xromata.com


Περι φωτος και χρωματων [D]

⊆ April 15th by | ˜ No Comments »

 

Συνοπτικά περί Φωτός και Χρωμάτων

 

[Από τον ιστότοπο “The Physics Hypertextbook”]

[D]

 

Τα βασικά χρώματα του ανθρώπινου οπτικού συστήματος είναι τα κόκκινο, πράσινο, μπλε.*

*[τα βασικά χρώματα των ακτινοβολιών]

 

 

Κανένας συνδυασμός δυο βασικών χρωμάτων δεν δύναται να παράγει ένα τρίτο βασικό χρώμα.

Οι συνδυασμοί των 3 βασικών χρωμάτων παράγουν μια ευρύτερη κλίμακα αποχρώσεων, ευρύτερη από οποιαδήποτε άλλη μπορεί να παραχθεί με την χρήση οιωνδήποτε άλλων 3 χρωμάτων.

 

 

Οι συνδυασμοί των βασικών χρωμάτων ακολουθούν τους κανόνες της προσθετικής μείξης χρωμάτων, ήτοι:

 

 

Κόκκινο + πράσινο = κίτρινο

Πράσινο + μπλε = κυανό (cyan)

Μπλε + κόκκινο = ματζέντα

Κόκκινο + πράσινο + μπλε = άσπρο

Έλλειψη φωτός = μαύρο

Στα συστήματα που λειτουργούν με την προσθετική μείξη χρωμάτων περιλαμβάνονται:

Φωτογραφικά και κινηματογραφικά φιλμ (εκτυπώσεις, φωτογραφικές διαφάνειες slides, αρνητικά)

Τηλεοράσεις και οθόνες ηλεκτρονικών υπολογιστήρων (crt, led, lcd, πλάσμα)

 

 

Τα παράγωγα χρώματα του ανθρώπινου οπτικού συστήματος είναι τα: κυανό (cyan), ματζέντα και κίτρινο

 

 

Ένα δευτερεύον συμπληρωματικό χρώμα σχηματίζεται αφαιρώντας ένα πρωτεύον χρώμα από το λευκό φως.

Κάθε δευτερεύον χρώμα είναι το συμπληρωματικό χρώμα ενός πρωτεύοντος χρώματος.

Αφαιρώντας από το άσπρο φως το κόκκινο έχουμε κυανό (το συμπληρωματικό του κόκκινου).

Αφαιρώντας από το άσπρο φως το πράσινο έχουμε ματζέντα (το συμπληρωματικό του πράσινου).

Αφαιρώντας από το άσπρο φως το μπλε έχουμε κίτρινο (το συμπληρωματικό του μπλε).

 

 

Κάθε πρωτεύον (βασικό) χρώμα είναι συμπληρωματικό ενός δευτερεύοντος (παράγωγου) χρώματος   

Αφαιρώντας από το άσπρο φως το κυανό έχουμε κόκκινο (που συμπληρώνεται από το κυανό).

Αφαιρώντας από το άσπρο φως την ματζέντα έχουμε πράσινο (που συμπληρώνεται από την ματζέντα).

Αφαιρώντας από το άσπρο φως το κίτρινο έχουμε μπλε (που συμπληρώνεται από το κίτρινο).

Ο συνδυασμός συμπληρωματικών χρωματικών ακτινοβολιών φωτός παράγει φως που φαίνεται λευκό. Ως αποτέλεσμα αυτού, τα συμπληρωματικά χρώματα ονομάζονται μερικές φορές ‘αντίθετα χρώματα’, ήτοι:

Κόκκινο + κυανό (ήτοι μπλε + πράσινο) = λευκό

Πράσινο + ματζέντα (ήτοι μπλε + κόκκινο)= λευκό

Μπλε + κίτρινο (ήτοι κόκκινο + πράσινο)= λευκό

 

 

Οι συνδυασμοί των δευτερευόντων χρωμάτων ακολουθούν τους κανόνες της αφαιρετικής μείξης χρωμάτων (χρωστικές), όπου:

Κυανό + ματζέντα = μπλε

Ματζέντα + κίτρινο = κόκκινο

Κίτρινο + κυανό = πράσινο

Κυανό + ματζέντα + κίτρινο = μαύρο (αν και η ποιότητα αυτού του προκύπτοντος μαύρου είναι ασθενής).

 

[συνεχίζεται]

 


Topic: Κίτρινο, κόκκινο, κυανό, λειτουργίες όρασης χρωμάτων, Λευκό, ματζέντα, μαύρο, Μίξεις χρωμάτων, μπλε, Πράσινο, προσθετική μίξη, συμπληρωματικά χρώματα, φως | Tags: None

Τα μαυρα λαστιχα των αυτοκινητων

⊆ April 10th by | ˜ 2 Comments »

 

Γιατί τα λάστιχα των τροχών των αυτοκινήτων είναι μαύρα;

 

 

 

Με τόσα πολλά χρώματα που υπάρχουν τριγύρω μας, μήπως αναρωτιέστε γιατί τα ελαστικά των αυτοκινήτων είναι πάντα απλώς μαύρα; Τα ίδια τα αυτοκίνητα έρχονται σε δεκάδες αποχρώσεις, αλλά όχι τα ελαστικά τους.

 

 

Η γόμα του καουτσούκ από την οποία κατασκευάζονται τα λάστιχα των αυτοκινήτων έχει γαλακτώδες λευκό χρώμα, αλλά η αιθάλη που προστίθεται στα ελαστικά ως σταθεροποιητικό χημικό συστατικό, καθιστά το ελαστικό μαύρο.

 

 

Ο μαύρος άνθρακας συνδυάζεται με άλλα πολυμερή για να δημιουργήσει την σύνθεση του πέλματος του ελαστικού. Η προσθήκη αιθάλης στο ελαστικό αυξάνει την αντοχή και την δύναμη του ελαστικού ενώ σκουραίνει το χρώμα του.

Η αιθάλη είναι ένα σημαντικό πρόσθετο στο ελαστικό καθώς μπορεί να επεκτείνει τη διάρκεια ζωής του ελαστικού, διεξάγοντας την θερμότητα μακριά από τα μέρη του αυτοκινήτου που τείνουν να ζεσταίνονται λόγω τριβής κατά τη διάρκεια της οδήγησης, όπως και το πέλμα του ελαστικού.

 

 

Ο μαύρος άνθρακας προστατεύει το ελαστικό και από τις καταστρεπτικές επιδράσεις της υπεριώδους ακτινοβολίας και του όζοντος, δύο γνωστά στοιχεία που συμβάλλουν στην φθορά του ελαστικού. Και επειδή η αιθάλη κάνει το ελαστικό πιο ισχυρό, κάνει  πιο αξιόπιστη την κίνηση του αυτοκινήτου, προσδίδοντας ασφάλεια στον οδηγό του οχήματος.

 

 

Το μαύρο χρώμα του ελαστικού αποτελεί επίσης μια πρακτική επιλογή ως προς τα θέματα καθαρισμού. Αν τα ελαστικά είχαν χρώμα ανοιχτότερο, θα ήταν δύσκολο να τα κρατήσουμε καθαρά και ωραία. Θα χρειαζόντουσαν ώρες για την απομάκρυνση των κηλίδων και των λεκέδων μετά από ένα μακρύ οδικό ταξίδι.

