xromata.com


yellow ochre

⊆ January 20th by | ˜ No Comments »

Χρώματα βαφές

Οι βαφές της προϊστορικής εποχής

Yellow ochre (κίτρινη ώχρα)

 

 

Είπαμε, σε προηγούμενο άρθρο, ότι τα χρώματα βαφές που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος κατά την προϊστορική περίοδο, τα οποία είναι εν χρήσει ακόμα και σήμερα ήταν 6 τα εξής:

Carbon black, (μαύρο του άνθρακα, του κάρβουνου)

Bone black (μαύρο, κατάλοιπο από καμένα κόκκαλα)

Umber (καστανή γη)

Red ochre (κόκκινη ώχρα)

Yellow ochre (κίτρινη ώχρα)

Lime white (λευκός ασβέστης)

Ας δούμε ένα – ένα τα 6 αυτά χρώματα – βαφές.

Μέχρι τώρα έχουμε παρουσιάσει τα carbon black, bone black, umber και κόκκινη ώχρα. Τώρα θα αναφερθούμε στην κίτρινη ώχρα:

 

 

 

Yellow ochre (κίτρινη ώχρα)


Σύντομη περιγραφή του ‘Yellow ochre’:

Η κίτρινη ώχρα κείται χρωματικά από τόνους κρεμ έως καφέ. Είναι ένα φυσικό ορυκτό που αποτελείται από πυρίτιο και άργιλο και οφείλει το χρώμα της στο οξυϋδροξείδιο του σιδήρου, τον γαιτίτη.

 

 

Βρίσκεται σε όλον τον κόσμο, σε πολλές αποχρώσεις, από κίτρινο έως καφέ. Η καλύτερη καστανή ώχρα προέρχεται από την Κύπρο.

Χρησιμοποιήθηκε καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας του ανθρώπου. Αυτή η σταθερή χρωστική ουσία μπορεί να αναμειχθεί με άλλες χρωστικές.

 

 

Συνθετική κίτρινη χρωστική ώχρα (Mars yellow) παρασκευάζεται από τις αρχές του 1920. Σήμερα η συνθετική αυτή κίτρινη ώχρα χρησιμοποιείται ευρέως ως βαφή πλαστικών και άλλων βιομηχανικών προϊόντων.

Η ονομασία του χρώματος ‘ώχρα’ προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη ‘ωχρός’ που σημαίνει αυτός που έχει κιτρινωπό, ελαφρώς κίτρινο, χρώμα, ενώ η τεχνητή ποικιλία του χρώματος ονομάζεται ‘Mars yellow’ (κίτρινο του Άρη).

 

 

Οι ώχρες ποικίλλουν ευρέως ως προς την διαφάνειά τους. Άλλες είναι αδιαφανείς, άλλες έχουν κάποια διαφάνεια, ενώ κάποιες άλλες χρησιμοποιούνται για την γυαλάδα τους και αποτιμώνται σαν βερνίκια.

 

 

Κίτρινες, όπως και κόκκινες, ώχρες αφθονούν στο Minas Gerais της Βραζιλίας. Τέτοιες χρωστικές μετατρέπονται εύκολα σε βαφές και χρησιμοποιήθηκαν από τους προϊστορικούς ανθρώπους που τις άπλωναν με τα δάχτυλά τους ή με βούρτσες φτιαγμένες από φυτικές ίνες.

 

 

Οι τεχνητές ποικιλίες συνθετικής ώχρας παρασκευάζονται από την αντίδραση αλάτων κοβαλτίου με οξικό οξύ και την μετέπειτα ανάμειξή τους με πυκνό διάλυμα νιτρώδους καλίου.

Τα υλικά που χρειάζονται για την εργαστηριακή παραγωγή τους είναι:

Cobalt (11) – chloride (CoCl2·6H2O), potassium nitrite (KNO2) acetic acid

Η χημική ονομασία της κίτρινης ώχρας είναι: Οξυϋδροξείδιο του σιδήρου

Τοξικότητα: Οι ώχρες δεν θεωρούνται τοξικές, όμως χρειάζεται προσοχή κατά τον χειρισμό της ξηρής σκόνης για να αποφευχθεί η εισπνοή της.

 

 

 


Topic: βαφές, ιστορία και χρώματα, Κίτρινο, Τέχνες και χρώματα, χρωστικές | Tags: None

Οι 7 αντιθεσεις του Ιττεν, 2η: η αντιθεση ανοιχτό – σκουρο

⊆ January 15th by | ˜ No Comments »

 

Οι 7 χρωματικές αντιθέσεις του Ίττεν αναλυτικότερα

Η αντίθεση ανοιχτό – σκούρο (2)

 

 

Σε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε συνοπτικά στις 7 χρωματικές αντιθέσεις του Ίττεν. Σε μια σειρά 7 άρθρων θα δούμε αναλυτικότερα κάθε μια από αυτές τις αντιθέσεις, όπως τις περιγράφει ο ίδιος ο Ίττεν, στο βιβλίο του «Η τέχνη του χρώματος».

 

 

Η αντίθεση ανοιχτό – σκούρο

 

 

Το φως και το σκοτάδι, το ανοιχτό και το σκούρο, πολικές αντιθέσεις, είναι για τον ανθρώπινη ζωή και όλη τη φύση μεγάλης και θεμελιώδους σημασίας. Για τον ζωγράφο τα χρώματα άσπρο και μαύρο είναι το δυνατότερο μέσο έκφρασης του ανοιχτού και του σκούρου. Το μαύρο και το άσπρο είναι αντιτιθέμενα από κάθε άποψη στα αποτελέσματά τους. Μεταξύ των δυο απλώνεται το βασίλειο των γκρίζων τόνων και χρωμάτων. Τόσο τα προβλήματα του ανοιχτού – σκούρου, του άσπρου, του μαύρου και του γκρίζου, όσο και τα προβλήματα του ανοιχτού – σκούρου των καθημερινών χρωμάτων πρέπει να μελετηθούν πολύ σοβαρά, γιατί από εκεί προέρχονται σημαντικές υποδείξεις για κάθε μορφοποιητική εργασία.

 

 

Ο τόνος του μαύρου βελούδου είναι αναμφίβολα ο πιο μαύρος χρωματικός τόνος και το καθαρότερο άσπρο είναι αυτό του θειικού βαρίου. Υπάρχει μόνον ένα μέγιστο μαύρο και ένα μέγιστο λευκό, αλλά ένας ασυνήθιστα μεγάλος αριθμός σκούρων και ανοιχτών γκρίζων τόνων μεταξύ μαύρου και λευκού.

