xromata.com


Η αλλοφυλη Παναγια

⊆ August 15th by | ˜ No Comments »

 

Η Παναγία και τα ‘χρώματα’ του ανθρώπου

(Η Αλλόφυλη Παναγία)

 

Τον δεκαπενταύγουστο, είθισται να φροντίζουμε ώστε το άρθρο της ημέρας αυτής να είναι σχετικό με την Παναγία, την μεγάλη αυτή θηλυκή μορφή του ελληνορθόδοξου και όχι μόνον, χριστιανισμού, που σήμερα εορτάζεται η μνήμη της.

Η δυσκολία είναι πως το θέμα μας πρέπει να σχετίζεται κάπως με τα χρώματα, όμως, όπως έχουμε τονίσει και στο παρελθόν, δεν υπάρχουν πολλές χρωματικές λαβές για τέτοια σύνδεση.

Έτσι λοιπόν, αφού στο παρελθόν αναφερθήκαμε στο φόρεμα της Παναγίας, δηλαδή γιατί και με ποιους χρωματισμούς βάφονται τα ενδύματα της Παρθένου στα διάφορα εικονίσματα

http://xromata.com/?p=1785

εφέτος θα κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα στο χρώμα της Θεοτόκου, σαν ενσαρκωμένου ανθρώπου.

 

 

Ναι, κατά την ιστορική και κυρίως γεωγραφική τοποθέτηση της Παναγίας, το σεβαστό ιερό αυτό πρόσωπο ανήκε στην λευκή φυλή και μάλλον στην σημιτική.

Ο χριστιανισμός ξεκίνησε από περιοχές με σημιτικά φύλα, αλλά απλώθηκε και εδραιώθηκε σε πλήθη καυκασίων λευκών ανθρώπων, επομένως με την πάροδο του χρόνου η Παναγία ξάνθυνε και το δέρμα της απέκτησε απαλότερο λευκό χρώμα.

 

 

Όμως… όμως… όπως συνέβη μεταξύ σημιτών και καυκασίων λευκών, κάθε φυλή θέλει τα «πιστεύω» της να ταυτίζονται με αυτήν και όχι να είναι ξένα προς αυτήν, οπότε στην παγκοσμιότητα που απλώθηκε ο χριστιανισμός, απόκτησε πιστούς και στις άλλες ανθρώπινες φυλές, πέραν της λευκής. Έτσι λοιπόν, τα Θεία πρόσωπα απέκτησαν και ασιατικά και αφρικανικά χαρακτηριστικά.

 

 

Στο εφετινό δεκαπενταυγουστιάτικο αφιέρωμα θα σας παρουσιάσουμε μερικούς πίνακες με την Βρεφοκρατούσα Θεομήτορα με ασιατικά και αφρικανικά χρώματα και χαρακτηριστικά.

 

 

 

 

  

 

  

 

    


Topic: Uncategorized | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [νϚʹ]: αντιφατικοτητες μαυρου χρωματος

⊆ August 10th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[νϚʹ]

 

Μέλαν – Μαύρο – Σκότος

[γ]

Μελαγχολία, Ψυχολογία και Αντιφατικότητες του μαύρου

 

-Επανήλθα, εγώ το μαύρο χρώμα, για να σου μιλήσω Άνθρωπε για τα συναισθήματα που σου προκαλώ.

Αναφέρθηκα ήδη στην ‘Μελαγχολία’ της οποίας όπως ορθά κατάλαβες είμαι νονός, την βάφτισα δίνοντάς της εν μέρει το όνομά μου.

Η μελαγχολία σου προκαλεί διάφορες δυσάρεστες καταστάσεις, όπως θλίψη, απαισιοδοξία κ.α., οδηγώντας σε προς την κατάθλιψη.

Αυτή η μελαγχολία που σου προκαλώ όταν μαυρίζω την χολή σου, σου ακούγεται ‘κακή’, ε; Έτσι δεν είναι;

Όμως, όμως…, όπως λέει και η γνωστή ρήση των στωικών φιλοσόφων «Ουδέν κακόν αμιγές καλού».

Πρόσφατα διατυπώθηκε η επιστημονική άποψη ότι η κατάσταση που συνηθίζεται να περιγράφεται σαν μελαγχολία ή κατάθλιψη δεν πρέπει να θεωρείται διαταραχή ή ασθένεια του εγκεφάλου, αλλά εξελικτική προσαρμογή του που συμβάλλει στην επιβίωση του ανθρώπινου είδους.

Σύμφωνα με αυτή την θέση που διατυπώθηκε από σύγχρονους νευροεπιστήμονες, οι συμπεριφορές και οι αντιδράσεις που η κλασική ιατρική θεωρεί τυπικά καταθλιπτικά συμπτώματα, δεν είναι βλαβερά για το άτομο αλλά αντίθετα μπορεί να το βοηθούν στο να επικεντρώσει την προσοχή του, να αναλύσει λεπτομερώς και να στοχαστεί σε βάθος τα προβλήματα που θέτει καθημερινά η ζωή.

Η επιθυμία απομόνωσης, η ανορεξία για φαγητό ή σεξ, όλα τα τυπικά καταθλιπτικά συμπτώματα, όχι μόνο δεν θεωρούνται προϊόντα της εγκεφαλικής δυσλειτουργίας του ατόμου, αλλά αντίθετα συμβάλουν στην ανάπτυξη μιας αναλυτικής και σε βάθος αντιμετώπισης των προβλημάτων.

Δηλαδή με άλλα λόγια ο εγκέφαλος, φαίνεται ότι «κατεβάζει ρολά», για να βρει χρόνο και ενέργεια ώστε να μπορέσει να ανασυγκροτηθεί, να επεξεργαστεί και να αφομοιώσει τα πολύπλοκα και αντιφατικά δεδομένα και απαιτήσεις που βομβαρδίζουν το άτομο στην καθημερινή του ζωή. Τώρα, γιατί στα λέω όλα αυτά; Για να καταλάβεις πως ενώ σου φαίνομαι και με θεωρείς «κακό» χρώμα, μέσα μου περικλείω εν δυνάμει το «καλό».

Διότι, όπως λένε αυτοί οι σύγχρονοι επιστήμονες, η μελαγχολία που σου προκαλώ είναι για το καλό σου, αρκεί να την επεξεργαστείς εγκαίρως και σωστά και να μην της επιτρέψεις να σου εγκατασταθεί μόνιμα σαν παθολογική κατάσταση….

Είμαι ο μαύρος άνθρακας που γίνομαι διαμάντι και τότε σκορπίζω τριγύρω μου έντονα όλες  τις ακτινοβολίες του φωτός.

Εν τάξει, δεν θα ασχοληθούμε τώρα με το πώς μεταβάλλεται το μαύρο κάρβουνο σε διαφανές αστραφτερό διαμάντι. Απλώς θέλω να σου πω ότι η φωτοενέργεια που αποθηκεύει μέσα του το μαύρο χρώμα, κάποτε, κάτω από ειδικές συνθήκες μεταβάλλεται σε κάτι πολύ ανώτερο και διαχέεται….

Αυτό το έχεις καταλάβει από καιρό και με χρησιμοποιείς μεταφορικά για να δηλώσεις με εμένα αυτήν την διάχυση ανώτερης ενέργειας… να, ας πούμε όπως η μαύρη ζώνη του καράτε, ή οι μαύρες κορδέλες με τις οποίες τιμάς ανώτερους διδασκάλους δηλώνοντας έτσι ότι σκορπούν το φως της γνώσης που έχουν συγκεντρώσει.

Γιατί τί άλλο είναι στην πραγματικότητα το μαύρο χρώμα; Τί άλλο από την συγκέντρωση μέσα του όλης της φωτεινής ενέργειας που προσπίπτει επ’ αυτού;

Αυτό στο ξαναείπα στην αρχή του λόγου μου, όταν σου ανέφερα κατά την άποψη των αριστοτελικών, τις τρείς κατηγορίες εμφάνισής μου.

Κατά την δεύτερη κατηγορία, μας λέει ο Αριστοτέλης αντιλαμβανόμαστε σαν μαύρο, ό,τι δεν στέλνει φως στο μάτι μας, αλλά απορροφά όλη την προσπίπτουσα επί αυτού ακτινοβολία, όπως πχ. το κάρβουνο.