 

 

Εν ολίγοις, τα ελαστικά δεν υπάρχουν για ομορφιά αλλά για  λειτουργικότητα. Αν θέλετε να τα διανθίσετε χρωματικά, μπορείτε να προσθέσετε ελκυστικές ζάντες ή τάσια. Τα ελαστικά διευκολύνουν τον βελτιωμένο χειρισμό, την άνεση και την ισχύ φρεναρίσματος.

 

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν ένα ασφαλές ελαστικό από ένα όμορφο.

 


Topic: Uncategorized, Γιατί έχει χρώμα....., μαύρο | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [ν’]: Ωκεανος

⊆ April 5th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[νʹ]

 

Ωκεανός, ο παππούς της Ίριδας.

 

-Σου έλεγα, λοιπόν, Άνθρωπε, πριν με παρακαλέσεις να σταματήσω για λίγο, ότι από τους τέσσερεις προγεννήτορες μου, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου δηλαδή, θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα στον παππού μου τον Ωκεανό, γιατί αν αναφερθώ και στους τέσσερεις, θα ξημεροβραδιαστούμε.

Για να καταλάβεις δε τι εννοώ λέγοντας πως θα ξημεροβραδιαστούμε, ένα μόνο πράγμα θα σου πω, εν συντομία, για κάθε μια από τις γιαγιάδες μου.

Η μία, η εκ πατρός γιαγιά, η Τιταία – Γαία, είναι η πρωταρχική χαοτική ύλη, μητέρα των Τιτάνων, η δε άλλη η Τηθύς (ήπερ σημαίνει η γεννήτωρ πάντων θάλασσα, ) και κατόπιν Θέτις, είναι η θέτουσα εις τάξιν το χάος.

Καταλαβαίνεις που πρόκειται να μας σύρει αυτή η συζήτηση, οπότε…, οπότε θα ασχοληθώ λίγο με τον παππού μου Ωκεανό, τον Τιτάνα Ωκεανό, ώστε να καταλάβεις την σπουδαιότητα και τις καταβολές της οικογένειάς μου, τις απαρχές μου.

Ο παππούς Ωκεανός… για ποιόν Ωκεανό μιλάμε; Φυσικά όχι για κάποιον από τους πέντε ωκεανούς της γης, του πλανήτη σου, όπως τους έχεις ορίσει εσύ. Εδώ μιλάμε για τον Ωκεανό που περιτριγύριζε την γη (εννοώντας το Σύμπαν) όπως αναφέρεται στην ελληνική μυθολογία:

«Ο Ωκεανός συνέστη τον τελευταίο κύκλο όστις περιέζωνε τον Ουρανό και την Γαία, ενώ στους ύμνους του Ομήρου ο Ουρανός περιγράφεται ως «ο αποτελών την εσχάτη περιφέρεια της ασπίδος του Αχιλλέως».

Σε παλαιότερους μύθους αναφέρεται ότι το Χάος αποτελούσε την πρώτη οντότητα η οποία κατόπιν ταυτίστηκε με τον Ωκεανό.

Το 1816, στην ‘Ωγυγία ή Αρχαιολογία’ του, ο Αθανάσιος Σταγειρίτης γράφει:

«Ο Ωκεανός ήτο ο πρεσβύτατος των Τιτάνων. Ούτος ήτο, κατά τινας, ο αρχαιότατος των Θεών και εξ αυτού εγεννήθησαν οι άλλοι θεοί και οι άνθρωποι».

Αλλά και μύθοι άλλων λαών φέρουν τον Ωκεανό σαν πρώτιστο θεό.

Κατά τους Αιγυπτίους: πρώτος θεός ήτο ο Νουν (Ωκεανός) και δεν υπάρχει παλαιότερος θεός από τον Ωκεανό. Μετά από αυτόν γεννήθηκαν οι άλλοι θεοί.

Κατά τους Σουμέριους: πρώτος θεός ήταν ο Ενκί (Ωκεανός), ο ύψιστος, ο αυτογέννητος, αυτός είναι το ύδωρ.

Κατά τους Ινδούς: εν αρχή υπήρχε μόνο το ύδωρ, ο αρχέγονος Ωκεανός.

Ο παππούς μου ο Ωκεανός λοιπόν, είναι το πρωταρχικό ύδωρ, το νερό της δημιουργίας, αυτό που η τωρινή επιστήμη αποκαλεί «διαστημική σούπα». Ναι, του άλλαξε το όνομα, Από Ωκεανό τον ονόμασε σούπα. Δεν βαριέσαι, το ίδιο κάνει. Υγρό το ένα, υγρό και το άλλο.

Μας λέει ο Peter Kalmus που ασχολείται με πειράματα σωματιδιακής φυσικής στις Ηνωμένες Πολιτείες:

«Το πρώιμο σύμπαν ήταν απίστευτο, μια πυκνή αρχέγονη σούπα από στοιχειώδη σωματίδια, που συγκρούονταν συνεχώς μεταξύ τους σε καταπληκτικά μεγάλες ενέργειες.

Γύρω στα 10-6 δευτερόλεπτα η μέση ενέργεια είχε πέσει και τα κουάρκ μπορούσαν να ενωθούν δημιουργώντας αδρόνια, και λίγο αργότερα σταθερά πρωτόνια και (σχετικά σταθερά) νετρόνια, παρ' όλο που η πυκνότητα ήταν ακόμα μερικές εκατοντάδες χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από την πυκνότητα του νερού……»

Να λοιπόν ποιος είναι ο παππούς μου ο Ωκεανός.

Είναι το ‘μέσον’ μέσα στο οποίο πλέουμε, κολυμπάμε, ανάμεσα στην ύλη και την ενέργεια, όπου εσύ, με τα εφόδια που διαθέτεις Άνθρωπε, είσαι εγκαταστημένος και αντιλαμβάνεσαι τον χώρο στις τρεις διαστάσεις του, όπου όλες οι μορφές της αντιληπτής από εσένα ύλης, στον κόσμο σου, όπως τον γνωρίζεις έως τώρα, συντελούνται από περίπου εκατό διαφορετικά είδη στοιχείων. Αυτή είναι η βαρυονική ύλη, μόλις το 4,9% του συνόλου (το άλλο 95,1% είναι η σκοτεινή ύλη) μέσα στην οποία διαδραματίζω τον ρόλο μου, εγώ η εγγονή του.*

*[ Σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία το Σύμπαν αποτελείται σε ποσοστό περίπου 96% από μη ορατή ύλη, την μυστηριώδη σκοτεινή ύλη καθώς και την σκοτεινή ενέργεια. Αυτά που βλέπουμε στο Σύμπαν δηλαδή η ορατή ύλη αποτελεί μόλις το 4%. Οι επιστήμονες αναφέρουν την ορατή ύλη ως «βαρυονική ύλη» και αυτή περιλαμβάνει τα πρωτόνια, τα νετρόνια και τα ηλεκτρόνια, όλα δηλαδή τα συστατικά από τα οποία αποτελούνται τα άτομα της ύλης που είναι τα «δομικά στοιχεία» των κοσμικών σωμάτων (άστρων, πλανητών, αερίων, σκόνης κλπ).]

Ας αφήσουμε όμως τον παππού μου κι’ ας ασχοληθούμε με άλλα μέλη της οικογένειάς μου, τις αδερφές μου τις Άρπυιες. Τις τερατόμορφες «κακές» Άρπυιες, που προκαλούν τόσα δεινά στους ανθρώπους.