 

 

Το ουδέτερο γκρίζο είναι μια χωρίς χαρακτήρα, αδιάφορη απουσία χρώματος, και επηρεάζεται ευκολότατα από τις τονικές και χρωματικές αντιθέσεις. Είναι σιωπηρό αλλά μεταβάλλεται εύκολα σε εξαιρετικούς τόνους. Το γκρίζο μπορεί να μεταμορφωθεί με την επίδραση οποιουδήποτε χρώματος, να εγκαταλείψει δηλαδή, την ουδέτερη κατάστασή του και μέσω της ταυτοχρονίας να φθάσει σε μια  εντύπωση συμπληρωματικού χρώματος, ανταποκρινόμενο, σύμφωνα με τους νόμους, στο χρώμα που το διεγείρει. Αυτή η μεταβολή λαμβάνει χώρα υποκειμενικά μέσα στο μάτι μας και όχι αντικειμενικά στους ίδιους τους χρωματικούς τόνους.

 

 

Το γκρίζο είναι ουδέτερο, άγονο και χωρίς έκφραση. Παίρνει ζωή και χαρακτήρα μόνο μέσω των γειτονικών του χρωμάτων. Τα αποδυναμώνει και τα απαλύνει. Μπορεί, σαν ενδιάμεσο ουδέτερο, να συνδέσει έντονες αντιπαραθέσεις απορροφώντας την δύναμή τους και ζωντανεύοντας αυτό το ίδιο μ’ αυτόν τον τρόπο, σαν βρυκόλακας.

Ο Ντελακρουά απέρριπτε το γκρίζο γι’ αυτόν τον λόγο, ως βλαβερό για την δύναμη του χρώματος.

Το γκρίζο μπορεί να ληφθεί με την ανάμειξη μαύρου και άσπρου, ή κίτρινου, κόκκινου, μπλε και άσπρου, ή με την ανάμειξη των χρωμάτων κάθε συμπληρωματικού ζευγαριού.

 

 

Μια ανοιχτή – σκούρα σύνθεση μπορεί επίσης να αναπτυχθεί από ένα μόνο χρώμα με πολλές τονικές αξίες.

Οι τονικές αξίες κάθε χρώματος μπορούν να γίνουν κλιμακωτά φωτεινότερες ή σκουρότερες, τόσο μέχρι το άσπρο, όσο και μέχρι το μαύρο.

 

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Γκρι, Λευκό, μαύρο, Συνδυασμοί χρωμάτων, χρήση χρωμάτων | Tags: None

Ταυρος και κόκκινο

⊆ January 10th by | ˜ No Comments »

 

Ο ταύρος, το κόκκινο

και η δυσχρωματοψία του

 

 

 

Μελετώντας και ερευνώντας τον Κόσμο των Χρωμάτων, παρατηρώ μετά την έλευση του 21ου αιώνα, να συμβαίνει μια ραγδαία εξέλιξη μελέτης, ενασχόλησης και παρατήρησης του κόσμου αυτού, που συμπληρώνουν την πληροφόρησή μας, εμβαθύνουν σε ήδη υπάρχοντα θέματα και ανακινούν νεότερα.

Ο ιστότοπος αυτός, λειτουργώντας εδώ και 9 χρόνια, περιέχει και άρθρα που είχαν γραφτεί πολύ παλαιότερα, πέραν της δεκαετίας (όπως η σειρά «Χρωματικές Συνομιλίες»), οπότε χρειάζεται συμπλήρωση, αναθεώρηση ή εμβάθυνση σε κάποια από τα θέματα στα οποία έχει αναφερθεί στο παρελθόν.

Ένα από αυτά είναι και η διασαφήνιση της σχέσης του ταύρου με το κόκκινο χρώμα.

Με την σχέση αυτή είχε ξεκινήσει τότε, στις «Χρωματικές Συνομιλίες» εισαγωγικά η αναφορά στην σύνδεση χρώματος – υποσυνειδήτου.

http://xromata.com/?p=1328

 

 

Βέβαια, ήταν ήδη γνωστό πως ο ταύρος δεν ερεθίζεται από το κόκκινο χρώμα, αλλά από την κίνηση της κόκκινης κάπας του ταυρομάχου, όμως χρησιμοποιήθηκε η παλαιότερη αντίληψη ότι ο ταύρος βλέπει μόνο το κόκκινο χρώμα για να καταλήξουμε στο πως ένα χρώμα μπορεί να επηρεάσει τον ψυχισμό ενός ζώου, ενός ανθρώπου.

Η επικρατούσα άποψη ότι ο ταύρος είναι μονοχρωματικός και πως ερεθίζεται από το κόκκινο χρώμα, το μόνο που βλέπει, έχει εγκαταλειφθεί κατά τον 20ο αιώνα. Τόσο αυτός όσο και τα υπόλοιπα βοοειδή, είναι διχρωματικός, όπως τα περισσότερα θηλαστικά.

Το ότι δεν εκνευρίζεται και αντιδρά στην θέα του κόκκινου χρώματος έχει αποδειχθεί και πειραματικά. Ο ταύρος αντιδρά προς την κίνηση του πανιού του ταυρομάχου. Παρουσιάζει την ίδια αντίδραση και εφορμά στον κινούμενο ερεθιστικά μανδύα είτε είναι άσπρος, μπλε, πράσινος ή κόκκινος.

 

 

Σε ένα άλλο πείραμα στάθηκαν στην αρένα τρεις ταυρομάχοι, ένας ντυμένος στα κόκκινα, ο οποίος παρέμενε ακίνητος ενώ οι δυο άλλοι ντυμένοι με άλλα χρώματα έτρεχαν γύρω από το ζώο. Ο ταύρος κυνήγησε τους δυο κινούμενους στόχους και ουδόλως ενδιαφέρθηκε για τον ασάλευτο κι ας ήταν ντυμένος κατακόκκινα.

Ας μην ξεχνάμε πως στα πανάρχαια κρητικά ταυροκαθάψια, οι αθλητές ακροβάτες δεν προκαλούσαν τον ταύρο με κόκκινα πανιά, αλλά με την κίνηση του ίδιου του σώματός τους.

