xromata.com


Οι 7 αντιθεσεις του Ίττεν [6η]: ποιοτικη αντιθεση

⊆ September 20th by | ˜ No Comments »

 

Οι 7 χρωματικές αντιθέσεις του Ίττεν αναλυτικότερα

Η ποιοτική αντίθεση (6)

 

Σε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε συνοπτικά στις 7 χρωματικές αντιθέσεις του Ίττεν.

http://xromata.com/?p=9616

Σε μια σειρά 7 άρθρων βλέπουμε αναλυτικότερα κάθε μια από αυτές τις αντιθέσεις, όπως τις περιγράφει ο ίδιος ο Ίττεν, στο βιβλίο του «Η τέχνη του χρώματος».

http://xromata.com/?p=9673

http://xromata.com/?p=9737

http://xromata.com/?p=9891

http://xromata.com/?p=10081

http://xromata.com/?p=10221

 

 

 

Η ποιοτική αντίθεση

 

Με τον όρο ποιότητα του χρώματος, εννοούμε τον βαθμό καθαρότητας ή κορεσμού των χρωμάτων. Ως ποιοτική αντίθεση περιγράφουμε την αντιπαράθεση των κορεσμένων φωτεινών χρωμάτων με τα σβησμένα, θαμπά χρώματα.

 

 

Τα χρώματα του πρίσματος που γεννιούνται μέσω της διάθλασης του λευκού φωτός είναι τα χρώματα με τον μεγαλύτερο κορεσμό ή με την μεγαλύτερη φωτεινότητα.

Μεταξύ των χρωστικών υλών υπάρχουν επίσης χρωματικοί τόνοι μέγιστου κορεσμού. Μόλις τα καθαρά χρώματα ανοίξουν ή σκουρήνουν χάνουν από φωτεινότητα.

 

 

Τα χρώματα μπορούν να θαμπώσουν ή αμαυρωθούν με 4 διαφορετικούς τρόπους, αντιδρώντας πολύ διαφορετικά στο αίτιο διαταραχής.

 

1} Ένα καθαρό χρώμα μπορεί να σπάσει με άσπρο.

 

 

Ο χρωματικός τόνος γίνεται με αυτόν τον τρόπο λίγο ψυχρότερος.

Το κόκκινο καρμίνιο αναμεμειγμένο με άσπρο αποκτά μια μπλεδίζουσα αιχμή και ο χαρακτήρας του αλλάζει έντονα.

Το κίτρινο με άσπρο γίνεται λίγο ψυχρότερο, το μπλε αναμεμειγμένο με άσπρο παραμένει απαράλλαχτο στον θεμελιώδη χαρακτήρα του.

Το βιολέ είναι πολύ ευαίσθητο στο λευκό. Το σκοτεινόχρωμο κορεσμένο βιολέ έχει μέσα του κάτι το απειλητικό, αντίθετα το ανοιγμένο με άσπρο βιολέ, το λιλά, είναι γλυκό και εσωτερικά χαρούμενο.

 

2} Ένα χρώμα μπορεί να σπάσει με μαύρο.

 

 

Το κίτρινο με μαύρο χάνει τον ανοιχτό και ακτινοβόλο εκφραστικό χαρακτήρα του και γίνεται αρρωστιάρικο, ύπουλα φαρμακερό.

Η έμφυτη σκοτεινότητα του βιολέ ενισχύεται με το μαύρο, πέφτει σαν να λέμε, στο χωρίς φως χάος.

Το κόκκινο καρμίνιο μέσω ανάμειξης με το μαύρο, παίρνει μια τονικότητα προς το βιολέ.

Αν αμαυρώσουμε ρο κόκκινο της κιννάβαρης με μαύρο, λαμβάνουμε ένα είδος καφεκόκκινου χρώματος.

Το μπλε παραλύει με το μαύρο. Δέχεται μόνο ελάχιστες βαθμίδες θαμπώματος μέχρι το μαύρο και η φωτεινότητά του σβήνει γρήγορα.

Το πράσινο έχει περισσότερες δυνατότητες μετατονισμών από το βιολέ και το μπλε. Έχει πολλές δυνατότητες αλλαγών.

Γενικά το μαύρο αφαιρεί την φωτεινότητα. Τα αποξενώνει από το φως και τα σκοτώνει λίγο έως πολύ γρήγορα.

 

3} Το κορεσμένο χρώμα μπορεί να σπάσει μέσω ανάμειξης με άσπρο και με μαύρο, συνεπώς μέσω γκρίζου.

 

 

Μόλις ανακατέψουμε με γκρίζο ένα κορεσμένο χρώμα, λαμβάνουμε χρωματικούς τόνους εξίσου ανοιχτούς, ανοιχτότερους ή σκουρότερους, πάντως χρωματικούς τόνους πολύ πιο θαμπούς από τα αντίστοιχα καθαρά χρώματα.

Τα χρώματα ουδετεροποιούνται ή γίνονται αδιαφανή με την ανάμειξή τους με γκρίζο.

Ο Ντελακρουά απέφευγε κατά το δυνατόν το γκρίζο στους πίνακές του γιατί οι γκρίζοι μέσω ανάμειξης τόνοι υποκύπτουν εύκολα στ’ αποτελέσματα της ταυτόχρονης αντίθεσης.

 

4} Το θάμπωμα των καθαρών χρωμάτων μπορεί να γίνει μέσω ανάμειξης αντίστοιχων συμπληρωματικών χρωμάτων.

 

 

Αν προσθέσουμε κίτρινο στο βιολέ, λαμβάνουμε τονικές αξίες που βρίσκονται μεταξύ του ανοιχτόχρωμου κίτρινου και του σκουρόχρωμου βιολέ.

Το πράσινο και το κόκκινο δεν διαφέρουν πολύ ως προς τις τονικές αξίες, αλλά με την ανάμειξη μεταξύ τους πέφτουν στο γκριζόμαυρο.

Οι διάφοροι τόνοι δυο συμπληρωματικών  χρωμάτων  δίνουν, ανοιγμένοι με άσπρο, σπάνιους ανάμεικτους χρωματικούς τόνους.

Αν σε μια ανάμειξη χρωμάτων βρίσκονται και τα τρία βασικά χρώματα, ο τόνος που προκύπτει από την ανάμειξη παίρνει ένα σπασμένο, θαμπό χαρακτήρα. Σύμφωνα με τις ποσοτικές αναλογίες των χρωμάτων, έχει ένα αποτέλεσμα κιτρινωπό, κοκκινωπό, μπλεδίζοντος γκρίζου ή μαύρου.

 

 

Με τα τρία πρωταρχικά χρώματα μπορούμε να πραγματοποιήσουμε όλες τις βαθμίδες θαμπώματος. Το ίδιο συμβαίνει επίσης και με τα τρία δευτερεύοντα χρώματα και με τον συνδυασμό οιωνδήποτε χρωμάτων, με την προϋπόθεση πάντα ότι το σύνολο της ανάμειξης περιέχει κίτρινο, κόκκινο και μπλε.

Το αποτέλεσμα της αντίθεσης «φωτεινό – θαμπό» είναι σχετικό. Ένα χρώμα μπορεί να φαίνεται φωτεινό δίπλα σε ένα θαμπό τόνο και να πάρει θαμπό χαρακτήρα δίπλα σε ένα τόνο φωτεινού χρώματος.


Topic: Uncategorized, Συνδυασμοί χρωμάτων, χρήση χρωμάτων | Tags: None

Χρωματισμος των ζωων [Β]

⊆ September 15th by | ˜ No Comments »

 

 Ο χρωματισμός των ζώων

[B]

 

 

 

Ξεκινήσαμε μια σειρά άρθρων για τον χρωματισμό των ζώων γενικότερα.

Ο χρωματισμός των ζώων υπήρξε θέμα ενδιαφέροντος και έρευνας για τη βιολογία εδώ και αιώνες.

