xromata.com


Γκαιτε: Η θεωρια των χρωματων (Β)

⊆ August 25th by | ˜ No Comments »

 

«Η θεωρία των χρωμάτων» του Γκαίτε

(Β)


 

 

Συνεχίζουμε, όπως υποσχεθήκαμε στο τέλος του Α μέρους της «Θεωρίας των χρωμάτων» του Γκαίτε, από το σημείο στο οποίο είχαμε σταματήσει στην προηγούμενη ανάρτηση, δηλαδή στην αναφορά της κριτικής του Louis Bertrand Castel για το πείραμα του Νεύτωνα, όπου ισχυριζόταν ότι ο Νεύτων ενδιαφερόταν μόνο για μια ειδική περίπτωση και πως το εύρος του χρωματικού φάσματος εξαρτιόταν από την απόστασή του από το πρίσμα.

 

 

Ενώ λοιπόν ο Νεύτων παρατήρησε το χρωματικό φάσμα πάνω σε ένα σταθερό σημείο σε μια ορισμένη απόσταση από το πρίσμα, ο Γκαίτε έκανε τις παρατηρήσεις του πάνω σε μια λευκή επιφάνεια την οποία απομάκρυνε σταδιακά από το πρίσμα, καταλήγοντας στην θεωρία ότι αυτό (το φάσμα) που ξεκινάει από το άχρωμο φως εξαρτάται από τις εξωτερικές συνθήκες για να αποδώσει το φαινόμενο των χρωμάτων.

Είναι δύσκολο να παρουσιάσει κανείς την «θεωρία των χρωμάτων» του Γκαίτε, γιατί ο ίδιος απέφευγε την δημιουργία μιας πραγματικής θεωρίας, λέγοντας πως σκοπός του δεν ήταν η εξήγηση του φάσματος αλλά η κατανόησή του, μέσω της οποίας θα αποκαλυφθεί ο χαρακτήρας των χρωμάτων χωρίς να χρειάζεται η προσφυγή σε σχετικά αντιληπτά φαινόμενα όπως το «μήκος κύματος» ή τα «σωματίδια».

 

 

O Schopenhauer στην εισαγωγή του έργου του “On vision and colors” γράφει:

Ο Γκαίτε μας παρέδωσε επακριβώς αυτό που υπόσχεται με τον τίτλο της εξαίρετης δουλειάς του «Στοιχεία για μια θεωρία του χρώματος». Πλήρη και σημαντικά στοιχεία, πλούσιο υλικό για μελλοντικές θεωρίες επί των χρωμάτων. Δεν μας εφοδίασε με μια πραγματική εξήγηση της ουσιώδους φύσης των χρωμάτων.

«Πιστεύω ότι αυτό που πραγματικά ερευνούσε ο Γκαίτε δεν ήταν η φυσιολογική αλλά η ψυχολογική θεωρία των χρωμάτων» έγραψε αργότερα, το 1931, ο Ludwig Wittgenstein.

Όντως, αυτό αποφαίνεται από τις μετέπειτα μελέτες του στον χρωματικό κύκλο, αποδίδοντας στα χρώματα αισθητικά ποιοτικά γνωρίσματα, κάτω από τον τίτλο: Αλληγορική, Συμβολική, Μυστικιστική χρήση των χρωμάτων.

 

 

Θα επανέλθουμε λοιπόν σύντομα για την παρουσίαση αυτής της θεώρησης του Γκαίτε, όπως και για την άποψή του περί σκότους, που δεν το θεωρούσε σαν έλλειψη φωτός, όπως ο Νεύτων, αλλά σαν τον πολικό του αντίποδα.

 

 

Αυτή είναι μια από τις 9 διαφοροποιήσεις του Γκαίτε από τον Νεύτωνα σχετικά με τις «ιδιότητες του φωτός».

Οι διατυπώσεις ως προς τις ιδιότητες του φωτός από τον Νεύτωνα έγιναν το 1704, του Γκαίτε το 1810.

Άλλη μια από τις 9 αυτές διαφορές είναι ότι κατά τον Νεύτωνα το λευκό φως αναλύεται σε 7 καθαρά χρώματα, ενώ κατά τον Γκαίτε τα καθαρά χρώματα είναι δυο, το μπλε και το κίτρινο. Τα υπόλοιπα είναι διαβαθμίσεις αυτών των δυο*

 

 

[* εδώ ο Γκαίτε πλησιάζει την θεωρία περί χρωμάτων του Αριστοτέλη, αλλά και την σύγχρονη επιστημονική θεώρηση ότι οι μονοκύτταροι πρόγονοί μας αντιλαμβάνονταν μόνο αυτά τα δυο χρώματα].

 

 

 

Ο Νεύτων υποστήριζε ότι τα χρώματα στα οποία αναλύεται το φως, όταν ανασυντεθούν αποδίδουν ξανά λευκό φως. Ο Γκαίτε ισχυριζόταν ότι αν τα χρώματα συνδυασθούν αποδίδουν διαβαθμίσεις του γκρίζου.*

[* σήμερα είναι πλέον γνωστό ότι και οι δυο ισχυρισμοί ευσταθούν. Ο μεν πρώτος, του Νεύτωνα, ισχύει για την προσθετική μίξη (μίξη ακτινοβολιών) ο δε άλλος, του Γκαίτε, για την αφαιρετική μίξη (μίξη βαφών)].

 

 

 

Τέλος, ο Νευτώνειος χρωματικός κύκλος είναι ασύμμετρος και αποτελείται από 7 χρώματα, ενώ αυτός του Γκαίτε αποτελείται από 6 χρώματα και είναι συμμετρικός.

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα και Φως, Χρωματικός κύκλος | Tags: None

Συνεντευξη [γ΄] : Ποσα ειμαστε; 6,7,8;

⊆ August 20th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα  και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

 

[γ΄]

 

Πόσα είμαστε άραγε; 6; 7; 8;

 

 


Άνθρωπε, μας κάλεσες, εμάς τα χρώματα, για μια συνέντευξη, χωρίς να καθορίσεις Πόσα; και Ποια; να έρθουμε.

Αποφασίσαμε λοιπόν να έλθουμε και να ξεκινήσουμε κατ’ αρχάς την συνέντευξη, εμείς τα τρία, τα κατ’ αρχήν βασικά και στην συνέχεια, επειδή προβλέπουμε πως η συνέντευξη αυτή θα διαρκέσει αρκετά, θα κληθούν και άλλα εκτός από εμάς, συνεπικουρικά.