 

 

Γιατί λοιπόν είναι καθιερωμένη η κόκκινη κάπα στις ταυρομαχίες; Πρώτον, κατά παράδοση, από τον 18ο αιώνα που πιστευόταν πως ο ταύρος ερεθίζεται από το χρώμα αυτό, το κόκκινο χρώμα ταυτίσθηκε με τις ταυρομαχίες.

 

 

Δεύτερον, για λόγους σκοπιμότητας. Το κόκκινο χρώμα συγκαλύπτει και απαλύνει την βία και απέχθεια που προκαλεί η θέα του αίματος του σκοτωμένου ταύρου. Γι’ αυτό στις ταυρομαχίες η κατακόκκινη κάπα, η μουλέτα, που είναι μικρότερη από τις άλλες, χρησιμοποιείται στην τρίτη και τελευταία φάση του αγώνα, που επίκειται ο σκοτωμός του ζώου, ενώ στις δυο προηγούμενες, οι μεγαλύτερες κάπες έχουν χρώμα χρυσαφί ή πορτοκαλοκίτρινο και ματζέντα.

 

 

Τέλος, μπορεί μεν το κόκκινο να μην βλέπεται από τον ταύρο και να μην τον ερεθίζει, ερεθίζει όμως τους θεατές της ταυρομαχίας που επικεντρώνονται σε αυτό, ανεβάζοντας τις τιμές της αδρεναλίνης τους και ό,τι άλλα συναισθήματα, κυρίως ορμητικά, προκαλεί το κόκκινο χρώμα στην ψυχολογία του ανθρώπου.

http://xromata.com/?p=5663

 

 

Εν κατακλείδι, ο ταύρος, όπως τα περισσότερα θηλαστικά, βλέπει το κόκκινο χρώμα τελείως διαφορετικό απ’ ότι ο άνθρωπος, το συγχέει με το πράσινο χρώμα λόγω της διχρωματοψίας του, θέμα που μαζί με την δυσχρωματοψία θα μας απασχολήσει και πάλι λίαν προσεχώς, αναλυτικότερα απ’ ότι στο παρελθόν.

 


Topic: Δυσχρωματοψία, Κοινωνική ζωή και χρώματα, κόκκινο | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [κζ’]: Φως

⊆ January 5th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα  και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

                                                                             

Συνέντευξη με τα χρώματα

ζʹ]


Το φως

Ο φορέας των χρωμάτων


-Μάλιστα! Άκουσα πως με καλέσατε στην συνέντευξη, ότι μου δώσατε την σκυτάλη για να συνεχίσω, οπότε να ’μαι εδώ, το Φως, το ορατό φάσμα, όπως με αποκαλείτε επίσημα και επιστημονικά.

-Για δες, Φως! Εμείς, οι Μείξεις, δεν τελειώσαμε ακόμα με την συνέντευξη. Δεν είπαμε όλα όσα έχουμε να πούμε. Μας διέκοψαν για να δώσουν τον λόγο στον Όττο Ρούνγκε, μας διέκοψαν στο καλύτερο σημείο, εκεί που καλούσαμε συνεπίκουρο την Μάνα Φύση να μας βοηθήσει να πούμε στον Άνθρωπο πως για να του γίνει αντιληπτή όλη αυτή η πολυχρωμία της φύσης είμαστε απαραίτητες εμείς και η συνεργασία μας, συγκεκριμένα η Προσθετική Μείξη των ακτινοβολιών σε συνδυασμό με την Αφαιρετική Μείξη των χρωστικών….

-Ακριβώς, κλήθηκα στην πιο κατάλληλη στιγμή, να μιλήσω πρώτα εγώ το Φως για τον εαυτό μου, ώστε να κατανοήσει ευκολότερα ο Άνθρωπος τον σπουδαίο ρόλο που παίζει η συνεργασία σας στην χρωματική του αντίληψη, γιατί χωρίς εμένα χρώματα δεν υπάρχουν και χωρίς χρώματα δεν είναι δυνατόν να υπάρχετε κι’ εσείς, οι Μείξεις των χρωμάτων. Ούτε καν αυτή η Μητέρα Φύση που καλέσατε συνεπίκουρό σας μπορεί να είναι ορατή χωρίς εμένα.

-Μήπως μας τα λες ανάποδα; Μήπως εσύ Φως δεν μπορείς να υπάρξεις χωρίς τα χρώματα;

-Χμ! Με στριμώξατε. Η σχέση μου με τα χρώματα είναι τόσο δεμένη, τόσο άρρηκτη, που είμαστε σχεδόν ένα πράγμα, οπότε είναι δύσκολο να σας απαντήσω ξεκάθαρα. Είναι ένα δίλλημα. Κάτι σαν το ερώτημα: «Η κότα κάνει το αυγό ή το αυγό την κότα;

Σ’ αυτό το θέμα θα αναφερθεί μετέπειτα, όταν θα έλθει η σειρά της να μιλήσει, η Ίρις, η θεά των χρωμάτων, που βοήθησε κατά την ελληνική μυθολογία, στην γέννηση του αντιπροσώπου μου, του θεού Απόλλωνα, θεού του φωτός.

Επειδή λοιπόν ‘Φως και Χρώματα’ πάμε πακέτο, αυτά που θα σας πω ισχύουν και για μένα, αλλά και για τα χρώματα. Δεν θα σας πω πολλά τώρα, αφού όπως λέτε σας πήρα τον λόγο. Θα μιλήσουμε για μένα, για αρκετά θέματα που αφορούν σ’ εμένα αργότερα, κατά την διάρκεια της συνέντευξης. Τώρα θα αναφερθούμε ακροθιγώς στην ύπαρξή μου και στην ηλικία μου.

Υπάρχω; Καλό ερώτημα! Ναι! Τουλάχιστον στον κόσμο τον δικό σου Άνθρωπε, ναι, υπάρχω όπως με γνωρίζεις, αλλά για να υπάρξω χρειάζονται κάποιες προϋποθέσεις. Οφείλει να υπάρχει ο φορέας μου, το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα, του οποίου είμαι τμήμα, ένα μικρό μέρος του, όπως και κάποιο μόριο ύλης για να προσκρούσω επάνω του, να αντανακλασθώ για να φανώ. Με αυτές τις δυο προϋποθέσεις ναι, μπορώ να υπάρξω όπως με εννοείς. Όμως για να με αντιληφθείς πρέπει να υπάρξει και ένα τρίτος παράγοντας. Ο φωτοδέκτης. Το κατάλληλο όργανο που μπορεί να με «δει». Χωρίς αυτόν, τον φωτοδέκτη, όσο και να υπάρχω, όσο και να κινούμαι στον χώρο, στο διάστημα, στο σύμπαν, δεν γίνομαι αντιληπτό σαν Φως. Δεν φαίνομαι!