Από την αρχαιότητα η παρατήρηση του χρωματισμού των ζώων κίνησε την περιέργεια του ανθρώπου

Στην κλασική εποχή του αρχαιοελληνισμού, ο Αριστοτέλης κατέγραψε ότι το χταπόδι ήταν σε θέση να αλλάζει τον χρωματισμό του ώστε να ταιριάζει με το υπόβαθρό του περιβάλλοντός του όταν ήταν φοβισμένο, θέλοντας να κρυφτεί έτσι ώστε να μην είναι ευδιάκριτο.

 

 

Ο Robert Hooke στο βιβλίο του «Μικρογραφία» του 1665, περιγράφει τα "φανταστικά" (δομικά, όχι χρωστικά) χρώματα των φτερών του παγωνιού:

«Τα μέρη των φτερών αυτού του περίφημου πουλιού αποβαίνουν, μέσω του μικροσκοπίου, αρκετά φλύαρα για το πώς φαίνονται ολόκληρα τα φτερά στο γυμνό μάτι. Είναι προφανές ότι κάθε τμήμα των φτερών της ουράς του παγωνιού αποτελείται από πλήθη πλευρικών διακλαδώσεων, έτσι κάθε ένα από αυτά τα νήματα που διακρίνονται στο μικροσκόπιο φαίνεται σαν ένα μεγάλο μακρύ σώμα που αποτελείται από ένα πλήθος λαμπερών αντανακλαστικών μερών.

 

 

Oι ανώτερες πλευρές τους μοιάζουν να αποτελούνται από ένα πλήθος λεπτών επιμεταλλωμένων σωμάτων, τα οποία είναι υπερβολικά λεπτά και βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους και ως εκ τούτου, όπως το φίλντισι των οστράκων δεν αντικατοπτρίζουν μόνο μια ακτινοβολία, αλλά διασκορπίζουν το φως με έναν περίεργο τρόπο και από διάφορες θέσεις, αντανακλώντας τώρα ένα χρώμα, και έπειτα ένα άλλο.

Αυτά τα χρώματα είναι μόνο φανταστικά, δηλαδή προκύπτουν από τις διαθλάσεις του φωτός (όχι από χρωστικές ουσίες).

 

 

Βρήκα ότι το νερό όταν βρέχει αυτά τα χρωματιστά μέρη, αλλάζει τα χρώματα τους, τα οποία φαίνεται να επηρεάζονται από την αλλαγή της διαδικασίας της αντανάκλασης σε αυτήν της διάθλασης.»

 

 

 

Σύμφωνα με τη θεωρία του Charles Darwin το 1859 για τη φυσική επιλογή, χαρακτηριστικά όπως ο χρωματισμός εξελίχθηκαν παρέχοντας στα μεμονωμένα ζώα ένα αναπαραγωγικό πλεονέκτημα.

Για παράδειγμα, άτομα με ελαφρώς καλύτερο χρωματικό καμουφλάζ από άλλα άτομα του ίδιου είδους θα αφήσουν, κατά μέσο όρο, περισσότερους απογόνους.

 

 

Στην καταγωγή του είδους, ο Δαρβίνος έγραψε:

«Όταν βλέπουμε έντομα που τρώνε φύλλα να είναι πράσινα, και αυτά που τρέφονται από φλοιούς κλαδιών να έχουν φαιά χρώματα, τα αλπικά πτηνά (αγριόρνιθες) λευκά το χειμώνα, τις κόκκινες αγριόρνιθες στα κοκκινωπά χρώματα των ρεικιών όπου φωλιάζουν και μαύρες αυτές που ζουν στις λάσπες, πρέπει να πιστέψουμε ότι αυτές οι αποχρώσεις εξυπηρετούν αυτά τα πουλιά και τα έντομα για να τα διαφύγουν από τον κίνδυνο αρπακτικών.

 

 

 

 

Οι αγριόρνιθες είναι γνωστό ότι υποφέρουν κυρίως από τα αρπακτικά πουλιά. Τα γεράκια οδηγούνται από την όραση στο θήραμά τους, τόσο ώστε σε μέρη της ηπειρωτικής Ευρώπης οι άνθρωποι προειδοποιούνται να μην κρατούν λευκά περιστέρια ώστε να αποφύγουν πιθανή επίθεση.

Ως εκ τούτου, δεν βλέπω κανένα λόγο να αμφιβάλλουμε ότι η φυσική επιλογή μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική ώστε να δώσει το σωστό χρώμα σε κάθε είδος αγριόρνιθας και να διατηρηθεί αυτό το χρώμα, όταν αποκτηθεί, σταθερό και συνεχές».

 

 

Στο βιβλίο του «Ο Φυσιοδίφης στον Αμαζόνιο» ο Henry Walter Bates, το 1863, περιγράφει τις εκτεταμένες μελέτες του σχετικά με τα έντομα στη λεκάνη του Αμαζονίου και ιδιαίτερα τις πεταλούδες.

 

 

Ανακάλυψε ότι σε παρόμοιες πεταλούδες που ανήκουν σε διαφορετικές οικογένειες, ένα ακίνδυνο είδος μιμείται χρωματικά ένα δηλητηριώδες ή πικρά γευστικό είδος ώστε να μειώσει την πιθανότητα επιθέσεων από άρπαγες.

Η διαδικασία αυτή τώρα ονομάζεται από το όνομά του Batesian mimicry (Μπατεσιανή απομίμιση).

(συνεχίζεται)


Topic: ζωα και χρωματα, Φύση και χρώματα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [μ΄]: Δρ. Σινομπου Ισιχαρα

⊆ September 10th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[μ΄]

 

Δρ. Σινόμπου Ισιχάρα

(石原 , Ishihara Shinobu)

 

-Δρ. Ισιχάρα, σας δίνουμε τον λόγο. Ναι, καταλαβαίνω ότι δεν θέλετε να μιλήσετε για τον εαυτό σας, αλλά θα κάνετε μια εξαίρεση στην «Συνέντευξη με τα Χρώματα», γιατί είθισται να συμμετέχουν σε αυτήν αν όχι όλοι, σχεδόν οι περισσότεροι απ’ όσους αναφέρονται, όπως έγινε ήδη προηγουμένως με τον Όττο Ρούνγκε και τον Δρ. Νιούμαν. Οπότε…

-Οπότε… Οφθαλμέ, μου λες ευγενικά πως δεν μπορώ να αποφύγω το κάλεσμά σου. Πώς εξάλλου, αφού σου χρωστώ πολλά, μια κι’ εσύ υπήρξες το αντικείμενο των μελετών μου.

Λοιπόν, είμαι Ιάπωνας, ορθότερα ήμουν Ιάπωνας αφού πλέον δεν ζω.

Γεννήθηκα το 1879 στο Τόκυο και η ζωή μου τέλειωσε το 1963 στην ορεινή χερσόνησο Ιζού της Ιαπωνίας, στα δυτικά του Τόκυο.

Τέλειωσα με υποτροφία την στρατιωτική ιατρική σχολή το 1905 και αμέσως κατατάχθηκα στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό σαν γιατρός χειρουργός. Λίγο αργότερα άλλαξα την ειδικότητά μου στρεφόμενος προς την οφθαλμολογία, έγινα εκπαιδευτής στο Ιατρικό Στρατιωτικό Κολέγιο, όπου παράλληλα ασχολήθηκα με έρευνες γύρω από την όραση. Τότε μου ζητήθηκε να βρω κάποιο τέχνασμα ανίχνευσης ανωμαλιών της χρωματικής όρασης των στρατολογημένων.

Ο βοηθός μου έπασχε από δυσλειτουργία της χρωματικής όρασης, έτσι με βοήθησε πολύ στο να καταρτίσω τους πρώτους πίνακές μου, τους οποίους ζωγράφισα ο ίδιος με ακουαρέλες χρησιμοποιώντας ιδεογράμματα χιραγκάνα.