Σας μπερδεύουν αυτές οι αδερφές μου οι Άρπυιες που πλέον τις ταυτίζετε με τους θυελλώδεις ανέμους… φαινομενικά έτσι είναι, οι δυο αδελφές μου, η Αελλώ και η Ωκυπέτη είναι οι καταστρεπτικές θύελλες…

Μάλιστα σε πολύ νεώτερες μυθοπλασίες έχει προστεθεί και μια τρίτη Άρπυια, με το όνομα Θύελλα, ίσως για να εκφρασθεί μια τριαδικότητα και για να τονισθεί με την ονομασία της νεώτερης –υποτιθέμενης- αδελφής μου πως οι Άρπυιες είναι καθαρά άγρια καιρικά φαινόμενα. Πάντως σε όλους τους αυθεντικούς, παλαιότερους μύθους, αναφέρονται μόνο οι δυο Άρπυιες, η Αελλώ και η Ωκυπέτη!

Θα μου πεις τώρα, με το δίκιο σου Άνθρωπε, ποια σχέση μπορεί να έχουν σαν θύελλες, οι τερατόμορφες φτερωτές αδερφές μου, οι Άρπυιες, με τα χρώματα που είναι το θέμα μας, πώς γίνεται εγώ η πανέμορφη Ίρις να έχω αδερφές μου αυτά τα τέρατα;

Είναι όμως μόνο αυτό; Θύελλες; Μήπως πρόκειται για κάτι άλλο, πιο σημαντικό; Ποιο σχετικό με την αδερφή τους, την θεά των χρωμάτων;

 


Topic: Ίρις και τα χρώματά της, Μύθοι και χρώματα, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Η σημασια των χρωματων και η χρηση τους: κιτρινο

⊆ March 30th by | ˜ No Comments »

 

Η σημασία των χρωμάτων

Και η χρήση τους από γραφίστες και άλλους επαγγελματίες

 

Κίτρινο (πρωτογενές χρώμα)

(από τον ιστότοπο Color Theory for Designers)

 

Σε προηγούμενο άρθρο αυτής της σειράς, σας υποσχεθήκαμε ότι θα επανέλθουμε λίαν προσεχώς για να δούμε χωριστά και αναλυτικότερα το κάθε χρώμα και την χρήση του.

Ξεκινήσαμε ήδη με το κόκκινο και πορτοκαλί χρώμα και συνεχίζουμε με το κίτρινο που είναι το ένα από τα τρία βασικά χρώματα της αφαιρετικής μείξης χρωμάτων.

 

 

 

Κίτρινο (βασικό χρώμα)

 

Το κίτρινο θεωρείται συχνά το πιο φωτεινό και πιο ενεργητικό από τα ζεστά χρώματα. Συνδέεται με την ευτυχία και την λιακάδα, αν και σχετίζεται επίσης με την εξαπάτηση και την δειλία.

 

 

Το κίτρινο συνδέεται επίσης σε ορισμένες χώρες με την ελπίδα, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ όπου, κατ’ έθιμον, κίτρινες κορδέλες εμφανίζονται από οικογένειες που έχουν αγαπημένα άτομα στον πόλεμο και ευελπιστούν για την επιστροφή τους.

 

 

Το κίτρινο συνδέεται επίσης με τον κίνδυνο, αν και όχι τόσο έντονα όσο το κόκκινο.

Σε κάποιες χώρες, το κίτρινο έχει πολύ διαφορετικούς συνειρμούς. Αλλού σημαίνει θάρρος, αλλού πένθος και αλλού συσχετίζεται με το εμπόριο.

Στα σχέδια σας, το φωτεινό κίτρινο μπορεί να δώσει μια αίσθηση ευτυχίας και χαράς.

 

 

Οι απαλότεροι κίτρινοι τόνοι συνήθως χρησιμοποιούνται ως ουδέτερο χρώμα για τα μωρουδιακά (αντί για μπλε ή ροζ) και για τα μικρά παιδιά. Οι ανοιχτοκίτρινοι τόνοι δίνουν επίσης μια πιο ήρεμη αίσθηση ευτυχίας από τους λαμπρούς κίτρινους.

 

 

Τα σκούρα κίτρινα και τα χρυσοκίτρινα μπορεί μερικές φορές να δίνουν την αίσθηση αντίκας και να χρησιμοποιούνται σε σχέδια όπου επιθυμείται μια αίσθηση μονιμότητας.

 

 

Τα μη έντονα κίτρινα προσδίδουν μια ζωντάνια και μια κινητικότητα χωρίς πληθωρικότητα.

Η χρησιμοποίηση ενός ελαφρώς σκούρου κίτρινου, προσδίδει μια εντυπωσιακή αλλά όχι κραυγαλέα εμφάνιση.

 

 

Ένας απλός, ευθύς σχεδιασμός πάνω σε βαθύ χρυσοκίτρινο φόντο καθίσταται δυναμικός.

 

 

Μια εντύπωση που προέρχεται από τις επιπτώσεις του σχεδιασμού με σκουρόχρωμα στοιχεία πάνω σε φωτεινό κίτρινο φόντο, είναι απλή και μινιμαλιστική.

 

 

Μια βαθειά χρυσοκίτρινη απόχρωση σε τυπογραφικά στοιχεία πάνω σε μια απεικόνιση προκαλεί βαθειά εντύπωση.

 


Topic: Κίτρινο, χρήση χρωμάτων | Tags: None

Κρινοι και χρωματα

⊆ March 25th by | ˜ No Comments »

 

Ο κρίνος και τα χρώματά του

 

 

Άλλη μια ανάρτηση που συμπίπτει με την 25η Μαρτίου, οπότε το σημερινό θέμα μας θα πρέπει να σχετίζεται κάπως με την εορταστική αυτήν ημέρα.

Εφέτος θα ασχοληθούμε με τα χρώματα του ‘κρίνου’, του λουλουδιού που λόγω του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ο οποίος εορτάζεται κάθε 25η Μαρτίου, είναι συνυφασμένο με την σημερινή ημέρα.

 

 

Με τον κρίνο του Ευαγγελισμού, τον κρίνο της Παναγίας όπως λέγεται, κατά πόσον υπήρξε και εάν υπήρξε ποιο είδος κρίνου ήταν και κατά πόσον ήταν λευκός, ασχοληθήκαμε εκτενώς πριν τρία χρόνια.

Συνιστάται να θυμηθείτε το άρθρο εκείνο ξαναδιαβάζοντάς το ‘κλικάρωντας’ στον σύνδεσμο που σας παραθέτουμε:

http://xromata.com/?p=8072

Διαβάζοντας την παλαιότερη αυτήν ανάρτηση, βλέπουμε ότι δεν υπάρχει καμία αναφορά για τον κρίνο που κατά την προφορική παράδοση έπαιξε σημαντικό ρόλο για την γέννηση του Θεανθρώπου.

Αυτή η έλλειψη αναφοράς οδήγησε σε μια ασάφεια ώστε στις διάφορες απεικονίσεις του γεγονότος, αλλού να παρουσιάζεται ο πραγματικός κρίνος Lilium και αλλού ο ψευδόκρινος Calla, δημιουργώντας σύγχυση για το ποιος από τους δυο είναι ‘ο κρίνος της Παναγίας’.