Ο δικός σου φωτοδέκτης είναι ο οφθαλμός σου, το μάτι σου και συγκεκριμένα τα ραβδία του ματιού σου που με βλέπουν σαν Φως και τα κωνία του, που με βλέπουν σαν Χρώμα.

Κινούμαι, όπως ήδη σου είπα, ταξιδεύω στο διάστημα, στο σύμπαν, με την μεγαλύτερη ταχύτητα που μπορείς να υπολογίσεις (κράτα το αυτό)!

Με άλλα λόγια θέω (=τρέχω) και θεώμαι (=θέαση, φαίνομαι).

Επομένως βρίσκομαι παντού, πληρώ τα πάντα, άρα είμαι μοναδικό.

Εγώ το Φως, λοιπόν, είμαι ένα και μοναδικό συνάμα όμως πολλά και άπειρο, ακαταμέτρητο.

Παράγομαι από κάθε μορφή πυράκτωσης (και όχι μόνο) και αυτές μόνο στον αντιληπτό από εσένα κόσμο, είναι άπειρες. Όλες αυτές είναι συναρτήσεις του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος και σε πολλά από αυτά τα φάσματα οι τιμές του τμήματος του ορατού φωτός είναι τέτοιες ώστε να γίνεται ορατό από το μάτι σου Άνθρωπε.

Αλλά, πάλι θα αναγάγω το θέμα στο προσεχές μέλλον, όταν θα δοθεί ο λόγος στο ίδιο το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα.

Τώρα ως προς την ηλικία μου! Έχω ηλικία; Για να καταμετρηθεί μια ηλικία (που είναι καταμέτρηση χρόνου) σε κάτι, αυτό το κάτι πρέπει να έχει αρχή και τέλος. Εγώ το Φως, έχω αρχή και τέλος; Φαινομενικά δείχνω να έχω κάποια αρχή, όμως είναι όντως έτσι; Εξ άλλου η σχέση μου με τον χρόνο είναι άκρως περίεργη.

Στο βιβλίο του «Η αυτοβιογραφία του φωτός» ο καθ. Γ. Γραμματικάκης γράφει:

«Ένα ρολόι που μεταφέρεται από φωτεινές ακτίνες δεν θα καταγράψει κανένα χρόνο από τότε που ξεκινά το φως μέχρι το τέλος της διαδρομής του. Ακόμα και για έναν επιβάτη του φωτός, ο χρόνος δεν περνά καθόλου. Ο επιβάτης του θα παρέμενε αγέραστος και αθάνατος»

Όσο λοιπόν και αν φαίνεται παράδοξο, δεν έχω ηλικία, γιατί για εμένα, το Φως, ο χρόνος δεν περνά. Αφότου δημιουργήθηκα, δεν μπορώ να αλλάξω, επειδή δεν γερνώ, δεν ηλικιώνομαι. Παραμένω πάντοτε το ίδιο. Από τη θεωρία της σχετικότητας αναδύεται μια αναμφισβήτητη και συγκλονιστική αλήθεια:

Το φως και οι χρωματικές ακτινοβολίες μου, δεν γερνάμε, δεν έχουμε ηλικία. Είμαι η μόνη οντότητα στη φύση που δεν σημαδεύεται από το πέρασμα του χρόνου, που δεν ζει υπό την απειλή του.

Αυτά τα λίγα για μένα είναι όσα ήθελα προς το παρόν να σου πω, ιδιαίτερα τις προϋποθέσεις για το πώς μπορώ να γίνω αντιληπτό, εγώ και τα χρώματά μου, ώστε να καταλάβεις καλύτερα την λειτουργία της θέασής μου, την οποία θα σου εξηγήσουν οι Μείξεις, τις οποίες διέκοψα, απ’ ό,τι κατάλαβα, σ’ αυτό ακριβώς το σημείο.

 


Topic: Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα και Φως, λειτουργίες όρασης χρωμάτων, Συνέντευξη με τα χρώματα | Tags: None

Πρωτοχρονια 2018

⊆ December 30th by | ˜ No Comments »

 

ΕΥΤΥΧΕΣ το ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ

 

Τα xromata.com σας εύχονται να είναι ο νέος ερχόμενος  Καινούργιος Χρόνος 2018 ευτυχισμένος και πολύ καλύτερος από τον γέρο χρόνο που φεύγει, με πίνακες ενός Αμερικανού ζωγράφου, του Joseph Christian Leyendecker (March 23, 1874 – July 25, 1951) που κοσμούσαν τα πρωτοχρονιάτικα εξώφυλλα της "Saturday Evening Post" από το 1908 έως το 1931

 

 

 

Καλή σας Χρονιά


Topic: Uncategorized | Tags: None

Χριστουγεννα 2017

⊆ December 25th by | ˜ No Comments »

 

Καλά Χριστούγεννα και Καλές Γιορτές

 

 

 

 Τα xromata.com σας εύχονται Καλά Χριστούγεννα και Καλές Γιορτές με 4 εορταστικούς πίνακες του Ολλανδού ζωγράφου Anton Pieck (1895-1987)

 

 

 


Topic: Uncategorized | Tags: None

Red ochre

⊆ December 20th by | ˜ No Comments »

 

Χρώματα βαφές

Οι βαφές της προϊστορικής εποχής

 

Red ochre (κόκκινη ώχρα)

 


 

Είπαμε, σε προηγούμενο άρθρο, ότι τα χρώματα βαφές που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος κατά την προϊστορική περίοδο, τα οποία είναι εν χρήσει ακόμα και σήμερα ήταν 6 τα εξής:

Carbon black, (μαύρο του άνθρακα, του κάρβουνου)

Bone black (μαύρο, κατάλοιπο από καμένα κόκκαλα)

Umber (καστανή γη)

Red ochre (κόκκινη ώχρα)

Yellow ochre (κίτρινη ώχρα)

Lime white (λευκός ασβέστης)

Ας δούμε ένα – ένα τα 6 αυτά χρώματα – βαφές.