Αργότερα, όταν το ‘τεστ’, στο οποίο δόθηκε το όνομά μου, το τεστ Ισιχάρα, άρχισε να χρησιμοποιείται παγκοσμίως, τα ιδεογράμματα αντικαταστάθηκαν από ευρωπαϊκούς αριθμούς.

Το 1922 διορίστηκα καθηγητής και πρόεδρος του τμήματος οφθαλμολογίας στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκυο, όπου

Υπηρέτησα έως το 1940.

Μετά πήγα στην Ιζού, όπου οι σπουδαστές μου –που μάλλον με αγαπούσαν και σέβονταν- μου έχτισαν ένα μικρό εξοχικό σπίτι κοντά σε μια από τις ιαματικές πηγές που αφθονούν στην χερσόνησο αυτήν.

Εκεί έζησα ήρεμα την υπόλοιπη ζωή μου, υπηρετώντας τους συμπολίτες μου σαν γιατρός χωρίς να δέχομαι πληρωμή από τους ασθενείς μου.

Εκείνοι μου άφηναν από ευγνωμοσύνη προϊόντα από τις καλλιέργειές τους και μικροποσά, από τα οποία κάλυπτα τα έξοδά μου, ενώ όσα περίσσεψαν τα επέστρεψα στους συγχωριανούς που με αυτά έχτισαν -προς τιμήν μου- μια βιβλιοθήκη και μια αίθουσα μελέτης για τα παιδιά του χωριού.

Το τεστ Ισιχάρα, το οποίο δημιούργησα, είναι μια σειρά από πίνακες, καθένας των οποίων περιέχει έναν κύκλο με χρωματιστές κουκίδες διαφόρων μεγεθών. Από κουκίδες άλλου χρώματος ανάμεσά τους σχηματίζεται ένα σχέδιο ή κάποιος αριθμός, σαφώς ορατός από αυτούς που διαθέτουν φυσιολογική χρωματική όραση, που όμως δεν διακρίνεται από άτομα με ελαττωματική χρωματική όραση.

Το ολοκληρωμένο τεστ αποτελείται από 38 πίνακες, αλλά η ύπαρξη σοβαρής ανεπάρκειας χρωματικής αντίληψης είναι συνήθως εμφανής από τους πρώτους κιόλας πίνακες.

Ακόμα και σήμερα οι πίνακές μου χρησιμοποιούνται σε πολλές χώρες και από πάρα πολλούς οφθαλμίατρους για τον εντοπισμό ατόμων με ελλιπή χρωματική όραση.

Αυτά σε γενικές γραμμές είχα να σας πω.

Ας έλθει ο επόμενος ομιλητής στην ‘Συνέντευξη με τα Χρώματα’ να ακούσουμε τί έχει να μας πει.

 

http://xromata.com/?p=2057

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Δυσχρωματοψία, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Orpiment (κιτρινη σανδαραχη)

⊆ September 5th by | ˜ No Comments »

 

Χρώματα βαφές

Οι βαφές της πρώιμης αρχαϊκής εποχής

 

Σε προηγούμενα άρθρα, αναφερθήκαμε στα χρώματα βαφές που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος κατά την προϊστορική περίοδο, τα οποία είναι εν χρήσει ακόμα και σήμερα.

Στην αρχαιότητα, πέρα από τα 6 προϊστορικά χρώματα, προστέθηκαν και άλλα χρώματα βαφές στον χρωστήρα του ανθρώπου, εκ των οποίων οκτώ κατά την πρώιμη αρχαϊκή εποχή.

Τα 8 αυτά χρώματα, της πρώιμης αρχαιότητας, κατά την διεθνή αγγλική τους ονομασία, είναι τα εξής:

Madder lake

Carmine lake

Realgar

Malachite

Orpiment

Egyptian blue

Indigo

Azurite

Έχομε αναφερθεί σε προηγούμενα άρθρα στα madder lake, carmine lake. και realgar, malachite. Τώρα θα ασχοληθούμε με το οrpiment.

 

 

Orpiment (κίτρινη σανδαράχη)

 

 

Σύντομη περιγραφή του Orpiment:

Ένα πλούσιο κίτρινο λεμονί ή καναρινί, αρκετά έντονο, με καλή χημική σταθερότητα.

Πρόκειται για ένα σουλφίδιο του αρσενικού το οποίο εμφανίζεται ευρέως στην φύση, αλλά σε σχετικά μικρά αποθέματα, σαν προϊόν υδροθερμικών φλεβών χαμηλής θερμοκρασίας, θερμών ιαματικών πηγών και ηφαιστιακής εξάχνωσης.

 

 

Στη σύγχρονη εποχή η τεχνητή παραγωγή του οrpiment μπορεί να γίνει μέσω μιας διαδικασίας εξάχνωσης και καθίζησης, με την συνένωση αρσενικού ή οξειδίων του αρσενικού με θείο.

 

 

Η παρασκευή του σε εργαστήρια δέον να αποφεύγεται ένεκα της μεγάλης τοξικότητας του παραγόμενου προϊόντος.

Γνωστή η κίτρινη σανδαράχη στους αρχαίους Έλληνες ως αρσενικό, σχετιζόταν με το Περσικό zarnikh, ονομασία η οποία βασιζόταν στην λέξη zar, περσική λέξη για τον χρυσό, αναφέρεται από τον Πλίνιο και τον Vitruvious.

 

 

Βρίσκεται σε αιγυπτιακά έργα, περσικά και σε όλη την Ασία. Φαίνεται ότι ήταν ελάχιστα γνωστή η χρήση του στην Βόρεια Ευρώπη, όπου το κίτρινο του κασσίτερου ήταν ένα από τα κυρίαρχα κίτρινα σε μια ευρωπαϊκή παλέτα.

Το όνομα "Orpiment" προέρχεται από το λατινικό auripigmentum, μνεία της έντονης χρυσαφένιας απόχρωσης.

Εναλλακτική ονομασία γι’ αυτό το χρώμα είναι το «βασιλικό κίτρινο».

Η χημική του ονομασία είναι «σουλφίδιο του αρσενικού» και ο χημικός τύπος του είναι As2S3.

 

 

Τα σωματίδια του orpiment είναι συνήθως μεγέθους 1-30 μm. Τα μεγαλύτερα σωματίδια έχουν μια κηρώδη, γυαλιστερή εμφάνιση και συνήθως συνυπάρχουν με σωματίδια realgar, με το χαρακτηριστικό πορτοκαλοκόκκινο χρώμα.

 

 

Είναι άκρως τοξικό και χρειάζεται υπερβάλλουσα προσοχή κατά τον χειρισμό της ξηρής χρωστικής ουσίας, καθώς και οιασδήποτε διαλυτής μορφής του, ώστε να αποφεύγεται η εισπνοή και κατάποση της σκόνης.

 

 

Σταθερότητα: Είναι ανθεκτικό στο φως και στον αέρα, αλλά ασυμβίβαστο με χρωστικές μολύβδου και χαλκού, όπως χρώματα από λευκό μόλυβδο, κίτρινο του κασσίτερου, μπλε του αζουρίτη και verdigris, τα οποία σκουραίνει.

Ήταν ένα από τα λίγα φωτεινά κίτρινα χρώματα, διαθέσιμα στην παλέτα ενός ζωγράφου, έως τον 19ο αιώνα που ανακαλύφθηκαν τα κίτρινα του χρωμίου και του καδμίου.


Topic: βαφές, ιστορία και χρώματα, Κίτρινο, χρωστικές | Tags: None

Ιστορια του εγχρωμου κινηματογραφου [Δ]

⊆ August 30th by | ˜ No Comments »

 

Η ιστορία του χρώματος στον κινηματογράφο

Δ

 

Ο έγχρωμος κινηματογράφος ξεκινά

Η εμφάνιση του συστήματος Technicolor

 

 

 

Για να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του χρώματος στον κινηματογράφο, επιλέξαμε να ακολουθήσουμε και μεταφράσουμε την εξιστόρηση του επιτεύγματος αυτού, όπως αναφέρεται στον ιστότοπο “The History and Science of Color Film” (Η Ιστορία και Επιστήμη των έγχρωμων ταινιών).