Αυτή ακριβώς είναι η λειτουργία απόδοσης του μαύρου, εμένα δηλαδή, σαν χρώμα και όχι σαν σκότος ελλείψει φωτός.

Πω, πω! έχεις δίκιο Άνθρωπε. Τόση ώρα σου λέμε διάφορα σ’ αυτήν την συνέντευξη, αλλά ακόμα δεν σου ειπώθηκε ένα από τα βασικότερα, το πώς αποδίδονται από την φύση τα διάφορα χρώματα. Ναι! Έπρεπε να σου το πει από την αρχή η ίδια η Μάνα Φύση, αλλά δεν την αφήσαμε να ολοκληρώσει αφαιρώντας της τον λόγο για να τον δώσουμε σε άλλους ομιλητές.

Θα φροντίσω Άνθρωπε, αφού τελειώσω με την αυτοπαρουσίασή μου, να δοθεί ο λόγος στην Μάνα Φύση για να καταλάβεις πώς, με ποια λειτουργία εμφανιζόμαστε εμείς τα χρώματα, τόσο εγώ, όσο και καθένα από τα χρώματα που θα σου αυτοπαρουσιαστούν στην συνέχεια.

Πάντως, ως προς εμένα, σου λέω εν συντομία ότι όλα τα μαύρα αντικείμενα έχουν ανάγκη όλης της φωτεινής ενέργειας που προσπίπτει επί αυτών, την οποία δεσμεύουν τα ηλεκτρόνιά τους, με αποτέλεσμα να μην περισσεύει φωτεινή ακτινοβολία να αντανακλαστεί σαν χρώμα, οπότε γι’ αυτό δεν θεωρούμαι ως χρώμα, αλλά ως έλλειψη φωτός.

Επανέρχομαι όμως στις κακές εντυπώσεις που σου προκαλώ, τόσο σαν χρώμα, όπου σε επηρεάζω δυσμενώς ένεκα της μελαγχολίας που σου επιφέρω, όσο και με την άλλη μου ιδιότητα, αυτήν του σκότους, που σου προκαλεί φόβο.

Φόβο γιατί μέσα στο σκοτάδι δεν βλέπεις, δεν γνωρίζεις τί υπάρχει, τί συμβαίνει εκεί μέσα, πρόκειται για ένα άγνωστο για σένα πεδίο και ‘φοβάσαι’. Κατ’ επέκταση φοβάσαι ό,τι άγνωστο, όπως ας πούμε τον θάνατο, γι’ αυτό και τον έχεις ντύσει στα μαύρα.

Κι’ όπως ο θάνατος είναι για σένα ένα μυστήριο, έτσι κι’ εγώ το χρώμα του, είμαι για σένα το χρώμα του μυστηρίου. Εφ’ όσον δε ο θάνατος για σένα είναι κάτι κακό, με θεωρείς κατ’ επέκταση κι εμένα κακό.

Τον 12ο αιώνα, όταν ξέσπασε μια θεολογική διαμάχη ανάμεσα στους Κιστερκιανούς (Cistercian) μοναχούς που φορούσαν λευκά ράσα και στους Βενεδικτίνους που φορούσαν μαύρα, ένας Βενεδικτίνος ηγούμενος, ο Πέτρος ο Σεβάσμιος, κατηγόρησε τους Κιστερκιανούς για υπερβολική υπεροψία επειδή φορούσαν λευκά αντί για μαύρα. Ο άγιος Bernard de Clairvaux, ο ιδρυτής του τάγματος των Κιστερκιανών, απάντησε ότι το μαύρο ήταν το χρώμα του διαβόλου, της κόλαση, του θανάτου και της αμαρτίας, ενώ εν αντιθέσει το λευκό αντιπροσωπεύει "καθαρότητα, αθωότητα και όλες τις αρετές".

Αυτό το ιστορικό παράδειγμα σου δηλώνει το πόσο κακή αντίληψη έχεις για μένα Άνθρωπε.

Πέρα από αυτά, σου είπα επίσης ότι εγώ το μαύρο, που στην πραγματικότητα είμαι η έλλειψη χρώματος, εκλαμβανόμενο σαν χρώμα, είμαι το χρώμα του μυστηρίου επειδή ‘καλύπτω’, ‘κρύβω’, πολλές φορές δε, λόγω της ύπαρξης αυτών των ιδιοτήτων μου, σημαίνω ‘ύπαρξη εμποδίου’.

Κατά τον Μαξ Λούσερ και το Χρωμοτέστ του, εγώ το μαύρο αντιπροσωπεύω το ακραίο όριο πέρα από το οποίο σταματά η ζωή και εκφράζεται η ιδέα της ανυπαρξίας και της εξαφάνισης.

Στον αντίποδα, αν και είμαι εκφοβιστικό και όχι φιλικό χρώμα και έχω πολλούς αρνητικούς συσχετισμούς, υποδηλώνω συνάμα δύναμη και έλεγχο.

Θεωρούμαι εκλεπτυσμένο, κομψό και εμπιστευτικό. Εμπιστευτικό γιατί λόγω των ιδιοτήτων μου μπορώ να κρύψω, να φυλλάξω πράγματτα και καταστάσεις.

Είμαι ένα δυνατό και ισχυρό χρώμα γι’ αυτό και δηλώνω επισημότητα, εκλεπτυσμό, σεξουαλικότητα και μυστικισμό…

Επίσης λειτουργώ βοηθητικά ως προς τα άλλα χρώματα, γιατί με την έντονη αντίθεσή μου προς αυτά τα αναδεικνύω, ενισχύοντας την μετάδοση των μηνυμάτων που σου επιφέρουν. Από αυτό, καταλαβαίνεις την δύναμή μου.

Δύναμη! Ένα από τα βασικά σημαινόμενά μου.

Πέρα από την ‘δύναμη’, τα άλλα βασικά σημαινόμενά μου είναι ο Έλεγχος, η Εξουσία, η Πειθαρχία και η Κομψότητα.

Με χρησιμοποιείς Άνθρωπε για την απόκρυψη συναισθημάτων, για επιβολή εξουσίας, για εκφοβισμό αλλά και συσχετισμούς με μυστήρια. Εκτός από την ψυχολογική χρησιμοποίησή μου, με χρησιμοποιείς και στην φυσική ως «Μαύρο Σώμα», ένα θεωρητικό, ανύπαρκτο ουσιαστικά, δημιούργημά σου, βάση του οποίου υπολογίζεις την θερμοκρασία ενός σώματος και του φωτός που αυτό εκπέμπει.

http://xromata.com/?p=8164

Σίγουρα, εφ’ όσον σου μίλησα για φυσική, σαν έλλειψη φωτός που είμαι, σου δημιούργησα το ερώτημα: «Έχω ή δεν έχω ταχύτητα;», όπως η αντίθεσή μου το φως που είναι ό,τι ταχύτερο στην δημιουργία;

Μην βιαστείς να απαντήσεις. Σκέψου!

Ε! Λοιπόν έχω και δεν έχω!

Επειδή δεν είμαι ακτινοβολία, όπως το φως και τα χρώματα, στερούμαι κυμάτων.

Σωστά το κατάλαβες. Το μαύρο σαν σκοτάδι δεν περιλαμβάνει κύματα επειδή το σκότος οφείλεται ακριβώς στην έλλειψη ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Επομένως σαν τέτοιο δεν δύναμαι να έχω οιανδήποτε ταχύτητα…. Όμως… όμως… εάν ορίζεται σαν ταχύτητά μου η ταχύτητα με την οποία απλώνομαι όταν σβήσει το φως, τότε η ταχύτητά μου είναι ακριβώς η ίδια με αυτήν του φωτός. Εξισώνομαι με την ταχύτητα του αποχωρούντος φωτός.

http://xromata.com/?p=7216

Ωω! Άνθρωπε. Όταν μου δόθηκε ο λόγος στην συνέντευξη, νόμιζα ότι δεν είχα να σου πω πολλά για εμένα και πως θα τέλειωνα γρήγορα, όμως διαψεύστηκα. Βλέπω ότι έχω τόσα πράγματα να σου πω…

Μου επισημαίνουν από την οργάνωση της συνέντευξης πως δεν σου έχω πει κάτι για την ‘ιστορία’ μου και ότι καλό είναι να βάλω μια τάξη σε αυτά που σου λέω και να μην πηδώ από θέμα σε θέμα.