 

 

Πάντως και οι δυο ονομασίες, τόσο του κρίνου, όσο και του ψευδοκρίνου έχουν ελληνική προέλευση.

Το Lilium στα αρχαία ελληνικά λεγόταν λειρίον. Το μικρό λειρίον = λειρίδιον με συμφυρμό των λ έγινε λειλίδιον και από εκεί προέκυψε η λέξη λουλούδι, αλλά και η λατινική ονομασία του κρίνου lilium.

 

 

Η ονομασία Calla του ψευδόκρινου προέρχεται από την ελληνική λέξη ‘κάλλος’ (ομορφιά) και σχετίζεται με την Αφροδίτη, την θεά του κάλλους.

Κατά μια μυθολογική εκδοχή, όταν η θεά Αφροδίτη, είδε αυτούς τους ψευδοκρίνους ζήλεψε την ομορφιά τους και θέλησε να την μειώσει κάπως τοποθετώντας ένα μεγάλο κίτρινο ύπερο στη μέση των ανθών. Εξαιτίας αυτής της ιστορίας, κάποιοι συνδέουν το κρίνο calla lily με την Αφροδίτη και ούτως με την σφοδρή επιθυμία και την σεξουαλικότητα.

 

 

Εν τούτοις, ο πιο συνηθισμένος συμβολισμός αυτών των κρίνων είναι η αγνότητα, η ιερότητα και η πίστη. Τα κρίνα Calla είναι επίσης σύμβολα της αναγέννησης και της ανάστασης, εν μέρει επειδή ανθίζουν γύρω από το Πάσχα και εν μέρει επειδή είναι διαμορφωμένα σαν τρομπέτες οι οποίες συμβολίζουν θρίαμβο.

 

 

Η σύγχυση του κρίνου Lilium με τον ψευδόκρινο Calla δημιουργείται και στους μύθους μυρίσματός του από την θεά Ήρα η οποία εις πείσμα προς την αμήτορα γέννηση της Αθηνάς από τον Δία, θέλησε να γεννήσει μόνη της. Μύρισε λοιπόν λευκό κρίνο και γέννησε τον Ήφαιστο. Ο κρίνος αυτός, αναφερόμενος ως ‘λειρίον’ μας παραπέμπει αυτομάτως στο Lilium.

 

 

Κατά έναν μεταγενέστερο μύθο ο Δίας έφερε στην κοιμισμένη Ήρα να θηλάσει καθώς κοιμόταν τον νόθο γιό του Ηρακλή. Καθώς εκείνη ξύπνησε, έσπρωξε απότομα το μωρό από τον μαστό της και οι σταγόνες γάλακτος που πετάχτηκαν προς τον ουρανό δημιούργησαν τον Γαλαξία, ενώ αυτές που έπεσαν στην γη έγιναν πανέμορφα λευκά κρίνα, επειδή δε τα αληθινά λειρία μάλλον προϋπήρχαν, μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο μύθος αυτός αναφέρεται στα πανέμορφα ψευδολειρία Calla.

 

 

Λόγω των θρησκευτικών μύθων και της συσχέτισης του λευκού χρώματος με την αγνότητα, όταν αναφερόμαστε σε κρίνους τους ταυτίζουμε με το λευκό χρώμα. Όμως κρίνοι υπάρχουν σε πέντε διαφορετικούς χρωματισμούς και τις αποχρώσεις τους.

 

 

1. Σε άσπρο χρώμα, συμβολίζοντας την αγνότητα και την αρετή.

2. Σε ροζ χρώμα, συμβολίζοντας την ευημερία και την αφθονία.

3. Σε πορτοκαλί χρώμα συμβολίζοντας την εμπιστοσύνη, υπερηφάνεια και πλούτο.

4. Σε κόκκινο χρώμα συμβολίζοντας το πάθος.

5. Σε κίτρινο χρώμα συμβολίζοντας την ευγνωμοσύνη και την επιθυμία για απόλαυση.

 

 


Topic: Uncategorized, Μύθοι και χρώματα | Tags: None

Χρωματισμος ζωων [Γ]

⊆ March 20th by | ˜ No Comments »

 

Ο χρωματισμός των ζώων

[Γ]

 

 

 

Προ καιρού ξεκινήσαμε μια ανακεφαλαίωση των όσων έχουμε πει έως τώρα για τον χρωματισμό των ζώων, όπως είναι συγκεντρωμένα στην Wikipedia στο λήμμα «animal coloration».

Σας παραθέτουμε, για διευκόλυνσή σας, εάν θέλετε να (ξανα)διαβάσετε το 1ο και 2ο μέρος,   τους σχετικούς συνδέσμους

http://xromata.com/?p=10191

http://xromata.com/?p=10371

και συνεχίζουμε με το 3ο μέρος.

 

 

 

Το έντονα Δαρβινικό βιβλίο του 1890 του Edward Bagnall Poulton «Τα χρώματα των ζώων, το νόημά τους και η χρήση τους», εξέταζε ιδιαίτερα την περίπτωση των εντόμων, υποστηρίζοντας την θεωρία των τριών απόψεων για τα ζωικά χρώματα, που είναι ευρέως αποδεκτές σήμερα αλλά ήταν αμφιλεγόμενες ή εντελώς καινούργιες θεωρήσεις εκείνη την εποχή.

Υποστήριξε έντονα τη θεωρία του Darwin σχετικά με τη σεξουαλική επιλογή, υποστηρίζοντας ότι οι προφανείς χρωματικές διαφορές μεταξύ αρσενικών και θηλυκών πτηνών όπως ο φασιανός Argus, έγιναν προς έλξη των θηλυκών, επισημαίνοντας ότι το έντονα χρώματα στο αρσενικό φτέρωμα βρέθηκαν μόνο σε είδη που ερωτοτροπούν την ημέρα.

 

 

Το βιβλίο εισήγαγε την ιδέα της χρωματικής επιλογής που εξαρτάται από την παραπλάνηση, όπως όταν κάποια βρώσιμα είδη μιμούνται χρωματικά τα γευστικά δυσάρεστα παρόμοια είδη, των οποίων αντιγράφουν τα χρώματα και τα σχέδια.

Στο βιβλίο του, ο Πούλτον συνέδεσε επίσης την έννοια του προειδοποιητικού χρωματισμού, τον οποίο εντόπισε σε πολύ διαφορετικές ομάδες ζώων συμπεριλαμβανομένων των θηλαστικών (όπως το αγριοκούναβο), των μελισσών και των σφηκών, των σκαθαριών και των πεταλούδων.

 

 

Το βιβλίο του Frank Evers Beddard, το 1892, «Animal Colouring» (χρωματισμός των ζώων), αναγνώρισε ότι υπήρχε φυσική επιλογή, αλλά εξέτασε την εφαρμογή της για καμουφλάζ, μίμηση και σεξουαλική επιλογή πολύ επικριτικά. Το βιβλίο με τη σειρά του επικρίθηκε κατηγορηματικά από τον Poulton.

Το βιβλίο του Abbott Handerson Thayer «Χρωματική κάλυψη στο βασίλειο των ζώων» (Concealing-Coloration in the Animal Kingdom), το 1909, που συμπληρώθηκε από τον γιο του Gerald H. Thayer, υποστήριξε σωστά τη διαδεδομένη χρήση του χρωματικού καμουφλάζ μεταξύ των ζώων, η οποία περιγράφεται ιδιαίτερα και εξηγείται για πρώτη φορά.