Συστηνόμαστε λοιπόν: Εμείς, τα τρία βασικά, είμαστε το κόκκινο, το κίτρινο και το μπλε. Γιατί μας λένε βασικά; Γιατί είμαστε η τριπλή βάση από την οποία ξεπηδούν τα χιλιάδες χρώματα που αντικρίζεις άνθρωπε. Όλα παράγονται από τις μεταξύ μας αναμίξεις και από την σχέση μας με το φως και την έλλειψή του, που την αποκαλείς «σκοτάδι».

http://xromata.com/?p=153

Βεβαίως, όπως έχεις ανακαλύψει τελευταίως (εδώ και περίπου έναν αιώνα, μόνο) δεν είμαστε η μοναδική βασική τριάδα χρωμάτων. Υπάρχουν και άλλες δυο τριάδες βασικών χρωμάτων, κάπως διαφοροποιημένες από εμάς, αλλά εμείς είμαστε τα βασικά χρώματα του επιπέδου σου, του επιπέδου των βαφών, αυτά που γνώριζες εξ αρχής, ανά τους αιώνες, τα πιο οικεία σου, τα χρώματα της «αφαιρετικής μίξης», όπως μας αποκάλεσες τελευταίως, για να μας ξεχωρίζεις από τις άλλες δυο τριάδες,

http://xromata.com/?p=173

τα άλλα δυο συστήματα μίξης χρωμάτων είναι αυτό που έχεις αποκαλέσει RGB ή άλλως «προσθετική μίξη»,

http://xromata.com/?p=198

και το σύστημα CMYK, που είναι ένας συνδυασμός των δυο αντίθετων συστημάτων ανάμιξης, της αφαιρετικής και της προσθετικής.

http://xromata.com/?p=214

Αργότερα θα έλθουν και αυτά εδώ, στον χώρο της συνέντευξης, να μας μιλήσουν για τον εαυτό τους, οπότε προς το παρόν ξεκινάμε εμείς τα τρία.

Αρχίζω εγώ το Κόκκινο. Γιατί κάνω εγώ την αρχή; Χα! Γιατί είμαι η αρχή, η αρχή σε πολλά σημεία του κόσμου μας, του κόσμου των χρωμάτων, όπως θα φανεί κατά την διάρκεια της συνέντευξης. Γι’ αυτό εξάλλου βρίσκομαι και στην αρχή, στην άκρη του Ουράνιου Τόξου.

Όταν συνδυάζομαι, αναμιγνύομαι, ζευγαρώνω τέλος πάντων με το μπλε χρώμα, παράγουμε το μωβ, το χρώμα που βρίσκεται στην άλλη άκρη του τόξου.

Ζευγαρώνοντας με το κίτρινο, παράγουμε το πορτοκαλί, που τόσο πολύ μας μοιάζει, ώστε το μπερδεύεις συχνά με τους γονείς του, εμάς, το κόκκινο και το κίτρινο. Ναι, έτσι είναι, γι’ αυτό και το αποκάλεσες «μιμιτή» γιατί μιμείται τέλεια τους γονείς του, εμάς, τόσο καλά, που άργησες πολύ να εννοήσεις πως πρόκειται για άλλο χρώμα. Σου πήρε αρκετούς αιώνες για να το καταλάβεις τούτο και γι’ αυτό παλιά, όταν μας μετρούσες μας έβγαζες 5 και όχι 6.

Τα άλλα δυο βασικά χρώματα το μπλε με το κίτρινο, όταν ζευγαρώσουν, όταν συνδυαστούν δηλαδή, παράγουν το πράσινο, το τρίτο παράγωγο χρώμα.

3 λοιπόν εμείς τα βασικά (γιατί καλούμαστε βασικά θα το πούμε σε λίγο) και 3 τα παράγωγα, είμαστε συνολικά 6.

Τα 3 παράγωγα χρώματα, δηλαδή το πράσινο, το πορτοκαλί και το μωβ, ονομάζονται ορθώς «συμπληρωματικά» χρώματα, γιατί καθένα τους συμπληρώνει ένα από εμάς τα βασικά.

Πώς μας συμπληρώνει; Απλούστατα:

Κάθε βασικό χρώμα συμπληρώνεται από το παράγωγο χρώμα που γεννήθηκε από την ένωση των δυο άλλων βασικών, έτσι κάθε ένα μας από τα βασικά χρώματα μαζί με το συμπληρωματικό του (αυτό που προέκυψε από το ζευγάρωμα – ανάμιξη των δυο άλλων βασικών), αποτελεί και πάλι την τριάδα των βασικών χρωμάτων.

Δηλαδή, εγώ το κόκκινο έχω για συμπληρωματικό μου το πράσινο, που αποτελείται από μπλε και κίτρινο, άρα είμαστε παρέα τα τρία βασικά, όταν με συμπληρώνει, δηλαδή στέκεται πλάι μου, ενώνεται μαζί μου, το πράσινο

Το μπλε συμπληρώνεται από το πορτοκαλί, παράγωγο δικό μου (του κόκκινου) με το κίτρινο, ενώ το κίτρινο συμπληρώνεται από το χρώμα που αποτελείται από κόκκινο και μπλε, δηλαδή το μωβ.

Μην ξεχνάς δε, ότι αναφερόμαστε μόνο στην αφαιρετική μίξη χρωμάτων, δηλαδή την ανάμιξη των χρωστικών ουσιών. Ποιες είναι αυτές; Κάνε υπομονή. Δεν μπορούμε να τα πούμε όλα μαζί από την αρχή.

Για την ώρα όμως πρέπει να επιτρέψουμε την είσοδο στον χώρο της συνέντευξης και στα τρία συμπληρωματικά μας. Επιμένουν πως δεν είναι σωστό που τα αφήσαμε απ’ έξω, γιατί αποτελούμε την άρρηκτη εξάδα του φάσματος. Ότι τα 6 είμαστε ένα…. Ωω! Ναι! Το 6 που είναι 1. Μάλιστα! Μελλοντικά θα το καλέσουμε κι’ αυτό, το 6, όπως και άλλους αριθμούς, στην συνέντευξη μας… Τί σχέση έχουν οι αριθμοί με τον μυστηριώδη κόσμο των χρωμάτων; Ε! έχουν! Και οι αριθμοί και οι ήχοι… Αυτά όμως ας τ’ αφήσουμε για αργότερα.

Προς το παρόν, τώρα που ήρθαν και τα συμπληρωματικά μας, ας συνεχίσουμε με το ερώτημα «Πόσα είμαστε τελικά;» 6,7 ή 8;

 


Topic: Αριθμοί και χρώματα, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Παναγια και χρωματα

⊆ August 15th by | ˜ No Comments »

 

Η Παναγία και τα χρώματα

 

 

 

Άλλος ένας δεκαπενταύγουστος, που ως συνήθως, τα τελευταία χρόνια, φροντίζουμε ώστε το άρθρο αυτής της ημέρας να είναι σχετικό με την Θεομήτορα, την μεγάλη αυτή θηλυκή μορφή του ελληνορθόδοξου χριστιανισμού, που σήμερα εορτάζεται η μνήμη της.

Βεβαίως το θέμα μας πρέπει να σχετίζεται κάπως με τα χρώματα και εδώ είναι η δυσκολία, γιατί δεν υπάρχουν πολλές χρωματικές λαβές για τέτοια σύνδεση.