 

 

 

Η εταιρεία Technicolor ιδρύθηκε το 1915 για να αξιοποιήσει μια τεχνική χρωματισμού κινηματογραφικών ταινιών με την διαδικασία προσθετικής μείξεις δυο χρωμάτων. Η πρώτη ταινία απέτυχε παταγωδώς, οπότε η εταιρεία άλλαξε πορεία και έστρεψε τις προσπάθειές της στο σύστημα αφαιρετικής μείξης δυο χρωμάτων.

Η νέα αυτή διαδικασία, που κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1922, χρησιμοποίησε μια κάμερα διαχωριστή της δέσμης φωτός που το αποτύπωνε ταυτόχρονα σε δυο ασπρόμαυρες ταινίες όπου η μια βαφόταν τελικά πορτοκαλοκόκκινη και η άλλη πρασινομπλέ. Οι προκύπτουσες θετικές εικόνες από τις βαμμένες ταινίες ενωνόντουσαν συμπίπτοντας η μια επί της άλλης αποδίδοντας έτσι μια τελική θετική έγχρωμη εικόνα η οποία μπορούσε να προβληθεί από τους τυπικούς προβολείς χωρίς κανέναν ιδιαίτερο εξοπλισμό.

 

 

Η πρώτη ταινία που παρήχθη με την νέα τεχνική Technicolor ήταν η ταινία του 1922 «Το τίμημα της θάλασσας» (The Toll of the see) με την Anna May Wong.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=56&v=Y6rjFuHYZWA

 

 

Η ταινία «Η τιμή της θάλασσας» επέφερε πάνω από 250 000 δολάρια. Οι τεχνική των δυο χρωματισμένων ταινιών είχε άμεση επιτυχία.

Το 1928 η Technicolor εκλέπτυνε την διεργασία απόδοσης χρώματος στις κινηματογραφικές ταινίες, προχωρώντας ακόμα ένα βήμα μπροστά, μια τεχνική που ονομάστηκε Imbibition ή απλώς IB τυπώνοντας το φως και σε μια τρίτη μεμβράνη επικαλυμμένη με μαύρη ζελατίνα.

Καθώς ο κινηματογράφος εξελίχθηκε από την εποχή του βωβού στην εποχή του ομιλούντος, τα μιούζικαλ έγιναν το προτιμώμενο είδος και ήταν ό,τι καταλληλότερο για τις έγχρωμες ταινίες.

 

 

Το 1930 υπογράφει συμβόλαια για 36 παραγωγές αλλά τα πράγματα δεν ήταν τόσο ρόδινα… Μόλις δυο χρόνια αργότερα η παραγωγή ταινιών με το σύστημα Technicolor είχε τελειώσει. Η τεχνολογική αυτή έκρηξη είχε σαν αποτέλεσμα να μην μπορούν πολλοί από τους ανειδίκευτους καμεραμάν να επιτύχουν ποιοτικά αποτελέσματα με αυτήν την διαδικασία.

Επιπλέον η Eastman κυκλοφόρησε ένα παγχρωματικό απόθεμα ταινιών πολύ πιο ικανών στην αποτύπωση όμορφων εικόνων κάτω από συνθήκες κανονικού φωτός πυράκτωσης, κάτι πολύ φθηνότερο από τον ειδικό φωτισμό που απαιτείτο από το σύστημα Technicolor.

Όμως η Technicolor δεν έμεινε για πολύ καιρό έξω από τον χορό. Είχε τον άσσο στο μανίκι της. Το 1932 τελειοποίησε το τριπλό σύστημα λήψης Technicolor.

 

 

Χρησιμοποιώντας έναν διαχωριστή των δεσμών (ακτινοβολιών) του φωτός, αποτύπωναν τριπλά το φως. Η πράσινη ακτινοβολία αποτυπωνόταν στην δική της λωρίδα ταινίας, ενώ η μπλε και η κόκκινη σε μια διπλή ταινία. Αυτή η διαδικασία αποτύπωσης σε τρεις λωρίδες ταινιών ήταν τεχνικά ανώτερη απ’ ό,τι είχε προηγηθεί, αλλά ήταν πανάκριβη. Η μηχανές λήψης κόστιζαν πάνω από 30 000 δολάρια το κομμάτι. Επί πλέον, αυτή την φορά η Technicolor είχε το πάνω χέρι στον ποιοτικό έλεγχο. Προκειμένου να γυριστεί μια ταινία σε σύστημα Technicolor απαιτείτο τεχνικός μηχανικός της Technicolor, μακιγιάζ της Technicolor, σύμβουλος της Technicolor που επιβεβαίωνε ότι η καλλιτεχνική διεύθυνση χρησιμοποιούσε μια αποδεκτή από την Technicolor παλέτα χρωμάτων και φυσικά τί άλλο; επεξεργασία και εκτύπωση από την ίδια την Technicolor.

 

 

Οι μεγάλες εταιρείες του Χόλλυγουντ δίσταζαν να επιχειρήσουν μια τόσο δαπανηρή διαδικασία. Έτσι η Technicolor πρόσφερε την τεχνολογία της  στην εταιρεία του Walt Disney για μια μικρή εκκίνηση με δυο μικρού μήκους ταινίες καρτούν τις: «Λουλούδια και δέντρα» το 1932 και «Τα τρία γουρουνάκια» το 1933,της σειράς “Silly Symphony”, που σημείωσαν και οι δυο τεράστια επιτυχία και κέρδισαν τα Όσκαρ για τις καλύτερες ταινίες κινουμένων σχεδίων.

 

 

Η Pioneer Films παρήγαγε την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους της Technicolor, την Becky Sharp, η οποία παρά τον ‘θόρυβο’ που ξεσήκωσε, τελικά ήταν μια αποτυχία.

Το ανεξάρτητο στούντιο του David O. Selznick παρήγαγε την πρώτη εμπορικά επιτυχημένη ταινία Technicolor, τον «Κήπο του Αλλάχ» το 1936.

 

 

Όμως η μεγάλη επιτυχία της Τechnicolor θα έρθει από την Warner Bros με την ταινία «Οι περιπέτειες του Robin Hood» το 1938 που κέρδισε τρία βραβεία της κινηματογραφικής Ακαδημίας για την καλαίσθητη χρήση του χρώματος.

 

 

Στη συνέχεια ήρθε το 1939 που θεωρείται το μέγα έτος της χρυσής εποχής των στούντιο του Χόλλυγουντ. Το 1939 ήταν επίσης ένα σπουδαίο έτος για την Technicolor. Η ταινία «Ο Μάγος του Οζ» ανέδειξε τον απίστευτο πλούτο των χρωμάτων του συστήματος Technicolor.

 

 

Αλλά ήταν το «Gone with the Wind» (Όσα παίρνει ο άνεμος) όπου χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το νέο ταχύτερο στην αποτύπωση, από λεπτόκοκκο υλικό φιλμ της εταιρείας, ένα σημαντικό τεχνολογικό επίτευγμα, που μείωσε κατά 50% την απαιτούμενη ένταση φωτός που χρειαζόταν για το γύρισμα μιας ταινίας.

 

 

Το 1941, η Technicolor εισήγαγε το “monopack” (ενιαίο φιλμ), συνδυάζοντας τους τρεις διαχωρισμούς των ταινιών σε ένα ενιαίο ρολό φιλμ που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε συμβατικές κάμερες, ιδανικό για την λήψη εξωτερικών σκηνών.