Μέχρι τώρα έχουμε παρουσιάσει τα carbon black, bone black και umber. Τώρα θα αναφερθούμε στην κόκκινη ώχρα:

 

 

Red ochre (κόκκινη ώχρα)


Σύντομη περιγραφή του ‘Red ochre’:

 

 

Η κόκκινη ώχρα συντίθεται κυρίως από οξείδια σιδήρου και αιματίτη (ονομασία που προέρχεται από την ελληνική λέξη  αίμα). Χρησιμοποιούμενες από την προϊστορία και καθ ‘όλη τη διάρκεια της ιστορίας του ανθρώπου, αυτές οι σταθερές χρωστικές ουσίες μπορούν να αναμιχθούν με ασφάλεια με άλλες χρωστικές ουσίες.

Οι ώχρες ποικίλλουν ευρέως ως προς την διαφάνειά τους. Μερικές είναι αρκετά αδιαφανείς, ενώ άλλες είναι διαφανείς σαν γυαλί.

 

 

Η ονομασία ΩΧΡΑ προέρχεται από την ελληνική λέξη ΩΧΡΟΣ που σημαίνει χλωμός, κίτρινος, ανοιχτοκίτρινος.

Η ώχρες παράγονται από φυσική γη, ενώ στην εποχή μας παράγονται και

τεχνητά.

Η χημική τους ονομασία είναι ‘άνυδρο οξείδιο σιδήρου (ΙΙΙ)’.

 

 


 

 

 

Η ιστορία της ‘κόκκινης ώχρας’:

 

 

Η κόκκινη ώχρα (κόκκινη γη), χρησιμοποιείται από την προϊστορία έως και σήμερα.

Οι προϊστορικοί πρόγονοί μας ίσως είχαν ανακαλύψει ότι, σε αντίθεση με τα χρώματα χρωστικών που προέρχονται από ζωικές και φυτικές πηγές (τα οποία δεν μας έχουν αφήσει τα ίχνη τους με την πάροδο του χρόνου), το χρώμα που προέρχεται από τις αποθέσεις οξειδίου του σιδήρου στη γη δεν εξασθενεί με το μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Για το λόγο αυτό, εκτιμάται ότι οι άνδρες της εποχής εκείνης ταξίδευαν πολύ μακριά για να αποκτήσουν κόκκινο χρώμα που να διατηρείται.

 

 

Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, η κόκκινη ώχρα συνέχισε να χρησιμοποιείται από τους ζωγράφους. Σφυρηλατημένη από τη γη και διαμορφωμένη σε ραβδιά, σε κιμωλίες αιματίτη η κόκκινη ώχρα ήταν έτοιμη για ζωγραφική. Οι φυσικές αυτές κόκκινες κιμωλίες, με το πλούσιο, ζεστό χρώμα τους, ήταν δημοφιλείς από το 1500 έως το 1900.

 

 

Καλλιτέχνες όπως οι Michelangelo, Rembrandt και Antoine Watteau χρησιμοποίησαν αυτό το μέσο για να παράγουν μερικά από τα πιο διάσημα σχέδια τους ανά τον κόσμο σήμερα.

 

 

Από τον 18ο αιώνα και μετά, συνθετικές χρωστικές οξειδίου κόκκινου σιδήρου κατασκευάστηκαν σε εργαστηριακό περιβάλλον. Οι χρωστικές αυτές ονομάζονται Mars Red (κόκκινο του Άρη) και έχουν όλες τις ιδιότητες, συμπεριλαμβανομένης της αντοχής και της σταθερότητας, των φυσικών ομολόγων τους.

 

Παραγωγή φυσικής κόκκινης ώχρας:

 

 

Η χρωματισμένη γη εξορύσσεται, αλέθεται και πλένεται, αφήνοντας ένα μείγμα ορυκτών – ουσιαστικά σκουριάς- και χρωματισμένου πηλού.

Η ώχρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ωμή (κιτρινωπή), ή ψημένη για ένα βαθύτερο (καφέ-κόκκινο) χρώμα από την απώλεια νερού λόγω της αφυδάτωσης.

Η κόκκινη ώχρα αποτελείται από πυρίτιο και άργιλο. Οφείλει το χρώμα της σε οξείδια του σιδήρου. Βρίσκεται σε όλο τον κόσμο, σε πολλές αποχρώσεις, σε αποχρώσεις από κίτρινο έως καφέ, και αχνό μπλε. Η καλύτερη καστανή ώχρα προέρχεται από την Κύπρο.

Κόκκινες και κίτρινες ώχρες αφθονούν στην Βραζιλία.

 

 

 

Παραγωγή τεχνητής κόκκινης ώχρας:

 

Συνθετικές κόκκινες χρωστικές οξειδίου του σιδήρου κατασκευάστηκαν για πρώτη φορά σε εργαστηριακό περιβάλλον από τον 18ο αιώνα και έλαβαν την ονομασία Mars Red.

Αυτές οι χρωστικές περιείχαν όλες τις ιδιότητες των ομολόγων τους, δηλ. των φυσικών χρωστικών οξειδίων του σιδήρου.

Από τον 19ου αιώνα, η κατασκευή αυτών των συνθετικών χρωστικών οξειδίων του σιδήρου ξεκίνησε σε τακτική βάση. Σταδιακά, οι βελτιώσεις έγιναν με κάθε παραγωγική διαδικασία. Στις αρχές του 1920 δημιουργήθηκαν για πρώτη φορά οι κίτρινες τεχνητές χρωστικές οξειδίου του σιδήρου (Mars Yellow).

 

 

Έχουν πραγματοποιηθεί σημαντικές διαδικασίες βελτίωσης μαζί με την παραγωγή τους και συνεχίζονται οι διαδικασίες βελτίωσης. Για την παραγωγή συνθετικών χρωστικών οξειδίου σιδήρου, αποσυντίθενται άλατα σιδήρου ή ενώσεις σιδήρου. Με την καθίζηση των αλάτων σιδήρου και τη μείωση των οργανικών ενώσεων με σίδηρο, μπορούν να παρασκευαστούν χρωστικές συνθετικού οξειδίου σιδήρου.

Η κόκκινη ώχρα δεν είναι τοξική, αλλά χρειάζεται προσοχή στην χρήση της σε μορφή σκόνης για να αποφεύγεται η εισπνοή της.