Οπότε οφείλω να σου αυτοπαρουσιασθώ ιστορικά και με κάποια τάξη.

Σε λίγο λοιπόν……

 


Topic: μαύρο, Συνέντευξη με τα χρώματα, Ψυχολογία και χρώματα | Tags: None

Μουσες και χρωματα [Δ]

⊆ August 5th by | ˜ No Comments »

 

Μούσες και χρώματα  

[Δ (συνέχεια)]

 

 

 

Στόχος της σειράς αυτής με θέμα τις 9 Μούσες είναι να καταλήξουμε στην παρουσίαση κάθε μιας ξεχωριστά, σε σχέση με το τετράγωνο του εννεαδικού πίνακα, μέσα στο οποίο την έχουμε τοποθετήσει και το χρώμα με το οποίο είναι χρωματισμένο το αντίστοιχο τετράγωνο.

Όμως για να φθάσουμε στις παρουσιάσεις αυτές, απαραίτητη είναι μια προεργασία για να ‘εννοήσουμε’ τί εστί ΜΟΥΣΑ.

Επιπλέον να δούμε την εξελικτική τους αναφορά μέσα στους μύθους και  να προσπαθήσουμε να τις συνδέσουμε με τα χρώματα.

 

 

Στο Δ μέρος αυτής της εισαγωγής που θα μας οδηγήσει στην επιμέρους εξέταση κάθε μιας των Μουσών, θα δούμε τί σημαίνει λεκτικά Μούσα, γιατί όπως λένε αυτοί που ασχολούνται σοβαρά με την μυθολογία «για να γνωρίσεις ένα μυθολογικό πρόσωπο, οφείλεις να μάθεις τί σημαίνει το όνομά του, ποιοι ήταν οι γονείς του και τί εσήμαιναν τα ονόματα των γονέων του.

Κατ’ αρχάς προέχει να ‘δούμε’ τί σημαίνει το όνομα Μούσα:

ΜΟΥΣΑ βλ. μάμμα*, μάθησις, μύθος + άεισε (αορ. του αείδω) > μααεισα > μούσα, διότι περί της Μούσας αναφέρει ο Όμηρος το αείδω «Μήνιν άειδε θεά = Μούσα)» θεά της ωδής, της μουσικής, της ποιήσεως, της ορχήσεως, του δράματος (άπαντα μουσικοχορευτικώς τελούνταν από τους Έλληνες) και των καλών τεχνών, το προσήκον, το πρέπον, ευπρέπεια.

[ετυμολογικό λεξικό Ελληνικής Γλώσσας Στ. Βασδέκη]

*μάμμα, η πρώτη συλλαβή του νηπίου μετά την εκφορά του ‘α’>

μαμ (=τροφή, θέλω να φάω), μα-ίνεται δε όταν πεινάει. Κατόπιν δε, όταν κορεσθεί μα-ίεται (=εξετάζει) τα πάντα γύρω του διότι έχει έμφυτη την τάση προς μάθηση.

 

Ο ποιητής και η Μούσα

(πίνακας του Εγγονόπουλου)

 

Όπως η μάθηση / μύηση συνδέεται με τον πρωταρχικό μυητή καθενός μας στην ζωή, την μαμ(μ)ά / ματερ / μητηρ / μητέρα, έτσι συνδέονται νοητικά και οι Μούσες με την μητέρα τους Μνημοσύνη, που το όνομά της, εάν αναλύσουμε κάθε γράμμα που το αποτελεί (βάση της Ιστορίας Γενέσεως της Ελληνικής Γλώσσας, του Η. Τσατσόμοιρου) σημαίνει:

 

 

ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ:

Μ μάτηρ, μήτηρ, διδάσκαλος

Ν ναίω, κατοικώ, ως κατοικούσα μάθηση = μνήμη

Η ήτορ = καρδία

Μ μάθηση

Ο ομηρέω

Σ σημείο

Υ κοίλων ή υγρών (η γραφή συμβόλων ήταν εγχάρακτη ή γραμμένη δια υγρού χρώματος)

Ν ναίω, παραμένουσα

Η ως το φως του Ήλιου.

Με απλούστερα λόγια: Η μητρική μάθηση εγκαθίσταται στο συναίσθημα αιχμαλωτισμένη εγχάρακτα εντός (μας), παραμένουσα έτσι ως γνώση (υπό το φως του ήλιου – γνώση).

Κατά το ετυμολογικό του Στ. Βασδέκη, η ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ (και οι παρεμφερείς ονομασίες) παράγονται από το ρήμα ΜΙΜΝΗΣΚΩ (μένω, μίμνω, μιμνάζω, δηλαδή το θέμα παραμένει εντός του νου όπου διαρκεί).

 

 

Επομένως η κόρη της ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ, η ΜΟΥΣΑ είναι η:

‘ Μ’νήμη που ‘Ο’μηρεύεται εντός ‘Υ’παρκτής κοιλότητας ως ‘Σ’ημείο κάποιας ‘Α’ρχής.

Μετά από αυτήν την ανάλυση των ονομασιών ΜΟΥΣΑ και ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ, προσεχώς θα εξετάσουμε χωριστά κάθε μια από τις 9 Μούσες.


Topic: εννοιολογία, μαγικά τετράγωνα, Μύθοι και χρώματα | Tags: None

Φυτικες βαφες, ιντιγκο

⊆ July 30th by | ˜ No Comments »

 

Βαφές και χρωστικές από το ζωικό και φυτικό βασίλειο.

Φυτικές βαφές

[1]

 

 

Πολλές φυτικές χρωστικές χρησιμοποιούνται σαν βαφές. Αυτές οι βαφές βρίσκουν, μεταξύ άλλων, χρήσεις στη βιομηχανία τροφίμων και στην υφαντουργεία. Ο κατάλογος είναι εκτεταμένος, αλλά εμείς θα ασχοληθούμε με δυο παραδείγματα, το ίντιγκο (indigo) και το ερυθρόδανο (madder).

 

Ίντιγκο (indigo)

 

 

Το ίντιγκο είναι μια φυσική χρωστική ουσία που συνδέεται δομικά με τις βεταλαΐνες* (μια τάξη κόκκινων και κίτρινων βιο-χρωστικών που αντικαθιστούν τις ανθοκυανίνες στα καρυόφυλλα φυτά).

*[Για τις βεταλαΐνες είχαμε αναφερθεί στην ανάρτηση

http://xromata.com/?p=6547 ]

Η χρωστική αυτή ουσία είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια διαιτητική ανάγκη.

 

 

Για χιλιετίες, τα φυτά έχουν χρησιμοποιηθεί για να παράγουν βαφές.

Το ίντιγκο είναι μια φυσική βαφή που τα ίχνη της μπορούν να ανιχνευθούν από την εποχή της αρχαίας αιγυπτιακής πόλης Θήβας το 3000 π.Χ.

Οι αιγυπτιακές μούμιες που χρονολογούνται γύρω στο 2400 π.Χ. ήταν τυλιγμένες σε ύφασμα που περιείχε ίχνη ίντιγκο, και από το 2000 π.Χ. η χρήση της ήταν ευρέως διαδεδομένη στην Ινδία.

Οι Πίκτες, που προσπάθησαν να σταματήσουν την επέλαση του Ιούλιου Καίσαρα στη Βρετανία το 58 π.Χ., φορούσαν μπλε χρώματα.

 

 

Η βαφή εξαγόταν είτε από το φυτό ίντιγκο, είτε από άλλα ευρωπαϊκά φυτά, όπως το woad (ίσατις η βαφική).

 

 

Το ίντιγκο χρησιμοποιείται ακόμα ευρέως στις βαφές των μπλου τζην, αν και σήμερα μπορεί να παραχθεί συνθετικά, καθώς και μέσω ζύμωσης του φυτού ίντιγκο (το οποίο δεν είναι το ίδιο μπλε).

 

 

Σ.σ.: Στο ίντιγκο έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν και θα αναφερθούμε αναλυτικότερα στο μέλλον.