 

 

Ωστόσο, οι Thayers αλλοίωσαν την θεώρησή τους υποστηρίζοντας ότι το καμουφλάζ ήταν ο μοναδικός σκοπός του ζωικού χρωματισμού, κάτι που τους οδήγησε να ισχυριστούν ότι ακόμη και το έντονο ροζ φτερό του φλαμίνγκο ή του τριαντάφυλλου ήταν αποκρυπτικό έναντι στον στιγμιαίο ροζ ουρανό της αυγής ή του σούρουπου.

 

 

Ως αποτέλεσμα, το βιβλίο χλευάστηκε από τους κριτικούς συμπεριλαμβανομένου του Theodore Roosevelt, ότι ώθησε στα άκρα το δόγμα του χρωματικού καμουφλάζ περιλαμβάνοντας τέτοιους παραλογισμούς, απαράδεκτους για την κοινή λογική.

Το βιβλίο Adaptive Coloration in Animals (Προσαρμοστικός χρωματισμός στα ζώα) του Hugh Bamford Cott που δημοσιεύθηκε στο 1940, περιγράφει συστηματικά τις αρχές της απόκρυψης (καμουφλάζ) και της μίμησης.

Το βιβλίο περιέχει εκατοντάδες παραδείγματα, πάνω από εκατό φωτογραφίες και τα ακριβή και καλλιτεχνικά σχέδια του Cott.

 

 

Οι έρευνες για τους χρωματισμούς των ζώων παρείχαν σημαντικές πρώτες ενδείξεις για την εξέλιξη με φυσική επιλογή, σε μια εποχή που υπήρχαν λίγα άμεσα αποδεικτικά στοιχεία.

(συνεχίζεται)


Topic: ζωα και χρωματα, Φύση και χρώματα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [μθ’] : γενεαλογια Ιριδας

⊆ March 15th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[μθʹ]

 

Η γενεαλογία της Ίριδας

 

 

-Παίρνω και πάλι τον λόγο εγώ η Ίρις, η θεά των χρωμάτων του Ουράνιου Τόξου, να ολοκληρώσω την παρουσίασή μου αναφέροντας το γενεαλογικό μου δέντρο, ώστε να σκεφτείς και να καταλάβεις Άνθρωπε, μελετώντας τους γονείς μου, τους παππούδες μου και τα αδέρφια μου, ποια είμαι ή να προσεγγίσεις τουλάχιστον περίπου το ποια είμαι και ποια είναι η θέση μου στην δημιουργία.

Σου είχα πει προηγουμένως πως για να ‘γνωρίσεις’ καλά ένα μυθολογικό πρόσωπο, πρέπει να μάθεις τί σημαίνει το όνομά του, ποιοι ήταν οι γονείς του και τί σημαίνουν τα ονόματά τους.

Σου έχω ήδη μιλήσει για την ερμηνεία του ονόματός μου, που προέρχεται από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα wi–r που έχει την έννοια του «κάμπτω – λυγίζω, καθώς και της προέλευσής του από το ρήμα «είρω» που σημαίνει λέγω, ομιλώ, αναγγέλλω, ενεργώ ώστε να λεχθεί / αποκαλυφθεί κάτι.

Οπότε τώρα θα αναφερθώ στους γονείς μου, στο γενεαλογικό μου δέντρο, την οικογένειά μου, την οποία σου έχω παρουσιάσει προηγουμένως εν συντομία ως εξής:

«Μητέρα μου είναι η Ηλέκτρα, η Ωκεανίς Ηλέκτρα, η κόρη του Τιτάνα Ωκεανού και της Τηθύος, που κι’ αυτή είναι Τιτανίς. Από μητέρα λοιπόν είμαι ολοκάθαρα Τιτανίς κι’ εγώ.

Φυσικά κι από πατέρα στην Τιτανοοικογένεια ανήκω, αφού πατέρας μου είναι ο Θαύμας, ο γιός του Πόντου και της Τιταίας Γαίας.

Παπούδες λοιπόν ο Ωκεανός κι’ ο Πόντος, γιαγιά μου η Τηθύς, που το όνομά της σημαίνει προμήτωρ, ώσπερ ταυτίζεται με την θάλασσα, το υγρό στοιχείο, την μήτρα της ζωής… Μάνα μου λοιπόν η Ωκεανίς Ηλέκτρα… Κατάγομαι από μια νερο-οικογένεια. Υδάτινη θεότητα δηλαδή….»

Σαν υδάτινη θεότητα λοιπόν σχετίζομαι με την Ψυχή, αφού Άνθρωπε, βάση του νόμου των αναλογιών ο αέρας αντιστοιχεί με το Πνεύμα, το υγρό στοιχείο με την Ψυχή, ενώ τα στερεά με την Ύλη.

Ω! ναι Άνθρωπε, όπως θα σου αναλυθεί αργότερα, σχετίζομαι αρκετά με την ψυχή και τον ψυχισμό σου, αφού επηρεάζω μέσω του υποσυνειδήτου σου το ενδοκρινολογικό σου σύστημα.

Επί πλέον, κατά την μυθολογία, μετά την ανακατάταξη των θείων δυνάμεων, όπου οι παλιές μεγάλες θέαινες βρεθήκαμε σε δεύτερους ρόλους, κατέληξα υπηρέτρια της Ήρας η οποία αντιστοιχεί στην ‘Πνευματική Ψυχή’. Αυτή βέβαια, όπως και ο σφετερισμός των καθηκόντων μου από τον Ψυχοπομπό Ερμή, είναι άλλες ιστορίες που δεν αφορούν άμεσα στην συνέντευξη των χρωμάτων…..

Όπως –νομίζω, σου έχω ξαναπεί- οι γονείς μου, η Ηλέκτρα και ο Θαύμας, είναι το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, με άλλα λόγια, να το πούμε κάπως χοντρικά για να σου γίνει πιο κατανοητό, ο ηλεκτρισμός και ο μαγνητισμός, που η ένωσή τους σχηματίζει το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, τμήμα του οποίου είμαι εγώ, ένα από τα παιδιά τους, η Ίρις, το ‘ορατό φως/φάσμα, τα χρώματα του Ουράνιου Τόξου δηλαδή.

Με την μαμά Ηλέκτρα, εννοιολογικά κι ετυμολογικά, τα πράγματα είναι  πιο ευκολονόητα.

Κατά την Αλτάνη που ασχολείται με την ελληνική μυθολογία, ο ηλεκτρισμός του φάσματος Ηλέκτρα > ήλεκτρον είναι οι συμπυκνώσεις των ακτινοβολιών, η αποκρυστάλλωσή τους, η καθαρή γνώση που προκύπτει από την χρησιμοποίηση του φωτός.

(Σ. σ.: πολύ περισσότερον δε και των χρωμάτων, που είναι η ανάλυση του).

Με τον μπαμπά Θαύμαντα τα πράγματα δυσκολεύουν κάπως, γιατί πώς άραγε σχετίζεται ονομαστικά ο Θαύμας με τον μαγνητισμό;

Ας εξετάσουμε πρωτίστως τί σημαίνει η λέξη ‘θαύμα’, από την οποία προέρχεται το όνομα του πατέρα μου.