Η χημική της ονομασία είναι ‘άνυδρο οξείδιο σιδήρου (ΙΙΙ)’ και ο χημικός τύπος της Fe2O3

 


Topic: βαφές, ιστορία και χρώματα, κόκκινο, Τέχνες και χρώματα | Tags: None

Οι 7 αντιθεσεις του Ιττεν, 1η: Η αντιθεση του χρωματος καθαυτο

⊆ December 15th by | ˜ No Comments »

 

Οι 7 χρωματικές αντιθέσεις του Ίττεν αναλυτικότερα

Η αντίθεση του χρώματος καθαυτό (1η )

 

Σε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε συνοπτικά στις 7 χρωματικές αντιθέσεις του Ίττεν. Σε μια σειρά 7 άρθρων θα δούμε αναλυτικότερα κάθε μια από αυτές τις αντιθέσεις, όπως τις περιγράφει ο ίδιος ο Ίττεν, στο βιβλίο του «Η τέχνη του χρώματος».

 

 

Η αντίθεση του χρώματος καθαυτό

 

Η αντίθεση των βασικών χρωμάτων, ή άλλως η αντίθεση του χρώματος καθαυτό είναι η απλούστερη των επτά χρωματικών αντιθέσεων. Δεν απαιτεί έντονη παρατήρηση των χρωμάτων, γιατί μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για την υλοποίησή της όλα τα χρώματα (όχι μόνο τα τρία βασικά) ανόθευτα στην μεγαλύτερη φωτεινότητά τους.

 

 

Έτσι, όπως το άσπρο – μαύρο εκφράζει με την μεγαλύτερη δύναμη την αντίθεση ανοιχτό – σκούρο, το κίτρινο, το κόκκινο και το μπλε εκφράζουν εντονότερα την αντίθεση του χρώματος καθαυτό.

Για την απεικόνισή της είναι απαραίτητα τουλάχιστον τρία, σαφώς διαφορετικά χρώματα. Το αποτέλεσμα είναι πάντα πολύχρωμο, μεγαλόφωνο, γεμάτο δύναμη και σαφές.

 

 

Η δύναμη του αποτελέσματος της αντίθεσης του χρώματος καθαυτό μειώνεται στο μέτρο που τα χρησιμοποιούμενα χρώματα απομακρύνονται από τα τρία πρωταρχικά.

Έτσι το πορτοκαλί, το πράσινο, το βιολέ, είναι λιγότερο δυνατά στον χαρακτήρα από το κίτρινο, το κόκκινο, το μπλε. Το αποτέλεσμα των τριτογενών χρωμάτων είναι ακόμα λιγότερο καθαρό.

 

 

Αν χωρίσουμε καθένα από τα χρώματα με μαύρες ή άσπρες γραμμές, ο ιδιαίτερος χαρακτήρας τους γίνεται εντονότερα εμφανής.

 

 

Έτσι η ακτινοβολία και η αμοιβαία δράση τους εξουδετερώνονται σημαντικά. Κάθε χρώμα αποκτά μια πραγματική συγκεκριμένη αξία δράσης. Αν η τριμερής συγχορδία κίτρινο, κόκκινο, μπλε συνιστά την εντονότερη αντίθεση του χρώματος καθαυτό, είναι αυτονόητο ότι όλα τα καθαρά, ανόθευτα χρώματα μπορούν να δημιουργήσουν αυτήν την έντονη αντίθεση.

Η αντίθεση του χρώματος καθαυτό πραγματοποιεί μεγάλο αριθμό εκφραστικών αξιών ολότελα νέων, αν συνδυαστεί με ανοιχτές – σκούρες τονικές αξίες.

 

 

Εξάλλου μπορούμε να μετατρέψουμε τις ποσοτικές σχέσεις των χρωμάτων. Ο αριθμός των δυνατών παραλλαγών είναι πολύ μεγάλος και αντίστοιχα πολλές είναι οι δυνατότητες διαφορετικών εκφράσεων.

 

 

Το να εισαχθούν το μαύρο και το άσπρο ως ποσοτικά στοιχεία στην συγχορδία του συνόλου, εξαρτάται από το θέμα και τις υποκειμενικές προτιμήσεις του καλλιτέχνη.

Το λευκό αποδυναμώνει την φωτεινότητα των χρωμάτων και τα σκουραίνει, το μαύρο ενισχύει την φωτεινότητα και τα κάνει να φαίνονται ανοιχτότερα. Έτσι το άσπρο και το μαύρο γίνονται σημαντικοί παράγοντες της χρωματικής σύνθεσης.

 

 

Βρίσκουμε την αντίθεση του χρώματος καθαυτό στην λαϊκή τέχνη των πιο διαφορετικών λαών. Πολύχρωμα κεντήματα, κοστούμια και κεραμικά μαρτυρούν μια φυσική ευχαρίστηση για τα έντονα χρώματα.

 

 

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Συνδυασμοί χρωμάτων, Τέχνες και χρώματα, χρήση χρωμάτων | Tags: None

Ιστορια του έγχρωμου κινηματογραφου [Α]

⊆ December 10th by | ˜ No Comments »

 

Το χρώμα στο «σινεμά»

Η ιστορία του χρώματος στον κινηματογράφο

Α


Τί είναι χρώμα;


Σε προηγούμενο άρθρο είδαμε πως οι κινηματογραφιστές χειρίζονται τα συναισθήματα των θεατών με την χρήση των χρωμάτων, δημιουργώντας πλέον ένα νέο κεφάλαιο στην έβδομη τέχνη κάτω από τον τίτλο «χρωματική εξιστόρηση».

http://xromata.com/?p=9598

Το θέμα έχει ενδιαφέρον, αλλά πριν φθάσουμε σε αυτό, καλό είναι να παρακολουθήσουμε την ιστορία του χρώματος στον κινηματογράφο.

 

 

Πολλές είναι οι πηγές από τις οποίες μπορούμε να πληροφορηθούμε για την εξέλιξη του χρώματος στην σύγχρονη αυτή καλλιτεχνική βιομηχανία.

Επιλέξαμε να ακολουθήσουμε και μεταφράσουμε την εξιστόρηση αυτήν, όπως αναφέρεται στον ιστότοπο “The History and Science of Color Film” (Η Ιστορία και Επιστήμη των έγχρωμων ταινιών).

Η εξιστόρηση αυτή ξεκινά με μια μικρή εισαγωγική παράγραφο που μας λέει:

«Το χρώμα είναι ένα λεπτό εργαλείο που μας μεταβιβάζει από την απλή καθημερινότητα της ζωής μας στους εξωπραγματικούς κόσμους του κινηματογράφου.