 

 

Συγκεκριμένα για την σχέση του ίντιγκο με τα μπλου τζην είχαμε αφιερώσει ένα ολόκληρο άρθρο, τον σύνδεσμο του οποίου σας παραθέτουμε κατωτέρω, για διευκόλυνσή σας, αν θέλετε να το διαβάσετε.

http://xromata.c om/?p=8015


Topic: βαφές, μπλε, χρωστικές | Tags: None

Θεωρια φωτος – χρωματων – φασματος 1: Νευτων # Γκαιτε

⊆ July 25th by | ˜ No Comments »

 

Στον ιστότοπο αυτόν συγκεντρώνουμε τα πάντα που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Κάποια θέματα ίσως να επαναλαμβάνονται. Αυτά τα επαναλαμβανόμενα θέματα ανανεώνουν την μνήμη μας, ενώ κάποια πιθανόν να συμπληρώνουν τα προηγούμενα ή τα θεωρούν από άλλη οπτική γωνία.

Ας μην ξεχνάμε το ρητό: ‘Επανάληψη μήτηρ πάσης παιδείας’.

Το ‘Light and Color theory of the magnetic spectrum’ του Clay Taylor είναι μια ενδιαφέρουσα, εκτενής εργασία πάνω στο φως, τα χρώματα και το φάσμα που αξίζει να την παρακολουθήσουμε τμηματικά, σε μια σειρά άρθρων.

 

 

 

                                                          

Η θεωρία του φωτός και των χρωμάτων του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος

Άρθρο 1ο

Νεύτων # Γκαίτε

 

Ζούμε σε μια εποχή με ενδιαφέρουσες αντιθέσεις. Είμαστε περιτριγυρισμένοι από εξαιρετικά υψηλή τεχνολογία, όμως οι περισσότεροι δεν κατανοούμε πώς λειτουργεί αυτή.

Διαβάζουμε αυτό το κείμενο σε μια οθόνη που αναπαράγει με ακρίβεια το φως και το χρώμα με έναν τρόπο που μπορεί να είναι σχεδόν τόσο φωτορεαλιστικός, αλλά ειλικρινά αναρωτιέμαι αν εμείς, ως πολιτισμός, κατανοούμε τις αρχές του φωτός και του χρώματος σωστά;

Εντάξει, "έχουμε" γνώση και πίστη στις μετρήσεις μας, αλλά πόσο σαφής είναι η θεμελιώδης κατανόηση μας αυτού του πεδίου;

Ποια διαδικασία βρίσκεται στο κέντρο της αντίληψής μας για το χρώμα;

Ακόμα και μέχρι σήμερα, οι θεωρίες και οι αντιπαραθέσεις σχετικά με τη βασική φύση του φωτός και του χρώματος αφθονούν. Είναι μια ιστορία τόσο παλιά όσο και ο χρόνος.

Χρωματικές θεωρίες υπήρχαν σε όλους τους πολιτισμούς, καθώς είναι ένα πρωταρχικό μεταφυσικό και επιστημονικό ζήτημα στο κέντρο της ανθρώπινης περιέργειας. Πολλές αυθεντίες έχουν δώσει εμπνευσμένες εξηγήσεις που καθοδήγησαν αρκετές σκέψεις επί του θέματος.

Ο Ισαάκ Νεύτων είχε το δικό του σκεπτικό, ο Γκαίτε το δικό του, ο Walter Russell το δικό του … ενώ κατά κάποιο τρόπο ο James Clerk Maxwell συχνά παραβλέπεται για την εξαιρετική θεωρία του επί του χρώματος, και ο κατάλογος συνεχίζεται.

Ποιος είχε δίκιο; Έχει δώσει κάποιος μια φυσική συνεπή, λογικά υγιή, επιστημονικά ανταποκριτική απάντηση στην ερώτηση "τί είναι το φως;" "Ποια είναι η βασική αιτία των χρωμάτων του;"

Προσεγγίζοντας την ερώτηση αυτή, θα αναζητήσουμε την επικύρωση της σε διάφορα πεδία.

Πρώτα απ 'όλα, πώς συμπεριφέρεται το φως με ένα πρίσμα και με κάθε οπτικό τρόπο; Ποιες είναι οι μετρούμενες τιμές των διαφόρων χρωμάτων εντός του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος;

Πώς το χρώμα και η διαδικασία της διάθλασης αντιστοιχούν στα αξιώματα της αρμονικής αναλογίας και της θεωρίας της μουσικής;

 

 

Πώς το φως και η διάθλαση αντιστοιχούν στις αρχές του μαγνητισμού και των ενεργειακών πεδίων;

Ήταν η διάθλαση του φωτός μέσω ενός πρίσματος αυτό το οποίο οδήγησε τον Νεύτωνα να συνειδητοποιήσει ότι το λευκό φως φαινόταν να αποτελείται από 7 (κατά τον Νεύτωνα) ευδιάκριτα χρώματα.

Ο Nεύτων συνέβαλε πολύ, αλλά έχασε τον εντοπισμό πολλών λειτουργικών χαρακτηριστικών (λίγο – πολύ, φαντάστηκε το φως σαν μια γραμμική διεργασία). Πάνω από 100 χρόνια αργότερα, ο Goethe (Γκαίτε) αποκατέστησε μερικές από τις παραλείψεις του Newton (Νεύτωνα) με τις οξείς παρατηρήσεις του ότι οι διαφορετικές χρωματικές ακτίνες αναμειγνύονται μεταξύ τους για να δημιουργήσουν περαιτέρω χρώματα και ότι οι χρωματικές ακτινοβολίες συμπεριφέρονται διαφορετικά όταν εκπέμπονται από διαθλώμενο φως και αντιθέτως όταν το διαθλασμένο φως απορροφάται.

Δεν πρόκειται για μια γραμμική διαδικασία, αλλά για συμπίεση και αποδυνάμωση, που εξαρτάται από την απορρόφηση, όπως και το ίδιο το φως. Αυτό περιγράφεται τυπικά σαν προσθετική και αφαιρετική χρωματική μείξη.

 

 

 

Οπτική Συμπεριφορά του φωτός μέσω ενός πρίσματος:

Πρίσμα – ένα κομμάτι λείου διαφανούς γυαλιού με μια τουλάχιστον γωνία μεταξύ δύο επιφανειών του.

Διάθλαση – το γεγονός ή το φαινόμενο του φωτός, των ραδιοκυμάτων, κ.λπ., που εκτρέπονται περνώντας λοξά μέσω της διεπαφής μεταξύ δυο διαφορετικών μέσων ή δυο παρόμοιων μέσων διαφορετικής πυκνότητας.

Φάσμα – μια δέσμη φορέων φωτός ως κύματα ή σωματίδια, που διατάσσεται σύμφωνα με τα μεγέθη μιας κοινής φυσικής ιδιότητας τους, το μήκος κύματος.

Συχνά η ζώνη των ακτινοβολιών που παράγεται όταν το ηλιακό φως περνά μέσα από ένα πρίσμα περιλαμβάνει κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, μπλε, και ιώδες χρώμα.

Εκπομπή – παραγωγή και εκφόρτωση, ειδικά αερίου ή ακτινοβολίας.

Απορρόφηση – η αφαίρεση ενέργειας από μια ακτίνα από το μέσο μέσω του οποίου διέρχεται η ακτίνα.

 

Τα μοντέλα του Νεύτωνα και του Γκαίτε μοιάζουν να είναι ασυμβίβαστα και σε αντίθεση το ένα με το άλλο (ο Γκαίτε απέρριπτε σθεναρά την εξήγηση του Νεύτωνα καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του) αλλά κατά την άποψή μας αμφότερες οι αντιλήψεις έχουν σημαντικές και σχετικές ερμηνείες και ιδιοφυείς παρατηρήσεις σχετικά με τη φύση της ηλεκτρομαγνητικής διάθλασης. Οι θεωρίες τους όμως δεν είναι εντελώς ακριβείς, έχοντας και οι δύο αρκετές ασυνέπειες.

Και οι δύο εξαλείφουν βασικούς παράγοντες, κατανοήσεις και μετρήσιμες παρατηρήσεις.

Χρειάζεται να αφιερωθεί περισσότερος χρόνος σε αυτά τα δυο άτομα και στην περίφημη πνευματική τους αντιπαλότητα.

