρμάρινο τοίχωμα αφού περάσει από ένα κίτρινο και ένα μπλε θραύσμα από γυαλί.

Αφού παρατήρησε τις δύο προκύπτουσες κηλίδες φωτός και τα χρώματα τους, κράτησε το μπλε θραύσμα μεταξύ του τοίχου και του κίτρινου θραύσματος.

Όταν ο Αριστοτέλης είδε την πράσινη συνιστώσα που σχηματίσθηκε από φως που πέρασε από το κίτρινο και μπλε γυαλί, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πράσινο σχηματίζεται όταν κίτρινο και μπλε φως αναμειγνύονται μεταξύ τους…

 

 

Στην αρχή, για κάποιο χρονικό διάστημα ενδέχεται να συμφωνούμε με αυτήν την άποψη. Ωστόσο, εάν εξετάσουμε πιο προσεκτικά αυτό το φαινόμενο, θα σκεφτούμε ότι κάτι, κάποιο στοιχείο πρέπει να έχει αφαιρεθεί από το φως καθώς περνά από τα κομμάτια του χρωματισμένου γυαλιού.

Κάθε φορά που το φαινομενικά λευκό φως του ήλιου φτάνει να περάσει από ένα κομμάτι χρωματιστό γυαλί, αφαιρείται ένα τμήμα της σύνθεσής του. (Χρησιμοποιώντας τις τεχνικές της σύγχρονης φυσικής, αυτό το τμήμα μπορεί τώρα να μετρηθεί με ακρίβεια).

Αν αυτό το φως έχει περάσει από τα κίτρινα και τα μπλε θραύσματα γυαλιού, το υπόλοιπο φως που θα διαπεράσει τα γυαλιά θα γίνει αντιληπτό από το μυαλό μας ως πράσινο.

Θα αφήσουμε τώρα τις ακριβείς μετρήσιμες πτυχές της επιστήμης των χρωμάτων, προκειμένου να υπεισέλθουμε περισσότερο στις ιδέες των αρχαίων Ελλήνων – ιδέες που οφείλονται στην εμπειρία που παρέχουν οι αισθήσεις μας.

Ο κόσμος των αρχαίων Ελλήνων ήταν κατανοητός ως οργανική οντότητα, με τα χρώματα του να προέρχονται από την συνεχώς παρατηρούμενη πάλη ανάμεσα στο σκοτάδι της νύχτας και το φως της ημέρας.

Κάθε σύστημα χρωμάτων πρέπει επομένως να κυμαίνεται από το λευκό έως το μαύρο και, όπως συμβαίνει με όλες τις πρώτες προσεγγίσεις, ξεκινά με την απλούστερη δυνατότητα, δηλαδή την ευθεία γραμμή.

 

 

Η γραμμική ακολουθία χρωμάτων του Αριστοτέλη μπορεί να παρατηρηθεί κατά τη διάρκεια της ημέρας:

Το λευκό φως του μεσημεριού κιτρινίζει, μεταβάλλεται βαθμιαία σε πορτοκαλί και στη συνέχεια σε κόκκινο. Μετά το ηλιοβασίλεμα, το κόκκινο γίνεται μωβ, αλλάζοντας σε ένα νυχτερινό ουρανό που εμφανίζεται σκούρος μπλε. Στο ενδιάμεσο, μπορεί μερικές φορές να φανεί ένα πράσινο φως. (Πολλοί δεν προσέχουν αυτήν την πράσινη λάμψη στο ηλιοβασίλεμα, αλλά υπάρχουν πολλές φωτογραφίες που τεκμηριώνουν αυτό).

 

 

Το γραμμικό χρωματικό σύστημα του Αριστοτέλη, όπου το κόκκινο θεωρείται ως συνδυασμός των άσπρο – μαύρο (όπως αποδεικνύεται από την κοκκινωπή λάμψη του πυρωμένου μαύρου σίδηρου που σφυρηλατείται πάνω στο αμόνι), μπορεί να είναι σαφές και πειστικό.

Όμως η «Επεξήγηση των χρωμάτων» από τον Πλάτωνα στο 30ο κεφάλαιο του «Τίμαιου» είναι περίπλοκη.

Οι βασικές ιδέες του Πλάτωνα σχετικά με την οπτική αντίληψή μας έχουν ελάχιστα κοινά στοιχεία με τη σύγχρονη επεξήγηση. Οι ιδέες αυτές δεν βασίζονται σε ακτίνες φωτός που εισέρχονται στο μάτι, αλλά σε ακτίνες οράσεως που εκπέμπονται από το μάτι, αλληλεπιδρώντας με σωματίδια προερχόμενα από τα αντικείμενα.