Η Technicolor είχε επιστρέψει διεκδικητική μετά την αποτυχία κινηματογράφησης επί 2 λωρίδων. Τώρα ήταν στην κορυφή του παιχνιδιού κάνοντας πραγματικότητα αυτό που ο Charles Urban ήλπιζε να κάνει με την Kinemacolor … ένα ουσιαστικό μονοπώλιο στην παραγωγή έγχρωμων ταινιών.


Topic: ιστορία και χρώματα, κινηματογράφος και χρώμα, Μίξεις χρωμάτων, Τέχνες και χρώματα | Tags: None

Η ανερχομενη κουνταλινη

⊆ August 25th by | ˜ No Comments »

 

Το ταξίδι της ανερχομένης κουνταλίνη

 

 

 

Στα τσάκρας αναφερθήκαμε πολλές φορές στο παρελθόν.

Ανατρέχοντας στο παραθυράκι “select category” που βρίσκεται στην τρίτη, μπλε στήλη της ιστοσελίδας μας, επιλέγετε την ενότητα «τσάκρας» και μπορείτε να διαβάσετε όσα έχουν αναρτηθεί σχετικά με το θέμα αυτό.

Πρόκειται για ένα θέμα στο οποίο θα επανέλθουμε, γι’ αυτό εδώ θα παρακολουθήσουμε συνοπτικά και εν περιλήψη το ανοδικό ταξίδι της (ενέργειας) κουνταλίνη γύρω από τα τσάκρας και τα ενεργειακά χρώματά τους.

 

 

 

1ο ……..Μουλαντχάρα, το κόκκινο τσάκρα, όπου βρίσκεται κοιμισμένη σε αδράνεια η κουνταλίνη με μια αίσθηση ασφάλειας. Κόκκινο, το δυναμικό χρώμα της έναρξης. Από το σημείο αυτό θα ενεργοποιηθεί ξεκινώντας το ταξίδι της προς τα πάνω.

 

 

2ο           Σβατισθάνα, το πορτοκαλί τσάκρα που σημαίνει ο ατομικός μου κόσμος. Πορτοκαλί, το χρώμα του συναισθήματος, όπου και η πρώτη εμφάνιση του δισυπόστατου κίτρινου χρώματος στα τσάκρας, αφού το πορτοκαλί δημιουργείται από την σύζευξη του κίτρινου με το κόκκινο. Εδώ η Κουνταλίνι ταυτόχρονα διαιρεί και ενώνει, δημιουργώντας το αιώνιο Γιν – Γιανγκ της ύπαρξης αφυπνώντας τα συναισθήματα.

 

 

 

3ο            Μανιπούρα, το κίτρινο τσάκρα, ένα λαμπερό πετράδι. Ανάβει τις φωτιές της θέλησής μας. Κίτρινο το δυνατό ενεργειακό χρώμα. Η κουνταλίνη περνά ανάμεσα από παλλόμενες φλόγες ενέργειας για να ανέλθει προς τα επάνω.

 

 

 

4ο            Αναχάτα, το πράσινο τσάκρα, το απρόσβλητο, άθικτο, όπου ανεβαίνει η κουνταλίνη με φτερά αγάπης, ανυψωνόμενη προς το άπειρο. Πράσινο, το χρώμα της προσδοκίας και της θέλησης. Εδώ η κουνταλίνη επιχειρεί τις εξισορροπήσεις, ενώνοντας το άρρεν με το θήλυ, το νου με το σώμα, σε τέλεια αρμονία. Σημείο σύνδεσης.

 

 

 

5ο              Βισιούντα, το μπλε τσάκρα. Μπλε, το χρώμα της γνώσης, της αλήθειας. Εδώ συμβαίνει εξαγνισμός, αφυπνίζεται ο κόσμος των δονήσεων όπου μεταφερόμαστε όλο και βαθύτερα στην αλήθεια που κατέχουμε εντός μας και την αλήθεια που βρίσκουμε εξωτερικά. Η κουνταλίνη μεταβιβάζεται από την ουσία της δόνησης στον ήχο, στην γλώσσα, στην επικοινωνία και την έκφραση δημιουργίας.

 

 

 

6ο             Άζνα, το βιολέ (μωβ – μπλε) τσάκρα, όπου πλέον αντιλαμβάνομαι και μπορώ να δίνω εντολές. Το ανώτερο εσωτερικό (εντός του σώματος) ενεργειακό κέντρο, όπου η κουνταλίνι μεταβάλλεται σε ένα λαμπερό φίδι φωτός, ανοίγοντάς μας το τρίτο μάτι, κέντρο όρασης, διόρασης και του χωρίς όρια κόσμου φωτός. Φέρνει την συμβολή των αντιθέτων, σε ένα ενιαίο ρεύμα συνειδητότητας. Είναι το τσάκρα της ενόρασης, της φαντασίας.

 

 

 

7ο           Σαχασράρα, το ρόδινο τσάκρα (μωβ – κόκκινο) του στέματος, το τσάκρα που βρίσκεται εκτός, υπεράνω του σώματος, σημαίνοντας το χιλιαπλάσιο. Η συνειδητότητα αυτή δεν έχει όρια. Εδώ η κουνταλίνι συναντά τον Σίβα που ακτινοβολεί πνευματικότητα, γεννά τα άστρα, οδηγείται και σε παίρνει μαζί της μακριά από τους χαμηλότερους κύκλους, σε ταξιδεύει στην δημιουργική νοημοσύνη, στην συμπαντική συνείδηση που είναι η πηγή των πάντων.

 

 

 

 

 

 

Υ.Γ.: Ένα ευχαριστώ στον φίλο Γιάννη Φανιουδάκη, που ασχολείται με ρέικι και τσάκρας, για την συμβολή του στην ανάπτυξη του άρθρου αυτού.


Topic: τσάκρας | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [λη΄]: αχρωματοψια ≠ δυσχρωματοψια

⊆ August 20th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[ληʹ]

 

Χρωματικές δυσλειτουργίες (εισαγωγή)

Διαφορά μεταξύ αχρωματοψίας και δυσχρωματοψίας

 

-Ευχαριστούμε Δρ. Νιούμαν για την συμμετοχή στην «συνέντευξη με τα χρώματα», όπου αναφέρθηκες στο δίχτυ του Νεύτωνα.

Ίρις, μπορείς τώρα να λάβεις την σκυτάλη και να μας εισάγεις στα μυθολογικά θέματα που σχετίζονται με τα χρώματα, σαν θεά των χρωμάτων που είσαι….

-Οφθαλμέ, παρ’ ότι επέμενα να μου δοθεί ο λόγος, μπορώ να περιμένω λίγο ακόμα, γιατί πιστεύω ότι πρέπει να συνεχίσεις εσύ, αφού πριν εισέλθεις στα «οικόπεδά» μου, δηλαδή σε μυθολογικά θέματα, αναφέρθηκες στους τρεις διαφορετικούς τύπους των κωνίων σου, που είναι τα ερυθρολαβικά κωνία L (OPN1LW) protan, τα χλωρολαβικά κωνία Μ (OPN1MW) deutan και τα κυανολαβικά κωνία S (OPN1SW) tritan.

Θα ήθελα λοιπόν να συνεχίσεις, πριν απομακρυνθούμε από το θέμα των φωτοσυλλεκτών σου, λέγοντάς μας εάν όλοι διαθέτουν και τους τρεις τύπους κωνίων και αν πάντα λειτουργούν σωστά. Εάν όχι, τί συμβαίνει τότε.

-Μάλιστα, έχεις δίκιο! Πάντως, γνωρίζεις πως ανοίγεις ένα μεγάλο θέμα, αυτό της ελαττωματικής χρωματικής όρασης.

-Βεβαίως το γνωρίζω. Είναι ένα σημαντικό θέμα και νομίζω πως πρέπει να το αναφέρεις στον Άνθρωπο, στο σημείο αυτό της συνέντευξης, πριν εισχωρήσουμε σε άλλα, από τα ποικίλα θέματα, που θα ακολουθήσουν στην συνέντευξη αυτήν. Σε ακούμε λοιπόν.