 

 

Κατά το μοντέλο του Νεύτωνα, το λευκό φως απλώνεται σαν βεντάλια από μία ευθεία γραμμή κατά την διάθλασή του λόγω της αύξησή των ακτινοβολιών του, μειώνοντας το μήκος κύματός του.

 

 

Κατά το μοντέλο του Γκαίτε, παρατηρούνται ευδιάκριτες ζώνες χρωματικών ακτινοβολιών και η αλληλοεπίδρασή τους με το φως και το σκοτάδι, καθώς και τα αποτελέσματα των αναμείξεών τους.

 


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα και Φως, φως | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [νε’]: το μαυρο από την γλωσσολογια στην μελαγχολια

⊆ July 20th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[νεʹ]

 

Μέλαν – Μαύρο – Σκότος

[β]

Το μαύρο από την γλωσσολογία στην μελαγχολία   

 

-Είμαι το μαύρο χρώμα και συνεχίζω την    αυτοπαρουσίασή μου Άνθρωπε.

Τώρα, κατά την προτροπή της Γλωσσολογίας, θα ασχοληθώ με τις δύο κύριες ονομασίες μου στην ελληνική γλώσσα, το Μέλαν και το Μαύρο.

ΜΕΛΑΝ, λοιπόν, το ουδέτερο του επιθέτου μέλας – μέλαινα – μέλαν είναι η αρχαία λέξη για το μαύρο χρώμα, η οποία χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα για την χρωματική περιγραφή παντός σκοτεινού, μελανωπού πράγματος ακόμα και αν τούτο δεν είναι ολοσχερώς μέλαν.

Κατά τον Κούρτιο η ρίζα της λέξης βρίσκεται στο ρήμα «μολύνω» = δημιουργώ ρύπους < μόλος και κατ’ επέκτασιν σκούρο, θαμπό χρώμα, βρομιά.

Στα αρχαιότερα ελληνικά και στα ομηρικά έπη, πέραν του μέλανος, είχαμε διάφορα επίθετα για την απόδοση των μαύρων ή σχεδόν μαύρων χρωμάτων, τα οποία όμως δεν χρησιμοποιούνται (ή αναφέρονται σπανίως) σήμερα, όπως τα: Κελαινός, Δνοφερός, Ερεβώδης και Ερέβεννος.

Η σύγχρονη λέξη ΜΑΥΡΟΣ (που είναι κι’ αυτή παλαιοτάτη λέξη, αφού σαν ρήμα, το μαυρόω (=μαυρίζω) αναφέρεται από τον Αισχύλο στις «Ευμενίδες», προέρχεται από το Αμαυρός, λέξη αγνώστου ετυμολογίας που ίσως συνδέεται με την λέξη Αμυδρός που είχε αρχικά την σημασία του μη καθαρού, του συσκοτισμένου, του εξασθενισμένου.

Κατά το λεξικό Liddell Scott από την εποχή του Πινδάρου ήταν εν χρήσει το ρήμα Μαυρόω αντί του Αμαυρόω σημαίνοντας σκοτίζω, μαυρίζω, τυφλώνω, κάνω τινά αδύνατον, ανίσχυρον και μεταφορικά κάμνω κάτι σκοτεινό, ασαφές ή λησμονημένο.

Παρεμπιπτόντως να σου πω, ότι αυτό το αμαύρωμα, αυτό το ‘τύφλωμα’, το ‘σκότισμα, δηλαδή το ‘κάνω κάτι ανίσχυρο να διακριθεί’, όπως συμβαίνει όταν κάτι μαύρο χώνεται μέσα στο σκοτάδι, το έχεις εκμεταλλευθεί ενδυματολογικά Άνθρωπε με σκοπό την ‘απόκρυψη’, την απόκρυψή σου από εχθρούς, αλλά όμως και την απόκρυψη του χαρακτήρα σου.

Ντυμένος στα μαύρα και κινούμενος στο σκοτάδι γίνεσαι δυσδιάκριτος από πιθανούς διώκτες σου. Και όχι μόνο στο σκοτάδι, αλλά και σε περιοχές όπου μικρά τμήματα έντονου φωτός εναλλάσσονται συνεχώς με μικρά τμήματα σκότους, όπως συμβαίνει το απομεσήμερο κάτω από πυκνά φυλλώματα, όπου κάποιος μαυροντυμένος δεν διακρίνεται εύκολα.

[Κάτι αντίστοιχο στον χρωματισμό του ζωικού βασιλείου είναι ο νόμος του Thayer ή άλλως το countershading (ένας χρωματικός σχεδιασμός των ζώων, σαν μια μορφή καμουφλάζ, που χαρακτηρίζεται από σκουρότερη χρώση του άνω τμήματος του ζώου και ανοιχτότερη του κάτω, όπως κάποια ελάφια που είναι πιο σκουρόχρωμα στις πλάτες τους, έχοντας ανοιχτότερο χρώμα προς την κοιλιά, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της επιπεδότητας που τα κάνει δυσδιάκριτα κάτω από πυκνά φυλλώματα).]

Μάλλον αυτός είναι ένας βασικός λόγος που επικράτησε το έθιμο οι χήρες να φορούν μαύρα σε κάποιες περιοχές της υφηλίου, ιδιαίτερα στις περιοχές της νότιας Ευρώπης.

Σκέψου τις απροστάτευτες χήρες, σε παλαιότερες δύσκολες εποχές, που ήταν αναγκασμένες να βγάζουν μόνες τα ζώα τους στην βοσκή πριν το χάραμα και να τα μαζεύουν μόλις βραδιάσει….

Το ίδιο και οι παπάδες που ήταν αναγκασμένοι να τρέξουν ολομόναχοι να συνδράμουν οποιαδήποτε ώρα του ημερονυχτίου σε κάποιον που χρειαζόταν την βοήθειά τους ή να μεταλάβουν κάποιον ετοιμοθάνατο.

Τί το ορθότερον από το να φορούν προστατευτικά μαύρα ράσα οι ιερωμένοι στην καθημερινότητά τους, όταν δεν λειτουργούν φορώντας τα ποικιλόχρωμα ιερατικά τους άμφια;

Επιπλέον, και στις δυο περιπτώσεις, το μαύρο χρώμα δηλώνει θλίψη. Θλίψη, πένθος. Γιατί; Γιατί ένα από τα συναισθήματα που προκαλώ εγώ, το μαύρο χρώμα, είναι το συναίσθημα της θλίψης, της μελαγχολίας ακριβέστερα.

Πώς;

Άκου. Το ρήμα μελαγχολώ από το οποίο προέρχεται αυτό το συναίσθημα, η μελαγχολία, σημαίνει ‘μαύρη χολή’.

Το 400 π.Χ. ο Έλληνας φιλόσοφος – ιατρός Ιπποκράτης θεώρησε ότι το ανθρώπινο σώμα περιείχε τέσσερα κύρια υγρά: αίμα, μαύρη χολή, κίτρινη χολή και φλέγμα. Ένας άνθρωπος αρρώσταινε όταν αυτά τα υγρά ήταν εκτός ισορροπίας στο σώμα του.

Μια περίσσεια μαύρη χολή έκανε τον κάτοχό της να αισθάνεται απογοητευμένος και φοβισμένος. Οι Έλληνες αποκαλούσαν από τότε αυτή την κατάσταση μελαγχολία (μέλαινα χολή), μια λέξη που διαδόθηκε και σε άλλες γλώσσες για να εκφράζεται αυτό το συναίσθημα, όπως: melancholy στα αγγλικά, mélancolie στα γαλλικά, melancolía στα ισπανικά, меланхолия στα ρωσικά κλπ.

Μελαγχολία είναι μια διαταραχή διάθεσης, που χαρακτηρίζεται από χαμηλά επίπεδα ενθουσιασμού καθώς και προθυμίας για δραστηριότητα.

Έτσι λοιπόν, εγώ το μαύρο χρώμα, σχετίζομαι με την μελαγχολία και ως εκ τούτου εκφράζω πεσιμισμό και έλλειψη ελπίδας και κατ’ επέκταση είμαι το χρώμα πραγμάτων που αποβαίνουν τρομακτικά και κακά.