Σύμφωνα με την ετυμολογία, η λέξη "θαύμα", προέρχεται από το ελληνικό "θαυμάσιον" και είναι αυτό το οποίο προκαλεί θαυμασμό και κατάπληξη, ένα γεγονός έκτακτο, με κανόνες που δεν μπορεί να έχουν γενική εφαρμογή.

Ως θαύμα χαρακτηρίζεται κάθε συμβάν, που για τη φύση και τους φυσικούς νόμους, είναι δυνατόν να θεωρηθεί "ανεξήγητο", με τα καθιερωμένα, επιστημονικά αποδεκτά, κριτήρια.

Ο μαγνητισμός εθεωρείτο και θεωρείται ακόμα, παρ’ ότι γνωρίζουμε πλέον την λειτουργία του, σαν ένα θαυμάσιο μυστήριο….

Ο Αθανάσιος Σταγειρίτης στην «Ωγυγία» του αναφέρει για τον πατέρα μου πως «ήτο, κατά τινάς, θεός των παραδόξων φαινομένων εν τοις μετεώροις, όθεν ωνομάσθη Θαύμας, επειδή τα τοιαύτα φαινόμενα προξενούν θαυμασμόν εις τους ανθρώπους».

Δεν θα εξετάσουμε εδώ τον μαγνητισμό και τον ηλεκτρισμό. Αυτά είναι θέματα των φυσικών επιστημών. Εμείς εδώ μιλάμε για χρώματα, για τα χρώματά μου και την καταγωγή τους / μου.

Με τους γονείς μου, ας πούμε πως τελειώσαμε.

Πάμε τώρα στους παππούδες μου.

Είπαμε, γονείς του πατέρα μου είναι ο Πόντος και η Τιταία – Γαία, ενώ της μητέρας μου είναι ο Ωκεανός και η Τηθύς.

Από αυτούς τους τέσσερεις, θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα στον παππού μου τον Ωκεανό….

-Τί λες Άνθρωπε; Λέω πολλά και δεν μπορείς να τα συγκρατήσεις όλα… κάνω και αρκετές νύξεις που θέλεις να τις σκεφτείς; Θέλεις να σταματήσω λίγο; Πολύ καλά! Σταματώ εδώ και επανέρχομαι οσονούπω.

 


Topic: Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα και Φως, Ίρις και τα χρώματά της, Μύθοι και χρώματα, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Αζουριτης

⊆ March 10th by | ˜ No Comments »

 

Χρώματα βαφές

Οι βαφές της πρώιμης αρχαϊκής εποχής

 

 

Σε προηγούμενα άρθρα, αναφερθήκαμε στα χρώματα βαφές που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος κατά την προϊστορική περίοδο, τα οποία είναι εν χρήσει ακόμα και σήμερα.

Στην αρχαιότητα, πέρα από τα 6 προϊστορικά χρώματα, προστέθηκαν και άλλα χρώματα βαφές στον χρωστήρα του ανθρώπου, εκ των οποίων οκτώ κατά την πρώιμη αρχαϊκή εποχή.

Τα 8 αυτά χρώματα, της πρώιμης αρχαιότητας, κατά την διεθνή αγγλική τους ονομασία, είναι τα εξής:

Madder lake

Carmine lake

Realgar

Malachite

Orpiment

Egyptian blue

Indigo

Azurite

Έχομε αναφερθεί σε προηγούμενα άρθρα στα madder lake, carmine lake. και realgar, malachite στο orpiment, στο Egyptian blue και στο indigo. Τώρα θα ασχοληθούμε με το azurite (μπλε του αζουρίτη).

 

 

Azurite (αζουρίτης)

 

 

Σύντομη περιγραφή του azurite (μπλε του αζουρίτη):

 

Ο αζουρίτης είναι ορυκτός ανθρακικός χαλκός, που βρίσκεται σε πολλά μέρη του κόσμου στα ανώτερα οξειδωμένα τμήματα αποθέσεων χαλκού. Ο ορυκτός αζουρίτης συνδέεται συνήθως στη φύση με τον μαλαχίτη, το πράσινο ανθρακικό άλας του χαλκού, που είναι πολύ πιο άφθονος.

 

 

Η περιστασιακή χρήση του ως χρώμα ξεκίνησε από τους αρχαίους Αιγυπτίους, αλλά ήταν ασυνήθιστη μέχρι τον Μεσαίωνα, όταν ξεχάστηκε η κατασκευή της αρχαίας συνθετικής χρωστικής, γνωστής ως "αιγυπτιακό μπλε".

http://xromata.com/?p=10473  

Παραγόταν και τεχνητά από τον 17ο αιώνα, έως ότου αντικαταστάθηκε από το "μπλε της Πρωσίας" που ανακαλύφθηκε τον 18ο αιώνα.

Ο αζουρίτης ήταν η πιο σημαντική μπλε χρωστική ουσία στην ευρωπαϊκή ζωγραφική καθ’ όλη την διάρκεια του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.

 

 

Η ονομασία "Azurite" προέρχεται από τη Λατινική γλώσσα η οποία δανείστηκε μια περσική λέξη το lazhward για το μπλε χρώμα, που με τη μορφή του lazurium, αποβάλλοντας το αρχικό λάμδα, έγινε azurium, και μας έδωσε τη λέξη azure = γαλάζιος, μπλε.

 

 

Το μπλε του αζουρίτη εχρησιμοποιείτο και στην Ανατολή. Έχει βρεθεί σε τοιχογραφίες της κεντρικής Κίνας των περιόδων Μινγκ και Σουνγκ, καθώς και σε σπηλαιογραφίες στο Τουν Χουάνγκ της Δυτικής Κίνας. Έχει καταγραφεί η χρήση του και στην Ιαπωνία.  

 

 

Ο ορυκτός αζουρίτης απλώς αλέθεται, πλένεται και κοσκινίζεται. Ο χοντρά αλεσμένος αζουρίτης παράγει ένα σκούρο μπλε χρώμα, ενώ ο λεπτά αλεσμένος αζουρίτης παράγει έναν ελαφρύτερο μπλε χρωματικό τόνο.

 

 

Αρκετές συνταγές για την παρασκευή τεχνητού ανθρακικού χαλκού μας είναι γνωστές από τον 17ο αιώνα. Οι καλύτερες και πιο σταθερές τεχνητές βαφές είναι αυτές που έχουν παρασκευαστεί σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες με την προσθήκη αλάτων χαλκού. Το παραγόμενο αυτό γαλανό σαν τον ουρανό χρώμα είναι παρόμοιο με το χρώμα που παράγεται από τον λεπτοαλεσμένο φυσικό αζουρίτη, αλλά λίγο πιο πρασινωπό.

Ο χημικός τύπος του αζουρίτη είναι 2 CuCO3 Cu(OH)2

και η χημική του ονομασία ‘βασικός ανθρακικός χαλκός (ΙΙ)’,

 

 

Τοξικότητα: είναι μετρίως τοξικός. Πρέπει να δίδεται προσοχή στον χειρισμό της χρωστικής ξηρής σκόνης αλλά και στον διασκορπισμό της στο διαλυτικό μέσο.