Στο παρελθόν αναφερθήκαμε στο φόρεμα της Παναγίας, δηλαδή γιατί και με ποιους χρωματισμούς βάφονται τα ενδύματα της Παρθένου στα διάφορα εικονίσματα, (θα βρείτε τους αντίστοιχους συνδέσμους, αν ανοίξετε τον παρακάτω σύνδεσμο που θα σας οδηγήσει στο περυσινό άρθρο), ενώ πέρυσι είχαμε ένα αφιέρωμα στην «Παναγιά του βουδισμού», την θεά Κάννον.

 

 

http://xromata.com/?p=7412

 

 

 

Οι καθολικοί πάλι, με την πάροδο του χρόνου, έχουν καθιερώσει ένα τυπικό ένδυμα για την Παρθένο Μαρία, που αποτελείται από λευκό χιτώνα και μπλε μανδύα, προσδίδοντας στο άσπρο την έννοια της άσπιλου αγνότητας και διάφορες συμβολικές επεξηγήσεις για το μπλε (το χρώμα του ουρανού και της θάλασσας) ξεχνώντας μάλλον ότι το μπλε χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τον χρωματισμό του ενδύματος της Παναγίας, τιμής ένεκεν, επειδή υπήρξε ένα πανάκριβο χρώμα, αν και ο επικεφαλής ερευνητής επί θεμάτων της Παρθένου Μαρίας, Fr Johann Roten, του καθολικού πανεπιστημίου του Dayton, σημειώνει:

 

 

«Ο βαθύς μπλε μανδύας της Παρθένου, έχει βυζαντινή προέλευση, ανάγεται στο 500 μ.Χ. και είναι χρώμα αυτοκράτειρας. Είναι το χρώμα που συσχετίζεται με την βασιλεία, την ειρήνη και την φύση (ουρανός και θάλασσα), γι’ αυτό και η καλλιτεχνική παράδοση απεικονίζει την βασίλισσα του ουρανού και της γης ντυμένη στα μπλε».*

 

 

 

*[Μπλε, όχι όμως βαθύ σκούρο, αλλά ανοιχτό, γαλαζωπό, είναι το χρώμα μιας άλλης παλαιότερης βασίλισσας του ουρανού και της γης, της θεάς Ήρας]

Επίσης, κατά την καθολική παράδοση, αναφέρονται τα χρώματα που φορούσε η Παναγία σε εμφανίσεις της σε τρία οράματα, ήτοι:

Όταν εμφανίσθηκε στην Γουαδελούπη το 1531, στον Χουάν Ντιέγκο, φορούσε ροζ χιτώνα και μπλε μανδύα με χρυσά αστέρια.

Η Παναγία της Λούρδης, όταν εμφανίστηκε στην Μπερναντέτ, το 1858, φορούσε ένα απλό λευκό χιτώνα και μανδύα με μπλε υφασμάτινη μαντήλα – ζώνη.

Στο θαύμα της Φατίμα, στην Πορτογαλία το 1917, εμφανίστηκε στα παιδιά που την είδαν, ντυμένη στα λευκά με χρυσό τελείωμα στον λευκό μανδύα της και χρυσή κορώνα στο κεφάλι.

 

 

Αυτά όσον αφορά τα χρώματα της Παναγίας σε οράματα, συμβολισμούς κλπ. και η αποδοχή τους εξαρτάται από τον βαθμό θρησκευτικής πίστης καθενός που τα διαβάζει.

Άλλη μια σύνδεση της Παναγίας με τα χρώματα είναι η λαϊκή παράδοση κατά την οποία το Ουράνιο Τόξο καλείται «το ζωνάρι της Παναγιάς».

 

 

Αυτό το πολύχρωμο ζωνάρι, δεν έχει καμία σχέση με την «Τίμια ζώνη της Θεοτόκου», που λέγεται ότι την έπλεξε η ίδια η Μαρία από τρίχες καμήλας, της οποίας η Κατάθεση εορτάζεται στις 31 Αυγούστου.

Η τίμια αυτή ζώνη δεν θα μας απασχολήσει σε αυτό το άρθρο. Πάντως για όλους όσοι ενδιαφέρεστε να μάθετε τα σχετικά με αυτήν, σας παραθέτουμε τον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.agiazoni.gr/article.php?id=26322138942156739831

Εδώ, μας ενδιαφέρει το «ζωνάρι της Παναγιάς» σαν Ουράνιο Τόξο, αλλά δυστυχώς, πέρα από την παραδοσιακή λαϊκή έκφραση δεν βρίσκουμε τίποτα σχετικό για την ταύτιση της ζώνης της Θεομήτορος με το ουράνιο αυτό φαινόμενο, εκτός και εάν υποθέσουμε ότι την στιγμή που ανερχόμενη στους Ουρανούς, καθώς έριξε την ζώνη της στον Απόστολο Θωμά, τον μόνο από τους Αποστόλους που είδε την Θαυμαστή Μετάστασή Της και την παρακάλεσε να του δώσει για ευλογία την Ζώνη της, την στιγμή εκείνη εμφανίστηκε το Ουράνιο Τόξο και έτσι συνδυάστηκαν μεταξύ τους. Τί να πούμε; Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε.

Υποθέσεις και σκέψεις μπορούμε να κάνουμε γενικότερα για την παρουσία του θηλυκού στοιχείου στα διάφορα θρησκεύματα, όπου στις τρεις επικρατούσες εβραιογενείς Αβραμικές θρησκείες, δηλαδή την ιουδαϊκή, τον χριστιανισμό και το ισλάμ, το θηλυκό στοιχείο εκλείπει, εκτός από την περίπτωση της Θεομήτορος του χριστιανισμού, η οποία είναι αποδεκτή και σεβαστή και από το ισλάμ.

Στις άλλες μονοθεϊστικές (με πολυθεϊστική ανάλυση) θρησκείες, όπως την αρχαιοαιγυπτιακή, τον ολυμπισμό και τον ινδουισμό, το θηλυκό στοιχείο είναι ισοδύναμο του αρσενικού.

 

 

Μάλιστα, στην τελευταία περίπτωση, οι καταγόμενοι από ινδουιστές χριστιανοί, κάποιες φορές απεικονίζουν την Παναγία με τα χρώματα (λευκό και χρυσό) που αποδίδονται στην Σαρασουάτι, την σύζυγο του Δημιουργού Βράχμα.

http://xromata.com/?p=4985

Εδώ όμως σταματάμε γιατί ανοίγει ένα άλλο μεγάλο θέμα που πιθανόν να μας απασχολήσει μελλοντικά.

Τις ευχές μας σε όλους όσοι γιορτάζετε σήμερα και Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού σε όλους!