Όπως βλέπεις Άνθρωπε, από την μέλαινα χολή και την μελαγχολία οδηγούμαστε σε συναισθήματα και τις ψυχολογικές καταστάσεις που σου προκαλώ, οπότε σταματώ για λίγο και θα επανέλθω αμέσως να συνεχίσω με τις επιδράσεις μου στον συναισθηματικό σου κόσμο.


Topic: εννοιολογία, μαύρο, Συνέντευξη με τα χρώματα, Ψυχολογία και χρώματα | Tags: None

Green Earth

⊆ July 15th by | ˜ No Comments »

 

Χρώματα βαφές

Οι βαφές κατά την ύστερη αρχαϊκή εποχή

 

Σε προηγούμενα άρθρα, αναφερθήκαμε στα χρώματα βαφές που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος κατά την προϊστορική περίοδο, τα οποία είναι εν χρήσει ακόμα και σήμερα.

Στην πρώιμη αρχαιότητα, πέρα από τα 6 προϊστορικά χρώματα, προστέθηκαν και άλλα οκτώ χρώματα βαφές στον χρωστήρα του ανθρώπου, ενώ στην ύστερη αρχαϊκή εποχή προστέθηκαν άλλα πέντε, τα εξής, κατά την διεθνή αγγλική τους ονομασία:

Red lead

Vermilion

Green earth

Verdigris

Lead white

Ήδη, από αυτά τα 5 χρώματα, αναφερθήκαμε στο Red lead και στο Vermilion

Σειρά τώρα έχει η Green earth (πράσινη γη)

 

Green earth

 

Σύντομη περιγραφή της Πράσινης γης (green earth)

Φυσική πράσινη χρωστική που ποικίλλει σε σύνθεση και σε αποχρώσεις του χρώματος. Έχει χαμηλή αποκαλυπτικότητα, αλλά δεν επηρεάζεται από το φως ή χημικές αντιδράσεις.

Η πράσινη γη είναι ένα μείγμα υδροπυριτικού Fe, Mg, Al, K, αλλά είναι πιθανό να υπάρχουν και άλλα μέταλλα στην σύνθεσή της.

 

 

Χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα. Οι μεσαιωνικοί ιταλοί ζωγράφοι χρησιμοποιούσαν πράσινη γη σαν χρωματικό υπόστρωμα των πινάκων και για την αποτύπωση μεσαίων και σκιασμένων τόνων της σάρκας.

 

 

Ιστορία της πράσινης γης:

Η πράσινη γη χρησιμοποιήθηκε στην ζωγραφική από την αρχαιότητα. Αν και αυτό το υλικό είναι φυσικά διαθέσιμο στον Μεσογειακό κόσμο, χρησιμοποιήθηκε μόνο κατά την ύστερη περιόδο τέχνης της αρχαίας Ελλάδας-Αιγύπτου.

Χρησιμοποιήθηκε συχνάκις στην μεσαιωνική ζωγραφική σαν υπόβαθρο τόνων σάρκας, όπως ήδη αναφέραμε. Η χρήση της μειώθηκε μετά την Αναγέννηση.

 

 

Η πράσινη γη λοιπόν χρησιμοποιείται στην ζωγραφική από την αρχαιότητα έως και σήμερα.

Η ονομασία του ορυκτού από το οποίο εξάγεται η βαφή ‘πράσινη γη’ λέγεται glauconite (γλαυκονίτης) προέρχεται από την ελληνική λέξη γλαυκός. Πρόκειται για ένα ανόργανο άλας καλίου σιδήρου με χαρακτηριστικό πράσινο χρώμα το οποίο είναι πολύ εύθρυπτο και έχει πολύ χαμηλή αντοχή στις καιρικές συνθήκες.

 

 

Ο χημικός τύπος του είναι:

(K,Na)(Fe3+,Al,Mg)2(Si,Al)4O10(OH)2.

Τα σωματίδια του γλαυκονίτη είναι ένα από τα κύρια συστατικά της πράσινης άμμου.

 

 

Σχηματίζεται σε βάθη που κυμαίνονται από 30 έως 1.000 μέτρα και στα ιζηματογενή πετρώματα διαφορετικών γεωλογικών συστημάτων.

Η χρωστική ουσία παράγεται με άλεση των φυσικών υλικών glauconite και celadonite (ένα παρόμοιο με τον γλαυκονίτη στοιχείο με πιο γαλαζωπή χροιά).

 

 

Πράγματι, η πράσινη γη αποτελείται κατά κύριο λόγο από τα μέταλλα celadonite και glauconite που η διαφορετική εκατοστιαία παρουσία τους παράγει χρώματα που κυμαίνονται από κρύα γαλαζωπά πράσινα έως ζεστά κίτρινα και λαδιά χρώματα.

 

 

Τα  πιο γνωστά αποθέματα πράσινης γης βρέθηκαν κοντά στη Βερόνα της Ιταλίας και αυτό το ορυχείο ήταν ενεργό μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Άλλα ορυχεία που παράγουν πράσινη γη με διαφοροποιήσεις στο χρώμα και την υφή της χρωστικής βρίσκονται στις Βαλτικές χώρες, Βοημία, Κύπρο, Γαλλία, Ουγγαρία, Πολωνία, Σαξωνία, Τυρόλο και στους λόφους Mendip της Αγγλίας.

 

 


Topic: βαφές, ιστορία και χρώματα, Πράσινο, χρωστικές | Tags: None

Οι μικροι Ιαπωνες και η χρωματικη εξοικειωση

⊆ July 10th by | ˜ No Comments »

 

Εκπαίδευση/εξοικείωση των χρωμάτων για τους μικρούς Ιάπωνες

 

 

 

Ιάπωνες σχεδιαστές δημιούργησαν μια σειρά νεροχρωμάτων ζωγραφικής χωρίς ονομασία (των χρωμάτων), ώστε να εκπαιδεύονται και εξοικειώνονται με τα χρώματα και την δομή τους οι μικροί Ιάπωνες που θα τα χρησιμοποιούν.

Στα σωληνάρια των βαφών δεν αναγράφονται οι ονομασίες των χρωμάτων που περιέχουν. Αντ’ αυτών (των ονομασιών) υπάρχουν χρωματικές κουκίδες των βασικών χρωμάτων καθώς και άσπρου – μαύρου, που δηλώνουν το χρώμα του περιεχομένου.

Τα βασικά χρώματα δηλώνονται με μια κουκίδα, αυτήν του συγκεκριμένου χρώματος που περιέχεται εντός. Τα παράγωγα χρώματα δηλώνονται με δυο κουκίδες, δηλαδή τις κουκίδες των βασικών πρωτογενών χρωμάτων που δημιουργούν το δευτερογενές παράγωγο χρώμα. Π.χ. το πράσινο δηλώνεται με μια μπλε και μια κίτρινη κουκίδα.

 

 

Επίσης οι κουκίδες εμφανίζονται σε δυο διαφορετικά μεγέθη ώστε έτσι να δηλώνεται το βασικό χρώμα που υπερισχύει στην δημιουργία μιας τριτογενούς απόχρωσης. Πχ. το φωτεινότερο πορτοκαλί χρώμα δηλώνεται με μια μεγαλύτερη κίτρινη κουκίδα και μια μικρότερη κόκκινη, ενώ στο σωληνάριο με το κανονικό πορτοκαλί χρώμα και οι δυο κουκίδες, τόσο η κίτρινη, όσο και η κόκκινη, έχουν το ίδιο μέγεθος.

 

 

Επειδή οι υδατοβαφές αυτές έχουν μια διαφάνεια, όπως τα μελάνια, το σύστημα χρωματικής μείξης που χρησιμοποιείται είναι το σύστημα CMYK, του οποίου τα βασικά χρώματα είναι Κίτρινο, Κυανό (στην θέση του μπλε) και Ματζέντα (στην θέση του κόκκινου).

 

 

Επίσης επειδή πρακτικά δεν είναι δυνατή η παραγωγή άσπρου και σθεναρού μαύρου χρώματος, υπάρχουν στην χρωματική κασετίνα και αυτά τα δυο χρώματα, δηλωμένα με τις αντίστοιχες χρωματικές κουκίδες.

Έτσι το λευκό χρησιμοποιείται για την δημιουργία απαλότερων χρωματικών τόνων, ενώ το μαύρο για την δημιουργία σκουρότερων αποχρώσεων ή όπου χρειάζεται ένα έντονο μαύρο χρώμα.