 

 

Κατά τον Πλάτωνα τα δύο πρώτα βασικά χρώματα: «Είναι το λευκό των οπτικών μας ακτινών και το μαύρο που είναι το αντίθετο».

Ανεξάρτητα από τη σαφήνεια με την οποία ξεκινάει αυτή η ερμηνεία, η συνέχεια που μας οδηγεί στα άλλα δύο βασικά χρώματα, το κόκκινο και το «ακτινοβόλο» αποτελεί μια εξαιρετικά περίπλοκη ιδέα.

Ο Πλάτων παρατηρεί ότι τα μάτια μας γεμίζουν με δάκρυα όταν είμαστε πολύ κοντά σε μια φωτιά. Τα δάκρυα, που εννοούνται ως η ενότητα του νερού και της φωτιάς, παρέχουν την υγρασία του ματιού στην οποία οφείλεται η δημιουργία μείξεων που οδηγούν στην ποικιλία των χρωμάτων.

 

 

Το κόκκινο καθώς, λόγω των φλογών, είναι το χρώμα της φωτιάς εξηγείται ως εξής:

«ένεκα της ακτίνας της αναμεμειγμένης φωτιάς που λάμπει μέσα από την υγρασία, δημιουργείται ένα χρώμα παρόμοιο με εκείνο του αίματος» και σ’ αυτό το χρώμα «δίνουμε το όνομα του κόκκινου ».

Με αυτά τα τέσσερα βασικά χρώματα είναι δυνατές και άλλες μείξεις:

«Η ακτινοβολία που δημιουργείται από το λευκό με το κόκκινο είναι το ξανθό. Το μείγμα του κόκκινου με το λευκό και το μαύρο παράγει το πορφυρό χρώμα, αλλά ένα βαθύ βιολετί θα προκύψει εάν το πορφυρό χρώμα καεί και αναμιχθεί γενναιόδωρα με το μαύρο. Αν το λευκό συνδυαστεί με το λαμπερό και αναμιχθεί με ένα κορεσμένο μαύρο, θα σχηματιστεί ένα σκούρο μπλε χρώμα και από την ανάμειξη αυτού με το λευκό, θα σχηματισθεί το ανοιχτό μπλε του ουρανού » και ούτω καθεξής, το «φαιό» και «πράσινο».

Ο Αριστοτέλης, σαν μαθητής του Πλάτωνα είχε ασφαλώς επηρεαστεί από την πλατωνική διδασκαλία και πιθανόν γι’ αυτό θεωρούσε ότι η εμφάνιση του πράσινου (και κατ’ επέκτασιν του μπλε) οφειλόταν σε ύπαρξη κάποιας υγρασίας.

 

 

Σαν χρώματα ο Αριστοτέλης δεχόταν το δίπολο Μέλαν – Λευκό με ενδιάμεσο το φλογώδες – ερυθρό, το οποίο ξάνθαινε (κιτρίνιζε) πλησιάζοντας προς το λευκό, ενώ γινόταν χλωρό – πράσινο υπό την επίδραση υγρασίας.


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, ιστορία και χρώματα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [ξε΄]: μαύρο, στρατός, μηχανήματα

⊆ March 10th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[ξεʹ]

 

Μαύρο, στρατός, μηχανήματα.

[ιβ΄]

 

-Συνεχίζω, Άνθρωπε, εγώ το μαύρο χρώμα να σου μιλάω για την σχέση μου με τον στρατό, το ‘κράτος’, την ισχύ κάθε έθνους.

 

Στρατός:

Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Εγώ το μαύρο ήμουν το παραδοσιακό χρώμα του ιππικού και των τεθωρακισμένων ή μηχανοκίνητων στρατευμάτων.

Οι άντρες των γερμανικών θωρακισμένων στρατευμάτων (Panzerwaffe) παραδοσιακά φορούσαν μαύρες στολές,

Ευνόητο ότι ο ρόλος μου στα θωρακισμένα και τα μηχανοκίνητα τμήματα στρατευμάτων ήταν ουσιώδης γιατί δεν αμαυρώνομαι εύκολα (εξ άλλου πώς να αμαυρωθώ εγώ το μαύρο;) από τις κάπνες και τις λαδιές της συντήρησης των μηχανών.

Στην Φινλανδία, το μαύρο είναι το συμβολικό χρώμα τόσο για τα θωρακισμένα στρατεύματα όσο και για τους τεχνικούς της μάχης, ενώ οι στρατιωτικές μονάδες αυτών των ειδικοτήτων έχουν μαύρες σημαίες και μαύρα διακριτικά μονάδων.

Σε πολλά στρατεύματα, ακόμα και σήμερα, ο μαύρος μπερές είναι κοινός.

Οι αποκαλούμενοι «μαυροσκούφηδες» θεωρούνται από τα πιο δυναμικά και σκληρά τάγματα του στρατού.