 


Topic: Uncategorized, Μύθοι και χρώματα | Tags: None

Γιοχαννες Ιττεν

⊆ August 10th by | ˜ No Comments »

 

Γιοχάννες Ίττεν

(Αυτοί που ασχολήθηκαν με τα χρώματα)


 

 

Για τον χρωματικό κύκλο έχουμε μιλήσει πολύ παλιά, πριν αρκετά χρόνια, στο ξεκίνημα της ιστοσελίδας αυτής. Πρόκειται για ένα βασικό εργαλείο για την κατανόηση των χρωμάτων, τον διαχωρισμό τους σε ψυχρά και θερμά χρώματα και την χρησιμοποίησή τους σε διάφορες εφαρμογές.

http://xromata.com/?p=252

Ο απλός αυτός χρωματικός κύκλος περιέχει τα 3 βασικά – πρωτογενή χρώματα και τα τρία παράγωγά τους – δευτερογενή χρώματα.

Ο Γιοχάννες Ίττεν ανέπτυξε τον χρωματικό κύκλο έτσι ώστε να εμφανίζει και τα 6 τριτογενή χρώματα, ένα εργαλείο πολύ πιο αναλυτικό από τον απλό κύκλο. Έτσι, ο κύκλος του Ίττεν με τις 12 βασικές χρωματικές αποχρώσεις, αλλά και με την ανάπτυξή τους από 3 σε 6 κι’ από 6 σε 12, είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για όσους ασχολούνται με τα χρώματα και τους ποικίλους αρμονικούς συνδυασμούς τους.

 

 

Ο κύκλος αυτός δεν είναι το μοναδικό χρωματικό έργο του Γιοχάννες Ίττεν ο οποίος ασχολήθηκε με τους συνδυασμούς και τις σχέσεις μεταξύ των χρωμάτων, με τα μετεικάσματα κ.α.

Πριν αναρτήσουμε ένα άρθρο στην παρουσίαση και ανάλυση του κύκλου του Ίττεν, ας πούμε λίγα λόγια γι’ αυτόν τον άνθρωπο, που είναι ένας από αυτούς που ασχολήθηκαν και αφιερώθηκαν στα χρώματα και τον κόσμο τους.

 

 

Ο Ελβετός Γιοχάννες Ίττεν (Johannes Itten) γεννήθηκε στο Λίντεν της Ελβετίας στις 11 Νοεμβρίου του 1888 και πέθανε στις 25 Μαρτίου του 1967 στην Ζυρίχη. Αφιέρωσε όλη του την ζωή στην μελέτη του χρώματος. Μετά την απόκτηση του πτυχίου του σαν καθηγητής της Μέσης Εκπαίδευσης, άρχισε να συγκεντρώνει τις πρώτες θεωρητικές γνώσεις περί χρώματος στην Στουτγκάρδη, από το 1913 έως το 1916,  στον κύκλο του Άντολφ Χέλτζελ, που δίδασκε στην Ακαδημία της Στουτγκάρδης, επηρεασμένος από την «Θεωρία των χρωμάτων» του Γκαίτε και τον «χρυσό αριθμό φ».

 

 

Η ζωγραφική του Ίττεν και αφετέρου οι συστηματικές μελέτες του, του επέτρεψαν να επαληθεύσει και να τροποποιήσει όλες τις χρωματικές θεωρίες που του ήταν προσιτές. Σαν τον φυσικό που εξετάζει τις φυσικές και χημικές ιδιότητες των χρωμάτων, έτσι αντιμετώπιζε ο Ίττεν τα καλλιτεχνικά και πρακτικά προβλήματα που θέτει το χρώμα στον ζωγράφο και στον άνθρωπο που δουλεύει με αυτό.

Η σπουδαιότητα του καλλιτεχνικού έργου του Γιοχάννες Ίττεν για την μοντέρνα τέχνη του 20ου αιώνα είναι αναμφισβήτητη.

 

 

Η θεωρία του, όπως εκτίθεται μέσα στο έργο «Τέχνη του χρώματος», που εκδόθηκε και έγινε γνωστή σε πολλές χώρες, χαρακτηρίζεται από μια αδιαφιλονίκητη ενότητα, οφειλόμενη στις γνώσεις του μεγάλου ζωγράφου και τις εμπειρίες του προοδευτικού παιδαγωγού, που ήταν οι δυο θεμελιώδεις τάσεις της προσωπικότητάς του.

Η υποκειμενική αντίληψη του χρώματος από την μια πλευρά, οι αντικειμενικοί νόμοι της χρωματομετρίας από την άλλη, αποτελούν τους δυο πόλους αυτής της πραγματείας.

Κατά τον Ίττεν, θα πρέπει να αποκτήσουμε μια σφαιρική γνώση των αντικειμενικών νόμων του χρώματος, που μελετώνται με βάση τον χρωματικό κύκλο, την χρωματική σφαίρα και τις χρωματικές αντιθέσεις.

Ο Ίττεν στο έργο του «Η τέχνη του χρώματος» διατύπωσε μια θεωρία με αδιαφιλονίκητη ενότητα, που υπακούει πλήρως σε κανόνες και νόμους. Οτιδήποτε αναφέρει το τεκμηριώνει και επιστημονικά, όταν αυτό είναι εφικτό, αλλά και με την ευαισθησία του ζωγράφου, αφού αντικείμενο της μελέτης του είναι το χρώμα, ένα αντικείμενο που δεν έχει μόνο υλική υπόσταση, αλλά όπως αναφέρει ο ίδιος και ψυχική και πνευματική.

 

 

Ο Ίττεν υπήρξε ακόλουθος του μαζντασνανισμού (mazdaznan), ενός νέο-ζωροαστρικού θρησκεύ- ματος που ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα, που υποστήριζε ότι η γη πρέπει να αποκατασταθεί σε έναν κήπο (παράδεισο) όπου η ανθρωπότητα θα μπορούσε να συνεργάζεται και να επικοινωνεί με τον Θεό.

Ήταν αυστηρά χορτοφάγος και διαλογιζόταν, θεωρώντας αυτά σαν μέσα για να αναπτύξει την εσωτερική του κατανόηση και διαίσθηση, κύρια πηγή –κατ’ αυτόν- καλλιτεχνικής έμπνευσης και πρακτικής.

 

 

Ο μυστικισμός του και ο σεβασμός που ενέπνεε σε πολλούς φοιτητές του, οι οποίοι τον ακολούθησαν στα πιστεύω του, τον έφεραν σε ρήξη με τον Walter Gropius, ο οποίος ήθελε να αλλάξει την κατεύθυνση της σχολής Bauhaus της Βαϊμάρης προς την μαζική παραγωγή αντί της αποκλειστικά ατομικής καλλιτεχνικής έκφρασης. Το ρήγμα αυτό οδήγησε τον Ίττεν, το 1923, στην παραίτησή του από τη σχολή Bauhaus και την άμεση αντικατάστασή του.

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Χρωματικός κύκλος | Tags: None

Μορφες πυρακτωσης

⊆ August 5th by | ˜ No Comments »

 

Άλλα παραδείγματα πυράκτωσης

 

 (από την ιστοσελίδα «causes of color / αίτια χρωμάτων»)

 


Ο χρωματισμός μιας πυράκτωσης χρησιμοποιείται για την καταμέτρηση της θερμοκρασίας της ακτινοβολίας της.