 

 


Topic: αφαιρετική μίξη, Κίτρινο, κυανό, Λευκό, ματζέντα, μαύρο, Συνδυασμοί χρωμάτων, χρήση χρωμάτων | Tags: None

Χρωματισμος ζωων [Ε]

⊆ July 5th by | ˜ No Comments »

 

Ο χρωματισμός των ζώων

[Ε]

Άλλοι λόγοι χρήσης των χρωμάτων στο ζωικό βασίλειο

Σηματοδότηση (Signaling)

 

 

 

Το χρώμα χρησιμοποιείται ευρέως για τη σηματοδότηση σε ζώα τόσο διαφορετικά όσο τα πουλιά και οι γαρίδες.

Η σηματοδότηση περιλαμβάνει τουλάχιστον τρεις σκοπούς:

διαφήμιση, για να σηματοδοτήσει μια ικανότητα ή υπηρεσία σε άλλα ζώα, είτε ανάμεσα σε ένα είδος είτε μεταξύ διαφορετικών ειδών.

σεξουαλική επιλογή, όπου τα μέλη ενός φύλου επιλέγουν να ζευγαρώσουν με κατάλληλα χρωματισμένα μέλη του άλλου φύλου, οδηγώντας έτσι στην ανάπτυξη τέτοιων χρωμάτων που έλκουν το αντίθετο φύλο

προειδοποίηση, για να σηματοδοτήσει ότι ένα ζώο είναι επιβλαβές, για παράδειγμα μπορεί να τσιμπήσει, είναι δηλητηριώδες ή έχει πικρή γεύση. Τα προειδοποιητικά σήματα μπορεί να είναι ειλικρινή ή ψευδή.

 

 

 

 

 

Διαφημιστική σηματοδότηση:

Ο διαφημιστικός χρωματισμός μπορεί να σηματοδοτήσει τις υπηρεσίες που προσφέρει ένα ζώο σε άλλα ζώα.

Αυτά μπορεί να είναι του ίδιου είδους όπως στη σεξουαλική επιλογή, ή διαφορετικών ειδών, όπως στην συμβίωση καθαρισμού.

Η σηματοδότηση η οποία συχνά συνδυάζει χρώμα και κίνηση, μπορεί να γίνει αντιληπτή από πολλά διαφορετικά είδη, όπως για παράδειγμα, οι γαρίδες Stenopus hispidus που ζουν πάνω σε κοράλλια έλκουν με την αργή κίνηση των κατάλευκων κεραιών τους διάφορα είδη ψαριών, ακόμη και θαλάσσιες χελώνες, ώστε να τα καθαρίζουν από παράσιτα, μύκητες και κατεστραμμένους ιστούς.

 

 

 

Σεξουαλική επιλογή:

Ο Δαρβίνος παρατήρησε ότι τα αρσενικά ορισμένων ειδών, όπως τα παραδείσια πτηνά, είναι πολύ διαφορετικά από τα θηλυκά του είδους.

Ο Δαρβίνος εξήγησε τέτοιες διαφορές μεταξύ αρσενικών και θηλυκών στη θεωρία της σεξουαλικής επιλογής στο βιβλίο του «The Descent of Man».

Μόλις τα θηλυκά αρχίσουν να επιλέγουν αρσενικά σύμφωνα με κάποιο συγκεκριμένο χαρακτηριστικό, όπως μια μακριά ουρά ή ένα χρωματιστό λοφίο, το χαρακτηριστικό αυτό τονίζεται όλο και περισσότερο στα αρσενικά. Τελικά όλα τα αρσενικά θα αποκτήσουν τα χαρακτηριστικά που επιλέγουν τα θηλυκά, καθώς μόνο αυτά τα αρσενικά θα μπορούν να ζευγαρώσουν.

Αυτός ο μηχανισμός είναι αρκετά ισχυρός ώστε να δημιουργεί χαρακτηριστικά που μπορεί να αποβαίνουν μειονεκτικά για τα αρσενικά κατά άλλους τρόπους. Για παράδειγμα, μερικά αρσενικά παραδείσια πουλιά έχουν φτερά ή ουρά τόσο μακρά που εμποδίζουν την πτήση, ενώ τα λαμπρά τους χρώματα μπορεί να κάνουν τα αρσενικά πιο ευάλωτα στα αρπακτικά ζώα.

 

 

Στο έπακρο, η σεξουαλική επιλογή μπορεί να οδηγήσει τα είδη σε εξαφάνιση, όπως υποστηρίχθηκε για τα τεράστια κέρατα του αρσενικού ιπποειδούς Irish elk, πράγμα που ίσως δυσκόλευε τα ώριμα αρσενικά να κινηθούν και να τροφοδοτηθούν έτσι ώστε το είδος εξαφανίστηκε.

Διαφορετικές μορφές σηματοδότησης σεξουαλικής επιλογής είναι δυνατές, συμπεριλαμβανομένης της αντιπαλότητας μεταξύ των αρσενικών, και της επιλογής των θηλυκών από τα αρσενικά.

 

 

 

 

Προειδοποίηση:

Ο προειδοποιητικός χρωματισμός είναι ουσιαστικά το αντίθετο του καμουφλάζ και μια ειδική περίπτωση διαφήμισης.

Η λειτουργία του είναι να κάνει το ζώο, για παράδειγμα μια σφήκα ή ένα κοραλλιόφίδο (coral snake), ιδιαίτερα εμφανές στους πιθανούς θηρευτές, έτσι ώστε να παρατηρείται, να παραμένει ο χρωματισμός του στην μνήμη του άρπαγα και στη συνέχεια να αποφεύγεται ως θήραμα.

Όπως επισημαίνει ο Peter Forbes, τα ανθρώπινα προειδοποιητικά σημάδια χρησιμοποιούν τα ίδια χρώματα – το κόκκινο, το κίτρινο, το μαύρο και το λευκό – που η φύση χρησιμοποιεί για να δηλώσει τα επικίνδυνα πλάσματα.

 

 

Τα προειδοποιητικά χρώματα δουλεύουν συνδυάζοντας τους δυνητικούς θηρευτές με κάτι που κάνει το έγχρωμο ζώο δυσάρεστο ή επικίνδυνο. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με διάφορους τρόπους, αφού ο χρωματικός συνδυασμός μπορεί να προειδοποιεί τον άρπαγα για δυσάρεστη γεύση, δυσοσμία, δηλητήριο.

 

 

Ο χρωματισμός προειδοποίησης μπορεί να οδηγήσει σε διάφορες μορφές χρωματικού μιμιτισμού από άλλα παρόμοια ζώα που δεν κατέχουν τις επικίνδυνες για τους θηρευτές ιδιότητες.


Topic: ζωα και χρωματα, Φύση και χρώματα | Tags: None

Συνεντευξη με τα χρωματα [νδ’]: το μαυρο κατά Αριστοτελη, Γκαιτε…

⊆ June 30th by | ˜ No Comments »

 

Η «Συνέντευξη με τα χρώματα» είναι μια προσπάθεια τακτοποίησης των όσων έχουν ειπωθεί (και θα ειπωθούν) για τα χρώματα, σε μια σειρά, ας πούμε, εύπεπτης διδακτικής ύλης, για όλους όσοι θέλετε να «μάθετε» τα χρώματα και τον κόσμο τους.

Η σειρά έχει την μορφή μιας υποτιθέμενης, διδακτικής, συνέντευξης των χρωμάτων προς τον άνθρωπο.

 

 

 

Συνέντευξη με τα χρώματα

[νδʹ]

 

Μέλαν – Μαύρο – Σκότος

[α]

Το μαύρο κατά τους Αριστοτέλη, Γκαίτε…

 

 

Τιμή μου να ξεκινήσω την αυτοπαρουσίαση των χρωμάτων εγώ το Μαύρο, που δεν θεωρούμε σαν πραγματικό χρώμα, ούτε καν σαν φως, αφού νοούμαι ως η έλλειψη του.

Υπάρχω όμως σαν βαφή, από τις πρώτες μάλιστα που χρησιμοποίησες Άνθρωπε, κι’ έτσι με αντιλαμβάνεσαι σαν χρώμα.