Ο μαύρος μπερές και το μαύρο χρώμα είναι επίσης σύμβολο ειδικών δυνάμεων σε πολλές χώρες.

Η σοβιετική και ρωσική ειδική αστυνομία OMON και το ρωσικό ναυτικό φορούν μαύρο μπερέ.

Μαύρος μπερές φοριέται επίσης από τη στρατιωτική αστυνομία στους καναδικούς, τσέχικους, κροατικούς, πορτογαλικούς, ισπανικούς και σερβικούς στρατούς.

Πριν όμως αλλάξω θέμα, αφού σου μίλησα για τα μηχανοκίνητα στρατιωτικά τμήματα και φυσικά ο νους σου αυτομάτως πηγαίνει στις μηχανές, ένα μικρό συμπλήρωμα για τα ‘μαύρα’ μηχανήματα.

Τον 19ο και τον 20ό αιώνα, πολλά μεγάλα και μικρά, μηχανήματα και συσκευές, ήταν βαμμένα μαύρα, για να τονίσουν την ‘κραταιή’ λειτουργικότητά τους. Σε αυτές περιλαμβάνονται τηλέφωνα, ραπτομηχανές, ατμόπλοια, υπερωκεάνια (θυμήσου τον Τιτανικό) σιδηροδρομικές ατμομηχανές και αυτοκίνητα.

Το μοντέλο Ford T, το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής, ήταν διαθέσιμο μόνο σε μαύρο χρώμα από το 1914 έως το 1926. Από τα μεταφορικά μέσα, μόνο τα αεροπλάνα ήταν σπάνια βαμμένα μαύρα.

Αα! Κι’ ας μην ξεχνάμε και τους πρώτους γραμμοφωνικούς δίσκους, αλλά και τους μετέπειτα μουσικούς δίσκους βινυλίου που σπανίως είχαν άλλο χρώμα εκτός του μαύρου, όπως και τα ελαστικά των αυτοκινήτων…

Εδώ, στα τελευταία, τα λάστιχα των αυτοκινήτων, το μαύρο χρώμα τους οφείλεται στην αιθάλη του άνθρακα που προστίθεται στα ελαστικά ως σταθεροποιητικό χημικό συστατικό, καθιστώντας το ελαστικό μαύρο.

http://xromata.com/?p=10807

Μετά την μικρή αυτή παρέμβαση επιστρέφω στα ‘κραταιά’ θέματα.

Ένα άλλο ‘κράτος’ πέρα από τα έθνη με τους πολεμικούς στρατούς τους, ένα πνευματικό κράτος, είναι οι θρησκείες.

Ας δούμε λοιπόν πώς με αναφέρουν, ή πως με χρησιμοποιούν κάποιες θρησκείες.


Topic: μαύρο, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Η σημασια των χρωματων και η χρηση τους: μαυρο

⊆ March 5th by | ˜ No Comments »

 

Η σημασία των χρωμάτων

Και η χρήση τους από γραφίστες και άλλους επαγγελματίες

 

 

 

Τα ουδέτερα χρώματα

 

Τα ουδέτερα χρώματα συχνά χρησιμεύουν ως φόντο στο σχεδιασμό.

Συνήθως συνδυάζονται με τονισμένα φωτεινότερα χρώματα. Αλλά μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν από μόνα τους σε σχέδια, και μπορούν να δημιουργήσουν πολύ εκλεπτυσμένες διατάξεις.

Τα μηνύματα και οι εντυπώσεις που προκαλούν τα ουδέτερα χρώματα επηρεάζονται πολύ περισσότερο από τα χρώματα που τα περιβάλλουν, από το αν είναι θερμά ή ψυχρά χρώματα.

 

 

 

Μαύρο

(από τον ιστότοπο Color Theory for Designers)

 

 

Σε προηγούμενο άρθρο αυτής της σειράς, σας υποσχεθήκαμε ότι θα επανέλθουμε λίαν προσεχώς για να δούμε χωριστά και αναλυτικότερα το κάθε χρώμα και την χρήση του.

Ξεκινήσαμε ήδη με το κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, μπλε και μωβ χρώμα και συνεχίζουμε με τα ουδέτερα χρώματα.

 

Μαύρο (ουδέτερο χρώμα)

 

Το μαύρο είναι το ισχυρότερο από τα ουδέτερα χρώματα. Από τη θετική του πλευρά, συνηθίζεται να συνδέεται με την εξουσία, την κομψότητα και τη επισημότητα.

Από την αρνητική του πλευρά, μπορεί να συνδεθεί με το κακό, το θάνατο και το μυστήριο.