Από την απλή φλόγα ενός κεριού μέχρι τον δημόσιο φωτισμό, από τους κοινούς λαμπτήρες, τις διάφορες σύγχρονες λάμπες, τα φλας των φωτογραφικών μηχανών, όλες αυτές οι πηγές φωτισμού βασίζονται στην πυράκτωση.

 

 

Συνήθως ο στόχος σε μια κατασκευή πηγής φωτισμού είναι να αποφευχθεί ο χρωματισμός της ακτινοβολίας και να επιτευχθεί φως όσον το δυνατόν ομοιόμορφα λευκό.

 

 

Η κατεργασία των μετάλλων εξαρτάται κατά μεγάλο βαθμό από τις ευδιάκριτες αλλαγές της χρωματικής τους θερμοκρασίας. Οι σιδεράδες θερμαίνουν τον σίδηρο στην θερμοκρασία της κόκκινης ακτινοβολίας για να τον επεξεργαστούν, ενώ οι κοσμηματοτεχνίτες οφείλουν να γνωρίζουν σε ποια ακριβώς χρωματική θερμοκρασία μπορεί κάθε μέταλλο να καταστεί έτοιμο για επεξεργασία, όπως π.χ. το ασήμι επεξεργάζεται όταν θερμαινόμενο αποκτήσει μια θαμπή ροζ απόχρωση.

 

 

Τα λαμπερά λευκά χρώματα των πυροτεχνημάτων είναι κι αυτά αποτελέσματα πυράκτωσης. Μέταλλα όπως το μαγνήσιο φθάνουν στην λευκόχρωμη θερμοκρασία όταν αναφλέγονται. Τα άλλα χρώματα που παράγονται σε πυροτεχνικές εργασίες οφείλονται μάλλον σε φωταύγεια παρά σε πυράκτωση.

 

 


Topic: φως | Tags: None

Το χρυσο ρυζι

⊆ July 30th by | ˜ No Comments »

 

Το χρυσό ρύζι

 

 

 

Επιστήμονες στην Ελβετία, εδώ και πάνω από μια δεκαετία, έχουν δημιουργήσει ένα μεταλλαγμένο είδος ρυζιού, το αποκαλούμενο «χρυσό ρύζι» (golden rice), που θα μπορούσε να σώσει εκατομμύρια ζωές παιδιών.

 

 

Σε αντίθεση με το κοινό λευκό ρύζι, το χρυσό ρύζι παράγει καροτίνη βήτα, μια σημαντική πηγή της βιταμίνης Α, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για την αντοχή στις ασθένειες (καλή λειτουργία του ανοσοποιητικού μας συστήματος) και για την υγιή όραση.

http://xromata.com/?p=8302

 

 

 

Το χρυσό ρύζι είναι μια μετάλλαξη της ασιατικής ποικιλίας ρυζιού Oryza Sativa που είναι γνωστή για την επιδεκτικότητά της σε γενετικές τροποποιήσεις.

Παράγεται μέσω της γενετικής μηχανικής, έτσι ώστε να βιοσυνθέτει βήτα – καροτίνη, τον πρόδρομο της βιταμίνης Α στα εδώδιμα μέρη του φυτού, με στόχο την καλλιέργεια και κατανάλωση του χρυσού ρυζιού σε περιοχές με διαιτητική έλλειψη βιταμίνης Α (σύνδρομο VAD = vitamin A deficiency, έλλειψη ή ανεπάρκειας βιταμίνης Α).

Εκτιμάται ότι από την έλλειψη βιταμίνης Α πεθαίνουν κάθε χρόνο περίπου 670 000 παιδιά κάτω των 5 ετών.

 

μια από τις ηπιότερες φωτογραφίες που βρήκα, ατόμων που πάσχουν από σύνδρομο VAD

 

Κατά μια έρευνα που έγινε το 2005 απέδειξε πως περίπου 190 εκατομμύρια παιδιά και 19 εκατομμύρια εγκυμονούσες γυναίκες, σε 122 χώρες, είχαν προσβληθεί από το σύνδρομο VAD, το οποίο ευθύνεται για 1-2 εκατομμύρια θανάτους τον χρόνο, μισό εκατομμύριο τυφλώσεις και πολλά εκατομμύρια περιπτώσεων ξηροφθαλμίας. Τα παιδιά και οι έγκυοι διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο.

 

 

Το χρυσό ρύζι διαφέρει από το γονικό στέλεχος με την προσθήκη τριών γονιδίων βήτα – καροτένιου. Το απλό φυτό του ρυζιού παράγει φυσιολογικά βήτα – καροτένια στο φύλλωμά του, όπου του είναι απαραίτητα για την διαδικασία της φωτοσύνθεσης. Εντούτοις δεν παράγει την χρωστική αυτή ουσία στο ενδόσπερμα, δηλαδή στον εδώδιμο καρπό, γιατί εκεί δεν λαμβάνει χώρο η διαδικασία της φωτοσύνθεσης. Με την βιογενετική επέμβαση το χρυσό ρύζι παράγει βήτα – καροτένια και στον καρπό.

 

 

Το 2005 έγινε εφικτή η παραγωγή μιας νέας ποικιλίας  χρυσού ρυζιού που ονομάστηκε “golden rice 2” η οποία παράγει 23 φορές περισσότερη καροτίνη βήτα από την αρχική ποικιλία του χρυσού ρυζιού.

Καμία όμως από τις δυο ποικιλίες χρυσού ρυζιού δεν είναι διαθέσιμη για κατανάλωση από τον άνθρωπο, διότι αν και δημιουργήθηκαν σαν ανθρωπιστικό βοήθημα, έχουν βρει σθεναρή αντίσταση από τις ακτιβιστικές περιβαλλοντολογικές οργανώσεις και τους ακτιβιστές κατά της παγκοσμιοποίησης.

 

 

 

Σσ : Πολλοί οι πολέμιοι, οικολόγοι και μη, της κατανάλωσης του «χρυσού ρυζιού», πολλοί και οι υποστηρικτές του που βάλλουν κατά της απαγόρευσης. Σε έναν τόσο περίεργο και ανέντιμο κόσμο που ζούμε σήμερα, όπου κυριαρχούν τα διάφορα συμφέροντα, δεν ξέρεις που βρίσκεται η αλήθεια. Είναι και οι φαρμακοβιομηχανίες (η δεύτερη κερδοφόρος βιομηχανία του πλανήτη, μετά την πολεμική) που κινούν διάφορα νήματα…. Ποιος ξέρει; Είναι άραγε το χρυσό ρύζι κάτι όντως ωφέλιμο που μετά από αγώνες ίσως επικρατήσει ωφελώντας διατροφικά τον άνθρωπο, ή είναι κάτι «κακό» που θα εξαφανιστεί οσονούπω στο πυρ το εξώτερον;

 


Topic: Διατροφή και χρώμα, ίαση, χρωστικές | Tags: None

Συνεντευξη [β΄]: Ποσα ειμαστε;

⊆ July 25th by | ˜ No Comments »

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα  και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα


[β΄]

Πόσα είμαστε;

 

 

 


Λοιπόν άνθρωπε, μας κάλεσες, εμάς τα χρώματα, για μια συνέντευξη, αλλά το κάλεσμά σου είναι λειψό. Δεν προσδιορίζεις πόσα και ποια από εμάς προσκαλείς στην συνέντευξη που θέλεις να σου δώσουμε.