-Πολύ καλά! Δυστυχώς η χρωματική όραση δεν είναι ίδια σε όλους τους ανθρώπους. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τέλεια χρωματική όραση. Αυτό οφείλεται σε δυο βασικούς λόγους. Βλέπεις Άνθρωπε, κι’ εδώ ακόμα υπεισέρχεται πολυποίκιλα ο νόμος της δυαδικότητας.

Κατ’ αρχάς να διαχωρίσουμε κάτι σημαντικό. Ο όρος «Αχρωματοψία» που συνήθως χρησιμοποιείς Άνθρωπε για να δηλώσεις κάποιον ή κάτι που δεν βλέπει όλα τα χρώματα, όπως τα βλέπεις εσύ, είναι αδόκιμος.

Η «Αχρωματοψία» αναφέρεται σε κάποιον που δεν βλέπει καθόλου, μα καθόλου χρώματα. Αυτό εξάλλου σημαίνει ο όρος «αχρωματοψία», αχρωματοπική όραση, έλλειψη της όψης (οπτικής αντίληψης) των χρωμάτων.

Ο οπτικός κόσμος ενός αχρωματοπικού αντιλαμβάνεται τα πάντα μαύρα, άσπρα και ουδέτερα γκρίζα, δηλαδή διαβαθμίσεις μεταξύ φωτός και σκότους.

Με άλλα λόγια, ο οφθαλμός του διαθέτει μόνο ραβδία και καθόλου κωνία. Σπάνια περίπτωση. Εξαιρετικά σπάνια! Όχι πως δεν υπάρχει, αλλά συμβαίνει να υπάρξει… ένας στα εκατομμύρια….

Όπως, ένας στα εκατομμύρια, συνήθως γυναίκα, είναι τετραχρωματικός, αλλά αυτή είναι άλλη περίπτωση και θα συζητηθεί στην ώρα της, αργότερα, όταν θα μιλήσουμε για τα τετραχρωματικά ζώα, αυτά δηλαδή που βλέπουν τέσσερα βασικά χρώματα.

Υπάρχουν επίσης ζώα που βλέπουν περισσότερα από τέσσερα βασικά χρώματα, όπως υπάρχουν και ζώα και έντομα που βλέπουν σαν χρώμα διαφορετικά μήκη κύματος του ορατού φάσματος από αυτά που αντιλαμβάνεσαι εσύ Άνθρωπε. Όπως π.χ. οι μέλισσες οι οποίες βλέπουν την υπεριώδη ακτινοβολία, ενώ εσύ δεν την βλέπεις.

Πάντως, η σύγχρονη επιστήμη ισχυρίζεται ότι κάποτε, τα περισσότερα θηλαστικά, μεταξύ των οποίων και εσύ Άνθρωπε, ήταν τετραχρωματικά, αλλά με την πάροδο του χρόνου έχασαν την ικανότητα αυτήν και κατάντησαν τα περισσότερα διχρωματικά, ενώ κάποια άλλα, ανώτερα θηλαστικά, όπως κι εσύ, κατέληξαν τριχρωματικά.

Γι’ αυτό σήμερα Άνθρωπε, φυσιολογική σου κατάσταση θεωρείται η τριχρωματική όραση.

Ανάμεσά σας υπάρχει ένα, σοβαρό θα έλεγα, ποσοστό ανθρώπων που δεν είναι τριχρωματικοί, ή που δεν διακρίνουν ευκρινώς και τα τρία χρώματα στην ίδια ένταση με έναν φυσιολογικό άνθρωπο. Υπολογίζεται ότι το ποσοστό αυτό κυμαίνεται στο 7-8 % των ανδρών και 1-2 % των γυναικών.

Όπως καταλαβαίνεις, οι άνθρωποι αυτοί αντιλαμβάνονται μόνο δυο ή μια βασική χρωματική ακτινοβολία, ή και τις τρείς σε ασθενέστερη ένταση, οπότε δεν μπορεί το ελάττωμά τους να αποκαλείται αχρωματοψία αφού βλέπουν χρώματα. Ο σωστός ορισμός είναι «δυσλειτουργία χρωματικής αντίληψης», ή «δυσχρωματοψία».

Το ίδιο σφάλμα συμβαίνει και στην διεθνή ορολογία, που βασίζεται στην αγγλική γλώσσα. Η δυσχρωματοψία κακώς καλείται επιπόλαια “color blindness”, δηλαδή τύφλωση χρωμάτων, ο σωστός όρος στα αγγλικά είναι “color deficiency” ή άλλως “defective color vision”.

Παλαιότερα η δυσχρωματοψία εκκαλείτο «δαλτωνισμός» (daltonism στα αγγλικά) από τον Άγγλο φυσικοχημικό, μετεωρολόγο και φαρμακοποιό Τζων Ντάλτον που ανακάλυψε ότι έπασχε από δυσχρωματοψία και δημοσίευσε το 1798 την πρώτη επιστημονική ανακοίνωση περί δυσχρωματοψίας. Μάλιστα δώρισε τα μάτια του στην επιστήμη ώστε μετά τον θάνατό του (το 1844) να ερευνηθεί η περίπτωσή του.

Σήμερα ο όρος δαλτωνισμός χρησιμοποιείται για μια συγκεκριμένη μορφή δυσχρωματοψίας, την δευτερανοπία.

Ο Ντάλτον βεβαιώθηκε για την δυσχρωματοψία του μετά από ένα μικρο-σκάνδαλο που προκάλεσε όταν εμφανίσθηκε σε μια λειτουργία κουακέρων απρεπώς ενδεδυμένος. Η απρέπειά του ήταν ότι παρουσιάστηκε στην εκκλησία των κουακέρων, συντηρητικής αίρεσης που ακολουθούσε και ο ίδιος, με κόκκινες κάλτσες.

Τότε, κατά τον 18ο αιώνα τα ανδρικά παντελόνια έφθαναν έως λίγο κάτω από το γόνατο και η αμφίεση του ποδιού συμπληρωνόταν με μακριές κάλτσες. Ο Ντάλτον, λόγω της πάθησής του (από την οποία έπασχε και ο αδελφός του, γι’ αυτό και θεώρησε πως πρόκειται περί κληρονομικού ελαττώματος) δεν ξεχώριζε το κόκκινο από το πράσινο και τα γκριζωπά χρώματα, οπότε αντί για τις γκριζοπράσινες κάλτσες που έπρεπε να φορά στο εκκλησίασμα, φόρεσε κόκκινες δημιουργώντας σάλο στον συντηρητικό κύκλο του.

Αυτά σχετικά με τον Τζων Ντάλτον  -τον θεωρούμενο και πατέρα της Ατομικής Θεωρίας- ως προς την ελαττωματικότητά του προς την αντίληψη των χρωμάτων. Έπασχε από δυσχρωματοψία και ουχί από αχρωματοψία.

Ιδού λοιπόν μια μορφή δυαδικότητας ως προς την δυσλειτουργία της χρωματικής αντίληψης.

Από την μια έχουμε την αχρωματοψία, δηλαδή την σπάνια, πλήρη μη χρωματική αντίληψη, ενώ από την άλλη έχουμε την ελλιπή χρωματική αντίληψη, την δυσχρωματοψία, όπου έχουμε μερική αντίληψη κάποιων χρωμάτων και όχι του συνόλου που βλέπει ένας φυσιολογικός άνθρωπος.

Ας κάνουμε τώρα μια παύση και επανερχόμαστε επί του θέματος.


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Δυσχρωματοψία, λειτουργίες όρασης χρωμάτων, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Rangreza

⊆ August 15th by | ˜ No Comments »

 

 

Είθισται η ανάρτηση της ιστοσελίδας μας που ‘ανεβαίνει’ την 15η Αυγούστου, εάν είναι δυνατόν, να δένει το τιμούμενο πρόσωπο της ημέρας, την Παναγία, με κάποιο χρωματικό θέμα.