 

 

Το μαύρο είναι το παραδοσιακό χρώμα του πένθους σε πολλές δυτικές χώρες. Συνδέεται επίσης με την εξέγερση σε ορισμένους πολιτισμούς και συνδέεται με τους εορτασμούς του Χάλλοουιν (Halloween) και τον αποκρυφισμό.

Το μαύρο, όταν χρησιμοποιείται ως σαν κάτι περισσότερο από έναν τονισμό ή για κείμενο, χρησιμοποιείται συνήθως σε πιο ακραία καθώς και σε πολύ κομψά σχέδια. Μπορεί να είναι είτε συντηρητικό ή νεωτεριστικό, είτε παραδοσιακό ή μη συμβατικό, ανάλογα με τα χρώματα που συνδυάζονται μαζί του.

 

 

Στο σχεδιασμό, το μαύρο χρησιμοποιείται συνήθως για τυπογραφικά στοιχεία και άλλα λειτουργικά τμήματα, λόγω της ουδετερότητάς του.

Το μαύρο μπορεί να διευκολύνει την μετάδοση μιας αίσθησης πολυπλοκότητας και μυστηρίου σε ένα σχέδιο.

Το ‘σβησμένο’ μαύρο (τεχνικά σκούρο γκρι, αλλά αρκετά κοντά στο μαύρο, που έχει νόημα να ταξινομηθεί ως τέτοιο) λειτουργεί όμορφα σε ένα μινιμαλιστικό σχέδιο.

 

 

Μινιμαλιστικός σχεδιασμός με το μαύρο να χρησιμοποιείται ως χρώμα τονισμού δίνει ένα υπερσύγχρονο συναίσθημα.

Μαύρη απόχρωση που χρησιμοποιείται μαζί με ‘κινούμενη’ απεικόνιση, δίνει μια ακραία, σχεδόν τρομακτική αίσθηση.

 

 

Πολλά σχέδια κυριαρχούνται από μαύρες αποχρώσεις, οι οποίες προσδίδουν στα λίγα έντονα χρώματα του σχεδίου μια ‘διαφάνεια’, δίνοντας σε ολόκληρο τον χώρο μια ακραία, μοντέρνα αίσθηση.

 

 

Το μαύρο φόντο είναι ένας τέλειο υπόβαθρο για καταπληκτικές έγχρωμες φωτογραφίες τροφίμων κ.α.

 

 


Topic: μαύρο, χρήση χρωμάτων | Tags: None

Θεωρια φωτος, χρωματων – φασματος 3: αφαιρετικα χρωματα

⊆ February 29th by | ˜ No Comments »

 

Στον ιστότοπο αυτόν συγκεντρώνουμε τα πάντα που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Το ‘Light and Color theory of the magnetic spectrum’ του Clay Taylor είναι μια ενδιαφέρουσα, εκτενής εργασία πάνω στο φως, τα χρώματα και το φάσμα που αξίζει να την παρακολουθήσουμε τμηματικά, σε μια σειρά άρθρων.

 

Η θεωρία του φωτός και των χρωμάτων του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος

Άρθρο 3ο

Αφαιρετικά Χρώματα

 

(σύνδεση με το προηγούμενο http://xromata.com/?p=11209 )

 

[Σημ. συν.: Το ‘Light and Color theory of the magnetic spectrum’ του Clay Taylor είναι μια ενδιαφέρουσα, εκτενής εργασία πάνω στο φως και τα χρώματα επί του φάσματος, γ’ αυτό και σαν αφαιρετικά χρώματα εκλαμβάνονται τα χρώματα του συστήματος CMYK και όχι αυτά του συστήματος RYB]

 

 

Όταν κοιτάζετε μια σκιά που περιβάλλεται από το φως ενώ κοιτάτε μέσα από ένα πρίσμα, η σχέση των χρωμάτων αντιστρέφεται ακριβώς.

Εδώ τα κύρια χρώματα φαίνεται να είναι τα Κίτρινο, Ματζέντα και Κυανό, τα οποία φαινομενικά συνδυάζονται για να σχηματίσουν τα δευτερεύοντα αφαιρετικά χρώματα Κόκκινο, Πράσινο και Μπλε.

 

 

Αυτά είναι τα αφαιρετικά χρώματα. Αυτό που συμβαίνει στα αφαιρετικά χρώματα είναι η αφαίρεση τους από το λευκό φως.

Για παράδειγμα, το κυανό είναι η αφαίρεση του κόκκινου από το λευκό. Το κίτρινο είναι η αφαίρεση του μπλε από το λευκό και η ματζέντα είναι η αφαίρεση του πράσινου από το λευκό.

 

 

Τα "δευτερεύοντα χρώματα" στη διαδικασία των αφαιρετικών χρωμάτων είναι η αφαίρεση / απορρόφηση / άρνηση 2 βασικών χρωμάτων από το λευκό φως.