Το ελλιπές αυτό κάλεσμά σου έγινε από αμέλεια; Ή από άγνοια, διότι δεν γνωρίζεις πόσα ακριβώς είμαστε και ποια από εμάς έπρεπε να καλέσεις;

Πονηρούλη μου, έριξες το μπαλάκι σ’ εμάς, γιατί φαντάζεσαι πως είμαστε χιλιάδες, εκατομμύρια… και αφού δεν μπορούμε να έρθουμε, τόσα πολλά που είμαστε, όλα μαζί, αφήνεις να επιλέξουμε εμείς τους αντιπροσώπους μας. Ε, λοιπόν γελιέσαι! Είμαστε λιγότερα, μα πάρα πολύ λιγότερα απ’ όσα πιστεύεις.

Από την μια έχεις δίκιο! Έχεις δίκιο να νομίζεις πως είμαστε χιλιάδες, εκατομμύρια…. Στην ουσία μέχρι περίπου 10 εκατομμύρια μπορεί να δει ένας φυσιολογικός τριχρωματικός άνθρωπος (και κάθε τριχρωματικό ζώο), αλλά αυτά δεν είναι κυριολεκτικά χρώματα. Πρόκειται για χρωματικές αποχρώσεις, συμπεριλαμβανομένων και των μη – χρωμάτων, (δηλαδή αυτά που τα αντιλαμβάνεσαι σαν χρώματα, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι, όπως τα άσπρα, μαύρα, γκρίζα, καφετιά).

Όλα αυτά λοιπόν, χρώματα, μη – χρώματα, αποχρώσεις, εσύ μας θεωρείς το ίδιο πράγμα και μας αποκαλείς γενικά «χρώματα». Για σένα είμαστε όλα το ίδιο ακριβώς πράγμα, κάτι φυσιολογικό, γιατί για σένα χρώματα και μπογιές είμαστε ένα και το αυτό κι αφού όλα μας υπάρχουμε και σε μορφή μπογιάς είναι φυσικό επόμενο να μας θεωρείς όλα ταυτόσημα.

Όμως… όμως… Δεν είναι ακριβώς έτσι! Υπάρχουν διακρίσεις που μας διαφοροποιούν…. Αλλά αυτές θα τις δούμε σιγά – σιγά. Προς το παρόν σου δηλώνουμε ότι εμείς τα πραγματικά χρώματα, τα χρώματα τα οποία αποτελούμε το ορατό φως, ή αν το προτιμάς αντίστροφα, τα χρώματα στα οποία αναλύεται το φως, είμαστε τα χρώματα της Ίριδας. Τα χρώματα του Ουράνιου Τόξου.

Στην ουσία, καθένα μας από τα χρώματα του ουράνιου τόξου, δεν είναι ένα και μόνο χρώμα. Για να το καταλάβεις καλύτερα σου λέμε πως καθένα μας είναι μια ομάδα, ένα πλήθος αποχρώσεων του ιδίου χρώματος. Π.χ. εγώ το Κόκκινο είμαι ένα χρώμα που το αποτελούν (ή άλλως περιέχει) πολλές αποχρώσεις του κόκκινου, που λίγο – πολύ έχουν όλες τα ίδια χαρακτηριστικά, τα χαρακτηριστικά μου, τα χαρακτηριστικά του κόκκινου χρώματος. Το ίδιο συμβαίνει με το μπλε, το κίτρινο και τα υπόλοιπα.

Ας επανέλθουμε στο ερώτημά μας. Πόσα ακριβώς είμαστε; Αφού είπαμε πως πραγματικά χρώματα είμαστε αυτά που βρισκόμαστε στο Ουράνιο Τόξο, τα χρώματα του φάσματος (ή αν θέλεις της Ίριδας), είμαστε ακριβώς όσα διακρίνεις στο φάσμα.

Εδώ υπάρχει μια παρεξήγηση. Σου έχουν μάθει μέχρι τώρα (λανθασμένα) να μας θεωρείς 7. Στην πραγματικότητα (ας πούμε επιστημονικά, μαθηματικά, ορθολογικά αποδεδειγμένα) είμαστε 6. Το κόκκινο, το πορτοκαλί, το κίτρινο, το πράσινο, το μπλε και το μωβ.

Πιο σωστά είμαστε μόνο τρία, τα τρία βασικά χρώματα και τα τρία παιδιά μας, τα παράγωγά μας, δηλαδή τα χρώματα που παράγονται από την σύζευξη (μίξη) κάθε δυο βασικών χρωμάτων.

[Είμαστε τρία τα βασικά χρώματα. Η σύζευξή μας ανά δυο επιφέρει 3 ζεύγη, δηλαδή ένα ζευγάρι το κόκκινο με το μπλε, άλλο ένα το κόκκινο με το κίτρινο και τρίτο το κίτρινο με το μπλε. Κάθε ζεύγος αποδίδει από ένα παράγωγο χρώμα. Άρα 3 και τα παράγωγα. Επομένως 3 βασικά + 3 παράγωγα = 6, τα 6 χρώματα της Ίριδας].

Φυσικά, αν και ξεκαθαρίσαμε πως είμαστε μόνο 6, δεν τελειώνουμε εδώ σχετικά με το «πόσα είμαστε;» Θα επανέλθουμε για να δούμε το γιατί μας θεωρούσατε 7.

http://xromata.com/?p=708

Βέβαια, για να ερεθίσουμε λίγο την φαντασία σου άνθρωπε και να προκαλέσουμε το ενδιαφέρον σου για το πόσα είμαστε, σου λέμε τα εξής:

Ο προσδιορισμός μας σε 7 δεν είναι τελείως λανθασμένος, όπως σου είπαμε λίγο πιο πριν.

Επίσης σου θυμίζουμε πως μέχρι πρότινος, αρκετά πρόσφατα στην ιστορία σου, δεν μπορούσες να αντιληφθείς εννοιολογικά, ένα από εμάς, το πορτοκαλί, οπότε εύλογα δεν μπορούσες να μας δεις σαν 6, αλλά μας μετρούσες μόνο σαν 5.

http://xromata.com/?p=3075

Επιπλέον υφίστανται και καταμετρήσεις μας που μας ανάγουν σε 8.