Πριν τρία χρόνια ‘ανέβηκε’ το άρθρο για την θεά Κάνον, που όπως και η Θεομήτωρ των Χριστιανών, αντιπροσωπεύει την Θεϊκή ευσπλαχνία, λειτουργώντας ως μεσολαβητές της απόδοσης εκκλήσεων και προσευχών προς την ανώτερη Θεία Αρχή.

http://xromata.com/?p=7412

 

 

Στον ινδο – σουφισμό, την μεσολάβηση επικλήσεων αναλαμβάνει ο άγιος των Σούφι Νιζαμουντίν, στον οποίο γίνεται έκκληση μεσολάβησης στην αρχή του τραγουδιού – προσευχής που έδωσε την αφορμή για την ανάπτυξη του σημερινού μας άρθρου.

 

Rangreza

 

Παρακολουθώντας μια -κατ’ εμέ- υπέροχη συναυλία του τμήματος ινδικής μουσικής των σπουδαστών του Berklee College of Music της Βοστώνης, γοητεύθηκα από ένα συγκεκριμένο άσμα, ύμνο – επίκληση, το Kun Faya Kun,

 

 

όπου επαναλαμβάνεται πολλάκις η ονομασία Rangreza.

Rangreza σημαίνει «Αυτός που Χρωματίζει».

 

 

Το όνομα αυτό βγαίνει από την περσική λέξη Rangrez που χρησιμοποιείται για κάποιον που χρωματίζει κάτι ή παίζει με τα χρώματα.

Στον Ινδο-Πακιστανικό σουφισμό το όνομα Rangreza σημαίνει Αυτόν που δίνει τα χρώματα στον κόσμο, εννοώντας τον Παντοδύναμο Θεό.

 

 

Επικαλώντας Αυτόν με την ονομασία Rangreza κάνουμε παράκληση «να μας χρωματίσει την ψυχή με τα αληθινά χρώματα της πίστης».

Γενικότερα η έννοια της ονομασίας Rangreza απευθύνεται σε κάποιον που βάφει με τα χρώματά του την ψυχή μας.

Χρησιμοποιείται επίσης για να δηλώσει το ερώμενο πρόσωπο με τα χρώματα του οποίου βάφεται ο εραστής όταν ενώνεται μαζί του και τότε βλέπει τον κόσμο μέσα από τα μάτια του αγαπημένου του προσώπου.

 

 

Στον έρωτα δηλαδή είναι η επιθυμία ενός ερωτευμένου να μοιάσει με το αγαπημένο του πρόσωπο, παρόμοια με την επιθυμία ενός παιδιού να γίνει σαν τους αγαπημένους του γονείς.

Η ονομασία αυτή αναφέρεται επίσης για τον πνευματικό καθοδηγητή, έναν δάσκαλο, έναν γκουρού ο οποίος χρωματίζει τις ψυχές με τα χρώματα της γνώσης, οδηγώντας προς τα ανώτερα χρώματα της κατανόησης.

 

 

Με άλλα λόγια Rangreza είναι κάποιος που έχει την δυνατότητα να μεταλλάξει τα χρώματά μας με τα δικά του χρώματα, να αποβάλλει τα δικά μας (ψυχικά) χαρακτηριστικά, προσδίδοντάς μας τα δικά του.

Το πώς διαχωρίζεται στην ποίηση, στο τραγούδι κλπ. σε ποιόν ακριβώς απευθύνεται η ονομασία αυτή, εξαρτάται από το υπόλοιπο κείμενο.

Ως προς τον ερωμένο, επιθυμούμε να αποκτήσουμε το ίδιο χρώμα με αυτόν, μα μην διαφέρουμε μεταξύ μας, να μας βλέπουν οι άλλοι ένα πράγμα, ένα ρούχο, ένα χρώμα, μια ψυχή….

 

 

Ως προς τον διδάσκαλο, επιζητούμε να ταυτισθούμε με την γνώση του, τα χρώματά του….

 

 

Ως προς τον Παντοδύναμο, παρακαλούμε για χρωματική πληρότητα, ευτυχία, χαρά, γνώση, συγχώρηση. Να ταυτιστούμε και να χωρέσουμε μέσα στα αληθινά Χρώματά Του….

 

Rangreza!

 

https://www.youtube.com/watch?v=R-dXS5TI_dQ

Μπορείτε αν θέλετε να ακούσετε το τραγούδι Kun Faya Kun "κλικάροντας" στον πιο πάνω σύνδεσμο


Topic: Uncategorized | Tags: None

Χλωροφυλλη και αιμα

⊆ August 10th by | ˜ No Comments »

 

Χλωροφύλλη και Αίμα

Οι βασικοί χυλοί της χλωρίδας και της πανίδας

 

Η χλωροφύλλη είναι στα φυτά ότι είναι η αιμοσφαιρίνη στα ζώα και τους ανθρώπους, με άλλα λόγια η χλωροφύλλη είναι το αίμα των φυτών.

Η χλωροφύλλη και η αιμοσφαιρίνη είναι πανομοιότυπες οργανικές ενώσεις και διαφέρουν μόνο σε ένα άτομο στο κέντρο τους όπως φαίνεται και στα σχεδιαγράμματα, η χλωροφύλλη έχει ένα άτομο μαγνησίου, ακριβώς στο κέντρο της, και η αιμοσφαιρίνη ένα άτομο σιδήρου ακριβώς στο κέντρο της!

 

 

Αν κανείς παρατηρεί την φύση θα δει ότι όπου υπάρχει σίδηρος υπάρχει και μαγγάνιο και αντίστροφα, λόγω του ότι στην φύση και εντός των ανώτερων ζωντανών οργανισμών γίνονται ΨΥΧΡΕΣ ΠΥΡΗΝΙΚΕΣ ΜΕΤΑΣΤΟΙΧΕΙΩΣΕΙΣ. Φυσικά η επίσημη επιστήμη δεν το παραδέχεται κι όχι μόνο για λόγους εμπορικούς.

Έτσι όταν κανείς πάρει μαγγάνιο πρόσθετο διατροφής (δεν είναι φάρμακο και δεν υπάρχουν κλινικές παρενέργειες,  ούτε υπερδοσολογία), τότε ο αιματοκρίτης αυξάνει 15 μονάδες τον μήνα και φυσικά χωρίς καμία από τις παρενέργειες του σιδήρου !

Η χλωροφύλλη δεν περνά στον ασθενή καμία αρρώστια λόγω των φυσικών αντισηπτικών ιδιοτήτων της.

 

 

Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι η υγρή χλωροφύλλη όταν μεταγγιστεί στον άνθρωπο γίνεται αμέσως αίμα. Ταυτόχρονα εξαφανίζονται αμέσως όσες αρρώστιες έχει ο ασθενής.

Μην ξεχνάμε ότι ο ανθρώπινος οργανισμός είναι αλκαλικός από τον σχεδιασμό του και καταντάει όξινος από την λανθασμένη λειτουργία και διατροφή του. Φυσικά αυτό γίνεται, δηλαδή καταλήγει όξινος, όταν καταναλώνει κρέατα και γαλακτοκομικά! Εάν πίνει κανείς μισό λίτρο χλωροφύλλη την προηγούμενη μέρα πριν κάνει μετάγγιση, ο αιματοκρίτης εκτοξεύεται.

 

 

Χλωροφύλλη παίρνουμε από τον χυμό του σιταριού, κριθαριού και γενικά από τα φύλλα των πράσινων λαχανικών, σπανάκι, μπρόκολο… επίσης κυκλοφορεί η χλωροφύλλη στο εμπόριο και σε σκόνη, για περισσότερη πρακτικότητα.