Είναι χρώμα ανθεκτικό στο φως. Η ένταση του μπλε οφείλεται στην παρουσία χαλκού και στον τρόπο με τον οποίο συνδέεται χημικά με τις ομάδες υδροξυλίου (ΟΗ) και ανθρακικού (CO3). Ο αζουρίτης έχει καλή διαχρονικότητα σε έλαιοχρώματα και τέμπερες, αν και υπάρχει περίπτωση να μεταβληθεί σε πρασινωπό ή μαυριδερό χρώμα. Πράγματι, ο πράσινος μαλαχίτης, ένα άλλο φυσικό ορυκτό του χαλκού, είναι απλώς μια περισσότερο οξειδωμένη μορφή του ορυκτού αζουρίτη. Ως εκ τούτου, η αυξημένη οξείδωση προκαλεί την αλλαγή χρώματος από μπλε σε πράσινο.

 

 

Η οξείδωση βρίσκεται σε εξέλιξη εξ ου και ο αργός μετασχηματισμός του χρώματος από μπλε σε πράσινο. Ο αζουρίτης υφίσταται επίσης την αλλαγή σε μια μαύρη χρωστική ουσία εξαιτίας ενός οξειδίου του χαλκού, τον τενορίτη.

 


Topic: βαφές, ιστορία και χρώματα, μπλε, χρωστικές | Tags: None

Λευκη (vitiligo)

⊆ March 5th by | ˜ No Comments »

 

Λεύκη

 

 

Δυστυχώς, το ανθρώπινο δέρμα απλά δεν λειτουργεί όπως αυτό του χαμαιλέοντα. Δεν μπορεί να αλλάξει χρώμα. Το χρώμα του δέρματος με το οποίο γεννιόμαστε είναι αυτό που θα έχουμε για πάντα… ως επί το πλείστον.

Αν έχετε ανοιχτόχρωμο δέρμα, ένα σημαντικό χρονικό διάστημα παραμονής κάτω από τον ήλιο μπορεί να το μετατρέψει σε χρυσοκάστανο ή ανοιχτοκόκκινο.

 

 

Τα ηλιακά εγκαύματα και τα μαύρισμα από τον ήλιο δεν διαρκούν πολύ. Τελικά, το δέρμα σας επιστρέφει στη φυσιολογική χροιά του.

Για μερικούς ανθρώπους, όμως, το δέρμα μπορεί να αλλάξει χρώμα και να μείνει έτσι παντοτινά. Οι άνθρωποι αυτοί υφίστανται μια κατάσταση γνωστή ως λεύκη (vitiligo στα αγγλικά) εμφανίζοντας δερματικές κηλίδες στην επιδερμίδα τους που γίνεται λευκή σ’ εκείνα τα σημεία, σαν να έχουν χάσει το χρώμα τους.

 

 

Αυτό ακριβώς είναι η λεύκη, απώλεια της χρωστικής του δέρματος.

Όταν παρουσιάζεται λεύκη, στο δέρμα εμφανίζονται λευκές κηλίδες ή ολόκληρα τμήματα του δέρματος, σαν μπαλώματα, συνήθως ξεκινώντας από περιοχές που συχνά εκτίθενται στον ήλιο, όπως το πρόσωπο, τα χέρια, τα πόδια.

 

 

Η λεύκη μπορεί να εμφανισθεί σε ανθρώπους οποιουδήποτε χρώματος δέρματος και οποιασδήποτε ηλικίας.

 

 

Ευτυχώς, δεν είναι επικίνδυνη. Δεν είναι μια μορφή καρκίνου ή λοίμωξης. Δεν είναι επίσης μεταδοτική. Επειδή επηρεάζει την εμφάνιση, όμως, εξακολουθεί να είναι συχνά πολύ ενοχλητική για όσους υποφέρουν από αυτήν.

 

 

Το χρώμα του δέρματός μας καθορίζεται από ειδικά κύτταρα γνωστά ως μελανοκύτταρα. Αυτά τα κύτταρα παράγουν μελανίνη, η οποία είναι μια βιο – χρωστική ουσία που προστατεύει το δέρμα μας από τον Ήλιο και του δίνει το χρώμα του. Όσο πιο ενεργητικά είναι τα μελανοκύτταρά μας, τόσο περισσότερη μελανίνη παράγεται και τόσο πιο σκούρο είναι το δέρμα μας.

 

 

Όταν ένα άτομο έχει λεύκη, ορισμένα μελανοκύτταρα απλά σταματούν να παράγουν μελανίνη. Αυτό αναγκάζει το δέρμα στις περιοχές αυτές να γίνει λευκό λόγω της απουσίας μελανίνης. Η λεύκη μπορεί να εμφανιστεί σε μικρές κηλίδες ή σε μεγάλα τμήματα του δέρματος. Μπορεί επίσης να επηρεάσει το τρίχωμα, όπως και τις βλεφαρίδες.

Επομένως, το μόνο σημάδι της λεύκης είναι η παρουσία των ανοιχτόχρωμων επιφανειών στο αποχρωματισμένο δέρμα.

 

 

Μερικοί άνθρωποι μπορεί να αισθανθούν κνησμό πριν από την εμφάνιση μιας νέας εμπλοκής σε λεύκη. Τα σημεία εμφάνισης της λεύκης είναι αρχικά μικρά, αλλά συχνά αναπτύσσονται και αλλάζουν σχήμα, σε μερικές δε περιπτώσεις μπορεί να απλωθούν σε ολόκληρη την επιδερμίδα του σώματος.

 

 

Όταν εμφανίζονται, οι δερματικές αλλοιώσεις, είναι πιο εμφανείς στο πρόσωπο, τα χέρια και τους καρπούς. Η απώλεια της μελάγχρωσης του δέρματος είναι ιδιαίτερα αισθητή γύρω από τα στόμια (οπές) του σώματος, όπως το στόμα, τα μάτια, τα ρουθούνια, τα γεννητικά όργανα και ο ομφαλός.

 

 

Μερικές σημεία λεύκης αυξάνουν την φυσιολογική χρωστική του δέρματος γύρω από τις άκρες τους.

Όσοι στιγματίζονται από τη λεύκη μπορεί να εμφανίσουν κατάθλιψη και παρόμοιες διαταραχές της διάθεσης.

Οι γιατροί δεν γνωρίζουν με βεβαιότητα τι προκαλεί την λεύκη. Μερικοί πιστεύουν ότι είναι μια αυτοάνοση διαταραχή που προκαλεί το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού επιτεθέμενο σε μελανοκύτταρα. Άλλοι πιστεύουν ότι είναι μια γενετική διαταραχή. Στοιχεία δείχνουν ότι η λεύκη είναι πιο διαδεδομένη σε άτομα από οικογένειες με ιστορικό θυρεοειδούς νόσου και διαβήτη.

 

 

Δυστυχώς, δεν υπάρχει θεραπεία για την λεύκη. Υπάρχει, ωστόσο, μια μεγάλη ποικιλία διαθέσιμων αγωγών που μπορούν να βοηθήσουν να εξισορροπηθούν κάπως τα λευκά τμήματα με το υπόλοιπο χρώμα της επιδερμίδας ώστε να επιτευχθεί ένας πιο ομοιόμορφος τόνος στην χροιά του δέρματος. Όμως αυτό που λειτουργεί σε ένα άτομο δεν λειτουργεί απαραίτητα σε ένα άλλο, έτσι οι γιατροί πρέπει συχνά να δοκιμάσουν μια ποικιλία αγωγών για να μάθουν ποιά είναι η καλύτερη για κάθε άτομο.