Ας κάνουμε μια αναδρομή στην ιστορία για να δούμε πως το χρώμα εισέβαλε και εφαρμόστηκε στις κινηματογραφικές ταινίες».

 

 

Το ταξίδι μας στην εξέλιξη του χρώματος στον κινηματογράφο ξεκινά με το απλούστερο των ερωτημάτων «Τί είναι το φαινόμενο που αποκαλείται χρώμα;»

Η ερώτηση αυτή απασχόλησε τον άνθρωπο αιώνες ολόκληρους.

Δεν ήταν παρά μόνο μετά το 1666, όταν ο νεαρός τότε Ισαάκ Νεύτων άρχισε να πειραματίζεται με την οπτική, που ξεκινήσαμε να αντιλαμβανόμαστε την συνάρτηση του χρώματος με το φως.

Το χρώμα είναι στην πραγματικότητα η ψυχολογική μας αντίδραση προς ένα στενό τμήμα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος που ονομάζουμε φως, με το κόκκινο στο χαμηλότερο τμήμα του, που μέσω του πορτοκαλί, κίτρινου πράσινου, μπλε, ίντιγκο, φθάνουμε στο βιολετί στην άλλη άκρη του.

 

 

Από τα πειράματά του ο Νεύτων επινόησε τον πρώτο χρωματικό κύκλο στον κόσμο, χρησιμοποιώντας τα 7 χρώματα, όπως τις 7 νότες μιας μουσικής κλίμακας.

Μέσω των πειραμάτων του ο Νεύτων ανακάλυψε ότι με τον συνδυασμό όλων των χρωμάτων του φωτός μπορούμε να δημιουργήσουμε λευκό φως.

Αποδείχθηκε τελικά ότι χρειάζονται μόνο τρία βασικά χρώματα για να δημιουργηθεί λευκό ή οποιοδήποτε άλλο αντιληπτό χρώμα.

Αυτή η τριχρωματική θεωρία προτάθηκε για πρώτη φορά το 1802 από τον Thomas Young και τελειοποιήθηκε από τον Herman von Helmholtz το 1850.

 

 

Η θεωρία YoungHelmholtz υπέθετε ότι ο αμφιβληστροειδής του οφθαλμού διέθετε κωνία που ανταποκρίνονταν μόνο σε τρία από τα χρώματα του φωτός τα κόκκινο, κίτρινο και μπλε (αργότερα αναθεωρήθηκαν σε κόκκινο, πράσινο, μπλε).

Αλλά η Θεωρία Young-Helmholtz (αν και ως επί το πλείστον σωστή) βασίστηκε σε επιστημονική θεώρηση και όχι σε πειραματική απόδειξη.

Η θεωρία τους θα τελειοποιηθεί το 1850 από έναν από τους μεγαλύτερους επιστήμονες όλων των εποχών, τον James Clerk Maxwell. Ο Maxwell είναι διάσημος για την ενοποίηση του ηλεκτρισμού, του μαγνητισμού και του φωτός σε ένα πεδίο μελέτης, τον ηλεκτρομαγνητισμό.

 

 

Όμως πριν από αυτό, ο Maxwell ενδιαφερόταν για το χρώμα. Στο σύγγραμμά του «Πειράματα στο χρώμα» το 1855, αποδεικνύει την εγκυρότητα της θεωρίας Young-Helmholtz, μεταλλάσσοντας τα βασικά χρώματα του φωτός σε κόκκινο – πράσινο – μπλε.

 

 

Το 1861, με τη βοήθεια του Thomas Sutton, του εφευρέτη της κάμερας Single Lens Reflex ή SLR, ο Maxwell εφάρμοσε τη θεωρία του στη φωτογραφία, φωτογραφίζοντας μια σκωτσέζικη κορδέλα με μια ασπρόμαυρη κάμερα τρεις φορές, χρησιμοποιώντας εναλλάξ ένα κόκκινο φίλτρο, ένα πράσινο φίλτρο και ένα μπλε φίλτρο. Συνδυάζοντας μεταξύ τους τις τρεις διαχωρισμένες χρωματικά φωτογραφικές πλάκες, οι Maxwell και Sutton δημιούργησαν την πρώτη έγχρωμη φωτογραφία στον κόσμο, η οποία θα αποτελέσει τη βάση για όλες τις έγχρωμες φωτογραφίες.

 

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, ιστορία και χρώματα, κινηματογράφος και χρώμα, Τέχνες και χρώματα | Tags: None

Συνέντευξη με τα χρώματα [κϚʹ]: Χρωματικη Σφαιρα

⊆ December 5th by | ˜ No Comments »

 

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα  και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

Ϛʹ]


Ο Όττο Ρούνγκε και η δημιουργία

 

της Χρωματικής Σφαίρας

 

 

-Ωραία! Σας εξέθεσα την άποψή μου για την αντιστοιχία των τριών βασικών χρωμάτων με την Αγία Τριάδα, δηλαδή την κατ’ εμέ (Ρούνγκε) εκδοχή καθώς και την αντιπαράθεση του διοργανωτή αυτής της συνέντευξης, κατά την δική του άποψη (που όπως αποδείχθηκε από διάφορες εικονογραφήσεις, δεν είναι μόνο δική του).

Ας πάμε στο κύριο θέμα. Την Χρωματική Σφαίρα. Φυσικά δεν θα επαναλάβω όσα μας είπε η ίδια η Σφαίρα, όταν μας συστήθηκε, για το τί είναι και πώς λειτουργεί. Θα αναφερθώ απλώς στο πώς εμπνεύσθηκα τον σχηματισμό της.

Σας μίλησα για τις Τριάδες, την Αγία Τριάδα, την χρωματική τριάδα, αυτήν των τριών βασικών χρωμάτων…. Εμένα – σαν συμβολιστή- με απασχόλησε μια άλλη χρωματική τριάδα, αυτή που συνίσταται από το λευκό = φως, τα χρώματα = φάσμα και το μαύρο = σκότος.