Κόκκινο είναι η αφαίρεση του πράσινου και του μπλε. Το μπλε προκύπτει από την αφαίρεση του κόκκινου και του πράσινου. Το πράσινο προκύπτει από την αφαίρεση του μπλε και του κόκκινου από το λευκό φως.

Έτσι ακριβώς όπως το προβαλλόμενο φως που εισέρχεται και εξέρχεται από ένα πρίσμα διαθλάται σε τρεις πρωταρχικές ακτίνες, το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει και στις σκιάσεις του.

Φυσικά μια σκιά είναι απλώς η απουσία φωτός και δεν μπορείτε να διαθλάσετε κάτι που δεν υπάρχει, έτσι στην πραγματικότητα είναι το παρόν φως που καθορίζει αυτή την σκίαση, η οποία διαθλάται στην εικόνα.

 

 

Εδώ, οι σκούρες γραμμές και το ψηφίο διαθλώνται σε λευκό φόντο. Εμφανίζονται 3 ανεξάρτητες έγχρωμες εικόνες, αυτή τη φορά σε κυανό, ματζέντα και κίτρινο χρώμα. Σημειώστε ότι η ματζέντα εμφανίζεται στη μέση μεταξύ κυανού και κίτρινου.

Ένα άλλο παράδειγμα αφαιρετικού / απορροφούμενου φωτός είναι το αποτέλεσμα της διαδικασίας που αντιλαμβάνεστε όταν κοιτάτε ένα έγχρωμο αντικείμενο.

Μια κόκκινη επιφάνεια για παράδειγμα εμφανίζεται κόκκινη επειδή τα μπλε και πράσινα μήκη κύματος του φωτός απορροφώνται από την ατομική δομή που συνθέτει το αντικείμενο ενώ τα κόκκινα μήκη κύματος είναι ελεύθερα να αντανακλασθούν.

 

 

Η διαφοροποίηση μεταξύ αυτών των δύο συνόλων των 3 πρωτογενών χρωμάτων (προσθετικού και αφαιρετικού) είναι ευκόλως κατανοητή την σήμερον ημέρα.

Όλα τα εκπεμπόμενα χρώματα και οι αποχρώσεις είναι δυνατόν να υπάρχουν ως διαφορετικές αναλογίες μείξεων μεταξύ των 3 βασικών χρωμάτων εκπομπής του κάθε συστήματος.

 

 

(Εάν κοιτάξτε υπερ-μεγεθυντικά την οθόνη του υπολογιστήρα σας, θα δείτε ότι οι εικόνες της αποτελούνται από κόκκινα, πράσινα και μπλε φώτα.)

 

Όλα τα αντανακλώμενα χρώματα από τις επιφάνειες υπάρχουν ως διαφορετικές αναλογίες και μείγματα των αφαιρετικών αρχέγονων χρωμάτων, τα οποία είναι αποτέλεσμα της άρνησης ενός πρωτεύοντος χρώματος από λευκό φως.

 

 

Ενώ διαφοροποιούμε τα δύο συστήματα ως ξεχωριστές διαδικασίες, τα προσθετικά και τα αφαιρετικά χρώματα είναι ουσιαστικά τα ίδια (προερχόμενα από την ίδια ακτινοβολία).

Τελικά, τα χρώματα που αντιλαμβανόμαστε εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από το ποιοι συνδυασμοί πρωτογενών χρωμάτων γίνονται αντιληπτοί από τα μάτια μας.

 


Topic: αφαιρετική μίξη, Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα και Φως, Κίτρινο, κυανό, ματζέντα, φως | Tags: None

Αυτοι που μας έμαθαν τα χρωματα [2]

⊆ February 25th by | ˜ No Comments »

 

Για να γνωρίζουμε όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα για τα χρώματα και τον κόσμο τους, που, παρά την πληθώρα γνώσεων που έχει συγκεντρώσει ο Άνθρωπος έως σήμερα, έχουμε ακόμα να μάθουμε πάρα πολλά, κάποιοι κατά την ιστορία της ανθρωπότητας ασχολήθηκαν με το θέμα χρώμα.

Ελάχιστοι από αυτούς ασχολήθηκαν με τα χρώματα γενικότερα, οι περισσότεροι ειδικά με κάποιο συγκεκριμένο θέμα των χρωμάτων που τους ενδιέφερε, ενώ άλλοι ασχολήθηκαν με τον φορέα τους, το φως ή το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα (φορέα του ορατού φωτός).

Σε αυτήν την σειρά άρθρων, υπό τον γενικό τίτλο

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

θα δούμε τί έχει γραφεί, με χρονολογική σειρά, σε δυο αξιόλογους ιστότοπους που έχουν ασχοληθεί με τους ανθρώπους αυτούς.