 

 

 

Παγκοσμίως, περίπου το 1% των ανθρώπων, άνδρες και γυναίκες, παρουσιάζει λεύκη. Σε ορισμένους πληθυσμούς τα ποσοστά φθάνουν το 2-3%. Αρκετοί των πασχόντων εμφανίζουν την χρωστική διαταραχή πριν την ηλικία των 20 ετών, ενώ οι περισσότεροι την αναπτύσσουν πριν από την ηλικία των 40 ετών.

 

 

Η λεύκη έχει περιγραφεί από την αρχαιότητα.

 

 

Λεύκη επίσης παρουσιάζουν και κάποια ζώα, όπως οι σκύλοι και οι γάτες.

 


Topic: Uncategorized, βάψιμο ανθρώπου, ζωα και χρωματα, Φύση και χρώματα | Tags: None

Χρωμα επιδερμιδας

⊆ February 25th by | ˜ No Comments »

 

Γιατί οι άνθρωποι έχουμε διαφορετικά χρώματα επιδερμίδας;

 

 

Σ’ αυτό το άρθρο θα ασχοληθούμε με το διαφορετικό χρώμα των ανθρώπινων φυλών, όπως αναγράφεται στον ιστότοπο Wonderopolis.

 

 

Είναι γνωστό σε όλους ότι άνθρωποι που κατοικούν σε διαφορετικά μέρη της υφηλίου συχνά έχουν διαφορετικό χρώμα δέρματος.

Π.χ. άνθρωποι που ζουν σε τροπικά μέρη συνήθως έχουν σκουρότερο δέρμα από τους ανθρώπους που ζουν σε ψυχρά κλίματα.

 

 

Με την πάροδο του χρόνου, οι επιστήμονες που μελέτησαν το ανθρώπινο σώμα έμαθαν ότι οι διακυμάνσεις στο χρώμα του δέρματος εμφανίζονται ως προσαρμοστικά χαρακτηριστικά που περνούν μέσω γονιδίων από γονείς σε παιδιά.

 

 

Αυτά τα χαρακτηριστικά αντιστοιχούν στενά με τη γεωγραφική τοποθεσία καταγωγής και την σχέση της περιοχής εκείνης με την υπεριώδη (UV) ακτινοβολία του Ήλιου.

 

 

Το χρώμα του δέρματος ενός ατόμου καθορίζεται από την ποσότητα της μελανίνης του δέρματός του. Η μελανίνη είναι μια σκούρα καφέ έως μαύρη βιο- χρωστική ουσία που παράγεται από ειδικά κύτταρα που ονομάζονται μελανοκύτταρα.

Ο σκοπός της μελανίνης είναι να προστατεύει το δέρμα από τις επιβλαβείς υπεριώδεις ακτίνες (UV) του ήλιου.

Η υπεριώδης ακτινοβολία μπορεί να προκαλέσει καρκίνο του δέρματος. Η μελανίνη δρα σαν φυσικό αντηλιακό, απορροφώντας τις υπεριώδεις ακτινοβολίες. Όσο περισσότερη μελανίνη έχει το δέρμα σας, τόσο πιο σκούρο θα είναι το δέρμα σας και τόσο μεγαλύτερη προστασία που θα έχει έναντι των ακτινοβολιών UV.

 

 

Άνθρωποι με ανοιχτόχρωμο δέρμα έχουν λιγότερη μελανίνη, ενώ οι άνθρωποι με πιο σκούρο δέρμα έχουν περισσότερη μελανίνη.

Οι άνθρωποι με κιτρινωπούς τόνους δέρματος έχουν περισσότερη ή άλλο τύπο της άλλης βιο- χρωστικής που χρωματίζει μαζί με την μελανίνη το δέρμα μας και ονομάζεται καροτένιο.

 

 

Οι άνθρωποι που ζουν στις τροπικές περιοχές εκτίθενται περισσότερο στις επιβλαβείς υπεριώδεις UV ακτινοβολίες του Ήλιου. Ως αποτέλεσμα, το δέρμα τους τείνει να γίνει πιο σκουρόχρωμο καθώς το σώμα τους παράγει περισσότερη μελανίνη για να εξουδετερώσει τις επιδράσεις των ακτίνων του ήλιου.

 

 

Κατά τη διάρκεια διαδοχικών γενεών, γονίδια μεταφέρονται από τους γονείς στα παιδιά τους, συμπεριλαμβανομένης της τάσης να παράγουν μια ορισμένη ποσότητα μελανίνης δεδομένης της περιοχής καταγωγής της οικογένειας.

 

 

Παρομοίως, οι βόρειοι λαοί τείνουν να έχουν ανοιχτότερα χρώματα δέρματος, επειδή δεν προσλαμβάνουν μεγάλες ποσότητες από τις επιβλαβείς ακτίνες UV του ήλιου. Ως αποτέλεσμα, τα σώματά τους δεν χρειάζεται να παράγουν πολλή μελανίνη, γεγονός που καθιστά το χρώμα του δέρματός τους ανοιχτότερο.

 

 

Επίσης, οι ελαφρύτερες αποχρώσεις του δέρματος στις βόρειες περιοχές επιτρέπουν την είσοδο περισσότερων ακτίνων UV στην επιδερμίδα για να βοηθήσουν στην παραγωγή των απαραίτητων ποσοτήτων βιταμίνης D που χρειάζεται το σώμα.

Το σώμα πρέπει πάντα να επιτυγχάνει μια προσεκτική ισορροπία ώστε να λαμβάνει ακριβώς τόση υπεριώδη ακτινοβολία, όση χρειάζεται για να παράγει την βασική βιταμίνη D, αποφεύγοντας την υπερέκθεσή του στις ακτινοβολίες αυτές, που μπορεί να οδηγήσει σε καρκίνο του δέρματος.

 

 

Σε ορισμένες όμως βόρειες παράκτιες περιοχές, όπως στην Αλάσκα και τον Βόρειο Καναδά, παρατηρούμε ότι οι εγγενείς λαοί τείνουν να έχουν πιο σκούρο δέρμα από ό, τι θα περιμέναμε βάση αυτών που ειπώθηκαν προηγουμένως. Αυτό συμβαίνει συνήθως επειδή η διατροφή τους είναι πλούσια σε θαλασσινά που τους παρέχουν όλη την βιταμίνη D που χρειάζονται οι οργανισμοί τους. Ως αποτέλεσμα, το δέρμα τους παράγει περισσότερη μελανίνη, γεγονός που το καθιστά πιο σκούρο.

 

 

Βεβαίως, στον σημερινό σύγχρονο κόσμο των διεθνών ταξιδιών, άνθρωποι όλων των φυλών, εθνοτήτων και εθνικοτήτων ταξιδεύουν και ζουν σε όλο τον κόσμο. Τα ατομικά τους σώματα προσαρμόζονται στις συνθήκες όπου ζουν με την πάροδο του χρόνου (μετά από πολύ μεγάλη χρονική διάρκεια). Ως τότε μεταδίδουν στα παιδιά τους τα γονιδιακά γνωρίσματά τους. Το γεγονός αυτό βοηθάει στην εξήγηση των πολλών διαφορετικών χρωμάτων δερμάτων που βλέπουμε κάθε μέρα τριγύρω μας.

 


Topic: Uncategorized, βάψιμο ανθρώπου, Φύση και χρώματα | Tags: None