 


Topic: Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

1970 – 1980 και χρωματα

⊆ July 20th by | ˜ No Comments »

 

Χρωματική ανάλυση των δεκαετιών του 20ου αιώνα

 

1970 – 1980

Τα παραχορτασμένα και μπουχτισμένα 70’s


 

 

Όλες οι επικρατούσες τάσεις τις δεκαετίας των 60’s, http://xromata.com/?p=7710  εισέρχονται και στην επόμενη δεκαετία των 70’s, όπου συγχωνεύονται σε ένα κακό χρωματικό συνονθύλευμα.

 

 

 

Κανείς δεν ξέρει που ακριβώς ανήκει και τί του ταιριάζει. Αυτό είναι εμφανέστατο στους χρωματικούς συνδυασμούς που είναι ότι πιο κιτς συνδυασμοί μπορεί να φανταστεί κανείς.

 

 

Πέρα από τα χρώματα, τα πάντα είναι ανακατεμένα. Παντελόνια καμπάνες με στενά πουλοβεράκια που με το ζόρι σου επιτρέπουν να αναπνέεις. Μάξι φούστες παρέα με σούπερ μίνι, ενώ μπότες και χοντρόσολα ψηλοτάκουνα παπούτσια συμβαδίζουν με λεπτεπίλεπτα πέδιλα. Χοντρά μάλλινα πλεκτά φοριούνται μαζί με ση – θρου δαντέλες, πλαστικά και νάυλον φοριούνται με δερμάτινα και γούνες, ενώ ρίγες συνδυάζονται με πουά…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δυνάστες και επαναστάτες μπερδεύονται, ενώ επαναστατικά, ταυτόχρονα όμως συντηρητικά ζιβάγκο ανταγωνίζονται στις επίσημες εμφανίσεις τις καθιερωμένες γραβάτες που και αυτές νεωτερίζουν ως προς τα χρώματα και τα σχέδια.

 

 

Όσο για τα χρώματα…. Φυστικί, πορτοκαλί, καφέ και άσπρο μαζί. Μπεζ με ροζ και τυρκουάζ. Σκούρα και ανοιχτά χρώματα ανάκατα και άσχετα μεταξύ τους. Οι πιο εμετικοί χρωματικοί συνδυασμοί είναι επιτρεπτοί. Ρούχα με οριζόντιες ραβδώσεις συνδυάζονται με κάθετες ρίγες χωρίς να αποκλείουν καρό ή πουά σχηματισμούς να συμπληρώνουν το σύνολο.

 

 

 

 

Βέβαια για πρώτη φορά ολόκληρη η οικογένεια, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας, μπορεί να φορέσει τους ίδιους χρωματισμούς, ενώ τα ανδρικά εσώρουχα παραχωρούν το μέχρι τώρα αποκλειστικά παραδοσιακό λευκό χρώμα τους σε χρωματιστά σλιπάκια και φανέλες.

 

 

Οι μέχρι πρότινος συνήθως γκριζαρισμένοι και άχρωμοι εργασιακοί χώροι βάφονται σε άλλα χρώματα.

Εμφανίζονται και πάλι αντιδραστικές ομάδες, όπως οι πανκ, ντυμένοι με μαύρα αληθινά ή συνθετικά δερμάτινα ρούχα, με περίεργους γαλάζιους, ροζ, κίτρινους και άλλους χρωματισμούς στα μαλλιά και φωσφοριζέ κάλτσες.

 

 

Οι πόλεις αρχίζουν να γκριζάρουν επικίνδυνα, το ίδιο και ο ουρανός των αστικών κέντρων, ενώ αρχής γενομένης από το Λος Άντζελες, οι μολυσμένοι καφε – γκρίζοι ουρανοί των μεγάλων αστικών κέντρων αρχίζουν να εξαπλώνονται από πόλη σε πόλη.

 

 

Θαρρείς κι ο κόσμος έχει χορτάσει από χρώματα, τα έχει μπουχτίσει και δεν ξέρει τί να τα κάνει… και όχι μόνο τα χρώματα!

 

 

[Ή μήπως –λέμε τώρα- όπως φάνηκε από την μετέπειτα χρωματική πορεία της ανθρωπότητας, μια –υποτιθέμενη- παγκόσμια σκευωρία οδήγησε την επαναστατική έξαρση και απελευθέρωση των χρωμάτων της προηγούμενης δεκαετίας, σε μια υπερβολική και κουραστική κακή χρήση τους με απώτερους σκοπούς; Λέμε τώρα….]

 

 


Topic: ιστορία και χρώματα, Κοινωνική ζωή και χρώματα, Ψυχολογία και χρώματα | Tags: None

Εννεαδικός πίνακας: Χρωματικες παραλλαγες

⊆ July 15th by | ˜ No Comments »

 

Χρωματικές παραλλαγές του Εννεαδικού πίνακα

 

Πέρασε αρκετός καιρός από την τελευταία αναφορά μας στα μαγικά τετράγωνα και τον εννεαδικό πίνακα.

Την τελευταία φορά αναφερθήκαμε στην ονοματοθεσία των εννέα τετραγώνων του εννεαδικού πίνακα.

http://xromata.com/?p=6522

 

 

 

Πριν ασχοληθούμε με λοιπές ονοματοθεσίες, ας ρίξουμε μια ματιά στις χρωματικές παραλλαγές που επιδέχεται ο πίνακας αυτός.

Το πώς χρωματίσαμε τον εννεαδικό αναλύεται στον πιο κάτω σύνδεσμο (link);

http://xromata.com/?p=5999

Αυτός ο χρωματισμός βασίστηκε στην αφαιρετική μίξη χρωμάτων, την οποία, αυτήν και μόνο αυτήν, χρησιμοποιούμε συμβατικά και στην οποία τα τρία βασικά χρώματα είναι το μπλε, το κίτρινο και το κόκκινο ενώ παράγωγά τους είναι το πράσινο από την μίξη του μπλε με το κίτρινο, το πορτοκαλί από την μίξη του κίτρινου με το κόκκινο και το μωβ από την μίξη του κόκκινου με το μπλε.

http://xromata.com/?p=173

 

 

 

Υπάρχει όμως και η προσθετική μίξη, η μίξη των φωτεινών ακτινοβολιών. Στο σύστημα αυτό βασικά χρώματα είναι το κάπως ιώδες μπλε, το πράσινο και το κάπως πορτοκαλίζον κόκκινο. Παράγωγα χρώματα αυτού του συστήματος είναι το κυανό (cyan) που παράγεται από την προσθήκη της μπλε ακτινοβολίας επί της πράσινης, το κίτρινο που παράγεται από την μίξη της πράσινης με την κόκκινη ακτινοβολία και το ρόδινο (magenta) που παράγεται από την μίξη της κόκκινης με την μπλε ακτινοβολία.

http://xromata.com/?p=198

 

 

 

Ένα τρίτο σύστημα μίξης χρωμάτων που είναι ένα μίγμα των δυο προηγουμένων συστημάτων, δηλαδή του αφαιρετικού (χρωστικές) και του προσθετικού (ακτινοβολίες) συνάμα, είναι το σύστημα CMYK που χρησιμοποιείται κυρίως στις εκτυπώσεις. Στο σύστημα αυτό βασικά χρώματα είναι το κυανό (cyan) το κίτρινο και το ρόδινο (magenta).