Ο ένας είναι ο ιστότοπος 

http://www.color-theory-phenomena.nl/08.00.html

που αναφέρεται συνοπτικά στον καθένα τους, ενώ ο άλλος που αναφέρεται κάπως αναλυτικότερα είναι ο ιστότοπος 

http://www.colorsystem.com/?page_id=31&lang=en

 

 

 

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ

[2]

 

 

Για να παρακολουθήσετε την σειρά άρθρων υπό τον γενικό τίτλο ‘ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ’ καλό θα είναι να διαβάσετε τo εισαγωγικό 1ο άρθρο που θα βρείτε στον σύνδεσμο http://xromata.com/?p=11228

 

 

 

Πυθαγόρας – Πλάτων – Αριστοτέλης

 

Στο άρθρο αυτό, θα δούμε τί αναγράφεται στον ιστότοπο ‘colorsystem’ για το τρίπτυχο των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων Πυθαγόρας – Πλάτων – Αριστοτέλης σχετικά με την ενασχόληση τους με τον κόσμο των χρωμάτων.

Πριν αναπτυχθεί το άρθρο, σημειώνεται ότι αναφέρεται στην εποχή της αρχαιότητας όπου τα βασικά χρώματα κατά τον Πυθαγόρα προσδιορίζονται από τις μουσικές νότες.

Η διδασκαλία του Πυθαγόρα στηρίζεται στο ότι η ρίζα της αρμονίας (και όλων των αρμονιών) βρίσκεται στην θέση των πλανητών μεταξύ της γης και της σφαίρας των σταθερών αστέρων.

 

Κατά τον Πλάτωνα τα χρώματα είναι 4, τα: λευκό, μαύρο, κόκκινο και το ‘ακτινοβόλο’ ή λαμπρό,

 

 

ενώ κατά τον Αριστοτέλη είναι τα λευκό, κίτρινο, κόκκινο, ιώδες, πράσινο, μπλε, μαύρο, δηλαδή τα χρώματα όπως εμφανίζονται κατά την διάρκεια μιας ημέρας.

 

 

Κατά τον Αριστοτέλη, ο οποίος ήταν πιθανώς ο πρώτος που ερεύνησε τις μείξεις των χρωμάτων, τα βασικά χρώματα έχουν μια γραμμική διάταξη.

Τέλος το χρωματικό σύστημα του Πλάτωνα εξάγεται με ερμηνεία που λαμβάνεται από τον «Τίμαιο», σύμφωνα με τον οποίο το μάτι δεν δέχεται φως, αλλά μεταδίδει μια ακτίνα όρασης προς ένα αντικείμενο.

[Σημ.: Η άποψη του Πλάτωνα περί οράσεως και χρωμάτων, αναφέρεται στο έργο του «Τίμαιος», παρ, 67,68]

Τα χρώματα που βλέπουμε στην πραγματικότητα εξαρτώνται από το φως που μπαίνει στα μάτια μας από τον έξω κόσμο, σε αντίθεση με τον ισχυρισμό του Πλάτωνα.

Ωστόσο, αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως κόκκινο ή πράσινο προέρχεται βαθιά μέσα από το μυαλό μας. Επομένως, τα χρώματα δεν είναι απλά «Πράξεις του Φωτός», όπως ισχυρίστηκε κάποτε ο Johann Wolfgang Goethe, αλλά ένα προϊόν του εαυτού μας, με το οποίο διακοσμούμε τον δικό μας προσωπικό κόσμο.

 

 

Σε μια πραγματικότητα τόσο πλούσια σε χρώματα, στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν χρώματα, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται αυτό.

Για τον φυσικό, το «χρώμα» μπορεί να υποδηλώνει ένα καθορισμένο μήκος κύματος, αλλά για τον ζωγράφο είναι μια φωτεινή ουσία στην παλέτα του.

(συνεχίζεται)


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, ιστορία και χρώματα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [ξδ΄]: Το κράτος (ισχυς) του μαύρου

⊆ February 20th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[ξδʹ]

 

Το κράτος (ισχύς) του Μαύρου

[ια΄]

 

-Όπως σου είπα Άνθρωπε, θα συνεχίσω την παρουσίασή μου στην συνέντευξη αυτή μιλώντας για εμένα το μαύρο και το ‘κράτος΄ μου και όπου απλώνεται η κρατερή αυτή ιδιότητά μου.

Κατ’ αρχάς ας δούμε τί ακριβώς σημαίνει κράτος, κι’ όπως κατάλαβες δεν αναφέρομαι στα κράτη – έθνη, αλλά στο κράτος σαν δύναμη.