Για τις βαφές αυτές θα σου μιλήσω σε λίγο γιατί πριν σου αναφερθώ σαν τέτοιο, σαν χρώμα δηλαδή, θα σου αναφέρω την Αριστοτέλεια άποψη για μένα το Μαύρο, το Μέλαν όπως αποκαλούμαι στα αρχαία ελληνικά.

Όπως γνωρίζεις, ο Αριστοτέλης είναι αυτός που πρώτος ασχολήθηκε στα «Μικρά Φυσικά» του με εμάς τα χρώματα, δηλαδή θέλησε να μας παρουσιάσει σ’ εσένα, λέγοντάς σου τί είμαστε και πώς είμαστε.

Στο «περί χρωμάτων» έργο του λοιπόν, για το οποίο λέγεται πως το έγραψαν οι μαθητές του Στράτων και Θεόφραστος, αναγράφονται για εμένα το μέλαν, το οποίο αν και με κατατάσσει στα χρώματα, είναι ο πρώτος που δηλώνει ότι δεν είμαι χρώμα, τα εξής:

«Το μέλαν δεν είναι χρώμα. Διαχωρίζεται σε τρεις κατηγορίες:

Κατά την πρώτη κατηγορία, ό,τι δεν φαίνεται έχει γενικά μαύρο χρώμα.

[Για να καταλάβεις καλύτερα, σου διευκρινίζω πως δεν αναφέρεται στα μη ορατά (αόρατα) πράγματα, π.χ. όπως ο αέρας, ή ό,τι άλλο δεν μπορεί να ιδωθεί λόγω της σύστασής του, αλλά σε όσα δεν μπορούν να φανούν λόγω έλλειψης φωτός, αυτά που δεν φωτίζονται όπως πχ. τα αντικείμενα μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο]

Κατά την δεύτερη, αντιλαμβανόμαστε σαν μαύρο, ό,τι δεν στέλνει φως στο μάτι μας, αλλά απορροφά όλη την προσπίπτουσα επί αυτού ακτινοβολία, όπως πχ. το κάρβουνο.

[Δηλαδή τα αντικείμενα που απορροφούν όλη την προσπίπτουσα επί αυτών ακτινοβολία και επομένως δεν περισσεύει ακτινοβολία για να αντανακλασθεί και θεαθεί από το μάτι σαν περίσσιο φως – χρώμα].

Στην τρίτη κατηγορία, έχουμε μαύρο ή πολύ σκούρο, σκοτεινό χρώμα που συγχέεται με το μαύρο, όταν το φως είναι αδύναμο και αραιό. Στο αίτιο αυτό οφείλονται τα μαύρα σύννεφα, η μαυρισμένη θάλασσα και οι μαύρες σκιές.

Με αυτήν την τρίτη αριστοτέλειο περί μαύρου σκότους άποψη συντάσσεται ο Γκαίτε, ο δεύτερος, ύστερα από πάρα πολλούς αιώνες μετά τον Αριστοτέλη, επιφανέστερος άνθρωπος που ασχολήθηκε με το να σου αποδώσει Άνθρωπε το ‘τί είμαστε και πώς είμαστε’ εμείς τα χρώματα.

Όχι ότι ενδιάμεσά τους δεν υπήρξαν και άλλοι που τους απασχόλησε η ύπαρξή μας, αλλά αυτοί οι δυο είναι οι κυρίως ερευνητές του κόσμου μας, αφήνοντάς σου γραπτό έργο για τις χρωματικές απόψεις τους.

Μέσα στην θεώρησή του για τα χρώματα ο Γκαίτε αναφέρεται στο φως και το σκοτάδι.

Σε αντίθεση προς τους σύγχρονούς του, ο Γκαίτε δεν θεωρούσε το σκοτάδι, δηλαδή εμένα το μαύρο, σαν απουσία φωτός, αλλά σαν τον πολικό του αντίποδα που από την αλληλοεπίδρασή τους προκύπτουν τα χρώματα, δηλαδή την αλληλοεπίδραση φωτός και σκιάς.

Ο Rudolf Steiner, ο επιστημονικός συντάκτης των εκδόσεων Kurschner, αναφερόμενος στην εργασία του Γκαίτε, το 1897, έδωσε την εξής αναλογία:

«Ο Γκαίτε θεωρεί πως το σκότος σχετίζεται με το φως όπως ο βόρειος με τον νότιο πόλο ενός μαγνήτη. Το σκοτάδι μπορεί να αποδυναμώσει το φως. Αντιστρόφως το φως μπορεί να περιορίσει την ενέργεια του σκότους. Και στις δυο περιπτώσεις προκύπτουν χρώματα.

Ο Γκαίτε εκφράζει αυτό πιο συνοπτικά:

Το κίτρινο είναι φως που μετριάζεται από το σκοτάδι, το μπλε είναι σκοτάδι που αποδυναμώνεται από το φως».

Οι μελέτες του Γκαίτε επί των χρωμάτων ξεκίνησαν με την παρατήρηση των αποτελεσμάτων της εμφάνισης του φωτός και του σκότους καθώς περνούν ανάμεσα από μη πλήρως διαυγή μέσα, όπως ο αέρας, η σκόνη, η υγρασία. Ο ποιητής παρατήρησε ότι το φως επηρεαζόμενο από ένα θολό μέσο εμφανίζεται κίτρινο, ενώ το σκοτάδι ιδωμένο σε ένα φωτιζόμενο μέσο εμφανίζεται μπλε.

Εν κατακλείδι, κατά τον Γκαίτε εγώ το μαύρο είμαι η σχετική απουσία ορατού φωτός.

Μια οπτική περιοχή που εκπέμπει, αντανακλά ή μεταδίδει πολύ λιγότερο ορατό φως από το περιβάλλον της, φαίνεται μαύρη.

Η άποψη αυτή του μεγάλου Γερμανού ποιητή ενέπνευσε τον φίλο του Όττο Ρούνγκε να δημιουργήσει την Χρωματική Σφαίρα όπου ο ένας πόλος της είναι το λευκό φως και ο άλλος εγώ, το μαύρο σκότος.

Αυτά σου έχουν αναλυθεί από την ίδια την Σφαίρα και τον δημιουργό της, όταν προηγουμένως τους είχε δοθεί το βήμα της συνέντευξης.

http://xromata.com/?p=4737

Ορθώς συμπεραίνεις από τα ανωτέρω ότι εγώ το μαύρο, όλα τα μαύρα, κάθε μαύρο χρώμα, δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά η πιο σκοτεινή έκφραση κάποιου χρώματος και είναι λογικό αφού όπως σου ειπώθηκε ‘τα πάντα στην δημιουργία είναι σχετικά προς το απόλυτο’, το οποίο βρίσκεται εκτός δημιουργίας.

Έτσι κι εγώ, όπως όλα τα άλλα χρώματα, δεν μπορώ να υπάρξω στην απόλυτη μορφή μου.

Εσύ έχεις υπολογίσει Άνθρωπε ότι η σκουρότερη μορφή μου, αυτή του μαύρου βελούδου, απέχει 3% από αυτήν που θα ήταν μπορούσε να ήταν η απόλυτη έκφρασή μου.

Αυτό το 3% συμπληρώνεται από κάποιο άλλο χρώμα, οπότε πάντα ενέχω μια δυσδιάκριτη χροιά, εκτός από την περίπτωση που προέρχομαι από την παντελή έλλειψη φωτός.

Στην περίπτωση αυτή, ελλείψη φωτός, δεν είναι δυνατόν να εμφανιστεί κανένα χρώμα. Όμως, βάση όσων σου είπα μόλις προ ολίγου για την  σχετικότητα της δημιουργίας προς το απόλυτο, παντού στην δημιουργία υπάρχει, έστω και ελάχιστο, φως. Εσύ δεν έχεις τα κατάλληλα εφόδια να το αντιλαμβάνεσαι.

Αρκετά σου είπα μέχρι τώρα για εμένα Άνθρωπε, όχι όμως όλα. Οπότε επανέρχομαι σε λίγο με την περί εαυτού μου συνέχεια….


Topic: Αυτοί που ασχολήθηκαν με το χρώμα, Κίτρινο, μαύρο, μπλε, Συνέντευξη με τα χρώματα, φως | Tags: None