Το κυανό μαζί με το κίτρινο μας δίδουν πράσινο χρώμα, το κίτρινο με την ματζέντα κόκκινο, ενώ το μπλε αποδίδεται από την μίξη του κυανού με την ματζέντα.

http://xromata.com/?p=214

 

 


Όπως βάψαμε τον εννεαδικό πίνακα με το σύστημα αφαιρετικής μίξης των χρωμάτων (βαφών), με τον ίδιο ακριβώς τρόπο τον χρωματίσαμε με την προσθετική μίξη ακτινοβολιών RGB, και με την σύνθετη μίξη CMYK (τυπογραφικά μελάνια), μόνο που τα αποτελέσματα, όπως βλέπετε, είναι διαφορετικά.

Εάν κάποιος θέλει να ερευνήσει χρωματικά σε λεπτομερείς συσχετισμούς τον εννεαδικό πίνακα οφείλει να τον χρωματίσει και να τον επεξεργαστεί και με τα τρία συστήματα. Όμως, η επίπονη και περίπλοκη αυτή εργασία, ας απασχολήσει μόνο όσους θέλουν να προσχωρήσουν σε αναλυτικό βάθος, για τους υπόλοιπους το συμβατικό αφαιρετικό σύστημα είναι επαρκές, δυναμικό, αποκαλυπτικό, διευκρινιστικό και πιο οικείο στον άνθρωπο που για χιλιετίες (έως τον περασμένο αιώνα) μόνο αυτό γνώριζε.

 


Topic: μαγικά τετράγωνα | Tags: None

Γκαιτε: Η θεωρια των χρωματων (Α)

⊆ July 10th by | ˜ No Comments »

 

«Η θεωρία των χρωμάτων» του Γκαίτε

(Α)

 

 

 

«Η θεωρία των χρωμάτων» (πρωτότυπος γερμανικός τίτλος Zur Farbenlehre) είναι ένα βιβλίο του Johann Wolfgang von Goethe πάνω στην θεώρηση του για την φύση των χρωμάτων και πως αυτά γίνονται αντιληπτά από τον άνθρωπο.

Δημοσιευμένη το 1810, η «Θεωρία των χρωμάτων», περιέχει λεπτομερείς περιγραφές για φαινόμενα όπως οι χρωματιστές σκιές, η διάθλαση και η εκτροπή των χρωμάτων.

 

 

Το έργο του μεγάλου ποιητή προήλθε από την ενασχόλησή του με την ζωγραφική και άσκησε μεγάλη επιρροή στις τέχνες και σε καλλιτέχνες όπως ο Φίλιπ Όττο Ρούνγκε, οι Προραφαηλίτες, ο Τέρνερ και ο Καντίνσκυ,

Παρ’ ότι το έργο του Γκαίτε απορρίφθηκε από τους φυσικούς, εν τούτοις, ένας μεγάλος αριθμός φιλοσόφων και φυσικών ασχολήθηκε με αυτό.

Το βιβλίο του Γκαίτε παρέχει έναν κατάλογο για το πώς τα χρώματα γίνονται αντιληπτά κατά μια ευρεία ποικιλία περιστάσεων και θεωρεί ότι οι παρατηρήσεις του Νεύτωνα αφορούν σε ειδικές περιπτώσεις και πως το ενδιαφέρον του Νεύτωνα δεν ήταν τόσο επί της αναλυτικής προσέγγισης της αντίληψης των χρωμάτων, όσο επί του τρόπου κατά τον οποίο αποδίδεται το φαινόμενο των χρωμάτων.

Διάφοροι φιλόσοφοι πάντως, έχουν κατανοήσει την διάκριση μεταξύ του οπτικού φαινομένου της χρωματικής ανάλυσης, όπως παρατηρήθηκε από τον Νεύτωνα και του φαινομένου της ανθρώπινης αντίληψης των χρωμάτων, όπως καταγράφηκε από τον Γκαίτε, θέμα που διατυπώνεται εκτενώς από τον Wittgenstein.

 

 

 

Κατά την εποχή του Γκαίτε ήταν γενικά αποδεκτό, όπως είχε αποδείξει ο Νεύτων στα «Οπτικά» του το 1704, ότι το λευκό φως αναλύεται στα χρώματα που το απαρτίζουν όταν διαθλάται κατά το πέρασμά του μέσα από ένα πρίσμα.

«Όπως ο υπόλοιπος κόσμος, πείστηκα ότι όλα τα χρώματα περιέχονται στο φως, επειδή κανείς ποτέ δεν μου είπε κάτι διαφορετικό και δεν είχα βρει την παραμικρή αιτία να με κάνει να αμφιβάλλω, γιατί δεν είχα κανένα επιπλέον ενδιαφέρον για το θέμα.

Πόσο εξεπλάγην όμως όταν κοίταξα μέσα από ένα πρίσμα έναν λευκό τοίχο και αυτός παρέμεινε λευκός, ενώ σε μια σκοτεινή περιοχή είδα την εμφάνιση των χρωμάτων…. Δεν χρειάστηκε πολύ να καταλάβω ότι κάτι σημαντικό γύρω από τα χρώματα θα εμφανιζόταν στο προσκήνιο και μίλησα γι’ αυτό οδηγούμενος από βαθύ ένστικτο, λέγοντας ότι οι διδασκαλίες του Νεύτωνα ήταν εσφαλμένες…» γράφει ο Γκαίτε στο βιβλίο του,

 

 

Αυτό, δηλαδή η υποτιθέμενη ανακάλυψη ότι ο Νεύτωνας περιέπεσε σε πλάνη με το πρισματικό του πείραμα, ήταν η αφετηρία της διατύπωσης επιχειρημάτων του Γκαίτε κατά της Νευτώνειας θεωρίας, ο οποίος από το 1793 άρχισε να συγκεντρώνει τις διατυπώσεις του για την σπουδαιότητα της χρωματικής αντίληψης.

 

 

Όπως δε σημειώνει ο Γκαίτε, το 1740, ο Louis Bertrand Castel είχε ήδη εκδώσει την δική του κριτική για το πείραμα του Νεύτωνα, αναφέροντας ότι ο Νεύτων ενδιαφερόταν μόνο για μια ειδική περίπτωση και πως το εύρος του χρωματικού φάσματος εξαρτιόταν από την απόστασή του από το πρίσμα.

Προφανές είναι ότι δεν τελειώσαμε εδώ με την «Θεωρία των Χρωμάτων» του Γκαίτε και ότι θα επανέλθουμε προσεχώς σε αυτήν.

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα | Tags: None