Αν ψάξεις σε κάποιο σοβαρό ετυμολογικό λεξικό θα δεις να αναγράφεται για την λέξη ‘κράτος΄ το εξής:

«Το κράτος, λέξη που κατ’ αρχάς αναφερόταν επί της σκληρότητας (Οδ. 393), παράγεται από το ρήμα κρατύνω, καρτύνω (ρα>αρ) και σημαίνει σκληρύνω. Τα σκληρά αντικείμενα είναι αλύγιστα, αλύγιστο δε αποκαλούμε τον αντέχοντα, τον ισχυρό, τον σκληρό, τον δυνατό, τον κρατερό».

Ναι, είμαι το πιο κρατερό, το πιο ισχυρό χρώμα. Μια σταγόνα μου αρκεί για να αλλοιώσει και αμαυρώσει οποιαδήποτε βαφή άλλου χρώματος, ενώ καμία από τις άλλες δεν μπορεί με πολύ περισσότερες, μα πάρα πολύ περισσότερες, από μία σταγόνες να με αλλάξει.

Είμαι το χρώμα του ‘κράτους’, ή άλλως ‘Το κράτος είναι μαύρο’.

Μια ματιά στην ελληνική μυθολογία το επιβεβαιώνει.  

Στην ελληνική μυθολογία ο Κράτος ήταν η προσωποποίηση της ωμής εξουσίας κάθε μορφής (όχι μόνο της κρατικής).

Αδέρφια του Κράτους ήταν η Βία, ο Ζήλος και η Νίκη, παιδιά της Στυγός που τα νερά της ήταν μαύρα. Η μάνα τους η Στυξ ήταν κόρη της μαύρης Νύχτας και του μαύρου Ερέβους, αδελφή του μαύρου Χάροντα, του μαύρου Θανάτου, του Ύπνου και του Όνειρου.

Η δε γιαγιά του Κράτους, η μαύρη Νύχτα, κατά την θεογονία των Ορφικών είναι η πρώτη αιτία όλων, γιατί κατά την ορφική θεογονία ένας πρωτόγονος θεός, ο Φάνης ο «Δημιουργός Έρως», βγήκε (αναφάνηκε) από το αυγό του κόσμου, το οποίο γέννησε η Νυξ.

Ο Κράτος λοιπόν, σαν γόνος μαύρης μητέρας και τόσο ισχυρής μαύρης γιαγιάς, με τόσα μαύρα μέλη στην οικογένειά του, δεν μπορούσε να μην σχετίζεται κι’ αυτός με το μαύρο χρώμα.

Επειδή όμως Άνθρωπε, εσύ όταν ακούς την λέξη κράτος, φέρνεις πρωτίστως στο μυαλό σου την έννοια του κράτους – έθνους, επομένως και την πολιτική, θα σου μιλήσω για την σχέση μου με την πολιτική και ιδιαιτέρως για την χρησιμοποίησή μου από διάφορα πολιτικά κινήματα.

Αναρχισμός:

Κατ’ αρχάς, αλλά και κατ’ αρχήν έγινα το χρώμα των αναρχικών, ίσως παρεξηγημένα γιατί λόγω της ‘μυστηριώδους’ φύσης μου, αλλά και της αντίθεσής μου προς το λευκό ‘φως’ που από πολλούς εκλαμβάνεται σαν Αρχή, θεωρούμαι από αυτούς ότι αντιτίθεμαι στις Αρχές.

Ο αναρχισμός είναι μια πολιτική φιλοσοφία, πολύ δημοφιλής στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, η οποία θεωρεί ότι οι κυβερνήσεις και ο καπιταλισμός είναι επιβλαβείς και ανεπιθύμητες.

Τα σύμβολα του αναρχισμού είναι συνήθως είτε μια μαύρη σημαία είτε ένα μαύρο γράμμα Α.

Ο αναρχισμός ήταν πιο δημοφιλής στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ουκρανία και την Αργεντινή. Υπήρχαν επίσης μικρά αλλά σημαντικά αναρχικά κινήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ρωσία. Στην τελευταία, το κίνημα, σαν Μαύρος Στρατός, αρχικά συμμάχησε με τους μπολσεβίκους.

Ο Μαύρος Στρατός ήταν ένα σύνολο αναρχικών στρατιωτικών μονάδων που πολέμησαν στον ρωσικό εμφύλιο πόλεμο, μερικές φορές από την πλευρά του Κόκκινου Στρατού των Μπολσεβίκων και μερικές φορές για τον αντίθετο Λευκό Στρατό. Ήταν επίσημα γνωστός ως ο επαναστατικός εξεγερτικός στρατός της Ουκρανίας.