Αν εκλάβουμε τα λευκό και μαύρο σαν χρώματα, ναι! τότε έχουμε να κάνουμε με άλλη μια χρωματική τριάδα. Όμως γνωρίζουμε πως τα άσπρο – μαύρο δεν είναι πραγματικά χρώματα, δεν ανήκουν στα χρώματα του ουράνιου τόξου. Είναι κάτι άλλο! Δεν θεωρούνται για χρώματα. Επιστημονικά το λευκό αποκαλείται ‘αντανάκλαση φωτός’, ενώ το μαύρο ‘έλλειψη φωτός’. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν με μια άλλη τριάδα, την τριάδα φως – χρώματα – σκοτάδι. Κατά πολλούς, το φως συμβολίζει το ‘καλό’, ενώ το αντίθετό του, το σκοτάδι, το ‘κακό’. Επομένως, αναλογικά, λευκό = καλό, μαύρο = κακό. Άρα, έχουμε καλά χρώματα και κακά χρώματα; Όχι! Δεν θα μπορούσα να τα αποκαλέσω ακριβώς έτσι. Θα τα έλεγα μάλλον φωτεινά και σκούρα χρώματα, όπου τα φωτεινά είναι ‘καλά’, καθαρά χρώματα γιατί φωτίζονται επαρκώς και διακρίνονται εύκολα, ενώ τα αντίθετά τους, τα σκούρα, φωτίζονται ανεπαρκώς, αμαυρώνονται και γι’ αυτό θα μπορούσαμε να τα αποκαλέσουμε ‘κακά’, επειδή δεν διακρίνονται καθαρά και όσο σκουραίνουν συγχέονται μεταξύ τους.

Πήρα λοιπόν τον εξάχρωμο χρωματικό κύκλο που είχε φτιάξει ο Γκαίτε, τον μετέτρεψα σε σφαίρα και φώτισα την κορυφή της, το ακραίο σημείο δηλαδή όπου ενώνονται τα έξι χρώματα, με λευκό φως. Μοιραία, ο αντίποδας της σφαίρας, δηλαδή ο άλλος πόλος της όπου επανενώνονται τα έξι χρώματα, δεν φωτίζεται καθόλου, είναι βυθισμένος στο μαύρο σκοτάδι. Έτσι, κάθε χρώμα παρουσιάστηκε από την φωτεινότερη, σχεδόν λευκή, όψη του, έως στην σκοτεινότερη, σχεδόν μαύρη, μορφή του.

Χωρίζοντας στην συνέχεια την σφαίρα σε μεσημβρινούς και παραλλήλους του ισημερινού, λαμβάνουμε όλες τις δυνατές φωτεινές και σκοτεινές αποχρώσεις που σχηματίζονται από τα τρία βασικά χρώματα και την επίδραση του φωτός (ή της έλλειψής του) επί αυτών.

Την ιδέα της χρωματικής σφαίρας την συνέλαβα κάπου στο 1807 και τον Νοέμβριο εκείνου του έτους την ανέφερα σε μια επιστολή μου προς τον Γκαίτε. Ενθαρρυμένος από αυτόν και άλλους φίλους, την περιέγραψα σε ένα χειρόγραφο που δημοσιεύτηκε στο Αμβούργο στις αρχές του 1810 μαζί με ένα δοκίμιο για τους κανόνες της χρωματικής αρμονίας και ένα δοκίμιο για τα χρώματα στην φύση γραμμένα από τον φίλο μου Henrik Steffens.

Περίπου έναν αιώνα μετά, ο Γιοχάνες Ίττεν, ο μεγάλος αυτός δάσκαλος των χρωμάτων, θα δώσει έναν επακριβή ορισμό για την σφαίρα μου λέγοντας τα εξής:

«Η Χρωματική Σφαίρα, σύμφωνα με τον Όττο Ρούνγκε, είναι η πρακτικότερη φόρμα για την παρουσίαση της τάξης των χρωμάτων.

Η σφαίρα είναι μια στοιχειώδης μορφή, συμμετρική σε κάθε σημείο της, η καταλληλότερη για την παρουσίαση των χαρακτηριστικών και πολλαπλών ιδιαιτεροτήτων των χρωμάτων.

Επιτρέπει την παρουσίαση του νόμου των συμπληρωματικών, την απεικόνιση όλων των θεμελιωδών σχέσεων των χρωμάτων μεταξύ τους, καθώς και τις σχέσεις τους με το μαύρο και το άσπρο.

Αν φανταστούμε την χρωματική σφαίρα σαν διαφανές σώμα, το οποίο σε κάθε σημείο του φέρει ένα καθορισμένο χρώμα, έχουμε την δυνατότητα να ταξινομήσουμε οποιοδήποτε χρώμα μπορούμε να φαντασθούμε.

Κάθε σημείο μπορεί να καθοριστεί μέσω των μεσημβρινών και των παραλλήλων της.

Για μια απλούστερη αλλά σαφή παρουσίαση της τάξης των χρωμάτων αρκούν έξι παράλληλοι και δώδεκα μεσημβρινοί».

Αυτά είπε ο Ίττεν για την σφαίρα μου, εκατό και πλέον έτη μετά την δημοσίευση της εργασίας μου το 1810, την ίδια χρονιά που απεβίωσα.

Ο θάνατός μου περιόρισε τον αντίκτυπο της εργασίας μου η οποία επισκιάσθηκε το 1839 από το ημισφαιρικό χρωματικό σύστημα του Michel Eugène Chevreul. Πάντως η σφαίρα μου, υπήρξε η βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκαν οι νεώτερες θεωρήσεις της στερεομετρικής αναγωγής των χρωμάτων (solid colors), όπως αυτή του Albert Henry Munsell.

Δεν ξέρω που αλλού θα με οδηγούσε η ενασχόλησή μου με τα χρώματα αν ζούσα κι’ άλλο. Ίσως πάλι, ο προορισμός μου να ήταν να αποδώσω την Χρωματική Σφαίρα κι’ εφόσον ολοκλήρωσα το έργο μου να μην χρειαζόμουν άλλο εδώ; Ποιος να ξέρει άραγε;

Ποιος να ξέρει άραγε τα πάντα, όλα όσα συμβαίνουν κάτω από τον φωτισμό του ορατού φωτός, πόσον δε μάλλον όλα όσα είναι πέρα από αυτό; Το φως και ο αντίποδάς του. Οι δυο πόλοι της σφαίρας μου!

Μήπως, λέω μήπως, θα πρέπει να πάρει την σκυτάλη της συνέντευξης το ίδιο το Φως;

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Λευκό, μαύρο, Συνέντευξη με τα χρώματα, τριαδικότητες, φως, Χρωματικός κύκλος | Tags: None