Το μηχάνημα που χρησιμοποιούμε για να πάρουμε την χλωροφύλλη από τα φύλλα των πράσινων λαχανικών, να την κάνουμε χυμό και να την πιούμε, είναι αυτό στην πιο κάτω φωτογραφία.

 

 

 

[Σ.συν.: Ακολουθούν σχόλια του άρθρου από το οποίο αντλήθηκαν οι παραπάνω πληροφορίες]

 

Έτσι ερχόμαστε στο εύλογο ερώτημα, στο αν η χλωροφύλλη μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν υποκατάστατο του αίματος (ακούω ήδη τα ουρλιαχτά των γιατρών και όσων έχουν συμφέρον στα Χρήματα του Αίματος). Φυσικά και γίνεται, σκεφτείτε το πρακτικά μηδενικό κόστος της και την απίστευτη ευκολία στα νοσοκομεία τους πολέμους κλπ. Ο διεθνής Ερυθρός Σταυρός φυσικά το ξέρει αλλά τα Blood Money έχουν τεράστια ισχύ και έλεγχο.

Τα συμφέροντα είναι τερατώδη, είναι γνωστόν πως στον πλανήτη-φυλακή, οι επικυρίαρχοι τον κυβερνούν δια μέσου των φαρμακοβιομηχανιών, κι έτσι απαγορεύεται να θεραπεύονται όσοι έχουν αναιμία με μαγγάνιο (κι όχι σίδηρο), ούτε κι επιτρέπονται φυσικά οι μεταγγίσεις με χλωροφύλλη.


Topic: Uncategorized, Διατροφή και χρώμα, ίαση, κόκκινο, Πράσινο, Φύση και χρώματα, χρωστικές | Tags: None

Οι 12 Ολυμπιοι (Α)

⊆ August 5th by | ˜ No Comments »

 

Και οι εξι γέγοναν δώδεκα

(Α)

 

 

Εδώ και καιρό έχουμε αναφερθεί στον χρωματισμό της βασικής εξάδας των Ολυμπίων θεών

http://xromata.com/?p=9463

http://xromata.com/?p=9558

καταλήγοντας στον συσχετισμό:

Δίας = μπλε

Ήρα = πράσινο

Ποσειδών = κίτρινο

Δήμητρα = πορτοκαλί

Εστία = κόκκινο

Άδης = μωβ

Πιο πρόσφατα δε, αναφερθήκαμε στην χρωματική ιδιαιτερότητα και διαφοροποίηση από τα άλλα αδελφικά τους ζεύγη, του ζεύγους Εστία – Άδης

http://xromata.com/?p=9999

Τώρα ήρθε η ώρα να εξετάσουμε χρωματικά όλο το βασικό Δωδεκάθεο του Ολύμπου.

Πριν ξεκινήσουμε αυτήν την χρωματική εξέταση, επαναλαμβάνουμε κάτι που είχε γραφεί στην προτελευταία, σχετική με τους Ολύμπιους ανάρτηση, ως προς την χρωματική ανάπτυξη του δωδεκαθέου:

«Θα δούμε σε επόμενο άρθρο, όπου θα συμπληρωθεί το δωδεκάθεο του Ολύμπου με τους υπόλοιπους 6 θεούς και θα ταυτισθούν και οι 12 θεοί με τις 12 πρωτογενείς, δευτερογενείς, αλλά και τριτογενείς χροιές του χρωματικού κύκλου, πως οι 6 αυτές πρωταρχικές θεότητες, θα μετακινηθούν χρωματικά. Κάθε θεότητα θα λάβει μια καταλληλότερη χροιά, που αναλογεί στις ιδιότητές της».

 

 

 

ΚΑΙ ΟΙ 6 ΘΕΟΙ λοιπόν ΓΕΓΟΝΑΝ 12

Ένεκα του συμπαντικού νόμου της δυαδικότητας http://xromata.com/?p=116

τα πάντα αναπτύσσονται δυαδικά, όπως συμβαίνει με την μίτωση

https://en.wikipedia.org/wiki/Mitosis

επομένως και η βασική εξάδα των Ολυμπίων θεών, ο πυρήνας του Δωδεκαθέου, κατά την εξέλιξή του αναπτύσσεται διπλασιαζόμενη, οπότε οι 6 πρωταρχικοί θεοί γίνονται 12.

Έτσι οι 6 πρώτοι τη τάξη θεοί, συμπληρώνονται με 6 παιδιά τους, δηλαδή με άλλες 6 θεϊκές ιδιότητες που προκύπτουν από τις 6 βασικές ιδιότητες του Θείου (των θεοποιημένων Τιτάνων).

 

 

Έξι παιδιά τους; Είναι και οι 6 νέο – εισερχόμενοι στους Ολυμπίους θεούς παιδιά των 6 Κρονίδων;

Όχι ακριβώς! Εδώ τα πράγματα μπερδεύονται με την Αφροδίτη, θεά του κάλους και μητέρα του Έρωτα, όμως η κατάσταση τακτοποιείται με την διμορφία της Μεγάλης Αυτής θεάς ως Ουρανίας Αφροδίτης και ως Πανδήμου,

 

 

όπου η αμήτωρ κόρη του Ουρανού, Αφροδίτη, στην δεύτερη υπόστασή της αναφέρεται και σαν κόρη του Δία και της Διώνης (θηλυκής έκφανσης του Διός).

Οπότε η Αφροδίτη ως Πάνδημος συγκαταλέγεται στα παιδιά του Διός και ωσαύτως όλοι οι έξι θεοί που συμπληρώνουν το δωδεκάθεο μπορούν να θεωρηθούν απόγονοι της πρωταρχικής εξάδας.

 

 

Πάντως η Αφροδίτη ως Ουρανία, ως κόρη του Ουρανού, είναι γενεαλογικά ανώτερη των 6 πρωταρχικών Κρονίδων θεών, αφού γεννήθηκε από τα αποκομμένα γεννητικά όργανα του πάππου τους και πατέρα του γεννήτορά τους Κρόνου. Και ως τέτοια είναι αμήτωρ.

Αμήτωρ ωσαύτως μπορεί να θεωρηθεί και ως κόρη του Δία και της Διώνης, εάν θεωρήσουμε ότι Δίας και Διώνη είναι η ίδια θεϊκή ιδιότητα εκφραζόμενη σε αρσενική και θηλυκή μορφή.

 

 

Παρομοίως αμήτωρ κόρη του Διός είναι και η Αθηνά, αφού γεννήθηκε από την κεφαλή του πατρός της, γιατί ο Δίας φοβούμενος την δύναμη που κατά τας προφητείας θα είχε το παιδί της κυοφορούσης Μήτιδος, την κατάπιε ώστε να αποφευχθεί η γέννηση του τρομερού παιδιού.

 

 

Έτσι οι αμήτορες θεές του Ολύμπου είναι δυο, η Αφροδίτη και η Αθηνά, δηλώνοντας μέσα στον Όλυμπο τον νόμο της δυαδικότητας, ενώ αυτές οι δυο μαζί με τον απάτορα Ήφαιστο δηλώνουν τον νόμο της τριαδικότητας, αφού κατά την μυθολογία ο Ήφαιστος γεννήθηκε από την Ήρα, χωρίς την συμβολή του συζύγου της Δία, ή άλλου τινός, με την εισπνοή του αρώματος κρίνου.

 

 

Γιατί αναφέρονται εδώ όλες αυτές οι λεπτομέρειες;

Για την πλειονότητα των αναγνωστών του άρθρου πρόκειται απλά  για μυθολογική πληροφόρηση, όμως για τους τυχόν μελετητές και ειδικά ως προς τον συσχετισμό των θεών με τα χρώματα, όλα αυτά έχουν ιδιαίτερη σημασία και θα προβούν χρήσιμα.

(συνεχίζεται)


Topic: Μύθοι και χρώματα, Χρωματικός κύκλος | Tags: None