Φασισμός:

Οι μελανοχιτώνες (ιταλικά: camicie nere) ήταν παραστρατιωτικές ομάδες φασιστών στην Ιταλία κατά την περίοδο αμέσως μετά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι μελανοχιτώνες ήταν επίσημα γνωστοί ως η εθελοντική πολιτοφυλακή για την εθνική ασφάλεια.

Εμπνευσμένοι από τις μαύρες στολές των Arditi, του ελίτ του στρατού της Ιταλίας του Α Παγκοσμίου Πολέμου, οι φασίστες μελανοχιτώνες οργανώθηκαν από τον Benito Mussolini ως το στρατιωτικό εργαλείο του πολιτικού κινήματος του.

Χρησιμοποίησαν βία και εκφοβισμό εναντίον των αντιπάλων του Μουσολίνι. Το έμβλημα των Ιταλών φασιστών ήταν μια μαύρη σημαία με ένα τσεκούρι σε μια δέσμη ραβδιών, ένα αρχαίο ρωμαϊκό σύμβολο εξουσίας που λεγόταν fasces, από το οποίο πήρε την ονομασία του ο φασισμός.

Μαύρα πουκάμισα φορούσαν επίσης τα μέλη της Βρετανικής Ένωσης των Φασιστών πριν από τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο και τα μέλη φασιστικών κινημάτων στις Κάτω Χώρες.

Ναζισμός:

Το μαύρο υιοθετήθηκε επίσης από τον Αδόλφο Χίτλερ και τους Ναζί στη Γερμανία.

Κόκκινο, λευκό και μαύρο ήταν τα χρώματα της σημαίας της Γερμανικής Αυτοκρατορίας από το 1870 έως το 1918. Στο Mein Kampf, ο Χίτλερ εξήγησε ότι ήταν "σεβαστά χρώματα που εκφράζουν το φόρο τιμής μας στο ένδοξο παρελθόν".

Η μαύρη σβάστικα προοριζόταν να συμβολίζει τη φυλή των Αρίων,

Το μαύρο έγινε το χρώμα της στολή των SS, του Schutzstaffel ή του «στρατού άμυνας», της παραστρατιωτικής πτέρυγας του ναζιστικού κόμματος και φοριόταν από τους αξιωματικούς των SS από το 1932 μέχρι το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι Ναζί χρησιμοποιούσαν ένα μαύρο τρίγωνο για να συμβολίζουν τα αντικοινωνικά στοιχεία. Στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης κάθε κρατούμενος έπρεπε να φορέσει στο σακάκι του ένα σύμβολο, το χρώμα του οποίου τον ταξινομούσε σύμφωνα με το "είδος τους".

Οι αιχμάλωτοι με το ‘μαύρο τρίγωνο’ είτε είχαν διανοητική αναπηρία ή ήταν νοητικά άρρωστοι. Οι άστεγοι συμπεριλήφθηκαν στην ομάδα του ‘μαύρου τριγώνου’, όπως και οι αλκοολικοί, ο λαός των Ρομά, οι χαρακτηρισμένοι ως τεμπέληδες, οι πόρνες, οι λιποτάκτες και οι ειρηνιστές.

Πατριωτική αντίσταση:

Βεβαίως η χρησιμοποίησή μου από τους Ναζί δεν ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκα εγώ το Μαύρο από τους Γερμανούς και τα κινήματά τους.

Είχα χρησιμοποιηθεί και παλαιότερα, κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους.

Το Ελεύθερο Σώμα του Lützow, αποτελούμενο από εθελοντές Γερμανούς φοιτητές και ακαδημαϊκούς που αγωνίστηκαν ενάντια στον Ναπολέοντα το 1813, δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά να φτιάξει ειδικές στολές και ως εκ τούτου υιοθετήθηκε το μαύρο από το Ελεύθερο Σώμα, ως το μόνο χρώμα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη βαφή των πολιτικών ενδυμάτων καλύπτοντας το αρχικό τους χρώμα.

Ισλαμισμός:

Άλλο ένα κίνημα όπου πρωταγωνιστώ εγώ το μαύρο χρώμα, ιδιαίτερα στην περίπτωση του Τζιχαντισμού.

Κι’ αφού το έφερε ο λόγος κι’ αναφέρθηκα στον Φασισμό, τον Ναζισμό, τον Τζιχαντισμό που με χρησιμοποιούν και που με τα στρατεύματά τους, επίσημα ή παραστρατιωτικά, οδηγούν σε πολέμους, μου δίδεται η ευκαιρία να μιλήσω για την σχέση μου με τον στρατό, ο οποίος είναι «το κράτος – ισχύς» κάθε κράτους / έθνους. Τα λέμε όμως σε λίγο!

 


Topic: μαύρο, Μύθοι και χρώματα, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None